Οι αλυσίδες των "ΠΡΕΠΕΙ"

[doctormarkon]

Ένα άρθρο και ένα τραγούδι έδωσαν αφορμή για να ανοίξω αυτό το καινούργιο τόπικ.

Το άρθρο είναι αυτό:
http://thesecretrealtruth.blogspot.com/ ... t_841.html

Νομίζεις πως είσαι ελεύθερος?

Μία σειρά εξαναγκασμών από τη γέννηση μέχρι το θάνατο και σε κάθε στιγμή κάθε λεπτό μέχρι που κάποιοι άνθρωποι δεν μπορούν να ζήσουν χωρίς τις αλυσίδες τους.

Το τραγούδι είναι ένα από τα αγαπημένα μου.
Το έγραψε ο Άκης Πάνου. Μοιραία προσωπικότητα αμφιλεγόμενη έγραψε όμως τα πιο δυνατά τραγούδια.

Το τραγούδι έχει τίτλο ΠΟΣΑ ΠΡΕΠΕΙ.



Εδώ και οι στίχοι.

Να `χα τη δύναμη να κάνω κάποιο λάθος,
και στο φινάλε να μην ντρέπομαι γι’ αυτό,
να `χα τη δύναμη να κάνω κάποιο λάθος,
και να μη θέλω απ’ τον κόσμο να κρυφτώ.

Να `χα τη δύναμη να κάνω το δικό μου,
στον εαυτό μου να μη λέω, μη και μη,
να χαστουκίσω μια φορά το λογικό μου,
και ας πληρώσω σ’ οποιαδήποτε τιμή.

Να `χα τη δύναμη να πω `'έτσι μ’ αρέσει'',
χωρίς να σκέφτομαι την κρίση του αλλουνού,
παλιοζωή, με πόσα πρέπει μ’ έχεις δέσει,
με πόσα πρέπει μου παράλυσες το νου.

[doctormarkon]

Κάποια από τα ΠΡΕΠΕΙ είναι νόμοι.
Αν παρακούσεις το τίμημα είναι μεγάλο όπως φυλακή και αποκλεισμός.

Τα περισσότερα πρέπει όμως είναι φυτεμένα.

Μπορείς να τα αποφύγεις χωρίς κόστος.
Μπορείς να τα πατήσεις και να τα χτυπήσεις κάτω σαν χταπόδια.
Να προκαλέσεις τους άλλους που τα ακολουθούν.

Ποια είναι αυτά τα πρέπει ή μάλλον τα πιο συνηθισμένα από αυτά τα φυτεμένα?.

Θα αναφέρω μερικά.

Το σπουδαιότερο ΠΡΕΠΕΙ που με έχει απασχολήσει και με απασχολεί και τώρα σαν μητέρα είναι η εξειδίκευση και η απόφαση που παίρνεις εσύ η οι γονείς σου στα 16 να σε κυνηγάει μέχρι το θάνατο.

Τα υπόλοιπα "πρέπει" έχουν σχέση με την ηλικία.

Αντιπαθέστατα και σιχαμένα θα αναφερθώ σε αυτά στη συνέχεια.

[ArELa]

Τα λέω φίλη μου, από μικρή...

http://www.ideografhmata.gr/forum/viewt ... p=123#p123

αλλά με λέγανε "¨φευγάτη" (πολλοί και τρελή)

[doctormarkon]

Ήταν πάααααρα πολύ παλιό.
Ήμουν αγέννητη στα ιδεό τότε.

Τώρα τα "πρέπει" αυξήθηκαν ενώ δεν θα ΕΠΡΕΠΕ.

Είχαμε διάφορες συζητήσεις τελευταία σχετικά με τις ηλικίες.
Και ακολούθησαν καταθλιπτικά σχόλια για τις παρακάτω περιπτώσεις:

1. Ο κύριος που μένει στον κάτω όροφο είναι 85 και οδηγεί.
Βάζει ακουστικά, γυαλιά και οδηγεί. Πάει για ψώνια και ακόμα δουλεύει ή μάλλον δίνει οδηγίες σαν πρώην επιστήμονας στα παιδιά του που είναι στο γραφείο του.

2. Ένας άλλος γνωστός από παλιά οδηγεί μηχανάκι. 87 χρονών.

3. Ο θείος και η θεία πάνω από 80 και οι δύο πηγαίνουν για κυνήγι τις Κυριακές. Και οι δύο χειρίζονται όπλα από πολύ μικρή ηλικία.

4. Στην Εθνική Σχολή Δημόσιας Διοίκησης καταργήθηκαν τα όρια ηλικίας και πέρασαν κάποια άτομα 50-55 χρονών ανταγωνίστηκαν νεότερους και νίκησαν.


Οι παραπάνω περιπτώσεις κατά τη γνώμη μου είναι ενθαρρυντικές.
Πρόκειται για κάποια άτομα που πάτησαν τα ανόητα ΠΡΕΠΕΙ και είναι νικητές.

Αλλά ας δούμε και τα ανόητα σχόλια από κοινούς γνωστούς.

Το πιο ανόητο και σιχαμένο σχόλιο είναι ότι ότι πρέπει οι νόμοι να είναι αυστηροί και να υπάρχει και όριο ηλικίας προς τα πάνω όπως και προς τα κάτω και αυτοί που περνάνε κάποια ηλικία να κηδεμονεύονται.
Για τους 50ρηδες που έβαλαν τα γυαλιά στους νέους και κέρδισαν με το σπαθί τους μία θέση αρκετά ασφαλή και καλοπληρωμένη ακούστηκε το σχόλιο ότι είναι άρρωστοι στο μυαλό που στα "γεράματα" τόλμησαν και ότι κακώς καταργήθηκαν τα όρια ηλικίας.

Μου ήρθε ναυτία. Από τη μια οι τολμηροί και νικητές. Από την άλλη οι μίζεροι που θέλουν να επιβάλλουν τα πρέπει τους και ζητούν αυστηρούς νόμους που μια μέρα θα τους δέσουν χειροπόδαρα.