Ιδεογραφήματα

Θεσσαλονίκη, Δεκέμβρης 2009

Χριστούγεννα

Δεν περιμένω όμως τίποτα πια
Τον Αι Βασίλη απλώς τον λέγαν μπαμπά
Κι είν’ ένας πρώην Έλλην αριστερός
Ένας θνητός
Με τ’ όνειρό του δίχως στέγη καμιά
Και το ανοιξιάτικο κορίτσι – μαμά
Πλακώνεται απ’ τη συνταγή την παλιά
Οι μυρωδιές θυμίζουν κάτι βαρύ
Κάποια πληγή
Που απλώς δεν θέλουμε ν’ ανοίξει ξανά

Χριστούγεννα
Τα πλεϊμομπίλ μου είν’ εξαιτίας μου κουτσά
Σβησμένα στη σαμπάνια βεγγαλικά
Ίσως για κάποιους νάναι ακόμα γιορτή
Μα ποιοι είν’ αυτοί;
Ζουν σε θερμοκοιτίδες ή σε χωριά;

Χριστούγεννα
Κι ό,τι αρχίζω μου πηγαίνει στραβά
Πάντα με πάει σ’ ενός σταυρού τα καρφιά
Και πότε-πότε τα καρφώνω κι εγώ
Σε άλλον αμνό
Έτσι ήταν πάντα κι έτσι θάναι ξανά

Χριστούγεννα
Κι εσύ τι θες απ’ τη ζωή μου ξανά;
Με τα λαμπιόνια σου τα θανατερά
Και το φιλί σου πάντοτε αποδεκτό
Πως σε μισώ
Θες νάσαι η ίδια και ν’ αλλάζω εγώ
Με θες προσωπικό σου δημιουργό
Μη λες πως μοιάζω με τον Ντόναλντ εγώ
Λάμπω εγώ
Με μ’ ένα σπότλαϊτ που δε μου είναι αρκετό

Χριστούγεννα
Τι φταίω που αν λείπεις η ζωή μου διψά
Το γαϊδουράκι της τραβάει αργά
Να βρει ένα πανδοχείο νυχτερινό
Να ‘ναι ανοιχτό
Ή έστω μια φάτνη να χωράει το κενό

Χριστούγεννα
Χωρίς αυτά ο χρόνος δεν ξεκινά
Βοσκούς μαζεύω, μάγους από μακριά
Γιορτάζω για ν’ αλλάξουμε οριστικά
Χρόνια πολλά
Χωρίς να προσποιούμαι τίποτα πια




(Αφιερωμένο στα "παιδιά" των Χριστουγέννων)

Χριστούγεννα πάντα τσακωνόμαστε!
Και τι σου χρωστώ και τι μου χρωστάς.
Μια τύφλα εν τέλει μοιραζόμαστε.
Κάντο ν'αλλάξει αν μ'αγαπάς.

Λάμπουν τα Χριστούγεννα στον καθρέφτη
Μπάλες ασημένιες και χιόνι πέφτει
Για να 'ρθει ο χρόνος να γίνει
Άγραφο χαρτί.

Χριστούγεννα πάντα έχουμ' εμφύλιο / Κάτω στην αυλή βρέχει καθρεφτάκια
Δως μου ειρήνη εννιά μηνών / Γόμες και κιθάρες και μολυβάκια
Θα αναβοσβήνω σαν δεντρύλλιο / Για να φανταστεί ο χιονάνθρωπός της γειτονιάς
Κοντά σου ιδέες θα γεννώ
Τη νέα δουλειά θα εγκυμονώ / Τα στιχάκια της χρονιάς

Κι επί ένα χρόνο γιορτινό
Στο γλυκό βουνό
Με των μάγων το άστρο θ'ανεβαίνω
Χρόνια παιδικά και συντρόφους του έργου
Ό,τι άλλο πλάι μου να 'ναι ξένο.

Μια κορφή χρυσή κι αγκαλιά μου εσύ.
Κόψε τους μαλάκες κι έλα δως μου
Πάλι το φιλί στην Ανατολή
Και στην άκρη του καινούργιου κόσμου.

Και ως τ'άλλα Χριστούγεννα
Θα έχω ανεβάσει τη δουλειά
Να μη γυρίσω στα παλιά στενά της αγοράς τους.

Καλά Χριστούγεννα!
Μες απ'το μάτι της δουλειάς να 'ρθουν χαρούμενα!

Κι ως τ'άλλα Χριστούγεννα
Θα την έχω ανεβάσει τη δουλειά
Και στην άλλη απογραφή
Η δική μας μετοχή
Την καινούργια της να βρει αξία.

Και ως τ'άλλα Χριστούγεννα
Με το μάτι της δουλειάς
Και το μάτι της καρδιάς
Να προλάβω τα τρεχούμενα.

Χριστούγεννα πάντα είν' επώδυνο / Ήρθαν τα Χριστούγεννα να μας ζήσει
Να ξαναδώ το φως γυμνό / Το μωρό αγορές να φωταγωγήσει
Να σπαρταρά το περιεχόμενο / Και ζαχαροπλάστης ο χρόνος πάλι να γενεί
Να ιδρώνω λες και ξεγεννώ / Από την παραμονή
Κράτα το χέρι μου ενώ....

Επί ένα χρόνο γιορτινό.......

Νιονιος
-------------------------------------------------
θωρω το Θειον Βρεφος ακομα στη θεση του...ευχαριστον...
ομορφη Αριστοτελους
εισαι το καμαρι της καρδιας μου...
γεια σου μανα σαλονικη γειασου νυμφη του βορα γεια σου κορη του βαρδαρη τουμπα και καλαμαργια...

Τι πικρό κι αυτό το τραγούδι του Νιόνιου, φίλε μου Βαρνάβα!




Και μια κι ανέφερες την Καλαμαριά φίλε μου, κάτι έχω στα σκαριά...


(Τι Αριστοτέλους, τι Καλαμαριά, ίδια είναι η μαγεία παντού στις πόλεις της Ελλάδας)