Οι Επεμβάσεις Των Άγγλων Στην Ελλάδα

[Acid{RFE}]

Η Αγγλία Των Τόρρις Απέναντι Στην Σκλαβωμένη Ελλάδα

Στα 1766 η τσαρίνα Αικατερίνη, είχε στείλει στη σκλαβωμένη Ελλάδα τον Έλληνα λοχαγό Παπάζωλη, που υπηρετούσε στο Ρωσικό στρατό, με εντολή να ξασηκώσει τους Έλληνες και να οργανώσει επαναστατικά κινήματα. Ο Παπάζωλης έκανε καλά τη δουλειά του. Δεσποτάδες, κοτζαμπάσηδες, αρματωλοί άκουσαν το κήρυγμά του και ετοιμάστηκαν να επαναστατήσουν, ότα θα ερχόταν ο Ρωσικός στόλος στο Αιγαίο. Στα 1768 άρχισε ο Ρωσοτουρκικός πόλεμος και στα 1770 κατέβηκε ο Ρωσικός στόλος με αρχηγούς τους αδελφούς Ορλώτ. Ο Μωριάς επαναστάτησε καθώς και τα Σφακιά της Κρήτης και άλεες περιοχές. Οι Ρώσοι στον Τσεσμέ της Μικρασίας έκαψαν την Τουρκική αρμάδα και για μιά στιγμή φαινόταν πως η Ρωμιοσύνη θα κέρδιζε τη λευτεριά της. Ωστόσο, η επαναστατική εκείνη εξέγερση δεν πέτυχε γιατί δεν ήταν καλά οργανωμένη κ'έτσι δε βγήκε σε καλό. Οι Τούρκοι κινητοποίησαν απο την Αρβανιτιά πολλές δυνάμεις και όχι μόνο έπνιξαν στο αίμα την επανάσταση του Μωριά, αλλά και ρήμαξαν τον τόπο. Όπως όμως έγινε γνωστό πιό ύστερα, ο κυριότερος λόγος της αποτυχίας ήταν γιατί ο σουλτάνος είχε μάθει πως ετοιμαζόταν κίνημα στο Μωριά και πήρε απο πρίν τα μέτρα του. Η τόσο γρήγορη κινητοποίηση του Τουρκικού στρατού μόνον έτσι εξηγιέται. Το Φόρεϊν Όφφις, που απο τους πράκτορες του ήξερε την ετοιμασία της επανάστασης, είχε προδώσει τα σχέδια των Γραικών στην Τουρκική κυβέρνηση. << Κατά το 1769, ότε ανεφάνησαν αί πρώται εταιρίαι Κρεββατά, Μούρτζινου καί Καρδαρά { στο Μωριά } κατεπροδόθησαν είς το Δουβλέτιον της Κωνσταντινουπόλεως υπό των πρωθυπουργών της Αγγλία Τζατάμ { Chatham } και Γράφτωνος. Ποία δ' η συνέπεια των { επαναστατικών } εκείνων εταιριών υπήρξεν; Η έν Πελοποννήσω τότε συμβάσα καταστροφή και σφαγή >> { Λέων Βούλγαρη, Αποκαλυφθήτω η αλήθεια Άθ. 1878, σ. 16 }.

Οι Άγγλοι μάλιστα πράκτορες που εκείνον τον καιρό είχαν γεμίσει την Ιταλία και τη Μεσόγειο τα κατάφεραν να ξεγελάσουν πολλούς μανιάτες και να τους πάνε στην Αμερική. Ο Άγγλος πράκτορας, που μπαρκάρησε τους μανιάτες για την Αμερική, λεγόταν Τζών Τόρνβουλλ { Thornbull }. Αυτό έγινε στα 1767. Ακόμα είχαν καταφέρει να δημιουργήσουν εχθρότητα ανάμεσα στους μανιάτες και τους Ρώσους κι έτσι το πιό μαχητικό στοιχείο του Μωριά δεν πήρε μέρος στην εξέγερση { Σάθα, Τουρκοκρατούμενη Ελλάς, σ. 473 - 474 }. Απο τότε η Αγγλία άρχιζε να παίζει ενεργητικό ρόλο στην ανατολική Μεσόγειο. Στα χρόνια αυτά { κυρίως ύστερα απο την Γαλλική επανάσταση } είχε δυό μεγάλους ανταγωνιστές στη Βαλκανική και στη μεσογειακή λεκάνη, τη Ρωσία και τη δημοκρατική Γαλλία. Η προσπάθεια της Αγγλικής πολιτικής συγκεντρωνόνταν στο πώς θα πάρει βάσεις στη Μεσόγειο για να μπορέσει αποτελεσματικά να εκμηδενίσει τη Γαλλική και Ρωσική επιρροή και παράλληλα να κατέχει στρατηγικά σημεία για να μπορεί ν'αποκρούσει κάθε κίνδυνο στα μεσογειακά της συμφέροντα απο τη Γαλλία και τη Ρωσία. όσο καιρό πολεμούσε τη δημοκρατική Γαλλία και το Ναπολέοντα, κρατούσε " φιλική " στάση απέναντι στη Ρωσία, όταν όμως εκτοπίστηκαν οι Γάλλοι απο τη Μεσόγειο έβαλε χέρι στα Εφτάνησα. Στην αρχή { 1809 } έκανε κατοχή στα μικρότερα νησιά και στα 1815 ολοκλήρωσε την κατοχή της παίρνοντας την Κέρκυρα και τους Παξούς. Στην αντικρινή όμως ηπειρωτική ακτή η Πάργα, που ήταν πρίν Γαλλική κτήση, για να μην παραδωθεί στους Τούρκους αναγκάστηκε να ζητήσει την Αγγλική προστασία. Οι Άγγλοι δέχτηκαν την αίτηση των Παργιανών, αλλά άρχισαν αμέσως να διαπραγματεύονται το πούλημα της Πάργας στους Τούρκους. Οι διαπραγματεύσεις τελείωσαν στο τέλος του 1818. Οι Τούρκοι πλήρωσαν 156 χιλιάδες λίρες για αποζημίωση και αναγνώρισαν την Αγγλική κατοχή στα Εφτάνησα. Έτσι οι δυστυχισμένοι Παργιανοί αναγκάστηκαν τη μεγάλη Παρασκευή του 1819 να εκπατριστούν. Οι Άγγλοι μάλιστα δεν τους επιτρέψανε να πάρουν τίποτα απο την κινητή περιουσία τους. Το ανοσιούργημα αυτό των Άγγλων προκάλεσε την αγανάκτηση μέσα στους κύκλους των προοδευτικών στοιχείων της Ευρώπης, ενώ η λαϊκή μούσα καταριότανε τους Άγγλους και στιγμάτιζε την Αγγλική πολιτική { Μίλλερ - Λάμπρου, Η Τουρκία καταρρέουσα, σ. 82. | Κυριακίδου ιστορία Ελληνισμού Β, 277 | Κανδηλώρου, Φιλική Εταιρία, 255 }.

Αλλά και οι εφτανήσιοι δεν πέρασαν καλύτερα κατά την περίοδο της Αγγλικής κατοχής. Οι Άγγλοι προσεταιρίστηκαν τα φεουδαρχικά και πλουτοκρατικά στοιχεία των νησιών { τους καταχθόνιους, όπως τους έλεγε ο λαός } και εφάρμοσαν την πιό ωμή τρομοκρατία. Κάθε φορά που ο λαός ζητούσε το δίκιο του και οργάνωνε εθνικές εξεγέρσεις, οι Άγγλοι έπαιρναν σκληρά μέτρα. Οι φύλακες είχαν γεμίσει. Οι αρχηγοί του λαού Ηλίας Ζερβός - Ιακωβάτος, Ιωσήφ Μομφεράτος, Δομενεγίνης κλπ είχαν εξοριστεί. Πολλοί απο τους λαϊκούς αγωνιστές κρεμάστηκαν. Χωριά ολόκληρα κάηκαν. Ο τύπος φιμώθηκε και η δυστυχία και η πείνα ξεκληρισαν τις λαϊκές μάζες.

[Acid{RFE}]

H Στάση Της Αγγλίας Κατά Τον Εθνικοαπελευθεροτικό Αγώνα Του 1821

Όταν ξέσπασε η Ελληνική επανάσταση του 1821 ήταν επόμενο το Φόρεϊν Όφφις να μην δεί με καλό μάτι την εθνική μας εξέγερση. Στην αρχή οι Άγγλοι νόμισαν πως ο αγώνας για την εθνική μας ανεξαρτησία είχε υποκινηθεί απο τη Ρωσία και γι'αυτό κράτησαν φανερά εχθρική στάση. O Αγγλικός και Αυστριακός στόλος εφάρμοσαν τον πιό στενό αποκλεισμό στην επαναστατημένη Ελλάδα και οι Άγγλοι πρόξενοι παντού κατάτρεξαν τους Έλληνες και πρόδιδαν τις κινήσεις των επαναστατών στους Τούρκους πασσάδες. Ο Άγγλος μάλιστα αρμοστής των Εφτανήσων, ο διαβόητος Μαίτλαντ, φέρθηκε πολύ σκληρά και απάνθρωπα όχι μόνο στους Φιλικούς των Ιονίων νήσων, αλλά και στα γυναικόπαιδα που πήγαν εκεί απο το Μωριά και τη Ρούμελη για να σωθούν απο τις σφαγές των Τούρκων. << Πόσα ωσαύτως γυναικόπαιδα Ελλήνων φεύγοντα την μάχαιραν του εχθρού κατά την Επανάστασιν και αναζητούντα εκείσε { στα Εφτάνησα } άσυλον δεν απεπέμφθησαν υπο της { Αγγλικής } αρχής, ή δεν κατεπροδόθησαν, αιχμαλωτισθέντα κατόπιν ύπ'αυτου { του Τούρκου } και πάμπολα σφαγέντα; Η ιστορία της ημετέρας επαναστάσεως λεπτομερώς περιγράφει ταύτα >> { Λ. Βούλγαρη, Αποκαλυφθήτω η αλήθεια, σ. 17 }.
Οι Άγγλοι τόρρυδες εφαρμόζοντας πιστά την πολιτική του Πίττ, που τόνισε στο 1792 πώς << δεν πρέπει να επιτρέψουμε στη Ρωσία να μεγαλώσει και παράλληλα να μην αφήσουμε την Τουρκία να αδυνατίσει >>, έδωσαν οδηγίες στους πράκτορες τους στα Εφτάνησα και στην ανατολική Μεσόγειο, να κρατήσουν εχθρική στάση απέναντι στην αγωνιζόμενη Ελλάδα. Γι'αυτό και ο υπουργός λόρδος Londoderry δήλωνε πως επιθυμεί να καταστεί η Ελλάδα << όσο πιό πολύ λιγότερο επικίνδυνη και ο λαός της μικρόψυχος σαν τις φυλές του Ινδοστάν >> { Κ. Τ. άκερμαν, Οι Έλληνες της σήμερον, ελληνική μετάφραση Ζυγομαλά, σ. 110 }.Ο Λοντόντερυ μάλιστα συναντήθηκε στο Αννόβερο με τον Αυστριακό καγκελάριο Μέττερνιχ και συζήτησαν πάνω στο Ελληνικό ζήτημα. Και οι δυό, αντιπροσωπεύοντας τις αντιδραστικές τάξεις της χώρας τους, βρέθηκαν σύμφωνοι, πως με κανένα τρόπο δεν πρέπει να επιτραπεί σε καμμιά δύναμη να διαμελίσει την Οθωμανική αυτοκρατορία και να διώξει τους Τούρκους απο την Ευρώπη, γι'αυτό η Ελληνική επανάσταση πρέπει να καταπολεμηθεί επειδή, αν ενισχυθεί, μπορεί να βλάψει τα συμφέροντα όχι μόνο της Τουρκίας, αλλά και των Ευρωπαϊκών δυνάμεων.
Ο Άγγλος πρεσβευτής πάλι στην Πόλη Στράγγφορτ δέχτηκε απο το σουλτάνο πρόταση να μετακληθούν απο τη Μάλτα μερικά αγγλικά πολεμικά πλοία για να καθαρίσουν το Αιγαίο απο τον επαναστατικό Ελληνικό στόλο. Ο Στράγγφορτ σε κάθε ευκαιρία έδειχνε το φιλοτουρκισμό του και έκανε ότι του περνούσε απο το χέρι για να αντιδράσει στη Ρώσικη πολιτική. Στην περίοδο αυτή η Αγγλική πολιτική ήταν πέρα για πέρα εχθρική πρός τον Ελληνικό αγώνα και μόνο μερικοί προοδευτικοί Άγγλοι, όπως ο ποιητής λόρδος Βύρων, έδειχναν τη συμπάθειά τους στο αγωνιζόμενο Ελληνικό έθνος.
Οι λόρδοι Λοντόντερυ και Στράγγφορτ, ο ένας στο Λονδίνο και ο άλλος στην Πόλη, γνήσιοι αντιπρόσωποι και εκτελεστές των τόρρυδων, είχαν γίνει μαζί με τον Αυστριακό Μέττερνιχ οι πιό καλοί συμβουλάτορες του σουλτάνου. Ο Λοντόντερυ έβριζε και χλεύαζε τον Ελληνικό αγώνα και αποκαλούσε τους Έλληνες ανθρωπάρια ανάξια να ξεσκλαβωθούν και ο Στράγγφορτ, ανεβοκατεβαίνοντας στα ανάκτορα του σουλτάνου, έδινε οδηγίες και συμβουλές για την αποτελεσματικότερη και ταχύτερη κατάπνιξη της Ελληνικής επαναστάσεως.
<< Η προσωπική αυτού έν Κωνσταντινουπόλει θέσις ήν τοσούτον ανώμαλος, ώστε ηδύνατο να λαλή δίκην Μέντορος πρός τους Τούρκους. Γνήσιος τόρρυς και αδιάλακτος πολέμιος των φιλελευθέρων στοιχείων, άτινα υπεστήριζον τον Ελληνικόν αγώνα, ελάλει πάντοτε περί των Ελλήνων ώς συναγελασθέντος συρφετού και αναφανδόν καθωμολόγει τας υπέρ της νίκης των Τουρκικών όπλων ευχάς του >> { Μέντελσον Βαρτόλδυ, Ιστορία Ελληνικής Επαναστάσεως, Ελληνική Μετάφραση Βλάχου, Α, Σ. 413 }.

Όταν όμως ύστερα απο τις σφαγές της Χίου εξεγέρθηκε τόσο η κοινή γνώμη της Ευρώπης ενάντια στην Τουρκία ώστε αναγκάστηκε και αυτός ο Μέττερνιχ να συστήσει στο σουλτάνο μετριοπάθεια, το Φόρεϊν Όφφις έκανε μέν πως και αυτό ενδιαφέρεται για τους Χριστιανικούς πληθυσμούς, αλλά στην πραγματικότητα είχε δώσει οδηγίες στο σουλτάνο να μην υποχωρήσει { Μέντελσον - Βαρτόλδυ, Α, σ. 417 }.
Σύμφωνα λοιπόν με την πολιτική που χάραξε το Φόρεϊν Όφφις, ο Άγγλος αρμοστής στα Εφτάνησα Μαίτλαντ όχι μόνο καταπίεζε και τρομοκρατούσε τους εκεί Φιλικούς, μα και έπαιρνε μέτρα ενάντια στην επανάσταση. Γι'αυτό όταν τον Απρίλη του 1822 έφτασε στην Κέρκυρα μιά αντιπροσωπεία απο τη βασανισμένη Ελλάδα, την εδίωξε δηλώνοντας πως δεν αναγνωρίζει την Ελληνική κυβέρνηση.
<< Ο λόρδος μέγας αρμοστής των Ιονίων νήσων έλαβε τας επιστολάς σας λεγούσας ότι τας έστειλαν πρός αυτόν τινές αυτοονομαζόμενοι Κυβέρνησις της Ελλάδος διά του απεσταλμένου αυτής ευρισκομένου κατά το παρόν έν τούτω τω λιμάνι και διατεταγμένου παρά της περί ής ο λόγος αυτοονομαστού Κυβερνήσεως να έλθη είς λόγους μετά του λόρδου αρμοστού. Η Α.Ε. αγνοεί παντάπασιν, ότι υπάρχει " Προσωρινή Κυβέρνησις της Ελλάδος " διά τούτο δέν ημπορεί ν'αναγνωρίση παντάπασιν τοιούτον απεσταλμένον... Ή Α. εξοχότης αξιοί ο έν τώ λιμάνι τούτω άνθρωπος ν'αναχωρήση εν ακαρεί >> { Πουκεβίλ, Ιστορία της Αναγέννησεως Ελλάδος, τ. 30, Έλληνική μετάφραση Ζαφειροπούλου, σ. 348 - 349 }.

Αλλά και ο Άγγλος πρόξενος στην Πάτρα Φίλιππος Γκρήν στάθηκε ο χειρότερος εχθρός του Ελληνικού αγώνα και αισχρός καταδότης. Όχι μόνο προσπαθούσε ν'απογοητεύσει τους πατρινούς και μωραϊτες, αλλά και έδινε πληροφορίες στους Τούρκους για τις κινήσεις του Επαναστατικού Στρατού και ακόμα παρέδωσε Έλληνες στους Τούρκους και τους σφάξανε, έφερε μιά ώρα αρχήτερα το Γιουσούφ πασά απο την Ήπειρο στην Πάτρα και κατακρατούσε την αξία της σταφίδας που αγόρασε απο τους χριστιανούς. Γι'αυτό του στάλθηκε μιά έντονη διαμαρτυρία για τις φιλοτουρκικές και ανθελληνικές του ενέργειες, όπου καυτηριάζονταν η τέτοια διαγωγή του: << Κύριε Φίλιππε Γκρήν... περί τα τέλη του απελθόντος μηνός ώς έκ τής αποκρίσεως δήλον, την οποίαν απέστειλας ημίν διά τού δραγουμάνου σουΒαρθολομαίου, δότις και διά στόματος μας εβεβαίωσεν ότι θέλει μείνης αδιάφορος είς τα μεταξύ ημών και των οθομανών, ενόσω το βρεταννικόν κράτος μένει αδιάφορον. Πλήν εν μέν λόγοις έδωκας υπόσχεσιν αδιαφορίας έν δέ τοίς έργοις διετέθης εχθρικώς είς το γένος των Ελλήνων, καταπολεμών αυτούς αδιακόπως διά μέσου κατασκόπων και ανταποκρίσεως μετά των οθωμανών, προδίδων πάντα τα κινήματα και στοχασμούς ημών, διά να προλαμβάνωσιν εγκαίρως οί πολέμιοι ημών και τα αντιτρέπωσι διά της οδηγίας σου. Έγραψας ευθύς είς τους Έν Ιωαννίνοις πασσάδες και αμέσως έφθασεν ό Ιουσούφ πασσάς καί ο κεχαγιάς Μεχμέτ πασσάς με στρατιωτικήν δύναμιν. Έν τοσούτω δεν έπαυες καθ'ημέραν να στέλλης κρυφίως ανθρώπους σου είς τους έν τω Φρουρίψ { της Πάτρας } κεκλεισμένους οθωμανούς, και να τους οδηγής πάντα τα τρέχοντα. Μας εμποδίζει πλαγίω τρόπω πάντα τα κινήματά μας. Σάς εζητήσαμεν να μας πληρώσεις την σταφίδα των ομογενών μας, όπου είχες προαγορασμένην καί αί διορίαι της πληρωμής ήσαν προαπερασμέναι καί απεκρίθης, ότι δέν πληρώνεις. Απέστειλας διά νυκτός είς το Καστέλι τόν αδελφόν σου και δραγουμάνον σου, και έφερε τον Ιουσούφ πασσά, δεικνύων είς αυτόν τόν τρόπον της εισόδου. Ετοίμασας κρυφίως σημεία όμοια με εκείνα, όπου εφόρουν οι χριστιανοί Έλληνες με το σημείον του σταυρού και τα έδωκας είς τους οθωμανούς να τα φορούν, διά να απατούν τους ομογενείς μας. Τέλος πάντων έβαλαν πυρκαϊάν είς όλην την πόλιν διά τής παρακινήσεως σου, ότε όλον το πράγμα, τόσον τών οσπιτιών, όσον και των εργαστηρίων, καθώς καί τού εμπορικού συστήματος, ηρπάγη μέρος μέν παρά των οθωμανών, το περισσότερον δέ από τους ανθρώπους σου και ούτως κατεκάη όλη ή πόλις. Όθεν καί επειδή εματαχειρίσθης πράγμα εναντίον του ανθρωπίνου δικαιώματος και εναντίον των εθνικών νόμων... και έγινες αίτιος μεγίστης φθοράς και ζημίας πολλών μιλλιουνίων καί αιχμαλωσίας καί φόνων πολλών χριστιανών σέ προτεστάρομεν διά του παρόντος εθνικού εγγράφου και να δώκης λόγον έν καιρώ περί απάντων των ανωτέρω συμβεβηκότων καί περί τών ζημιών, όπου παρανόμως έγινες αίτιος. Νεζερά 25 Απριλίου 1821. Οί έκ Πελοποννησίων πρόκριτοι του χριστιανικού γένους >> { Φιλήμονος Δοκίμ. Ιστορ. Ελλην. Επαναστάσεως τ.Γ, 169 - 170 }.

Ωστόσο ανεπίσημα Άγγλοι πράκτορες στήν επαναστατημένη Ελλάδα προσπαθούσαν να καλλιεργήσουν αγγλόφιλο κόμμα καί να δημιουργήσουν τους κατάλληλους όρους, για να ζητήσουν οι Έλληνες την προστασία της Αγγλίας. Οι πράκτορες αυτοί, που είχαν την έδρα τους στη Ζάκυνθο καί στην Κέρκυρα, απο την αρχή ακόμα της επαναστάσεως, άρχισαν να προπαγανδίζουν την ιδέα της Αγγλικής " Προστασίας ". Υπάρχουν έγγραφα, που μας πληροφορούν πως ο μπέης της Μάνης Μαυρομιχάλης ήρθε σ'επαφή με τους τέτιους ανεπίσημους Άγγλους πράκτορες κ'έγραψε κιόλας σχετική επιστολή στο Μερκάτη στην Κέρκυρα παρακαλώντας τον να καταστήσει γνωστές τις απόψεις του στον Μαίτλαντ. Επίσης και ο Π. Κρεββατάς τρανός κοτζάμπασης του Μωριά στις 16 του Απρίλη 1821 αλληλογράφησε με το Ζακυνθινό Π.Θ Στεφάνου και του σύσταινε να ενεργίσει στην Αγγλική αρμοστεία για την κατοχή του Μωριά απο τους Άγγλους.
Νά τι έγραψε ο Κρεββατάς βαλμένος απο πράκτορες Εγγλέζους, στο προδοτικό γράμμα του: ... Επειδή όμως αναγκαίοι είς το γένος των χριστιανών και μία εξωτερική δύναμις, προπάντων κρίνομεν εύλογον να επικαλεσθώμεν την της Ιγκλιτέρας βοήθειαν, η οποία.. επειδή έχει τα ιονικά νησιά και την Μάλταν... και έξ αυτού θέλει γίνεται ή αναγκαία οικονομία καί κυβέρνησις αυτών τών νήσων είς κάθε χρήσιμον και ωφέλιμον... σας παρακαλώ να ενεργήσετε με τους οποίους τρόπους γνωρίζετε και ημπορείτε δίδοντες τους { στους Εγγλέζους } υπόσχεσιν ότι με μίαν μικράν δύναμιν, όπου πρός ημάς ήθελε δείξουν, ο Μωριάς παραδίδεται είς αυτούς, το οποίον καταρθώνοντες το ή εξοχότης του θέλει: τιμηθή απο τους Ιγγλέζους. Και γνωρίζοντας ότι αυτό και είς ημάς { δηλαδή στους κοτζαμπάσηδες } συμφέρει, ωσάν όπου είμεθα γείτονες με τα Ιονικά νησιά και είς την Ιγκλιτέραν ώσαν όπου ο Μορέας είναι αναγκαιότατος { στους Εγγλέζους } ελπίζομεν να μη αποτύχωμεν του σκοπού { Π. Κοντογιάννη Ιστορικά έγγραφα Αθ. 1927 σ.3 και Δ. Φραντζή Επιτομή Ιστορίας αναγεννηθείσης Ελλάδος, Β. 379 }
Ύστερα απο ένα χρόνο, το Μάη του 1821, οι αδελφοί Ζαριφόπουλοι, απο την Ανδρίτσαινα, έκαναν ίδιες μυστικές διαπραγματεύσεις με εφτανησιώτες πράκτορες των Άγγλων, πήγε μάλιστα στη Ζάκυνθο για τον ίδιο λόγο και ο δεσπότης Πραστού Διονύσιος, αλλά η Αγγλική αρμοστεία έδωσε την απάντηση πως πρέπει να γίνει αναφορά στο Λονδίνο άπ'όλους τους προεστούς του Μωριά { Τρικούπη, Ιστορία Ελληνικής Επαναστάσεως, Αθήνα 1888, Β.188 }.

Ο Σπηλιάδης όμως, ξεκαθαρίζοντας καλύτερα το ζήτημα, λέει πώς ο Μαίτλαντ και γιατί δεν πίστευε στην ειλικρίνεια των Ελλήνων και γιατί έχοντας πληροφορίες ότι ο σουλτάνος έστελνε τον Δράμαλη με πολύ στρατό, πίστευε πως η επανάσταση θα σβύσει σε λίγο, δεν μπορούσε να πάρει πρωτοβουλία νομίζοντας πως ήταν πρόωρη μιά τέτοια απόφαση { Σπηλιάδη, Απομνημονεύματα, Α 378 }.

Ο Μαίτλαντ είχε δίκιο να είναι διστακτικός. Ο Μαυρομιχάλης, ο Κρεββατάς, οι Ζαριφόπουλοι και οι όμοιοι τους δεν είχαν καμμιά εντολή απο τον Ελληνικό λαό, γι'αυτό ενεργούσαν σαν άτομα, απο την άποψη αυτή οι ενέργειες τους δεν είχαν κανένα κύρος. Άρα δεν μπορούσε να εκτεθεί η επίσημη Αγγλία. Δύο χρόνια όμως αργότερα, επειδή η επανάσταση περνούσε μεγάλη κρίση, οι πράκτορες των Άγγλων κατόρθωσαν να δημιουργήσουν ισχυρή Αγγλόφιλη μερίδα. Δέν ήταν τώρα μόνο οι Κοτζαμπάσηδες του Μωριά, που ζητούσαν Αγγλική " προστασία " ήταν και πολλοί μεγαλοκαραβοκυραίοι νησιώτες, καθώς και φαναριώτες έχοντας επικεφαλής τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο. Ύστερα απο πολλές παρασκηνιακές ενέργειες του Μαυροκορδάτου, ο προσωρινός γενικός γραμματέας της κυβέρνησης Γ. Π. Ρόδιος έγραψε στις 24 Αυγούστου του 1824 στον άγλλο υπουργό Κάννιγκ ζητώντας την προστασία της Αγγλίας. Ο Κάννιγκ όμως απάντησε πως δέν μπορεί να κάνει τίποτα γιατί η Αγγλία κρατεί αυστήρη ουδετερότητα στον Ελληνοτουρκικό πόλεμο, μπορεί όμως να προσφέρει τη μεσολάβηση του για ειρήνευση των εμπολέμων άν του ζητηθεί. Ο Μαυροκορδάτος δεν απογοητεύθηκε απο την άρνηση του Κάννιγκ γιατί στην Ελλάδα και τα Εφτάνησα υπήρχαν πολλοί Άγγλοι πράκτορες, που έδιναν μεγάλες υποσχέσεις και ελπίδες.
Έτσι το καλοκαίρι της άλλης χρονιάς { 1825 } η Αγγλική προπαγάνδα τα κατάφερε να γίνει μιά αναφορά στην κυβέρνηση της Αγγλίας, που την υπόγραψαν κάμποσοι οπλαρχηγοί και οι πιό πολλοί φαναριώτες και κοτζαμπάσηδες, όπου ούτε λίγο ούτε πολύ, δήλωναν πως πάρθηκε απόφαση << Να θέσουν εχουσίως την ιεράν παρακαταθήκην της ελευθερίας, εθνικής ανεξαρτησίας και της πολιτικής υπάρξεως του Ελληνικού έθνους υπο την απόλυτον υπεράσπισιν της Μεγάλης Βρεταννίας >> { Αρχείο Ρώμα, Α 595 }.

Το έγγραφο αυτό προκάλεσε θύελλα απο διαμαρτυρίες και χαρακτηρίστηκε σαν " συμφωνητικό της πουλημένης Ελλάδα " { Σπηλιάδη, Απομνημονεύματα, Β 384 και Jourdain, Memoires historiques et militaires, Παρίσι 1828, Β 380 παρ. }.
Οι επίσημοι Άγγλοι αυτή τη φορά δεν ήταν τόσο επιφυλακτικοί όπως πρίν, γιατί στο μεταξύ η τσαρική Ρωσία άρχισε να κινείται ενάντια στην Τουρκία και πρότεινε να χωριστεί η Ελλάδα σε ηγεμονίες όμοιες με το καθεστώς της Μολδοβλαχίας. Η τέτοια πολιτική της Ρωσίας τάραξε το Φόρεϊν Όφφις και ανάγκασε τον Κάννιγκ να προσποιηθεί και αυτός το " φιλέλληνα ". Πάντα όμως ώς το 1828 ο " φιλελληνισμός " των Άγγλων εκδηλώνοταν στην πρόταση τους να ανακηρυχθεί η Πελοπόννησος μισοανεξάρτητη επαρχία με τον απώτερο σκοπό σε πρώτη ευκαιρία να προσαρτηθεί στο Αγγλοκρατούμενο " κράτος " των Ιονίων νήσων.

Όλοι οι ιστορικοί της Ελληνικής επανάστασης συμφωνούν πως το Φόρεϊν Όφφις άλλαξε πολιτική απέναντι στην επαναστατημένη Ελλάδα απο τη στιγμή που η Ρωσία { 9 Γενάρη 1824 } πήρε ενεργό μέρος και ζήτησε να χωριστεί η Ελλάδα σε μισοανεξάρτητες ηγεμονίες { Μέντελσον Βαρτόλδυ, Α 534 και Ασπρέα, Πολιτική ιστορία νεωτέρας Ελλάδος, Α 1930, σ.43 }.
Γι'αυτό όταν ο Άγγλος ναύαρχος Κόδριγκτων, τον Οκτώμβρη του 1827, παρασύρθηκε απο το συνάδελφο του Ρώσο και ναυμάχησε τον Τουρκοαιγυπτιακό στόλο στο Ναυαρίνο, ο Άγγλος υπουργός Ουέλιγκτων δήλωσε πως με κανένα τρόπο " δεν πρέπει η Ελλάδα να παύσει να εξαρτιέται απο την Τουρκία " και ο Άγγλος βασιλιάς στη Βουλή των λόρδων έκφραζε τη μεγάλη του λύπη για την εχθρική ενέργεια ενάντια σε φιλικό κράτος, δεν δίστασε μάλιστα να χαρακτηρίσει την καταστροφή της Τουρκοαιγυπτιακής αρμάδας σαν " θλιβερό γεγονός ".
Ο Ρωσοτουρκικός πόλεμος όμως του 1828 - 1829 και οι νίκες των Ρώσων ανάγκασαν την Αγγλική κυβέρνηση να δεχτεί τα τετελεσμένα γεγονότα. Είναι αλήθεια πως το Φόρεϊν Όφφις προσπάθησε και πριν ακόμα κηρυχθεί ο Ρωσοτουρκικός πόλεμος να τραβήξει με το μέρος του τη Γαλλική κυβέρνηση για να κανονίσουν ενιαία πολιτική οι δυό δυνάμεις στο Ελληνικό ζήτημα. Δεν τα κατάφερε όμως γιατί η Γαλλία ήθελε τα σύνορα της Ελλάδας να περιβάλουν και την Ατιική, ενώ οι Άγγλοι υποστήριζαν πως μόνο η Πελοπόννησος πρέπει να αυτονομηθεί.
Κατά το 1828 ο λόρδος υπουργός Άβερδην κραύγαζε μέσα στη Βουλή των λόρδων με όλη τη δύναμη της φωνής του " Η Αγγλία δεν αναγνωρίζει κατακτήσεις υπέρ της Ελλάδος ". Και στο 1829, όταν στο Λονδίνο συζητιόταν το ζήτημα των Ελληνικών συνόρων, ο Άγγλος υπουργός τόνιζε με τόνο κατηγορηματικό: << η κατά την 16 Νοεμβρίου ορισθείσα περιοχή είναι αρκετή, δεν πρέπει συνεπώς κατ'ουδένα τρόπον να ευρυνθούν τα σύνορα του ιδρυσμένου Ελληνικού κράτους, διότι η υπέρ των συνόρων Άρτης και Βόλου συνηγορία στηρίζεται επί ψευδών λόγων >> { Πρόκες - Όστεν, Ιστορία Ελληνικής επαναστάσεως, Β, 331 - 355 }.

Αντίθετα, οι αντιπρόσωποι της Ρωσία επέμειναν πως πρέπει η Κρήτη, η Σάμος, η Θεσσαλία και η νότια Μακεδονία να συμπεριληφθούν στα σύνορα του Ελληνικού κράτους. Αυτό όμως δέ σύμφερε στην Αγγλία και αντέδρασε όσο μπορούσε. Έχοντας και τη Γαλλία και την Αυστρία, σύμφωνες μπόρεσε αποτελεσματικά να αντικρούσει τις Ρωσικές προτάσεις η πιό σωστά να τις ψαλλιδίσει. Άν λοιπόν η σύμβαση της 21 Ιούλη 1832 που υπογράφτηκε στην Πόλη, δεν έδωσε την ελευθερία και ανεξαρτησία στην Κρήτη, Σάμο και Θεσσαλία, αυτό οφείλεται στην επίμονη αντίδραση της Αγγλίας που με κανένα τρόπο δεν ήθελε να δημιουργηθεί βιώσιμο Ελληνικό κράτος { Καρολίδου, Σύγχρονος ιστορία των Ελλήνων, Α 362 - 374 καί Πρόκες - Όστεν, Ιστορία Ελληνικής Επαναστάσεως, V III 235 παρ. }.
Ακόμα και ο " φιλέλλην " Γ. Κάννιγκ, όταν έμαθε ποιές ήταν οι Ρωσικές απόψεις πάνω στο Ελληνικό ζήτημα, αντιτάχτηκε και άρχισε να συνεργάζεται σχεδόν φανερά με τον Μέττερνιχ. Για να αποκτήσει μάλιστα την εμπιστοσύνη του Αυστριακού καγκελαρίου, έγραφε στον Αυστριακό πρίγκηπα Εστερχάζυ, πως η επιθυμία της Αγγλίας είναι να αυτονομηθούν μερικά νησιά και τίποτε άλλο. << Η Αγγλία επιθυμεί μέν να εφαρμόσει το πρωτόκολλον { της Πετρουπόλεως } αλλά είς Μικράν έκτασιν, ήτοι είς τας νήσους. Διότι η Αγγλία εργάζεται κυρίως πρός ματαίωσιν της εν τη Ανατολή πολιτικής ροπής της Ρωσίας >> { Καρολίδου, Σύγχρονος Ιστορία Ττων Ελλήνων, Α 388 παρ.}. Αργότερα πάλι όταν γινόταν επίσημες συζητήσεις για τα σύνορα του νέου Ελληνικού κράτους, ο Άγγλος υπουργός Άβερδην ειδοποιούσε τον Άγγλο πρεσβεύτη στην Πόλη Στράγγφορτ πώς: << ... ο χωρισμός της Πελοποννήσου απο της αμέσου εξουσίας του σουλτάνου ήν επαρκής εκτέλεσις της συνθήκης του Λονδίνου >>.
Και σε άλλη επιστολή τόνιζε: << Άπαξ διά παντός πρέπει να σας εξηγήσω ότι ο σκοπός της κυβερνήσεως μας είναι ο διά παντός τρόπου περιορισμός του Ελληνικού κράτους είς την Πελοπόννησον και τας Κυκλάδας. Οιαδήποτε δέ είναι η ατομική γνώμη του υπέρ ημών εργαζομένου πρέσβεως { στη διάσκεψη του Πόρου 1828 } φανερόν είναι ότι είναι ανάγκη να στηριζόμεθα επί των εσχάτων τούτου προσπαθειών ίνα φέρη είς πέρας το έργον >> { Καρολίδου, Σύγχρονος ιστορία των Ελλήνων, Α 394 }.
Αλλά παρ'όλες τις αντιδράσεις της Αγγλίας και της Αυστρίας η Ρωσική διπλωματία, ύστερα απο τις Ρωσικές νίκες, είχε πιά πολλά ατού στα χέρια της και έτσι στη Ρωσοτουρκική συνθήκη που υπογράφτηκε στην Αδριανούπολη { 1829 } μπήκε ειδικό άρθρο { το 10ο } που εξασφάλιζε την Εθνική ανεξαρτησία της αγωνιζόμενης Ελλάδα.

<< Και όμως, γράφει ο Καρολίδης, η κατ'ουσίαν επιτευχθείσα αυτή διά της συνθήκηες της Αδριανουπόλεως λύσις είς πολλάς έτι προσέκρουσε δυχερείας, μερικάς και τυπικάς, μέχρις ού λάβη οριστικήν και τελικήν υπόστασιν και τυπον. Τούτου αιτία ήν το ότι η εκτέλεσις των εν τω 10 άρθρο της συνθήκης διατάξεων... αντετίθετο πάλιν είς την σύμπραξιν των τριών δυνάμεων. Εντείθεν δε ήνοιγε νέον στάδιον είς τας πολιτικάς ενεργείας των δυτικών δυνάμεων και ιδίως της φιλοτούρκου και μισελληνικής πολιτικής του Αγγλικού υπουργείου Ουέλιγκτων - Άβερδην και του εν Κων\λει πρέσβεως... Η Αγγλική αυτή πολιτική... απο του 1829 μέχρι του 1830 παραδοξοτάτας παρέστησεν αντιθέσεις και αντιφάσεις... ότε εν Λονδίνω ηκούσθη ότι οι Ρώσοι υπερβάντες τον Αίμον προήλαυνον είς την Κων\λιν, ο πρωθυπουργός Ουέλιγκτων έγραφε είς τον εν Κων\λει Άγγλο πρεσβεύτην, εάν οι Ρώσοι αρκεσθώσιν είς αποζημίωσιν χρηματικήν και αποχωρήσωσι του Τουρκικού εδάφους έχεις καλώς. Εάν μη γένηται ούτω, δεν υφίσταται πλέον ζήτημα Ελληνικόν >> { Καρολίδου, Σύγχρονος Ιστορία των Ελλήνων, Α 413 }.
Αλλ'άμα πέρασε ο πρώτος πανικός απο τις Ρωσικές νίκες, άρχισε το Φορέϊν Όφφις να συμβουλεύει το σουλτάνο να μην πληρώσει ούτε αποζημίωση στους Ρώσους, ούτε να εκτελέσει τους όρους της συνθήκης της Αδριανούπολης, άλλ'αντίθετα να γίνουν στρατιωτικές προετοιμασίες και να επιτεθεί η Τουρκία ενάντια στη Ρωσία.
Μιά τέτοια όμως επιθετική πολιτική της Τουρκίας ήταν αδύνατη και οι Άγγλοι τόρρυδες, άμα κατάλαβαν πως η Τουρκία δεν μπορεί ν'αντιταχθεί στη Ρωσική πίεση, αναγκάστηκαν να δεχτούν το άρθρο 10 της Ρωσοτουρκικής συνθήκης της Αδριανούπολης, με μόνη τη διαφορά πως αντέδρασαν όσο μπορούσαν να μην περιληφθεί η Κρήτη, η Σάμος, η Θεσσαλία και η Άρτα στα σύνορα του νέου Ελληνικού κράτους. Παρά τη Ρωσική αντίδραση στο τέλος πέτυχαν το σκοπό τους γιατί είχαν πίσω τους τις άλλες Ευρωπαϊκές δυνάμεις, που δεν έβλεπαν με καλό μάτι την αύξηση της πολιτικής και στρατιωτικής επιρροής της τσαρικής Ρωσίας στην Ανατολή { Πρόκες - Όστεν, Ιστορία της Ελληνικής επαναστάσεως, Β 351 - 355 }.
Ωστόσο, ο Αγγλόρωσικός ανταγωνισμός συνεχίστηκε και ύστερα απο την αναγνώριση της Ελληνικής ανεξαρτησίας. Η Αγγλία ποτέ δεν έπαυσε να κατατρέχει τη μικρή Ελλάδα εκβιάζοντας την με απειλές και πιέσεις να ακολουθεί την πολιτική του Φορέϊν Όφφις, που θα πεί σε τελευταία ανάλυση πως οι Άγγλοι ιμπεριαλιστές θέλαν να αποικιοποιήσουν την Ελλάδα.

Αυτό το κατάλαβε πρίν απο εκατό χρόνια ο νομομαθείς Γ. Δ. Μάουρερ, που κατέβηκε μαζί με τον Όθωνα στην Ελλάδα και χρημάτισε και μέλος της Αντιβασιλείας Εξετάζοντας τις αιτίες του Αγγλορωσικού ανταγωνισμού γράφει: << Τα αντιτιθέμενα εμπορικά συμφέροντα είναι εκείνα που χωρίζουν την Ρωσία απο την Αγγλία είς την Ανατολήν. Όπως η Ρωσία τείνει να θέση πόδα είς τα Δαρδανέλλια, ούτω και η Αγγλία τείνει να πραγματοποιήση την κατοχήν των Ιονίων νήσων έκαμεν ήδη την αρχήν. Επειδή λοιπόν η Ρωσία είχεν εύρη φυσικόν σύμμαχον είς τους νεοέλληνας, η Αγγλία ώφειλε να υποστηρίξη τους Τούρκους κατά τον απελευθερωτικόν αγώνα { του 1821 } και μάλιστα εναντίον αυτών των Ελλήνων >> { Ο Ελληνικός λαός, τ. Α, Ε. Καραστάθη, σ.34 }.. Στα εκατόν είκοσι πέντε χρόνια που πέρασαν απο το ηρωϊκό Εικοσιένα, οι Άγγλοι ιμπεριαλιστές με διάφορε προφάσεις και προσχήματα συνέχισαν την πολιτική του Γκρήν, του Μαίτλαντ, του Στράγγφορτ και των πατρώνων τους Λοντόντερυ { Κάστελνρηγ }, Άβερδην και Σία. Ο Ελληνικός λαός πλήρωσε και πληρώνει πολύ ακριβά το Αγγλικό " ενδιαφέρον " για την Ελλάδα.

[Acid{RFE}]

Οι Αγγλικές Επεμβάσεις Στα Χρόνια Της Βασιλείας Του Όθωνα { 1833 - 1862 }


Άμα αναγνωρίστηκε η ανεξαρτησία της Ελλάδος το Φόρεϊν Όφφις, συνεχίζοντας την παλαιά πολιτική του Πίττ, έβαλε για βασικό σκοπό της εξωτερικής πολιτικής της Αγγλίας στην Ανατολή να εμποδίσει με κάθε τρόπο την ανάπτυξη και την επέκταση του Ελληνικού κράτους και παράλληλα την προστασία της ακεραιότητας της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Η πολιτική αυτή εκδηλώθηκε με τον πιό ωμό τρόπο μόλις εκλέχτηκε ο πρίγκηπας Λεοπόλδος του Σάξ Κοβούργου βασιλιάς της Ελλάδας. Ο νεαρός υποψήφιος του Ελληνικού θρόνου, πρίν δεχτεί την πρόταση που του έκαναν, έχοντας υπόψη πως η Αγγλία ήθελε την Ελλάδα μικρή και εξάρτημα της, με υπόμνημα του { 10 Γενάρη 1830 } στο υπουργείο των εξωτερικών της Αγγλίας, ζητούσε να μάθει αν τα σύνορα του νέου κράτους θα είναι οριστικά όπως οριζόταν στο πρωτόκολλο του Λονδίνου του 1830. Ο Άγγλος υπουργός Άβερδην του απάντησε αμέσως πως δεν πρόκειται να αναθεωρηθούν οι όροι του πρωτοκόλλου του Λονδίνου και πως η Αγγλία δεν δέχεται ούτε κάν να συζητήσει μαζί του για τα σύνορα της Ελλάδος που είναι οριστικά { Μέντελσον Βαρτόλδυ, Ιστορία Ελληνικής Επαναστάσεως, Β 267 }.

Απο την απάντηση αυτή ο Λεοπόλδος παραιτήθηκε. Μιά που έβλεπε πως η Αγγλία τον ήθελε για να παίξει το ρόλο του αρμοστή των Αγγλικών συμφερόντων, δέν δέχτηκε το Ελληνικό στέμμα.
<< Ο υπογεγραμένος - έγραφε στην παραίτηση του - θεωρεί ώς πράγμα ασυμβίβαστον με τον χαρακτήρα του και τα αισθήματα του να υποχρεωθή, ώστε να αρπάση τρόπον τινα τήν ηγεμονίαν ενός λαού που θα εκλάβη αυτόν { τον Λεοπόλδον } αίτιον της ελαττώσεως των ορίων του, της εγκαταλείψεως των συναγωνιστών αδελφών του και της αποξενώσεως από τάς γαίας και τάς εστίας των από τάς οποίας εώς τώρα οι Τούρκοι δεν ημπόρεσαν ποτέ να τους εξώσωσι παρά διά προσκαίρων εποδρομών... >>.
Και τελείωνε τονίζοντας πως δέν μπορεί ν'αναλάβει την εντολή γιατί ένα μικρό και εξαρτημένο κράτος δεν συμβιβάζεται << ούτε στη δική του τιμή, ούτε θα είναι πρός όφελος της Ελλάδα κι ούτε θα εξυπηρετήσει τα γενικά συμφέροντα της Ευρώπης >>.
Οι Άγγλοι όμως τόρρυδες είχαν το σκοπό τους και αδιαφόρησαν. Μόνο μερικοί προοδευτικοί Άγγλοι μέσα και έξω απο τη βουλή διαμαρτυρήθηκαν για τα δεσμά που χαλκεύονταν σε βάρος του Ελληνικού λαού { Καρολίδου, Σύγχρονος ιστορία των Ελλήνων, Α 450 παρ. | Arndt Das Konigthum in Belgiem. Γερβίνου, Ιστόρια Ελληνικής επαναστάσεως, ΣΤ 538, Μέντελσον Βαρτόλδυ, Ιστορία Ελληνικής επαναστάσεως, Β 466 παρ. Ασπρέα, Πολιτική ιστορία νεωτέρας Ελλάδος, Α 109, παρ. }.
Λίγο πιό ύστερα { 1832 } οι τρείς δυνάμεις εκλέξανε τον πρίγκηπα της Βαυαρίας Όθωνα βασιλιά της Ελλάδος. Απο την εποχή αυτή η Αγγλική πολιτική δεν έπαψε ούτε μιά στιγμή να επεμβαίνει, πότε άμεσα και πότε έμμεσα, στα εσωτερικά της χώρας μας. Επειδή ο Όθων ήταν ανήλικος διορίστηκε Αντιβασιλεία απο τον Αρμανσμπέργκ, τον Μάουρερ και τον Έϋδεκ. Το Φόρεϊν Όφφις όμως, μιά που η Αγγλία είχε στα χρόνια εκείνα μεγάλη επιρροή, τα κατάφερε να πάρει με το μέρος του τον Άρμανσμπέργκ και να κηδεμονεύει την Ελλάδα. Όλοι οι αγγλόφιλοι πήραν τις ανώτερες θέσεις στην κρατική Ελληνική μηχανή και είχαν το λύειν και δεσμείν. Πρώτα πρώτα ο Άγγλος πρεσβευτής Ντώκινς, που έπαιζε το ρόλο του υπερπρωθυπουργού, θέλησε να διαλύσει το ρωσόφιλο κόμμα, που αρχηγός του ήταν ο Θ. Κολοκοτρώνης. Σκηνοθέτησαν λοιπόν σε βάρος του Γέρου του Μωριά την κατηγορία πως ετοίμαζε κίνημα ανατρεπτικό. Έγιναν καταδιώξεις κι ο Κολοκοτρώνης κλείστηκε στη φυλακή. Ο Άγγλος Μάσσων μάλιστα εκτελώντας χρέη εισαγγελέα, μεταχειρίστηκε τον ένδοξο αγωνιστή σαν να ήταν κοινός κακούργος και στο τέλος, ασκώντας στο δικαστήριο βία, τον καταδικάσανε σε θάνατο. Το Αγγλικό κόμμα για μιά ορισμένη περίοδο θριάμβευε με την ωμή επέμβαση και απροκάλυπτη υποστήριξη του Ντώκινς.

Η μεγάλη όμως μάζα του Ελληνικού λαού όχι μόνο αποδοκίμαζε τις Αγγλικές επεμβάσεις αλλά εξεγέρθηκε. Έγιναν στάσεις στο Μωριά και στις Κυκλάδες και η κατάσταση ήταν ανήσυχη. Γράφει ο Μάουρερ: << Η Αγγλία δέν είχεν αποκτήσεις ρίζας έν Ελλάδι, ούτε είς προηγουμένας, ούτε είς μετέπειτα εποχάς. Μεταξύ Βρετανών και Ελλήνων δεν υπήρχεν ούτε πνευματικός ούτε υλικός δεσμός. Τουναντίον η Αγγλία ανήκε μέχρι των τελευταίων χρόνων είς τους πιστοτάτους υποστηρικτάς της Πόλης { Τουρκίας }. Και αυτή η ναυμαχία του Ναυαρίνου είχεν αποδοκιμασθεί. Επεθυμεί όμως και η Αγγλία να έχει το κόμμα της { εν Ελλάδι } και εφάνη επίσης ενδοτική είς τας επιθυμίας μερικών Ελλήνων. Ο Άγγλος πρέσβυς, ο γνωστός Ντώκινς, εδημιούργησε τοιούτον κόμμα κατά τάς αντιλήψεις του και τον τρόπον που του ήξιζε. Συνήθροισε δηαδλή περί εαυτόν εκτός τών εν Ελλάδι διαμενόντων πραγματικών Άγγλων, όλως ιδιαιτέρως τους φαναριώτας και όλους τους ραδιούργους και τυχοδιώκτας, το σύνολον δε αυτών ωνόμασαν Αγγλικόν κόμμα >> { Ο Ελληνικός λαός, Α 40 }.
Ωστόσο ο Άρμανσμπεργκ ήταν πανίσχυρος γιατί είχε πίσω του την Αγγλική υποστήριξη. Η Γαλλία περνούσε εσωτερική κρίση και η Ρωσία μόνη της δεν μπορούσε ν'αντιδράσει. Καιροφυλακτούσε να βρεί την κατάλληλη ευκαιρία για ν'ανατρέψει τον Άρμανσμπεργκ. Η Αγγλία λοιπόν είχε τα χέρια της ελεύθερα και κανόνιζε μόνη της την πολιτική που έπρεπε ν'ακολουθεί η Αντιβασιλεία. Κι ακόμα κατόρθωσε να παραμερίσει στην αρχή τον Μάουρερ και τον Έϋδεκ κι αργότερα να τους διώξει και να τους αντικαταστήσει με τον Άβελ και Γκράϊνερ, που διατάχτηκαν απο το βασιλιά της Βαυαρίας να είναι " ευπειθείς στόν Άρμανσμπεργκ " δηλαδή εκτελεστές των εντολων του Ντώκινς { Μέντελσον Βαρτόλδυ, Ιστορία Ελληνικής επαναστάσεως, Β 695 - 698 }.

Έτσι η πολιτική του Φόρεϊν Όφφις επικρατούσε πέρα για πέρα στα χρόνια της Αντιβασιλείας. Η Ελλάδα έπρεπε να είναι ένα κρατίδιο που να μην παίζει κανένα ρόλο στη μεσογειακή ιστορία. Τέτοιες ήταν, όπως είδαμε, οι βασικές απόψεις της εξωτερικής πολιτικής της Αγγλίας απο την ημέρα που αναγκάστηκε να αναγνωρίσει την Ελληνική ανεξαρτησία. Και για να μπορεί να είναι ήσυχη, έπρεπε να κηδεμονεύει το νεαρό Ελληνικό κράτος και να μην ο αφήσει ούτε στρατό να φτιάξει, ούτε ν'αναπτυχθεί οικονομικά και εκπολιτιστικά.
<< Η Αγγλία είναι εμπορικόν κράτος και συνεπώς η πολιτική του κατ'ουσίαν είναι εμπορική πολιτική. Και όπως το εμπορικόν συμφέρον κάμνει τον καθένα υπολογιστικόν και οξυδερκή έτσι συμβαίνει και με τους Άγγλους. Η αδυναμία του Οθωμανικού κράτους ασφαλίζει είς την Βρεττανικήν θαλασσίαν δύναμιν το αποκλειστικόν εμπόριον, όχι τόσον είς την Μεσόγειον, όσον πολύ περισσότερον πρός τας ανατολικάς Ινδίας. Το μικρόν Ελληνικόν κράτος παρουσιάζεται ούτω είς την έν τω εγωισμώ της πολύ μακράν βλέπουσαν Αγγλικήν πολιτικήν ώς νέος αντίζηλος. Μόνον απο της απόψεως ταύτης είναι δυνατόν να εξηγηθεί η συχνά τόσον αινιγματώδης συμπεριφορα είς την νότιον Αμερικήν, την Μαδρίτην και αλλαχού, έπρεπε να είναι αρκούντως γνωστή είς την Βρεττανικήν κυβέρνησιν και ο οποίος ασφαλώς δεν προάγει, ούτε θέλει να προάγει την ευημερίαν και το μεγαλείον του νεαρού { Ελληνικού } κράτους και ο οποίος πρός τούτοις, αν και προσέβαλε προσωπικώς τον βασιλέα Όθωνα την 1ην Ιουλίου 1834 και μολονότι προσπαθεί αδιακόπως να σπείρη μόνον την διχόνοιαν και να καταστρέψη όσω το δυνατόν ασφαλέστερον >> { Μάουρερ, Ο Ελληνικός λαός 1835, σ. 42 - 43, βλέπε καί Γουσταύου Έϊχταλ, Αναμνήσεις, στη συλλογή Δ. Βικέλα, Διαλέξεις Άθ 1893, σ. 272 }.

Την ίδια πολιτική ακολούθησε η Αγγλία και τον καιρό που ενηλικιώθηκε ο Όθωνας. Μα στα χρόνια αυτά οι συνθήκες άλλαξαν. Το αγγλόφιλο κόμμα του Μαυροκορδάτου και του Σ. Τρικούπη δεν ήταν τόσο ισχυρό ώστε να μπορεί το Φόρεϊν Όφφις να κηδεμονεύει με τους ¨Ελληνες πράκτορες του το Ελληνικό κράτος. Το Γαλλικό κόμμα με τον Κωλέτη επικεφαλή και το ρωσίφιλο με το Μεταξά, είχαν ανασυνταχθεί και ασκούσαν μεγάλη επιρροή, γιατί είχαν μαζί τους τις λαϊκές μάζες. Τώρα η Αγγλία δεν μπορούσε να διορίζει και να παύει τις Ελληνικές κυβερνήσεις, για μιά ορισμένη μάλιστα περίοδο το Γαλλικό κόμμα ήταν πανίσχυρο και ο Όθωνας υποχείριος στον Κωλέτη ώς τα 1847.
Σ'όλη αυτή την περίοδο μέσα στην άρχουσα τάξη της Μ. Βρετανίας επικρατούσε ο μισελληνισμός. Οι τόρρυδες μιλούσα με τα πιό περιφρονητικά λόγια για τους Έλληνες και έδειχναν την πιό μεγάλη τους συμπάθεια στους Τούρκους. Ο φιλοτουρκισμός του Πίττ εφαρμόζονταν κατά γράμμα. Γι'άυτό μέσα στην Αγγλική αυλή, ακούγονταν οι χειρότερες βρισιές κατά της Ελλάδος: << Οί Έλληνες είναι ψεύτες και ληστές, δέν αξίζει να ασχολούμεθα με αυτούς >> έγραφε στις 14 Μάρτη 1837 η ύστερα βασίλισσα της Αγγλίας πριγπήπισσα Αλεξάνδρα { Γ. Φιλαρέτου, Ιστορική πλαστογραφία, στην εφημερίδα " Ν. Βήμα " 30 Απρίλη 1905 }.
Στα χρόνια αυτά η Αγγλία αντιμετώπιζε στα Βαλκάνια και τη Μεσόγειο οχι μόνο τη Ρώσικη επιρροή, αλλά και τη Γαλλική και την Αυστριακή. Η Αυστρία ήταν μεγάλη αυτοκρατορία και είχε κι'αυτή βλέψεις να κατεβεί στο Αιγαίο και να καταλάβει μιά μέρα τη Σαλονίκη. Γι'αυτό ο ρυθμιστής της Αυστριακής εξωτερικής πολιτικής Μέττερνιχ, που τόσο κατάτρεξε τους Έλληνες κατά τον Εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα του 1821, έδειχνε τώρα μεγάλο ενδιαφέρον για τα πράγματα της Ελλάδος και προσπαθούσε όχι μόνο να κρατεί σε αντίθεση τη Ρωσική και Αγγλική πολιτική, αλλά και να δημιουργεί κάθε τόσο ζητήματα για να μπορεί να κερδίζει απο τη " Φιλία " του πρός τους Τούρκους ορισμένα ανταλλάγματα.

Ξεκινώντας απο τη βασική αυτή αρχή προσπάθησε να καταστήσει τον Όθωνα όργανο του και ώς ένα σημείο το πέτυχε. Αυτό εξαγρίωσε το Φόρεϊν Όφφις και ο Άγγλος πρεσβευτής στην Αθήνα, ο διαβόητος Λάϊονς, μιά μέρα { στο 1841 } θυμωμένος είπε ορθά κοφτά στον πρεσβευτή της Αυστρίας Πρόκες Όστεν. << Ελλάδα πραγματικά ανεξάρτητη είναι κάτι παράλογο. Η Ελλάδα είναι ή Ρώσικη ή Αγγλική και επειδή δέν μπορεί να είναι Ρώσικη πρέπει να είναι Αγγλική...>> { Καρολίδη, Σύγχρονος ιστορία των Ελλήνων, Β 387 }.
Μιλώντας τέτοια ωμή γλώσσα ο Λάϊνος απο τη μία μεριά ήθελε να δείξει στον Αυστριακό πρεσβευτή πως άθελά του εργαζόταν για την επικράτηση της Ρώσικης πολιτικής και απο την άλλη του θύμιζε την πατροπαράδοτη μεσογειακή Αγγλική πολιτική, που ήθελε την Ελλάδα προτεκτοράτο Αγγλικό. Μα οι αντιθέσεις των τότε μεγάλων Ευρωπαϊκών δυνάμεων δέν ευνοούσαν την Αγγλική διπλωματία ώστε να πραγματοποιήσει τα σχέδια της. Μή μπορώντας λοιπόν η Αγγλία να πιέσει τις Ελληνικές κυβερνήσεις, μιά που είχαν πίσω τους την υποστήριξη της Γαλλίας και της Ρωσίας, εφάρμοσε άλλα εκβιαστικά μέτρα για να φέρνει εμπόδια στην εσωτερική πολιτική της χώρας και να σταματήσει κάθε εκπολιτιστική της ενέργεια. Ζητούσε κάθε τόσο τους τόκους και το χρεωλύσιο απο το δάνειο των 60 εκκατομμυρίων που είχε δώσει στην Ελλάδα όταν ήρθε ο Όθωνας.

<< Το δάνειον εκείνο εχρησίμευεν εκάστοτε είς την Αγγλικήν κυβέρνησιν ώς όπλον εναντίον του βασιλέως Όθωνος και των υπουργών του. Οσάκις οί έν Λονδίνω ήσαν δυσηρεστημένοι, διά τα Ελληνικά πράγματα, οσάκις έν Αθήναις εκυβέρνων πρόσωπα απαρέσκοντα αυτοίς, ο πρεσβεύτης της βασιλίσσης { της Αγγλίας } ενεφανίζετο πρό των Ελλήνων υπουργών ίνα υποστηρίξη τα καταπατούμενα δήθεν δικαιώματα τών πιστωτών { Άγγλων } της Ελλάδος. Και ότε δέ τον Άβερδην διεδέξατο ο Πάλμερστων, ο χείριστος των εχθρών Όθωνος, το ζήτημα του δανείου εξηκολουθεί να είναι μέγα όπλον κατά της Ελληνικής κυβερνήσεως, ήν υπεστήριζεν άλλ' ούχι άνευ δυσχερειών η Γαλλική κυβέρνησις. Έν τω Αγγλικώ κοινοβουλίω ο Κόχραν και ο Πάλμερστων διά των μελανωτέρων χρωμάτων περιέγραφον την έν Ελλάδι κατάστασιν, υβρίζον το Ελληνικόν υπουργείον... και συνεβούλευον την Αγγλικήν κυβέρνησιν να λάβη αυστηρά μέτρα όπως εξασφαλίσει τα συμφέροντα των Άγγλων πιστωτών. Ο λόρδος Άβερδην διά διακοινώσεως αυτού, ημερομηνίας 23 Μαρτίου 1845, υπεδείκνυε ρητώς είς το υπουργείον Κωλέτου ότι εάν μή εξεπληρούτο αί περί καταβολής του τόκου δοθείσαι πρότινων ημερών σχέσεις, ήθελεν αναγκασθή η Αγγλική κυβέρνησις να προσφύγη είς τα αναγκαία εκείνα μέτρα δι' ων μόνον ηδύνατο να επιτευχθή ή των συμφερόντων αυτής εξασφάλισις...>> { Κυριακίδη, Ιστορία συγχρόνου Ελληνισμού, Α 536 παρ. }.

Μιά που η Αγγλική κυβέρνηση έπαιρνε φανερά εχθρική στάση απέναντι στη χώρα μας, ζητούσε ευκαιρία, ή κάποια αφορμή, για να επέμβει στα εσωτερικά της Ελλάδας και να την ταπεινώσει. Μή μπορώντας όμως να βρεί τέτοια αφορμή, έβαλε τον Τούρκο πρεσβευτή στην Αθήνα Μουσούρο να φερθεί άπρεπα στον Όθωνα για να δημιουργηθεί επισόδιο αποβλέποντας να το εκμεταλλεύτει σε βάρος της Ελλάδα.
Ο Μουσούρος, που ήταν οργανέτο του Άγγλου συναδέλφου του Λάϊονς, δημιούργησε το επισόδιο πως ήθελαν οι Άγγλοι και τα πράγματα έφτασαν στη διακοπή των διπλωματικών σχέσεων Ελλάδας και Τουρκίας.
<< Ο Μουσούρος εξηρεθίζετο διαρκώς υπό του Άγγλου πρεσβευτού Λάϊονς, ωθούντος εκάστοτε αυτόν είς την πρόκλησιν ζητημάτων, φυσικώς δέν ηδύνατο να φανή μή ακολουθών τάς συμβουλάς αυτού καθό αντιπρόσωπος, της Τουρκικής κυβερνήσεως, αφού μάλιστα υπό την επιρροήν και επίδρασιν αυτού { του Λάϊονς } διετέλεσαν πολιτευόμενοι τινες του Ελευθέρου βασιλείου ελαφρά τη καρδία, ανύποπτοι έτι όντες περί των εχθρικών πρός την Ελλάδα προθέσεων των Άγγλών >> { Κυριακίδη, Ιστορία συγχρόνου Ελληνισμού, Α 552 }.
Όταν λοιπόν ο Όθωνας με τη σειρά του στο χορό που γινόταν στο παλάτι { 13 του Γενάρη 1841 } πρόσβαλε τον Τούρκο πρεσβευτή, ο Λάϊονς είπε στο Μουσούρο να φύγει αμέσως απο το παλάτι και να διαμαρτυρηθεί με αυστηρή νότα. Αυτό κ'έγινε. Τα πράγματα πήραν τέτοια τροπή που απηλούνταν πόλεμος. Το Φόρεϊν Όφφις πίεσε το σουλτάνο να φανεί ανένδοτος και ο Λάϊονς κάθε μέρα με τις διακοινώσεις του στο υπουργείο των εξωτερικών ζητούσε να πληρωθούν οι τόκοι του δανείου και έκανε δριμύτατες παρατηρήσεις για τη στάση της Ελληνικής κυβέρνησης στο ζήτημα του Μουσούρου. Στην περίοδο αυτή ο Λάϊονς είχε γίνει ουσιαστικός κατάσκοπος των Τούρκων.
<< Η Αγγλική κυβέρνησις επιζητούσα την τπώσιν { του γαλλοφίλου } Κωλέτη κατήγγειλε΄είς την Πύλην { Τουρκική κυβέρνηση } τα διανοήματα και τα κινήματα αυτούς ίνα ευρίσκει αφορμάς επεμβάσεων, προκαλή διενέξεις και ανακόπτει τα σχέδια αυτού, η δέ Πύλη έχουσα ταυτότητα συμφερόντων πρός το της Αγγλίας ουδεμίαν αφορμήν απέλειπε παραπόνων και διαμαρτυριών >> { Γ. Φιλαρέτου, Ξενοκρατία εν Ελλάδι, Αθήναι 1697, σ.96 }.

Η Αγγλική κυβέρνηση όμως χρησιμοποίησε και άλλο μέσο. Έβαλε τους πράκτορες της στην Ελλάδα να οργανώσουν στάσεις. Μιά τέτοια στάση, έγινε το Γενάρη του 1847 στη δυτική Ρούμελη για να ρίξει τη γαλλόφιλη κυβέρνηση και να φέρει στα πράγματα το αγγλόφιλο κόμμα του Μαυροκορδάτου - Τρικούπη. Ο Λάϊονς μοίραζε λίρες δεξιά και αριστερά και ενθάρρυνε ακόμα και τα κακοποία στοιχεία. Για κάμποσο καιρό σημειώθηκαν στις πιό πολλές επαρχίες ανταρσίες και οι στασιαστές εύρισκαν τη φανερή και κρυφή υποστήριξη των Άγγλων. Αγγλικά πλοία τους παραλάβαιναν και τους μεταφέρανε στα Εφτάνησα. Το στασιαστικό πνεύμα είχε καταντήσει της μόδας εξαιτίας που η Αγγλική πρεσβεία εκμεταλλεύονταν τις τοπικές δυσαρέσκειες, τη φτώχεια και αθλιότητα του λαού. Έτσι με όλα τα μέσα προπαγάνδιζε την ανταρσία για να φέρει σε αδιέξοδο την κυβέρνηση και κυρίως για να δημιουργήσει τους κατάλληλους όρους για να επέμβει στα εσωτερικά της χώρας ταπεινώνοντας τις αντιαγγλικές κομματικές παρατάξεις. Σύμφωνα με τα καταστρωμένα αυτά σχέδια υποστηρίχθηκε και ο λοχαγός Μερεντίτης στην Πάτρα όχι μόνο να στασιάσει, αλλά και να ληστέψει το υποκατάστημα της Εθνικής τράπεζας και να πάρει 125 χιλιάδες δραχμές απο το δημόσιο ταμείο άλλες 90 χιλιάδες. Κ'επειδή το κίνημα απέτυχε Αγγλικό πολεμικό παρέλαβε το Μερεντίτη και τον έφερε στη Μάλτα.

Εφαρμόζοντα μιά τέτοια πολιτική η Αγγλική κυβέρνηση ήταν το επόμενο να δημιουργήσει ανωμαλίες στην Ελλάδα και να κατορθώσει να ρίξει απο την εξουσία το γαλλόφιλο υπουργείο και να σχηματιστεί για μιά μικρή περίοδο αγγλόδουλη Ελληνική κυβέρνηση. Μα για να πετύχουν τα σχέδια του Φόρεϊν Όφφις, ο Άγγλος πρεσβευτής ζήτησε να διαλυθεί η βουλή και να γίνουν νέες εκλογές ελπίζοντας με τη βία να πλειοψηφήσουν οι αγγλόδουλοι. Αυτό όμως δεν έγινε δεκτό απο τον Όθωνα και σχηματίστηκε νέο υπουργείο με πρωθυπουργό το Γ. Κουντουριώτη. Τότε ο Πάλμερστων έγινε πύρ και μανία και αποκάλεσε το Ελληνικό καθεστώς μέσα στη βουλή των λόρδων { Απρίλης 1846 } " σύστημα βίας, διαφθοράς και παρανομίας ". Παράλληλα όμως οργάνωσε η Αγγλική πρεσβεία και άλλη στάση στην Υπάτη. Κ κατάσταση λοιπόν ήταν πολύ ανώμαλη στα χρόνια αυτά με τις ραδιουργίες και τις ξετσίπωτες επεμβάσεις των Άγγλων. Και ναί μεν ο Λάϊονς αντικαταστάθηκε το καλοκαίρι του 1849, αλλά η πολιτική του Φόρεϊν Όφφις δεν άλλαξε ΚΑΘΟΛΟΥ. Ίσα ίσα που ο κατατρεγμός της Ελλάδας έγινε πιό έντονος. Κι όταν ακόμα πέθανε ο γαλλόφιλος Κωλέτης { 1847 }, οι Άγγλοι ήθελαν σώνει και καλά να διορίζουν και να παύουν τους υπουργούς στην Ελλάδα. Έτσι μιά που η Ελληνοτουρκική διαφορά απο το επισόδειο Μουσούρου - Όθωνα κανονίστηκε με την επέμβαση της Γαλλίας και της Ρωσίας, η Αγγλία ζητούσε νέα αφορμή για να ταπεινώσει και εξευτελίσει την Ελλάδα, ενώ στα Εφτάνησα εφάρμοζε την πιό ωμή τρμομοκρατία, εξαιτίας που έγιναν μεγάλες εθνικοαπελευθερωτικές εξεγέρσεις ενάντια στην Αγγλική κατοχή.

Η αφορμή που γύρευε η Αγγλία παρουσιάστηκε. Το πάσχα του 1847 κακοποιήθηκε στην Αθήνα ο Εβραίος Πατσίφικος, που είχε Αγγλική υπηκοότητα. Βαλμένος απο την Αγγλική πρεσβεία γύρεψε αποζημίωση 887 χιλιάδες δραχμές για τα έπιπλα που του έκαψαν. Επίσης και ο Άγγλος δημοσιογράφος Φίνλεϋ ζητούσε μεγάλη αποζημίωση για ένα οικόπεδο που είχε στο μέρος που έγινε ο βασιλικός κήπος. Μά ο κυριότερος λόγος ήταν η απο χρόνια επιμονή της Αγγλικής κυβέρνησης να κάνει κατοχή σε δυό μικρά νησάκια, Λαφονήσι και Σαπιέντζα, που βρίσκονται απέξω απο το Λακωνικό κόλπο και είναι ακατοίκητα. Ήθελε να τα κάνει βάσεις με απώτερο σκοπό να βάλει μιά μέρα πόδι στο Μωριά.
Η Ελληνική κυβέρνηση αντιτάχθηκε στις παράλογες αυτές απαιτήσεις της Αγγλικής κυβέρνησης και δεν εννοούσε να υποχωρήσει. Οι λαϊκές μάζες είχαν εξεγερθεί και μόνο οι αγγλόφιλοι έτριβαν τα χέρια τους. Το Φόρεϊν Όφφις φυσικά δίσταζε να πάρει εξαρχής εκβιαστικά και καταστρεπτικά μέτρα ενάντια στη μικρή Ελλάδα. Υ Ευρώπη βρισκόταν τότε σε επαναστατικό οργασμό γι'αυτό περίμενε να καλμάρει το επαναστατικό κίνημα στην Ευρώπη και να τσακιστούν οι επαναστατικές δυνάμεις για να επέμβει η Ελλάδα, άν φυσικά το επέτρεπε η διεθνής κατάσταση.
Ο Πάλμερστων, με τις αλλεπάλληλες διακοινώσεις του στην Ελληνική κυβέρνηση, έτριζε τα δόντια αλλά και δεν βιαζόταν να δράσει. Αυτό το έκανε μόνο στο τέλος του 1849, όταν στάθμισε καλά τα πράγματα και ήταν βέβαιος πως ούτε η Γαλλία, ούτεη Αυστρία, ούτε ο Τσάρος θα τον ενοχλούσαν εξαιτίας που ήταν αποροφημένοι απο τις ανωμαλίες που είχε δημιουργήσει στην Ευρώπη η επαναστατική θύελλα του 1848. Διέταξε λοιπόν τον Άγγλο στόλαρχο της μεσογειακής Αγγλικής μοίρας Πάρκερ να έρθει στον Πειραιά και να ζητήσει τελεσιγραφικά, μέσα σε 24 ώρες, να γίνουν δεκτές οι Αγγλικές αξιώσεις. Επίσης ο Άγγλος πρεσβευτής Ουάϊς έγινε τότε θρασύς, αλλά η Ελληνική κυβέρνηση δεν υποχώρησε. Έτσι άρχισε ο Αγγλικός αποκλεισμός που βάσταξε 4 μήνες. Χιλιάδες πέθαναν απο την πείνα γιατί σταμάτησε κάθε εισαγωγή και εμπορική κίνηση και δεν υπήρχε ούτε δράμι ψωμί σε πολλές επαρχίες.

Γράφει ο αγωνιστής Μακρυγιάννης: << Ένας μεγάλος στόλος των σκύλων { Άγγλων } μας έχουν μπλόκον, οπούνε περίπου επί τρείς μήνες και μας πήραν όλα τα καράβια και μας κατακερμάτισαν όλο το εμπόριο και τζαλαπάτησαν την σημαίαν μας και πεθαίνουν της πείνας οι ανθρώποι των νησιών και εκείνοι οπούχουν τα καράβια τους γκιζορούν στους δρόμους και κλαίνε με μαύρα δάκρια >> { Απομνημονεύματα, σ. 4 - 5 }.

Και ποιός ξέρει πόσο καιρό ο Πάρκερ θα καταπίεζε τον Ελληνικό λαό, αν δεν επεμβαίνανε οι Γάλλοι και οι Ρώσοι γιά ν'αναγκάσουν τους Άγγλους να λύσουν τον αποκλεισμό. Εννοείται πως η Ελληνική κυβέρνηση, θέλοντας και μή, μπροστά στην ωμή βία, πλήρωσε στην Αγγλία 330.000 δραχμές αποζημίωση, ενώ αργότερα η ανάκριση απόδειξε πως η ζημιά που έγινε στον Εβραίο Πατσίφικο δεν ξεπερνούσε τις 3.700 δραχμές. Δεν πέρασαν ούτε τρία χρόνια και η Αγγλία, που κατάτρεξε τις Εθνικές διεκδικήσεις του Ελληνικού λαού στην Ήπειρο και θεσσαλία, ενεργεί μαζί με τη Γαλλία νέο αποκλεισμό στα 1854 για να εμποδίσει την Ελλάδα να βοηθήσει τις επαναστατικές δυνάμεις του αλύτρωτου Ελληνισμού. Η αγγλογαλική κατοχή κρατάει τρία χρόνια και ο Μαυροκορδάτος σχημάτισε κάτω απο τις κατάρες του Ελληνικού λαού αγγλόφιλη κυβέρνηση, το υπουργείο κατοχής όπως ονομάστηκε. Ό Άγγλος πρεσβευτής στην Πόλη έλεγε τότε στο Ν. Δραγούμη: << Πές του Όθωνα να ησυχάσει γιατί ζητόντας να υποσκάψει το θρόνο του σουλτάνου, σκάφτει το δικό του λάκκο >> { Αναμνήσεις Β, 27 }.

Στο μεταξύ ο κριμαϊκός πόλεμος 1854 - 1855 εξ αιτίας που η τσαρική Ρωσία ήταν ένα καθυστερημένο κράτος, έδωσε τη νίκη στους αγγλογάλους και η συνθήκη του Παρισιού { 1856 } υποδουλώνει οικονομικά την Τουρκία στους Άγγλους που αναλαμβάνουν στα φανερά πιά να εμποδίσουν κάθε εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα των σκλαβομένων λαών της Βαλκανικής και να υπερασπίσουν και με τα όπλα την ακεραιότητα της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.
Μα για να πραγματοποιήσουν τα σχέδια τους αυτά οι Άγγλοι τόρρυδες έπρεπε να εκθρονίσουν τον Όθωνα που ήταν πότε όργανο της Γαλλίας, πότε του Τσάρου και πότε της Αυστριακής πολιτικής και ο εκπρόσωπος του τυχοδιωκτικού μεγαλοϊδεατισμού. Το Φόρεϊν Όφφις έβαλε για σκοπό της εξωτερικής πολιτικής του στην Ελλάδα να εξουδετερώσει κάθε άλλη πολιτική { Γαλλική και Ρωσική } και να δημιουργήσει ισχυρή αγγλόφιλη παράταξη. Μα για να το καταφέρει αυτό έπρεπε να παίζει ο Άγγλος πρεσβευτής ένα διπρόσωπο παιχνίδι. Να κάνει το φίλο του Όθωνα απο τη μιά μεριά και απο την άλλη να ενισχύει στα κρυφά τα δημοκρατικά στοιχεία, που ετοίμαζαν πανελλήνια εξέγερση κατά του αυταρχισμού της αυλής. Έστειλε μάλιστα στην Ελλάδα, με έκτακτη αποστολή τον Έλλιοτ που είχε διακριθεί << για εκθρονίσεις βασιλέων >> και ζήτησε να σχηματισθεί άλλο υπουργείο και να εφαρμοσθεί το σύνταγμα. Ο όθων υποχώρησε μόνο στο πρώτο αίτημα και ανάθεσε στο Γενναίο Κολοκοτρώνη να σχηματίσει το νέο υπουργείο { 26 Μάη 1862 }.

Απο τότε όμως άρχισαν νέες επεμβάσεις. Ο Έλλιοτ γύρισε στην Αγγλία και νέος πρεσβευτής διορίστηκε ο Σκάρλετ, που μόλις ήρθε στην Αθήνα κατηγορηματικά δήλωσε στην Ελληνική κυβέρνηση πως << κάθε αντιτουρκική πολιτική θα έχει σαν συνέπεια να παρθούν δραστικά μέτρα κατά της δυναστείας και της Ελλάδας >>.
Η διακοίνωση αυτή, δώθηκε στις 4 Αυγούστου 1862 και στις 20 του ίδιου μήνα επιδώθηκε νέα με αυστηρότερο ύφος. Η τύχη του Όθωνα είχε πιά κριθεί. Η Αγγλική κυβέρνηση εκμεταλλεύτηκε αριστοτεχνικά την αντιοθωνική εξέγερση και τα δημοκρατικά φρονήματα του Ελληνικού λαού για να δημιουργήσει αγγλόφιλο κόμμα στην Ελλάδα, δίνοντας υποσχέσεις και εξαγαράζοντας συνειδήσεις. Κι αυτός ο Αλ. Μαυροκορδάτος, που στάθηκε σ'όληξ του τη ζωή ο πιό φανατικός αγγλόφιλος, βλέποντας τις καταστροφές που έφερε στην Ελλάδα η Αγγλική πολιτική, αναγνώρισε το λάθος του στα γερατιά του.

Γράφει ο ιστορικός Κυριακίδης: << Η Αγγλία πρός ήν έκλινε ο Μαυροκορδάτος, πάντοτε εδείχθη εχθρός του μεγαλείου του Ελληνισμού περί τα τέλη δε του βίου του ο πολιτικός εκείνος ανήρ κατανοήσας την αλήθειαν ταύτην, παντελώς απεγοητεύθη έκ της Αγγλικής πολιτικής, ούδ' ήθελε ν'αποκαλήται ηγέτης αγγλιζούσης μερίδος και συνεχώς εν τη αιθούση αυτού επανελάμβανε πός τους ζωηροτέρους των πολιτικών του φίλων, δεν γνωρίζετε τους ξένους { Άγγλους }, δεν τους γνωρίζετε >> { Κυριακίδη, Ιστορία συγχρόνου Ελληνισμού, Α 526 }.

Τέτοια ήταν σε μεγάλη συντομία η πολιτική των Άγγλων απέναντι στην Ελλάδα τα τριάντα χρόνια της εθνικής της ανεξαρτησίας.

[Acid{RFE}]

Τα Εφτάνησα Και Η Αγγλική Πολιτική

Ώς τα 1850 πάνω κάτω η Αγγλική κατοχή των Εφτά νησιών του Ιονίου πελάγους δεν είχε προκαλέσει έκδηλη αντίδραση της Γαλλίας, Αυστρίας και Ρωσίας, που ήταν οι μεγαλύτερες Ευρωπαϊκές δυνάμεις στα χρόνια εκείνα. Ακούγονταν μόνο κάθε τόσο διαμαρτυρίες απο τα προοδευτικά στοιχεία της Ευρώπης για την τρομοκρατία που εφάρμοζε η Αγγλία στα Ελληνικά αυτά νησιά, πνίγοντας στο αίμα κάθε εθνικοαπελευθερωτική κίνηση και εξέγερση. Στα 1855 όμως τα πράγματα άλλαξαν γιατί ο Άγγλος αρμοστής Γιούγκ με υπόμνημα του πρότεινε τα πέντε νησιά να ενωθούν με την Ελλάδα, μιά που ο πληθυσμός εξεγείρονταν και δημιουργούσε κάθε τόσο ζητήματα στην Αγγλία, η Κέρκυρα και οι Παξοί να γίνουν Αγγλικές αποικίες σαν τη Μάλτα κ'έτσι οι Άγγλοι να κλείσουν για πάντα στους ξένους στόλους την Αδριατική θάλασσα. Το υπόμνημα αυτό, αν και εμπιστευτικό, απολύφθηκε και δημιουργήθηκε μεγάλο διπλωματικό σκάνδαλο επειδή η Αγγλική κατοχή των Εφτανήσων, σύμφωνα με τη συνθήκη του Παρισιού { 5 του Νοέμβρη 1815 }, ήταν προσωρινή. Η Αυστρία διαμαρτυρήθηκε με τον πιό έντονο τρόπο, το ίδιο και η Ρωσία και η Γαλλία, μιά που ξεσκεσπάστηκαν οι προθέσεις της Αγγλίας. Γι'αυτό στάλθηκε στα Εφτάνησα ο Γλάδστων { Νοέμβρης 1858 } να μελετήσει την κατάσταση και προτείνει νέες λύσεις, που θα ικανοποιούσαν τις Ευρωπαϊκές δυνάμεις. Στο βάθος όμως η αποστολή του Γλάδστωνα ήταν ένας διπλωματικός ελιγμός για να ξεχασθεί η εντύπωση που προκάλεσε το υπόμνημα του Γιούγκ. Επειδή όμως στην ελεύθερη Ελλάδα τα δυό κόμματα, το γαλόφιλο και το ρωσόφιλο, επηρέαζαν την πλειοψηφεία του λαού και στους Έλληνες του εξωτερικού είχε δημιουργεθεί αντιαγγλικό πνεύμα, το Φόρεϊν Όφφις με τους πράκτορες του διέδωσε πως η Αγγλία δε σκοπεύει να κρατήσει για πάντα τα Εφτάνησα, αλλά θα ιδρύσει με βασιλιά τον Άγγλο πρίγκηπα Αλφρέδο, ένα δεύτερο Ελληνικό κρατίδιο στο Ιόνιο πέλαγος, όπου θα προσαρτηθούν η Ήπειρος, η Θεσσαλία και η Κρήτη.

Ρίχνοντας το δόλωμα αυτό οι πράκτορες της Αγγλίας αποβλέπανε απο τη μιά μεριά να καλμάρουν τον επαναστατικό αναβρασμό του εφτανησιώτικου λαού και απο την άλλη ν'αντιδράσουν στη Βαλκανική και μεσογειακή πολιτική της Ρωσίας, που έυρισκε απήχηση στη μεγάλη πλειοψηφεία των ρωμιών του έξω Ελληνισμού και παράλληλα να δημιουργήσουν αγεφύρωτες αντιθέσεις ανάμεσα στους χριστιανικούς λαούς της βαλκανικής. Το δόλωμα όμως δεν έπιασε, στα Εφτάνησα το εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα ολοένα φούντωνε, ενώ στην Κρήτη, Ήπειρο και Θεσσαλία λίγοι ήταν εκείνοι που πίστεψαν στις τέτοιες διαδώσεις. Γι αυτό στα 1861 ο Πάλμερστων πρότεινε στο Σπ. Τρικούπη πως είναι πρόθυμος να παραχωρήσει τα Εφτάνησα στην Ελλάδα με το ρητό όρο: << να υποσχεθεί κατηγορηματικά η Ελληνική κυβέρνηση και ν'αναλάβει την υποχρέωση να μην ενοχλήσει στο μέλλον ούτε φανερά ούτε κρυφά την Οθωμανική αυτοκρατορία >> { Ν. Δραγούμη, Αναμνήσεις, έκδ. Α, 386 |Μελετοπούλου, Η Ευρωπαϊκή διπλωματία έν Ελλάδι, 1848, σ. 131 | Κυριακίδη, Ιστορία συγχρόνου Ελληνισμού, Β 299 | Π. Χιώτη Ιστορία Ιονίου κράτους, Β 563 }.
Άμα όμως απότυχε η Αγγλική κυβέρνηση ν'αποσπάσει μιά τέτοια κατηγορηματική υπόσχεση, εργάστηκε για την εκθρόνιση του Όθωνα. Κι όταν το πέτυχε, φανερά πιά ο Άγγλος πρίγκηπας Αλφρέδος βασιλιάς της Ελλάδας. Οι αγγλόφιλοι μάλιστα οργάνωσαν και συλλαλητήριο στις αρχές του Νοέμβρη 1862, όπου μίλησε και ο Άγγλος πρεσβευτής { Αθηνά, 14 Νοέμβρη 1862 }. Έτσι δημιουργήθηκε μεγάλο αγγλόφιλο ρεύμα και η δημοκρατική κίνηση, που άρχισε απο το 1855 και είχε φτάσει στο κατακόρυφο της μέσα στα χρόνια 1860 - 1862 με τα επαναστατικά γεγονότα του Αναπλιού, Σύρας, Κίθνου, Τρίπολης,. Άργους, Βόνιτζας κλπ, ανακόπηκε. Ένα παλιό φυλλάδιο μάλιστα, που το είχε στο αρχείο του ο στρατηγός Παπούλας, έδινε την πληροφορία πως ο Θεόδωρος Γρίβας, που επαναστάτησε στο τέλος του Σεπτέμβρη 1862 τη δυτική Ρούμελη και ήταν αποφασισμένος να κηρύξει τη δημοκρατία, δηλητηριάστηκε από κάποιον Άγγλο απεσταλμένο, που τον επισκέφθηκε στις παραμονές που ετοιμάζονταν να βαδίσει με τους επαναστάτες του κατά της Αττικής. Μόνον έτσι εξηγείται ο ξαφνικός θάνατος του στρατηγού Γρίβα που ήταν το πρόσωπο που συγκέντρωνε την αίγλη και το κύρος για να μπεί επικεφαλής των δημοκρατικών.

Μιά όμως που ο Γρίβας πέθανε και ο Δ. Βούλγαρης πρόδωσε την επανάσταση, όχι μόνο διασπάστηκε η δημοκρατική παράταξη, αλλά η Αγγλική πρεσβεία της Αθήνας έκανε το πάν για να νοθεύσει τα δημοκρατικά φρονήματα του Ελληνικού λαού και προυσιάσει την Αγγλία σαν την πραγματική προστάτιδα της Ελλάδας, αρκεί να εκλέγονταν ο πρίγκηπας Αλφρέδος βασιλιάς της Ελλάδος. Είναι αλήθεια πως ο λαός πίστεψε στις υποσχέσεις που έδιναν οι Άγγλοι πράκτορες και στο δημοψήφισμα που έγινε έδωσε την ψήφο του στον Αλφρέδο, αλλά η Γαλλία και η Ρωσία αντέδρασαν και έτσι η Αγγλική κυβέρνηση αναγκάστηκε να υποχωρήσει. Οι τρείς δυνάμεις ύστερα απο πολλές διαπραγματεύσεις προτείνανε στο τέλος για βασιλιά της Ελλάδας το νεαρό πρίγκηπα της Δανίας Γεώργιο Γλύξμπουργκ. Εκείνο που έχει σημασία είναι τούτο, κατά κοινή ομολογία, η Αγγλία προτείνοντας στην αρχή το δικό της πριγκηπα Αλφρέδο για βασιλιά της Ελλάδας ήθελε << να έχει στην Ελλάδα Άγγλο αρμοστή που να παίρνει οδηγίες απο το Λονδίνο >> { Κυριακίδη, Ιστορία συγχρόνου Ελληνισμού, Β 209 }. Εξάλλου η τέτοια πρόθεση της Αγγλικής πολιτικής φαίνεται καθαρά και απο το υπόμνημα που υπέβαλε, μόλις διώχτηκε ο Όθωνας, στην προσωρινή Ελληνική κυβέρνηση ο Άγγλος πρεσβευτής Έλλιοτ. Σ'αυτό κατηγορηματικά τονίζεται ότι: α) η Ελληνική κυβέρνηση στο μέλλον πρέπει να μην ενεργήσει καμμιά επιθετική πράξη κατά της Τουρκίας και β) ότι ο νέος βασιλιάς πρέπει να μην είναι απο κείνους που θα ευνοούν επαναστατικά κινήματα κατά της Τουρκίας. Άν γίνουν αποδεκτές οι υποδείξεις αυτές τότε η Αγγλική κυβένηση είναι πρόθυμη να παραχωρήσει τα Εφτάνησα στην Ελλάδα { βλέπε Χρόνον των Αθηνών , αριθ. 360 Μάρτης 1886 | Κυριακίδη, Ιστορία συγχρόνου Ελληνισμού, Β. 209 }.
Όταν πάλι ματαιώθηκε η εκλογή του Αλφρέδου, έγινε πρόταση στο δούκα του Κοβούργου να δεχτεί το Ελληνικό στέμμα, αλλά και αυτός αρνήθηκε γιατί η Αγγλική κυβέρνηση που του έκανε την πρόταση ήθελε να το έχει τοποτηρητή της { βλέπε Απομνημονεύματα του Ερνέστου Κοβούργου στή Νέα ημέρα Τεργέστης, αριθ. 784 { 1772 } της 21 - 9 του Δεκέμβρη 1889 }.

Απ'όλα αυτά στην Εθνοσυνέλευση του 1863 ακούστηκαν έντονες διαμαρτυρίες για τη σκανδαλώδικη ανάμιξη της Αγγλίας στα εσωτερικά της Ελλάδας. Στη συνεδρίαση της 20 του Φλεβάρη { 1863 }, ο βουλευτής Σχινάς μαζί με άλλα τόνισε: << η Αγγλία θέλει να μας επιβάλει βασιλέα της αρεσκείας της. Μας λέγει εκλέξατε βασιλέα όστις θέλει είνε είς εμέ την Μ. Βρεταννίαν ευάρεστος και έχετε την Επτάνησον >>. Την άλλη μέρα ο Σπ. Τρικούπης αν και αγγλόφιλος είπε: << η παραίτησις του Ερνέστου Κοβούργου δεν οφείλεται είς ούς λόγους ανεκοίνωσε η κυβέρνησις, αλλά είς ξενικήν { Αγγλική } μυστική αντίδρασιν >> ενώ ο Αφεντούλης διαμαρτυρόμενος έλεγε πως η εξωτερική πολιτική << περισφίγγει μέχρι πνιγμονης την πατρίδα με δίκτυον σιδηρούν >>.
Άλλος βουλευτής, ο Καλός, συνιστούσε να μη βιαστεί η εθνοσυνέλευση να εκλέξει βασιλέα και ο Βαλτινός κατάκρινε την Αγγλική πολιτική: << η Μ. Βρεταννία μας λέγει, θέλετε βασιλέα; ιδού η Επτάνησος! Σας την προσφέρω εάν όμως εκλέξετε βασιλέα της αρεσκείας μου, κ' έτσι μας βάλλει είς το δίλημμα ή ν'αρνηθώμεν την Επτάνησον ή να δεχθώμεν οποιονδήποτε ήθελε νας μας προσφέρει βασιλέα >>.
Ακούστηκαν και άλλες διαμαρτυρίες, έντοντες μάλιστα και ο δημοκρατικός Ιάλεμος τόνισε: << η Μ. Βρεταννία επεμβαίνει σκανδαλωδώς είς τα εσωτερικά μας. Είμεθα λαός κυρίαρχος, η Αγγλική όμως επέμβασις δεν έχει άλλον σκοπόν παρά να μας σύρι κατόπιν του άρματος της ώς το πριγκιπάτον του Μονάχου >>.
Η Αγγλική όμως επιρροή ήταν πολύ μεγάλη στην περίοδο αυτή. Υπήρχαν πολλοί αγγλόδουλοι μέσα στην Εθνοσυνέλευση και γι'αυτό ο Άγγλος πρεσβευτής Σκάρλετ φέρονταν σαν κυρίαρχος. Άπ'αφορμή μάλιστα ενός επεισοδίου, που έγινε σε βάρος κάποιας ξένης γυναίκας, επέδοκε αυστηρό έγγραφο στην Ελληνική κυβέρνηση, όπου μαζί με άλλα κατηγορούσε την αντιπολίτευση πως είναι όργανο ξένης { της Ρωσικής } προπαγάνδας. Έγραφε: << Αί έν Ελλάδι αταξίαι υποστηρίζονται και χρηματικώς διά ξένων ραδιουργιών >> και τόνιζε ακόμα πως ο νέος βασιλιάς που πρόκειται να'ρθει << ενεκρίθη απο την Μ. Βρεταννίαν...>. Όταν έγινε γνωστό το περιεχόμενο του ιταμού αυτού εγγράφου διαμαρτυρήθηκαν πολλοί και πρώτος απ'όλους ο νομοδιδάσκαλος Ν. Σαρίπολος που μέσα στη Βουλή διακήρυξε πως η Ελλάδα είναι ανεξάρτητο κράτος και όχι αποικία της Αγγλίας.

<< Εννοεί ο κ. πρέσβυς τι σημαίνει η λέξις ενεκρίθη; Εννοεί ότι υποβιβάζει την Ελλάδα απο έθνους κυριάρχου, είς έθνος διατελούν υπό κυριαρχίαν άμεσον ξένων δυνάμεων; >>. Η πλειοψηφεία όμως της Βουλής με επικεφαλής το θεόδωρο Δεληγιάννη έκανε πως δεν καταλάβαινε. Οι αγγλόδουλοι δέχονταν τα Αγγλικά ραπίσματα χωρίς να κοκκινίσουν, γιατί ήταν πράκτορες του Φόρεϊν Όφφις. Αλλά το χειρότερο είναι πως ο νεαρός βασιλιάς Γεώργιος δέχηκε το θρόνο αναλαμβάνοντας ορισμένες υποχρεώσεις απέναντι στην Αγγλία. Κ'ενώ η μάνα του Λουίζα έβριζε την Ελληνική αντιπροσωπεία, που πήγε να του προσφέρει το στέμμα, λέγοντας στον άντρα της Χριστιανό << πότε επιτέλους θα ξεφορτωθούμε αυτούς τους καταραμένους και παλιανθρωπάκηδες Έλληνες; >> { βλέπε Olivier, Empire liberal, VI 335 }, αυτός δέχονταν όλες τις αξιώσεις του Φόρεϊν Όφφις. Σαν ταπεινός δούλος της Αγγλικής κεφαλαιοκρατίας, χωρίς τη γνώμη του Ελληνικού λαού, ανάλαβε την υποχρέωση απέναντι στη Μ. Βρεταννία πώς << δεν θα επιδιώξη την αύξησιν του Ελληνικού κράτους δαπάνη της Τουρκίας >> Κι ακόμα δέχτηκε, χωρίς να ρωτήσει την Ελληνική Εθνοσυνέλευση; << να κρημνίση η Αγγλία τα φρούρια της Κέρκυρας και να κηρυχθή η Ελλάς ουδετέρα >>. Έτσι η παραχώρηση των Εφτανήσων έγινε με όρους δεσμευτικούς για την Ελλάδα, με όρους που ουσιαστικά σήμαιναν πως καταλύονταν η Εθνική ανεξαρτησία και η Ελλάδα, με όρους που ουσιαστικά σήμαιναν πως καταλύονταν η Εθνική ανεξαρτησία και η Ελλάδα γίνονταν μισοαποικία Αγγλική. Γι'αυτό ακούστηκαν έντονες διαμαρτυρίες μέσα στην Ελληνική βουλή και μάλιστα απο τους βουλευτές που έστειλε για πρώτη φορά η Εφτάνησος. Ένας απ'αυτούς ο Δομενεγίνης μαζί με άλλα τόνισε: <<.... οι αντιπρόσωποι λοιπόν της Επτανήσου εψήφισαν και θέλουν την Επτάνησον να είναι αναπόσπαστο μέρος της Ελλάδος έν μιά και αδιαιρέτω πολιτεία και όχι ώς την ορίζει η τελευταία συνθήκη, η οποία κατά την γνώμημ μου ενισχύει την οθωμανικήν επικράτειαν και σκοπόν έχει, να ενταφιάση την Ελληνικήν φυλήν... επίστευσαν { οι εφτανήσιοι } ότι η Αγγλία σκοπόν έχει ν'αλλάξη πολιτικήν είς την Ανατολήν. Επιστεύσαμεν, αλλά δεν είμεθα ούτε οι πρώτοι ούτε οι τελευταίοι οι απατώμενοι απο τοιαύτην πολιτικήν. Επίστευσα λοιπόν, κύριοι, και όλως διόλου επείσθην, ότι η Αγγλία έν καλή τη πίστει εργάζεται. Επίστευσα τόσον, ώστ αποφάσισα να λησμονήσω τα δεινά της πατρίδος μας { απο την Αγλλική κατοχή }. Απεφάσισα, κύριοι, μα λησμονήσω την εποχήν εκείνην, κατά την οποίαν τόσοι Ζακύνθιοι διά διαταγής του τότε αρμοστού Άδαμ απηγχονίσθησαν, τόσοι άλλοι εξορίσθησαν, άλλοι έχασας τας περιουσίας των... Και διατί, κύριοι, όλα αυτά έπαθεν η πατρίς μου; διότι η αγάπη και ο αληθής ενθουσιασμός και η τυφλή αφοσίωσις του υπέρ πίστεως και πατρίδος αγώνος έσπρωχναν αυτούς να φύγουν απο την Ζάκυνθον διά να φθάσουν είς την επαναστατημένην Ελλάδα... Μολοντούτο, κύριοι, επίστευσα και απεφάσισα να λησμονήσω την εποχήν εκείνην του τρόμου και του φόβου, εποχήν κατά την οποίαν ο αρμοστής Ουάρδος διά πολιτικούς λόγους απεφάσισε ν'απαγχονίσει { υπάρχουν επίσημα έγγραφα } 22 κεφαλλήνας, απεφάσισε να στρεβλώσει διά της μαστιγώσεως περί τους 200... Λοιπόν, κύριοι, παραδέχομαι την ένωσιν, αλλά διαμαρτύρομαι κατά της κατεδαφίσεως { των φρουρίων της Κέρκυρας }, παραδέχομαι την ένωσιν αλλά διαμαρτύρομαι κατά της ουδετερότητος { που επιβάλουν είς την εξωτερική πολιτική οι Άγγλοι }, παραδέχομαι την ένωσιν αλλά διαμαρτύρομαι καθ'όλων εκείνων οι οποίοι μ'εμποδίζουν να εκφράσω και να υποστηρίξω τα δικαιώματα του Ελληνικού λαού >> { Πρακτικά Εθνοσυνέλευσης }.

Δεν ακούστηκαν όμως μόνο στην Ελληνική βουλή έντονες διαμαρτυρίες για τη δέσμευση της Ελλάδας απο την Αγγλική κυβέρνηση και τους ατιμωτικούς όρους της, αλλά και μέσα στην Αγγλική βουλή βρέθηκαν μερικοί τίμιοι Άγγλοι που κατακρίνανε την Αγγλική κυβέρνηση γιατί με τους όρους που επέβαλε στην Ελλάδα καθιστούσε το μικρό κράτος υποχείριο της Αγγλικής πολιτικής. Η μεγάλη όμως πλειοψηφεία των τόρρυδων και των ουϊγων χειροκρότησε και επιδοκίμασε την πολιτική του Φόρεϊν Όφφις. Η πλουτοκρατική και ιμπεριαλιστική Αγγλία είχε κερδίσει μιά μεγάλη νίκη στην Ελλάδα. Ναί με δεν πέτυχε να στείλει στην Ελλάδα βασιλιά το δικό της πρίγκιπα Αλφρέδο, τα κατάφερε όμως να διοριστεί ο νεαρός Δανός πρίγκιπας Γεώργιος Γλύξμπουργκ, που δέχθηκε να γίνει πειθήνιο όργανο της. << Τον Γεώργιον, ιστορεί ο Ν. Δραγούμης, ανεύρε μετά μακραν και επίμονον ιχνηλασίαν ο Πάλμερστων, αμείβων την προθυμίαν, μεθ'ής οι έν Ελλάδι { πράκτορες του } εξεπλήρωσαν τους πόθους αυτού { Αναμνήσεις, Β.325 }.Και ο Χ. Μελετόπουλος προσθέτει: <<... Και παρά της Ελληνικής κυβερνήσεως και παρά της βασιλείας της Δανίας εζήτησεν η Αγγλική κυβέρνησις να μη ταράξη ουδέποτε η Ελλάς την Ειρήνην της γείτονος αυτής Τουρκίας >> { Η Ευρωπαϊκή διπλωματία έν Ελλάδι σ. 51 }.

Οι Άγγλοι έδωσαν τα Εφτάνησα αλλά έβαλαν επικεφαλής του κράτους έναν πράκτορα τους που εργάστηκε σ'όλα τα χρόνια της βασιλείας του για να προδίνει τα συμφέροντα του Ελληνικού λαού. Γι αυτό ο Γ. Φιλάρετος έχει πολύ δίκιο γράφοντας << φοβού τους Άγγλους και δώρα φέροντας >> { Ξενοκρατία σ. 226 }.

[Acid{RFE}]

Η Αγγλικές Επεμβάσεις Στα Χρόνια Της Βασιλείας Του Γεωργίου 'Α 1864 - 1913


Η Αγγλική κυβέρνηση για καλό και για κακό, επειδή ο βασιλιάς ήταν πολύ νεαρός, φρόντισε να του δώσεο για συμβουλάτορα τον κόμητα Σπόννεκ, άνθρωπο με αντιδραστικές αντιλήψεις και όργανο του Φόρεϊν Όφφις. Έτσι για μερικά χρόνια ασκούσε αυτός ουσιαστικά τη βασιλική εξουσία, εκτελώντας εννοείται πιστά ότι του πρόσταζε ο Άγγλος πρεσβευτής. Επαναλήφθηκε δηλαδή η ιστορία του Άρμανσμπεργκ. Ο υπερπρωθυπουργός όμως αυτός δεν άργησε να δημιουργήσει ένα σωρό ζητήματα, με τον αέρα που είχε. Επειδή στην Εθνοσυνέλευση ακουγόταν απο τη δημοκρατική παράταξη και απο τους βουλευτές της Εφτανήσου επικρίσεις της Αγγλικής πολιτικής, ο Σπόννεκ << εζήτησα υπό την ιδιότητα του { του συμβούλου του βασιλέως } την επέμβασιν της Αγγλικής κυβερνήσεως, ίνα διά του έν Ελλάδι Αγγλικού κόματος, επιβλήθη η θέλησις της Αυλής πρός επανάληψιν των περί συντάγματος σηζητήσεων >> { Φιλαρέτου, Ξενοκρατία έν Ελλάδι, σ 236 }.

Η τέτοια επέμβαση του Σπόννεκ δημιούργησε μεγάλο αναβρασμό γιατί ήταν μεγάλη προσβολή στην Εθνική συνέλευση, που ήταν κυρίαρχο συντακτικό σώμα. Έγιναν γι'αυτό πολλές συζητήσεις και στον τύπο και στη βουλή. Εκφράζοντας την αγανάκτηση των περισσότερων βουλευτών, ο Άθ. Πετσάλης τόνισε: << . Η αίτησις του κόμιτος Σπόννεκ προσέβαλε την βασιλείαν, διότι παρουσιάζει αυτήν μη δυνάμενην να κυβερνήση τόν τόπον άνευ της επιρροής των ξένων { των Άγγλων } των οποίων επικαλείται την ενέργειαν επί της συνειδήσεως της εθνικής αντιπροσωπείας >>.
Η Αγγλική πολιτική όμως, έχοντας πειθήνια όργανά της το Θεόδωρο Δεληγιάννη και το Δημ. Βούλγαρη, δεν έδινε σημασία στις τέτοιες επικρίσεις και διαμαρτυρίες και εξακολούθησε να ασκεί πίεση πάνω στην Εθνοσυνέλευση, ώσπου τη διέλυσε.
Ένα δύο χρόνια αργότερα, όταν πρωθυπουργός ήταν ο Κουμουνδούρος, ο Άγγλος πρεσβευτής, επειδή έγινε στη Ζάκυνθο μιά λαϊκή εξέγερση ενάντια στους μεγαλοκτηματίες και αγγλόδουλους, διαμαρτυρήθηκε και ζήτησε την αυστηρά τιμωρία των υπευθύνων. Ο Κουμουνδούρος όμως απάντησε πως δεν αναγνωρίζει σε καμμιά ξένη δύναμη να επεμβαίνει στα εσωτερικά του ελευθέρου Ελληνικού κράτους. Ήταν η πρώτη φορά που ο Άγγλος πρεσβευτής έπαιρνε τέτοιο μάθημα. Η τέτοια όμως στάση του Κουμουνδούρου του κόστισε την πρωθυπουργία. Ο Άγγλος πρεσβευτής ήθελε ο πρωθυπουργός της Ελλάδας να είναι αγγλόδουλος, γι'αυτό ενέργησε και αντικαταστάθηκε απο το Δ. Βούλγαρη { 9 Ιούνη 1866 }.

Η κατάσταση στα Βαλκάνια ήταν πάλι ταραγμένη και το Φόρεϊν Όφφις ήθελε να έχει στην Ελλάδα πρωθυπουργό που να είναι πράκτορας του, γι'αυτό και διορίστηκε ο Βούλγαρης, ο οποίος ήτο θιασώτης της Αγγλικής πολιτικής { Φιλαρέτου, Ξενοκρατία Έν Ελλάδι σ. 241 }.
Δε μπόρεσε όμως να μείνει πολύ γιατί το λαϊκό αίσθημα ήταν αντίθετο και ο Κουμουνδούρος είχε πίσω του την πλειοψηφία του λαού, γι'αυτό ο βασιλιάς αναγκάστηκε και πάλι ν'αναθέσει στον Κουμουνδούρο την πρωθυπουργία. Ύστερα όμως απο ένα χρόνο η Αγγλική κυβέρνηση επέβαλε να σχηματιστεί νέο υπουργείο με πρωθυπουργό πάλι τον αγγλόδουλο Βούλγαρη { 25 Γενάρη 1868 }.
Η κτάσταση απο μέρα σε μέρα χειροτέρευε και ο Άγγλος πρεσβευτής με το βασιλιά Γιώργο διαλύουν τη βουλή και οργανώνουν μιά εκλογική περιοδεία για να πλειοψηφήσει ο Βούλγαρης.
<< Τα εκλογικά έν Ελλάδα χρονικά επι της βασιλείας Γεωργίου του Α' σπανίως αντιγράφωσι τόσας παρανομίας και επεμβάσεις, όσαι εγένοντο όπως σχηματίσθη τότε υπουργική { υπέρ του Βούλγαρη } πλειοψηφεία >> { Φιλαρέτου, Ξενοκρατία έν Ελλάδι σ. 250 }.
Για να είναι όμως πιό σίγουρη η Αγγλική κυβέρνηση, πως το κόμμα του Κουμουνδούρου, που εργαζόταν για τη συνεννόηση με τους άλλους Βαλκανικούς λαούς { Σέρβους και Ρουμάνους } δε θα μπορέσει να αντιδράσει στην Αγγλική πολιτική που εφαρμοζόταν στην Ελλάδα απο το Βούλγαρη και το Γεώργιο Γλύξμπουργκ, έβαλε την Τουρκική κυβέρνηση να επιδόσει στην Ελληνική τελεσίγραφο { 29 Νοέμβρη - 11 Δεκέμβρη 1869 } ζητώντας να εφαρμοστεί ειρηνόφιλη πολιτική.

Γράφει ο Ιστορικός Κυριακίδης: << Η Αγγλική πολιτική είχε θριαμβεύσει πανταχού. Ο Κουμουνδούρος εξώσθη της εξουσίας λίαν ενωρίς ίνα ευρεθή η Ελλάς απροπαράσκευος. Ο Μιχαήλ ηγεμών της Σερβίας είχε δολοφονηθή... μολονότι η δολοφονία αυτή ήτο μυστηριώδης. Τέλος ο Βρατιάνο { ο Κουμουνδούρος της Ρουμανίας } ο σκοπών επίθεσιν κατά της Τουρκίας ανετράπη της εξουσίας και διελύετο η Ρουμανική βουλή, καθ' ήν ακριβώς στιγμήν υπέκυπτεν η Ελλάς είς τας αξιώσεις των { Άγγλων }. Οπόσα διάφορα γεγονότα απορρέοντα έκ μιάς και μόνης { της Αγγλικής } πηγής >> { Ιστορία συγχρόνου Ελληνισμού, Β. 442 }. Τέτοιες ήταν οι επεμβάσεις των Άγγλων και τέτοιος ο κατατρεγμός των Ελληνικών δικαίων, που μερικοί τίμιοι Άγγλοι διαμαρτυρήθηκαν απο τις στήλες του Αγγλικού τύπου. Ένας μάλιστα απ'αυτούς, ο Έδ. Μάσων, έστειλε και αναφορά στον Άγγλο υπουργό των εξωτερικών όπου μαζί με άλλα έγραψε: <<... ζών μεμαρτύρηκα και αποθνήσκων μαρτυρήσω ότι απο του 1828, πάσα αί κατά την Ελλάδα γενόμενα συμφοραί δέον ν'αποδοθώσι τή πεπλανημένη της Αγγλίας διπλωματία, είμι έτοιμος ν'αποδείξω τούτο ενώπιον της οικουμένης και έχω την πεποίθησιν, ότι τα λεχθησόμενα γενήσονται ημέραν τινα γνησία και αμερόληπτος ιστορία >> { Φιλαρέτου, Ξενοκρατία Έν Ελλάδι, σ. 257 }.

Επειδή όμως ο Βούλγαρης πάρ'όλες τις δημαγωγίες και τις ραδιουργίες του, δεν μπόρεσε να δημιουργήσει υπολογίσιμο κόμμα, οι Άγγλοι πράκτορες εργάστηκαν με χίλια δυό μέσα και προσεταιρίστηκαν τον Έπ. Δεληγιώργη. Έτσι απο τον Ιούλη 1874 ώς το τέλος της ίδιας χρονιάς κυβέρνησε τη χώρα ο νέος πράκτορας των Άγγλων Δεληγιώργης. Δε μπόρεσε όμως να κρατηθεί στην εξουσία, γιατί η αντιαγγλική παράταξη του Κουμουνδούρου καθημερινά κέρδιζε έδαφος και είχε την πλειοψηφία του λαού μαζί της.
Ο βασιλιάς Γεώργιος, θέλοντας και μή, αναγκάστηκε να καλέσει τον Κουμουνδούρο να σχηματίσει κυβέρνηση. Αυτός όμως με υπόμνημα του { 17 Απρίλη 1874 } τόνισε κατηγορηματικά πως θα δεχθεί την εντολή άν παύσει η αυλή ν'ασκεί αγγλόφιλη πολιτική. Το συμφέρον της Ελλάδας, έγραφε στο υπόμνημα του, είναι να τα έχει καλά και με τις τρείς δυνάμεις { Γαλλία, Ρωσία και Αγγλία } και όχι ν'ακολουθεί μονόπλευρη πολιτική σύμφωνα με τις υποδείξεις της Αγγλικής πρεσβείας. << Η συναίσθησις του καθηκόντος { διά την προστασίαν των εθνικών συμφερόντων } επιβάλλει ίσην ευγνωμοσύνην πρός τας τρείς ευεργέτιδας δυνάμεις και εξίσου φιλική συμπεριφοράν πρός τας λοιπάς >>. Ακόμα τόνιζε πως πρέπει ν'αντικατασταθούν ορισμένοι πρεσβευτές που έχουν γίνει όργανα της Αγγλικής πολιτικής. Ο βασιλιάς που ήταν υποχείριος του Φόρεϊν Όφφις, αρνήθηκε να κάνει δεκτές τις αξιώσεις του Κουμουνδούρου και του απάντησε πως << η εξωτερική πολιτική ειρήνης ή πολέμου, διανοούμαι όμως να διατηρήσω φιλειρηνικήν { απέναντι της Τουρκίας } πολιτικήν >>. Δηλαδή εφάρμοζε την πατροπαράδοτη πολιτική της Μ. Βρεταννίας, που ήταν πέρα για πέρα φιλοτουρκική!.

Γι'αυτό και κάλεσε πάλι τον αγγλόδουλο Βούλγαρη να σχηματίσει κυβέρνηση, αν και δεν είχε την πλειοψηφεία της βουλής. Ήταν όμως ο ευνοούμενος της Αγγλικής πρεσβείας μιά που ο Δεληγιώργης έδειξε πως δεν ήταν διατεθειμένος να εκτελεί χωρίς συζήτηση τις υποδείξεις της Αγγλικής πολιτικής. Εκεί όμως που είχαν φτάσει τα πράγματα ο Βούλγαρης δε μπορούσε να κυβερνήσει γιατί ούτε την πλειοψηφία είχε, ούτε και οι λαϊκές μάζες ανέχονταν την αγγλόφιλη - φιλοτουρκική πολιτική του. Απο παντού ακουγόταν διαμαρτυρίες και ο λαϊκός αναβρασμός μέρα με την ημέρα φούσκωνε όλο και πιό πολύ. Μπροστά στην κατάσταση αυτή η αυλική κλίκα, έχοντας και τη συγκατάθεση του Άγγλου πρεσβευτή, έκανε υπόδειξη στο Βούλγαρη να παραβιάσει το σύνταγμα και να οργανώσει πραξικόπημα για την επιβολή μοναρχικού καθεστώτος. Ήταν όμως τέτοια η λαϊκή εξέγερση, που και ο αγγλόφιλος Χαρ. Τρικούπης δε μπόρεσε να μείνει ουδέτερος. Είχε εξάλλου λόγους να είναι δυσαρεστημένος με το παλάτι και την Αγγλική πρεσβεία γιατί πρωθυπουργοποίησαν τον αντίπαλο του Δεληγιώργη. Έτσι ο Τρικούπης έγραψε το περίφημο άρθρο του στους << Καιρούς >> { 29 Ιουλίου 1874 }, που ήταν αληθινό μαστίγωμα του Γεωργίου. Μαζί με άλλα έγραφε και τούτα εδώ: << Διά να μην έχη ο τόπος κυβέρνησιν ιδίαν, υπηρετούσαν την πολιτικήν του έθνους, απεφασίσθη κατά ξενικήν { Αγγλική } εισήγησιν έν τέλει του έτους 1867 η πτώσις του καθ'όλον το έτος εκείνο κυβερνήσαντος αληθώς κοινοβουλευτικού υπουργείου { του Κουμουνδούρου } η αντικατάστασις αυτού δι'άλλου έκ της μειοψηφείας της βουλής...>.

Μπροστά στον κίνδυνο να ενωθούν τα ισχυρότερα κόμματα ο Γεώργιος, βλέποντας πως κλονίζεται αυτή τη φορά ο θρόνος του, αναγκάστηκε να συνέλθει και λίγο αργότερα κάλεσε τον κατήγορο του Χαρίλαο Τρικούπη να σχηματίσει κυβέρνηση { 27 Απρίλη 1875 }. Η Αγγλική κυβέρνηση, που ήταν καλά πληροφορημένη γιά τις διαθέσεις του Ελληνικού λαού, πρόλαβε τη λαϊκή εξέγερση με το σχηματισμό της νέας κυβέρνησης του Τρικούπη. Ενώ λοιπόν στην Αθήνα η αυλή και οι Έλληνικές κυβερνήσεις, που διοριζόταν με τη συγκατάθεση της Αγγλικής πρεσβείας, ακολουθούσαν αγγλόφιλη πολιτική, το Φόρεϊν Όφφις στα διπλωματικά παρασκήνια υποστήριζε με φανατισμό την Τουρκία. Κι όταν πάλι κηρύχθηκε ο Ρωσοτουρκικός πόλεμος του 1878 μάλιστα ο Νόρθκοι δήλωνε στην Αγγλική βουλή κατηγορηματικά πως << η Αγγλική κυβέρνησις πολιτικήν αρχήν έχει έν Ευρώπη την υποστήριξιν της Τουρκίας, θεωρεί δε γελοίον να ονειρεύηται τις αντικατάστασιν αυτής υπό της Ελλάδος >>.
Γι'αυτό όταν έγινε το Βερολίνειο συνέδριο, οι Άγγλοι αντιπρόσωποι αντιτάχθηκαν στη δικαίωση των Ελληνικών διεκδικήσεων. Ο Άγγλος πρωθυπουργός Βήκονσφιλντ και ο Άγγλος υπουργός των εξωτερικών Σόλσβαρυ δήλωσαν κατηγορηματικά: << Το συνέδριον δέν συνήλθεν, ίνα διαμελίση την Τουρκίαν και ότι κατ'ακολουθίαν ή Ελλάς ηπατήθη ελπίζουσα εδαφικάς προσαυξήσεις >>.
Και ο Βήκονσφιλντ πρόσθεσε ακόμα: << Δεν δυνάμεθα να φονεύσωμεν τον σουλτάνον. Οι Έλληνες είναι μωροί εάν νομίζωσιν ότι συνήλθομεν διά ν'ακούσωμεν τας αξιώσεις των...>>

Ενώ όμως παρουσιαζόταν υποστηρικτές της Τουρκίας, στο μεταξύ, σαν αντάλλαγμα, με μυστική συνθήκη τα κατάφεραν να αποσπάσουν απο την Τουρκία την Κύπρο. Δεν ήταν φυσικά η πρώτη φορά που η Ελλάδα εγκαταλείπονταν απο τη " φίλη " καί " προστάτιδα " Αγγλία. Δεν πέρασαν απο τότε πέντε χρόνια και η Αγγλική διπλωματία στράφηκε πρός τη Βουλγαρία. Τα κατάφερε μάλιστα να διασπάσει τους σλαβικούς λαούς της Βαλκανικής, να προκαλέσει πόλεμο ανάμεσα Σερβίας και Βουλγαρίας και στο τέλος να πιέσει την Τουρκία ν'αναγνωρίσει την ένωση της ανατολικής Ρωμυλίας με τη Βουλγαρία. Ενώ στο Βερολίνειο συνέδριο πρωτοστάτησε γιά ν'αναθεωρηθεί η Ρωσοτουρκική συνθήκη του Αγίου Στεφάνου που δημιούργησε τη μεγάλη Βουλγαρία, τώρα ακολουθούσε φιλοβουλγαρική πολιτική. Γι'αυτό και ο Σόλσβαρυ παράγγελνε στον Άγγλο πρεσβευτή στην Αθήνα { 28 Σεπτέμβρη 1885 } νά: << αποτρέψη τον βασιλέα των Ελλήνων απο πάσης στρατιωτικής ενεργείας καθ' οιουδήποτε τιμήματος του Οθωμανικού κράτους και να εξηγήση αυτώ, ότι η Ελλάς ουδέν θα κερδίση εκ τοιούτου διαβήματος, όπερ θα εκθέση μόνον την χαράν και την κυβέρνησιν είς αποτυχίαν και ταπείνωσιν >>.
Και δυό μέρες αργότερα, διαβίβασε ο ίδιος τηλεγραφικά αυστηρή διακοίνωση στην Ελληνική κυβέρνηση, τονίζοντας πως η Ελλάδα πρέπει να μείνει ουδέτερη. Επειδή όμως ο λαϊκός αναβρασμός ήταν μεγάλος και η Ελληνική κυβέρνηση κλονιζόταν, το Φόρεϊν Όφφις έχοντας και τη συγκατάθεση των άλλων Ευρωπαϊκών δυνάμεων, έστειλε τον Αγγλικό στόλο στο Αιγαίο με ναύαρχο τον πρίγκηπα Αλφρέδο { που είχε ψηφιστεί στα 1863 βασιλιάς της Ελλάδας } και απίκλεισε τα Ελληνικά παράλια { 1886 }.

Ένα χρόνο πάλι προτήτερα, απο ένα μικροεπεισόδιο βρήκε αφορμή η Αγγλική κυβέρνηση για να δείξει τα μισελληνικά της αισθήματα, Στίς 4 του Γενάρη 1885 ο Άγγλος επιτετραμένος Νίκολσον, παρά την απαγορευτική διαταγή, θέλησε να κάνει περίπατο στη θέση Πευκάκια. Ο φύλακας δεν του επέτρεψε και τον έδιωξε. Τότε ο Νίκολσον όχι μόνο δεν αρκέστηκε στην τιμωρία του φύλακα, αλλά έχοντας εντολή απο το Λονδίνο θέλησε να ταπεινώσει το Ελληνικό κράτος. Απειλόντας λοιπόν με βαριά αντίποινα, ανάγκασε την Ελληνική κυβέρνηση να δεχτεί, παρά τα διεθνή νόμιμα, να δοθεί στην πλατεία του Συντάγματος κατά τρόπο εξευτελιστικό για το Ελληνικό κράτος, ικανοποίηση στον Άγγλο διπλωμάτη. Πέντε χρόνια αργότερα { 1890 }, η Αγγλική κυβέρνηση, που είχε βάλλει απο το 1882 το πόδι της στην Αίγυπτο, πίεσε το χεδίβη της Αιγύπτου να φέρει σε δύσκολη θέση το Ελληνικό στοιχείο με φορολογικά μέτρα πιεστικά και να εγκαινιάσει πολιτική εξόντωσης του Αιγυπτιακού Ελληνισμού { Γ. Φιλαρέτου, Το Αιγυπτιακό ζήτημα εν τη Βουλή, Άθ. 1895 }. Στρατιωτικός σύνδεσμος πλεύρισε το Βενιζέλο, που στην Κρήτη έδωσε δείγματα αγγλοφιλίας και τον ενίσχυσε να γίνει πρωθυπουργός αφού του απόσπασε κατηγορηματική υπόσχεση ότι όχι μόνο δε θα θίξει τη δυναστεία αλλά και θα ξαναφέρει διάδοχο και τους πρίγκηπες στις θέσεις που είχαν στο στρατό { Ε. Ντριώ, Διπλωματική ιστορία της Ελλάδας, Β, σ. 36 }.

Απο τότε { Γενάρης του 1910 { ουσιαστικά ο Στρατιωτικός σύνδεσμος διευθυνόταν απο το Βενιζέλο, που εκτελούσε πιά εντολές του Άγγλου πρεσβευτή Έλλιοτ. << Νομίζω όμως ότι δεν πλανώμαι υποστηρίζων, ότι τα τελευταία τελεσθέντα εσχεδιάσθησαν υπό του Έλλιοτ και του έν Χανίοις Άγγλου πρόξενου, όστις έπεπψεν έκ Κρήτης τον Μίνωα - Βενιζέλον >> { Ριζοσπάστης, 22 Γεννάρη 1910 }.
Και όταν απο τις εκλογές της 8ης Αυγούστου 1910 σταθεροποιήθηκε η θέση του Βενιζέλου, ο Άγγλος υφυπουργός των εξωτερικών Νίκολσον έλεγε στον Έλληνα πρεσβευτή Γεννάδιο: << Ο Βενιζέλος είναι μέγα δια την Ελλάδα απόκτημα. Αρκεί να επιμείνη όπως άρχισε >> { Βεντήρη, Η Ελλάς του 1910 - 1920 σ. 73 }. Και ο διάδοχος Κωνσταντίνος τρίβοντας τα χέρια του απο χαρά διαλαλούσε: << Δε μας χωρίζει τίποτα απο το Βενιζέλο >>. Κι ο Γεώργιος επίσης ενθουσιασμένος τόνιζε: << Με τον Βενιζέλο δεν υπάρχουν κόμματα να διαιρούν την Ελλάδα. Ο τόπος αναγεννάται >> { Βλεντήρης, Η Ελλάς του 1910 - 1920 σ. 73 }.

Ο δημοκράτης και εχθρός της δυναστείας Βενιζέλος είχε γίνει πιστός υπηρέτης του στέμματος. Όλα είχαν γίνει μέλι γάλα. Η Αγγλική πολιτική για άλλη μιά φορά τα κατάφερε με τις επεμβάσεις της να παραμερίσει τα προοδευτικά στοιχεία, να ανακόψει την ανορθωτική προσπάθεια του Ελληνικού λαού και να χαλκεύσει νέα δεσμά για την Ελλάδα. Ο Βενιζέλος απο τότε έγινε ο εντολοδόχος στην Ελλάδα του Φόρεϊν Όφφις. Γι αυτό στο τέλος Δεκέμβρη { 1921 } οι Άγγλοι υπουργοί Λόϋδ Τζώρτζ και Ουϊνστων Τσώρτσιλ δε δίστασαν να κάνουν μιά " φιλική " πρόταση στο Βενιζέλο, που βρισκόταν εκείνο τον καιρό στο Λονδίνο. Του ζήτησαν, αν παρουσιαστεί ανάγκη, να παραχωρηθεί το λιμάνι του Αργοστολίου στον Αγγλικό στόλο. Φυσικά ο Βενιζέλος δέχτηκε { Βεντήρη, Η Ελλάς του 1910 - 1920 σ. 208 }.

[Acid{RFE}]

Το Κρητικό Ζήτημα Και Η Αγγλική Επέμβαση


Η Αγγλική κυβέρνηση αντιτάχθηκε στο να συμπεριληφθεί η Κρήτη στα σύνορα του Ελληνικού κράτους στις διαπραγματεύσεις που έγιναν ανάμεσα στις τρείς δυνάμεις { Αγγλία, Ρωσία και Γαλλία } κατά την περίοδο 1828 - 1831. Αργότερα το Φόρεϊν Όφφις έκανε διάφορους διπλωματικούς ελιγμούς για να δημιουργήσει την κατάλληλη ευκαιρία ώστε να κάνει κατοχή της Κρήτης. Ο Άγγλος ναύαρχος Μαλκόλμ είχε δηλώσει στο Λεοπόλδο του Βελγίου, πώς << η Κρήτη είναι το ωραιότερο βασίλειο όλου του κόσμου >>. Επίσης και ο άλλος Άγγλος ναύαρχος Κόδριγκτων, ο νικητής του τουρκοαιγυπτιακού στόλου στα 1827, δήλωσε ορθά κοφτά πως << η Αγγλία εποφθαλμιά την Κρήτη >> { Μελεσοπούλου, Η Ευρωπαϊκή διπλωματία έν Ελλάδι, σ. 69 }.
Όταν λοιπόν η Κρήτη, ύστερα απο την ίδρυση του Ελληνικού κράτους με τη συνθήκη της 3/15 Ιούλη 1840, ξανάγινε Τουρκική επαρχία, η Αγγλική διπλωματία άρχισε πάλι τις ραδιουργίες της. Νόμισε πως ο καλύτερος τρόπος για να δημιουργηθούν οι κατάλληλοι όροι για την επέμβαση της ήταν να εκμεταλευθεί τον εθνικό οργασμό του Κρητικού λαού. Γι'αυτό έβαλε τους πράκτορες της να προσποιηθούν απεριόριστη συμπάθεια πρός το εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα και υποδαύλισε την κρητική εξέγερση, του 1841. Οι Κρήτες αγωνιστές όμως, άμα ο ΄γγλος ναύαρχος τους έκανε τις σχετικές προτάσεις για την Αγγλική προστασία του νησιού τους, απάντησαν μ'ένα στόμα: << Εμείς δε θέλουμε ούτε Άγγλους, ούτε ηγεμονία. Θέλουμε την ένωση της πατρίδος μας με την ελεύθερη Ελλάδα γι'αυτό και χύσαμε τόσο πολύ αίμα >> { Φιλαρέτου, Ξενοκρατία, σ.92 }. Τότε η Αγγλία έπαψε να υποστηρίζει τους επαναστάτες και παρακίνησε την Τουρκία να κάνει στρατιωτική επίδειξη στα βόρεια σύνορα της Ελλάδας { Θεσσαλία } και να στείλει την αρμάδα της στην κρήτη. Ο σουλτάνος εκτέλεσε τις συμβουλές της Αγγλικής κυβέρνησης κ'έτσι η Κρητική επανάσταση απότυχε { Κυριακίδη, Ιστορία συγχρόνου Ελληνισμού, Α 441 }. Αλλά και στην Κρητική επανάσταση του 1886, η Αγγλία κράτησε κάτι παραπάνω απο εχθρική στάση. Έβαλε πάλι το σουλτάνο να φανεί αδιάλλακτος και να πνίξει στο αίμα την επανάσταση, ενώ στην Ελλάδα ο Άγγλος πρεσβευτής ασκώντας πίεση τα κατάφερε να γίνει πρωθυπουργός ο αγγλόδουλος Δ. Βούλγαρης, που εκτελούσε πιστά τις εντολές του Λονδίνου, προδίδοντας δηλαδή τον αγώνα του Κρητικού λαού { Κυριακίδη, Ιστορία συγχρόνου Ελληνισμού Β 423, 426, 442 | αγορεύσεις στη βουλή, Εφημ. βουλής, περ. Γ. συν. Ά, 1-96 }.
Επειδή όμως το εθνικό φρόνημα στην Κρήτη ήταν πολύ ισχυρό, η Αγγλική διπλωματία προσπάθησε άλλη μιά φορά να έρθει σ'επαφή με τον Κρητικό λαό για να τον τυλίξει στα δίχτυα της. Και για να το πετύχει αυτό θέλησε να δημιουργήσει αγγλόφιλο κόμμα στην Κρήτη. Ο Άγγλος πρόξενος Σάνβιθ έκανε μεγάλες προσπάθειες στην κατεύθυνση αυτή, μοίρασε λίρες και εξαγόρασε μερικές συνειδήσεις.

Νομίζοντας λοιπόν πως η δουλειά του τελείωσε, έγραφε στο Φόρεϊν Όφφις << αρκεί να δώσει το σύνθημα και η Αγγλική σημαία μπορεί να κυματίσει απο το ένα ώς το άλλο άκρο του νησιού >>.
Μόλις όμως μαθεύτηκαν οι τέτοιες δηλώσεις του Άγγλου πρόξενου, ξεσηκώθηκαν όλοι οι Κρητικοί και με τα συλλαλητήια τους { Μάης 1879 } έδωσαν στους επίσημους Άγγλους να καταλάβουν πως ο πρόξενος τους δεν ήταν καλά πληροφορημένος. Λίγα χρόνια πιό ύστερα, στα 1896, που πάλι η Κρήτη βρισκόταν σε επαναστατικό συναγερμό, η Αγγλική διπλωματία προσπάθησε να εκμεταλευθεί τον κρητικό αγώνα, ελπίζοντας να βρεί την ευκαιρία να κάνει κατοχή της Σούδας. Γι'αυτό ο Άγγλος υπουργός Σόλσβαρυ στις 9 Νοέμβρη 1895 έβγαλε ένα λόγο που ήταν πύρ και μανία κατά της Τουρκίας. Οι Κρητικοί πίστεψαν πως ήρθε το τέλος της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Και όμως και αυτή τη φορά η Αγγλία εργαζόταν με σκοπό να καταλάβει το μεγάλο λιμάνι της Σούδας. Οι Άγγλοι μάλιστα υπουργοί αγορεύοντας στη βουλή πάνω στο Κρητικό ζήτημα, δήλωσαν πως ο Κρητικός λαός δε θέλει την ένωση του με την Ελλάδα, αλλά μόνο τη δημιουργία αυτόνομου καθεστώτος { Γ. Στρέϊτ, La volonte de peuple cretois, quelqes documents relatifs a l'histoire de la Crete, 1897 }.
Σύμφωνα με την τέτοια πολιτική της Αγγλικής κυβέρνησης οι πράκτορες των Άγγλων στην Κρήτη εργάστηκαν με όλα τα μέσα της προστασία, αλλά η Ρωσική πολιτική αν έδρασε στα σχέδια αυτά και τελικά τα ματαίωσε. Η Αγγλική διπλωματία, άμα απότυχε η πολιτική της στο Κρητικό ζήτημα, έβαλε πάλι το σουλτάνο να στείλει μεγάλες στρατιωτικές δυνάμεις στην κρήτη. Έγιναν τότε μεγάλες σφαγές και παρ'όλο το αθώο αίμα που χύθηκε απο τις τούρκικες ορδές, ο Άγγλος υφυπουργός Κώρζον πλαστογραφόντας τα γεγονότα δήλωσε στην Αγγλική βουλή πως << η στάσις του τουρκικού στρατού υπήρξεν εξαίρετος και ότι οι επιτιθέμενοι ήσαν μάλλον οι χριστιανοί >> { Γ. Φιλαρέτου, Ξενοκρατία, Σ. 359 }.

Στην Αθήνα όλα τα προοδευτικά στοιχεία δικαιολογημένα είχαν ανησυχήσει απο την τέτοια ύπουλη και μακιαβέλικη πολιτική της Μ. Βρεταννίας. Έγινε μάλιστα μεγάλη συζήτηση στην Ελληνική βουλή { 19 - 24 Νοέμβρη 1896 } και εικοσιδυό βουλευτές κατακρίνανε την κυβέρνηση Δεληγιάννη, που ήταν στα χρόνια εκείνα, μαζί με το βασιλιά Γεώργιο, παίγνιο της Αγγλικής διπλωματίας, πρός ζημία των αγώνων του κρητικού λαού. Ένας ξένος μάλιστα διπλωμάτης, ύστερα απο τη συζήτηση που έγινε στην λληνική βουλή, έλεγε στο Γ. Φιλάρετο: << Αναμφισβητήτως επιβραδύνεται σκοπίμως η απλευθέρωσις της Κρήτης, διότι απο της συστάσεως του βασιλείου της Ελλάδος, η Αγγλία εποφθαλμιά αυτήν. Και η προτελευταία Κρητική επανάστασις είχεν υποκινηθή υπό των Άγγλων, πάντοτε πρός τον σκοπόν καταλήψεως της νήσου, αλλ'απέτυχε του σκοπού αυτής, ένεκα της αντιδράσεως των άλλων δυνάμεων, αίτινες έκ του σύνεγγος επέβλεπον αυτήν, χάριν των ιδικών των συμφερόντων. Η Αγγλία ποθεί κυρίως τον κόλπον της Σούδας. Δια την Αγγλικήν διπλωματίαν η Κρήτη ομοιάζει καρύδι του οποίου καρπός μέν είναι η Σούδα, φλοιός δέ ολόκληρος η λοιπή νήσος >> { Σημειώσεις απο του 75ου υψώματος, Άθ 1928, σ. 319 - 320 }.
Όπως είπαμε και πιό πάνω, η Αγγλική διπλωματία πάρ'όλες τις αποτυχίες της, δεν είχε απογοητευθεί και εξακολουθούσε με καταχθόνια μέσα να επηρεάζει με τους πράκτορες της που είχε στην Κρήτη ένα μέρος της κοινής γνώμης. Ακόμα και αυτός ο Βενιζέλος, απο την αρχή του πολιτικού του σταδίου στην Κρήτη, είχε μπλεχτεί στα δίχτυα της Αγγλικής διπλωματίας. Γι'αυτό στα 1905 δήλωνε, σε εμπιστευτική συνομιλία του με το Φιλάρετο, πως στην περίπτωση που η Κρήτη θα ενώνονταν με την Ελλάδα ήταν προτιμότερο ο κόλπος της Σούδας να δωθεί στην Αγγλία { Γ. Φιλάρετου, Σημειώσεις από του 75ου υψώματος, σ. 483 }.

Στα χρόνια μάλιστα αυτά, ύστερα απο τους Ολυμπιακούς αγώνες που έγιναν στην Αθήνα το 1906, είχε διαδοθεί πως η Αγγλία τα είχε καταφέρει να εξουδετερώσει τις αντιρήσεις των άλλων δυνάμεων και ότι θα έκανε κατοχή της Κρήτης { Ντριώ, Διπλωματική ιστορία Ελλάδος V, 21 }.
Κάτι τέτοιο φαίνεται μαγειρεύονταν αλλά η Ρωσία και η Γαλλία ματαίωσαν κι αυτή τη φορά τα Αγγλικά σχέδια. Ο Βενιζέλος όμως εξακολουθούσε να υποστηρίζει την άποψη πως η Αγγλία πρέπει να καταλάβει τον κόλπο της Σούδας. Σε συνέντευξη του μάλιστα στη Γερμανική εφημερίδα << Reichpost >> το 1910 μίλησε διεξοδικά για τις τέτοιες βλέψεις της Αγγλίας { βλέπε εφ. << Εμπρός >> 21 Γενάρη 1910 όπου δημοσιεύεται μεταφρασμένη η συνέντευξη του Βενιζέλου }. Λίγο αργότερα, το καλοκαίρι του 1912, απο αφορμή τον ιταλοτουρκικό πόλεμο, οι Κρητικοί νόμισα πως ήρθε η ώρα να ιδούν τη λευτεριά τους, μιά που η Τουρκία έχασε τα Δωδεκάνησα και δε μπορούσε να εμποδίσει την Ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα. Έστειλαν λοιπόν στις 15 Αυγούστου 1912 δεκαενιά βουλευτές στην Αθήνα για να μπούν στην Ελληνική βουλή και πραγματοποιήσουν έτσι τον προαιώνιο πόθο τους. Πρίν όμως φτάσουν στον Πειραιά Αγγλικό καταδρομικό τους έπιασε και τους εμπόδισε να φύγουν. Άπ'όλες τις Ευρωπαϊκές δυνάμεις μόνον η Αγγλία αντιστάθηκε τότε έμπρακτα στην ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα. Μά και όταν οι Κρητικοί βουλευτές κατόρθωσαν να ξεφύγουν το Αγγλικό μπλόκο και να φτάσουν στον Πειραιά, η Αγγλική πρεσβεία διέταξε το Βενιζέλο να μην τους αφήσει να μπούν μέσα στη Βουλή. Και ο Βενιζέλος υπάκουσε! Η Αγγλία ενεργούσε σαν να ήταν η Κρήτη Αγγλική αποικία.

Είχε λοιπόν πολύ δίκια ο ιστορικός Κυριακίδης που, πρίν απο πενήντα χρόνια έγραφε: << Την νήσον ταύτην διαρκώς υποβλέπει η άπληστος Αγγλία. Κειμένη κατά την θάλασσαν προσφυέστατα έν τή πρός τας Ινδίας διώ αποτελεί ταυτοχρόνως την κλείδα των θαλασσών Ελλάδος, Τουρκίας και Αιγύπτου και είνε επίζηλον ορμητήριον, λίαν επίκαιρος θέσις διά πάσαν ναυτικήν δύναμιν. Τούτου ένεκα ή Αγγλία κατά την ίδρυσιν του Ελληνικού βασιλείου, όπερ διά της κτήσεως ταύτης ήθελε προσλάβει σπουδαίαν ναυτικήν σημασίαν έν τή Μεσογείω. Κατά την μεταβίβασιν της νήσου από της Αιγυπτιακής είς την Τουρκικήν εξουσίαν ενόμισαν η Αγγλία ότι ήθελεν επιτύχει, εξεγειρομένων των νησιωτών, την προστασίαν της νήσου. Επιθυμεί δηλονότι ν'αποτελέση η Κρήτη αυτόνομον ηγεμονίαν υπό την Αγγλικήν προστασίαν >> { Ιστορία συγχρόνου Ελληνισμού, Α 489 }.
Άν και τα Αγγλικά αυτά σχέδια ματαιώθηκαν στα 1912, ωστόσο η Αγγλία δέν έπαψε να έχει βλέψεις πάνω στην κρήτη. Και στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο προσπάθησε να δημιουργήσει τους κατάλληλους όρους για να κάνει το μεγάλο λιμάνι της Σούδας Αγγλικό ναύσταθμο και τώρα, όσο κι άν κρύβει τους σκοπούς της, εργάζεται για τον ίδιο σκοπό. Γι'αυτό οι αδούλωτοι Έλληνες πρέπει να γρηγορούν, επειδή οι αγγλόδουλοι δεν τόχουν τίποτα για να πουλήσουν την Κρήτη στους Άγγλους.

[Acid{RFE}]

Συνέχεια Των Αγγλικών Επεμβάσεων Στην Ελλάδα

Από τις αρχές ακόμα του πρώτου παγκοσμίου πολέμου { 1914 - 1918 }, το Φόρεϊν Όφφις πίεσε την Ελληνική κυβέρνηση να ταχτεί με το μέρος της Αγγλίας. Ο Βενιζέλος, όργανο της Ελληνικής πλουτοκρατίας που ήταν εξαρτημένη απο το Αγγλικό κεφάλαιο, φάνηκε πρόθυμος να εξυπηρετήσει τα Αγγλικά συμφέροντα και πλειοδότησε σε φιλοααγλισμό. Ο Ελληνικός λαός όμως στη μεγάλη του πλειοψηφία απο το ένστικτο της αυτοσυντήρησης του κινούμενος, δεν άργησε να καταλάβει πώς σέρνονταν στη σφαγή για ξένα συμφέροντα. Είναι αλήθεια πως ο βασιλιάς Κωνσταντίνος και το λαϊκό κόμμα, που έπαιζαν στα φανερά το ρόλο του πράκτορα του Γερμανικού ιμπεριαλισμού, εκμεταλλεύτηκαν την αντιπολεμική και ουδετερόφιλη διάθεση του Ελληνικού λαού για να εξυπηρετήσουν το Γερμανικό ιμπεριαλισμό. Η Γερμανόδουλη όμως πολιτική του Κωνσταντίνου και του λαϊκού κόμματος δε δικαιολογεί με κανένα τρόπο τις επεμβάσεις στα εσωτερικά της χώρας μας των Άγγλων και των συμμάχων τους. Η πρώτη τέτοια Αγγλική επέμβαση έγινε τον Ιούλη του 1915. Ούτε λίγο ούτε πολύ ο Έντουαρτ Γκρέϋ, υπουργός των εξωτερικών της Μ. Βρεταννίας, κατά τον πιό επίσημο τρόπο ζήτησε απο την Ελληνική κυβέρνηση να παραχωρήσει στη Βουλγαρία την ανατολική Μακεδονία, αφήνοντας να υπονοηθεί πως άν η Ελλάδα αρνηθεί θα παρθούν πιεστικά μέτρα εναντίον της. Ο Βενιζέλος δέχτηκε αλλά οι Βούλγαροι αρνήθηκαν να πάνε με τους Άγγλους και έτσι ματαιώθηκε η εκτέλεση της Αγγλικής πρότασης να παραχωρηθεί η ανατολική Μακεδονία στη Βουλγαρία. Η δεύτερη επέμβαση έγινε στις 21 - 8 Ιούνη 1916. Απο τότε άρχισαν νέα βάσανα για τον Ελληνικό λαό. Καλά και σώνει έπρεπε να πολεμήσει για τα Αγγλικά συμφέροντα και επειδή δεν ήθελε άρχισαν οι πιέσεις. Η Αγγλική εταιρία Wholesh Society Ltd ακύρωσε τις παραγγελίες της σταφίδας, η Αγγλική πρεσβεία της Αθήνας δήλωνε πως η σταφίδα θα αποκλεισθεί απο την Αγγλική αγορά και ο Άγγλος πρόξενος στην Πάτρα Γούντ και ο υποπρόξενος Κρώ κήρυχναν φανερά πως θα αγοράζουν σταφίδα μόνον απο τους αγγλόφιλους παραγωγούς και εμπόρους { Βεντήρη, Η Ελλάς του 1910 - 1920, Β 321 }.

Ενώ όμως ο γερμανόφιλος βασιλιάς Κωνσταντίνος κατά τον πιό ξετσίπωτο τρόπο έσερνε την Ελλάδα στο άρμα του Γερμανικού ιμπεριαλισμού και παράδινε το Ρούπελ και την ανατολική Μακεδονία στους Βουλγάρους και Γερμανούς, το Φόρεϊν Όφφις αντιτάχτηκε πεισματικά στην εκθρόνιση του Κωνσταντίνου και την ανακήρυξη της δημοκρατίας στην Ελλάδα. Ο Άγγλος υφυπουργός των εξωτερικών Χάρδινγκ για να ματαιώσει τη δημοκρατική κίνηση που γίνονταν στη Θεσσαλονίκη τόνισε: << Γνωρίζετε ότι ημείς οι Άγγλοι αγαπώμεν την συνταγματικήν βασιλείαν μας, είς την οποίαν μένομεν αφοσιωμένοι και την οποίαν θα διατηρήσωμεν. Δεν θέλομεν ανατροπάς, ούτε θέλομεν να ιδούμε γύρω μας να γκρεμίζονται θρόνοι >> { Βεντήρη, Ή Ελλάς του 1910 - 1920, Β 321 }.
Λίγο αργότερα { Απρίλης 1917 } ενώ υπήρχαν αδιάψευστα πειστήρια ότι ο Κωνσταντίνος πρόδινε τον Ελληνικό λαό και εκτελούσε τις εντολές του Γερμανικού επιτελείου, ο Άγγλος πρωθυπουργός Λόϋδ Τζώρτζ, πάρ'όλες τις πιέσεις της Γαλλικής κυβέρνησης, δήλωνε: << Δεχόμαστε να εκθρονιστεί ο Κωνσταντίνος αλλά με δυό επιφυλάξεις | α) να μην ανακηρυχτή η δημοκρατία στην Ελλάδα | β) να μη δημιουργηθεί νέο πολεμικό μέτωπο από την Αθήνα ώς την Κόρινθο >> { Βεντήρη, Η Ελλάς του 1910 - 1920 Β 329 }.
Η Αγγλία προτιμούσε να ενεργήσει αποκλεισμό της Ελλάδας και να καταδικαστούν στην πείνα χιλιάδες γυναικόπαιδα παρά να ενοχληθεί ο βασιλιάς Κωνσταντίνος, που οί ίδιοι οι Άγγλοι τον χαρακτήριζαν σαν προδότη. << Ο βασιλεύς Κωνσταντίνος, δήλωνε καθαρά ο Λόϋδ Τζώρτζ, είναι εχθρός μας και δεν έπαυσε συνεννοούμενος με τους εχθρούς μας. Εάν εσχάτως μας προκαλή ολιγότερον, αναγκάζεται να το πράττη επειδή γνωρίζει ότι δεν θα τον βοηθήσουν οι Γερμανοί. Έφ'όσον ευρίσκεται επι του θρόνου, ουδέποτε θα είμεθα ήσυχοι >> { Βεντήρη, Η Ελλάς του 1910 - 1920 Β 336 }.

Πάρ'όλα ταύτα και πάρ'όλη τη Γαλλική πίεση, η Αγγλική κυβέρνηση δεν ήθελε να παρθούν μέτρα δραστικά ενάντια στην Ελληνική δυναστεία και προτιμούσε να πιεσθεί ο Ελληνικός λαός. Γράφει ο Γ. Βεντήρης: << Ο Άγγλος υπουργός των στρατιωτικών και ο επιτελάρχης Ρόμπερτσον, εδέχοντο να εκθρονισθή ο Κωνσταντίνος δι' " ειρηνικής πιέσεως ". Θα καταλαμβάνετο η Θεσσαλονίκη, θα ηγοράζετο η εσοδεία της κοίθα εκκλείτο να παραιτηθή ο Κωνσταντίνος. Εν περιπτώσει αρνήσεως θα επετείνετο ο αποκλεισμός { της Ελλάδος }. Ο έκ των μελών της κυβερνήσεως λόρδος Κώρζον ηπείλει παραίτησιν άν εγίνετο κατάληψις των Αθηνών. Επροτίμα να λιμοκτονήσουν εκατομμύρια Ελλήνων αλλά να μη ασκηθή εξαναγκασμός επί του βασιλέως των, έφ' όσον ούτος ήτο πρωτεξάδελφος του Άγγλου μονάρχου και πρωτανεφιός της βασιλίσσης Αλεξάνδρας...>> { Η Ελλάς του 1910 - 1920, Β 386 }.
Και ο Γάλλος στρατηγός Σαράϊγ έγραψε για το ίδιο ζήτημα στη Revue de Paris { Δεκέμβρης 1919 }: <<... ο κ. Μπριάν μου διηγήθηκε πως όταν για πρώτη φορά παρουσιάστηκε στο Λονδίνο ώς πρωθυπουργός της Γαλλίας, ο Άγγλος βασιλιάς του είπε - Να μην είσθε παρακαλώ σκληρός πρός τον εξαδελφό μου Κωνσταντίνον >> { Φιλάρετου, Είς εξουσίαν εξορίαν, σ. 54 }. Η Αγγλική κυβέρνηση προστάτευε τον προδότη βασιλιά και καταδίκαζε στην πείνα εκατομμύρια Έλληνες. Τα σχόλια είναι περιττά. Κι όμως ο Βενιζέλος ήταν σύμφωνος με την πολιτική αυτή της Αγγλίας. Γι αυτό όταν έγινε στις 23 Απρίλη 1917 δημοκρατικό συλλαλητήριο στη Θεσσαλονίκη, όπου μίλησε ο Γ. Φιλάρετος, που ήταν διευθυντής του πολιτικού γραφείου της προσωρινής κυβέρνησης, ο Βενιζέλος έγινε έξω φρενών και έπαυσε το Φιλάρετο για τις δημοκρατικές του δηλώσεις. Μαζί με την παύση του δήλωσε κιόλας: << Ανέλαβα απέναντι του πρέσβεως της Αγγλίας την υποχρέωσιν ότι δεν θα εβοήθουν την συγκρότησιν συλλαλητηρίου διά την κατάλυσιν της δυναστείας και ανακήρυξιν της δημοκρατίας, αλλά μόνον πρός εκθρόνισιν του Κωνσταντίνου, καθ'ας οδηγίας είχον δώσει είς τους οργανωτάς αυτού, εκινδύνευον ένεκα της προσφωνήσεως σου πρός τον λαόν να θεωρηθή ότι δολίως διά σού υπεβοήθησα τα συμβάντα. Δεν ήθελον ν'απωλέσω έναντι των ξένων { Άγγλων } το σπουδαιότερον ηθικόν κεφάλαιον μου ότι είμαι ειλικρινής... Βλέπω κ'εγώ, ώς σείς, ότι υπέρ της δημοκρατίας πρέπει να εργασθώμεν, αλλά δεν συμβαίνει το αυτό και απο εξωτερικής απόψεως. Η Αγγλία δεν εχώνευσεν ακόμη το ζήτημα της καταργήσεως της δυναστείας >> { Σημειώσεις απο του 75ου υψώματος, σ. 728 - 729 }.
Ο Βενιζέλος, όπως βλέπουμε, με τον πιό ξετσίπωτο τρόπο δήλωσε πως ο Ελληνικός λαός δεν είναι ελεύθερος να εκλέξει το πολίτευμα με το οποίο ήθελε να διοικηθεί και πως η Ελλάδα είναι προτεκτοράτο της Αγγλίας. Μερικά χρόνια αργότερα, στα 1935, ο λόρδος Κρώσφιλτ και οι Άγγλοι κεφαλαιοκράτες Χάμπρο και Σια προετοίμασαν μαζί με το Βενιζέλο τον ερχομό του Γεωργίου Β' στην Ελλάδα. Ένα χρόνο πάλι πιό ύστερα ο Άγγλος πρεσβευτής στην Αθήνα Ουατερλόου γύριζε στις επαρχιακές πόλεις της Ελλάδας { Θεσσαλονίκη, Πάτρα κλπ } και σαν υπαίθριος ρήτορας αγόρευε για τα καλά που θα φέρει το καθεστώς της 4ης Αυγούστου. Και το Δεκέμβρη του 1944 τα αεροπλάνα και τα τάνκς του Σκόμπυ, μαζί με τους συνεργάτες των Γερμανών και Ιταλών σκόρπισαν το θάνατο και την καταστροφή στην Αθήνα και Πειραιά για να πραγματοποιήσουν την Αγγλική κατοχή της χώρας μας, που την ονειρεύονταν και τη σχεδίαζαν απο εκατό είκοσι χρόνια οι Άγγλοι ιμπεριαλιστές.


Πολιτική Βιβλιοθήκη, Γιάννη Κορδάτου - Οι Επεμβάσεις Των Άγγλων Στην Ελλάδα 1946

[PELTASTIS VARNAVAS]

ευχαριστω και απο την πλευρα μου για το αφιερωμα!!!
μερες που ρχονται...ενοψει 1ης οκτωβριου που ειναι η επετειος αναξαρτησιας
της Κυπρου απο τον αγγλικο ζυγο...αναζητω και το βιβλιο bloody truth...που καταδεικνυει
το ...ρολο των αγγλων στο νησι μας..ποσο εντεχνα παιξαν με τουρκοκυπριους και εφηρμοσαν και παλι το διαιρει και βασιλευε....και εμεις σε γνωριμο ρολο χλαπακιασαμε
το δολωμα αμασητον...

καληβδομαδα παραμονες εκλογων
καλους προβληματισμους να εχομεν!!!

[Acid{RFE}]

Να σαι καλά! Νομίζω ότι όσον αφορά την Κύπρο κάποια πράγματα βγάζουν μάτι κατά την δική μου άποψη. Καλούς προβληματισμούς σε όλους μας λοιπόν.