Προφητικά όνειρα

Απάντηση
Άβαταρ μέλους
ArELa
Founder-Administrator
Founder-Administrator
Δημοσιεύσεις: 58260
Εγγραφή: Κυρ 15 Απρ 2007, 01:29
Irc ψευδώνυμο: ArELa
Φύλο: Γυναίκα
Έδωσε Likes: 1717 φορές
Έλαβε Likes: 2742 φορές

Προφητικά όνειρα

Δημοσίευση από ArELa » Πέμ 09 Ιούλ 2009, 10:39

Κάποτε έγραψα αυτή την εμπειρία μου, σε φόρουμ στον παθφάιντερ, συγκεκριμένα στου Φώτη, (divine sinner) , αλλά χλευάστηκε και από σεβασμό σ'εμένα ο Φωτάκης, διέγραψε όλο το τόπικ για να μη διαιωνιστεί αυτή η μαλακία.

Τώρα εδώ μέσα, αισθάνομαι ασφαλής και σίγουρη πως δεν θα χλευαστεί και αποφασίζω μετά από 7 χρόνια να ξαναγράψω την εμπειρία...

Τότε δεν την είχα γράψει τόσο αναλυτικά...

Ξεκινώ:


Η ταλαιπωρία μου άρχισε γύρω στα μέσα Μάρτη του ’79, όταν είδα το όνειρο για πρώτη φορά. Ότι βρίσκομαι σε έναν αγρό, ότι περνάει σχεδόν ξυστά από πάνω μου ένα αεροπλάνο. Βλέπω μόνο την ασημιά κοιλιά του και όχι τα διακριτικά του. Καθώς με προσπερνάει και απομακρύνεται, το βλέπω τελικά να «βουτάει» στο έδαφος, απ’το οποίο δεν απείχε πλέον και πολύ, να συντρίβεται με πάταγο και αμέσως μετά μια εκτυφλωτική λάμψη απ’την έκρηξη και ένα αίσθημα βαθύτατου πόνου και απώλειας να με κατακλύζει. Ξύπνησα κάθιδρη. Το όνειρο το είχα βιώσει σαν να’ταν κάτι απολύτως αληθινό.

Τις επόμενες μέρες το έβλεπα ασταμάτητα… Δεν περνούσε μέρα που να μην το βλέπω, όπως περιέγραψα πιο πάνω, ή με μια μικρή παραλλαγή, να χάνεται δηλαδή πίσω από βουνό ή λόφο και να βλέπω απλά τη λάμψη της εκρήξεως… αλλά το συναίσθημα απώλειας και βαθύτατου πόνου μου με κατέκλυζε ήταν το ίδιο.

Μέχρι τα τέλη του Μάρτη είχα αρχίσει να’χω πρόβλημα χοντρό. Έχασα τον γαλήνιο και ήσυχο υπνάκο μου που πάντα απολάμβανα, ξυπνούσα πάντα με αυτό το φρικτό συναίσθημα πόνου/απώλειας, και αυτό πια έβγαινε στο πρόσωπό μου, παρά το γεγονός ότι ήταν πολύ νεανικό τότε. Στο γραφείο με ρωτούσαν τι έχω, γιατί είμαι τόσο χλωμή, και έφτασαν στο σημείο να μου συνιστούν να δω γιατρό. Εγώ απ’την άλλη, είχα φτάσει στο σημείο (μετά από 15 μέρες ανελλειπούς επανάληψης του εφιάλτη κάθε νύχτα) να πιστεύω ότι κάνω «προβολή» στο μέλλον με κάποιον τρόπο, κι ότι προ-έβλεπα κάτι που σίγουρα θα συνέβαινε. Αυτό τελικά με οδήγησε κατά τα τέλη Μάρτη-αρχές Απρίλη, να τηλεφωνήσω στην υπηρεσία ασφαλείας και ατυχημάτων του διεθνούς αεροδρομίου Jan Smuts του Johannesburg.

Τους είπα πως έχω λόγους να πιστεύω πως θα γίνει τρομερό/τραγικό ατύχημα, αρχικά με πήραν στα σοβαρά νομίζοντας ότι θα τους «σφύριζα» σχέδιο τρομοκρατών, αλλά όταν είδαν ότι μιλούσα απλά για ένα όνειρο που με βασάνιζε, πήραν το κλασικό συγκαταβατικό υφάκι, με καθησύχασαν ότι θα εντείνουν τους ελέγχους στα αεροσκάφη πριν την απογείωση, και μου το’κλεισαν.

Και μέσα στον Απρίλη το όνειρο συνεχιζόταν ακάθεκτο. Είχα χάσει βάρος, κόντευα να γίνω το φάντασμα του εαυτού μου, και τα βράδυα τρελαινόμουν στη σκέψη ότι θα κοιμηθώ… δεν ήθελα να κοιμηθώ, γιατί ήξερα το βάσανο που θα επακολουθούσε, αλλά συνάμα το’θελα πολύ, για να ξεκουραστώ. Πήγα σ’έναν ψυχίατρο, ζήτησα χάπια υπνωτικά, τα πιο γερά που κυκλοφορούσαν, μπας και κατάφερνα να κοιμηθώ χωρίς να ονειρευτώ. Μου έγραψε μια συνταγή… πήρα το χάπι και ω του θαύματος, ξύπνησα την άλλη μέρα, ύστερα από γεμάτο 10ωρο ύπνου, χωρίς να θυμάμαι να’χω δει κανένα όνειρο! Χαράς ευαγγέλια… Η χαρά δεν κράτησε για πολύ… Δυο μέρες μετά τους ληθαργικούς μου ύπνους, απ’τους οποίους ξύπναγα ακόμα κουρασμένη και καθόλου «ανανεωμένη», άρχισαν πάλι τα ίδια… Πέταξα τα χάπια απελπισμένη. Άρχισα να τηλεφωνώ ξανά στο Γιαν Σματς, σε μια προσπάθεια να βρεθεί κάποια λύση που θα μ’έβγαζε απ’αυτό το εφιαλτικό τριπάκι. Στο τέλος όπως ήταν φυσικό, άρχισαν να με θεωρούν γραφική και ψιλοπαλαβή, και με αντιμετώπιζαν καθησυχαστικά, αλλά διέκρινα-ένιωθα τον περίγελω που μου έχωναν είτε κρατώντας το ακουστικό (με νοήματα), είτε αφού κλείναμε το τηλέφωνο.

Στα τέλη του Απρίλη πια, η κατάσταση είχε φτάσει σε σημεία που δεν άντεχα. Κάθε μέρα και ΜΟΝΙΜΩΣ το ίδιο όνειρο, σε δυο απειροελάχιστης διαφοράς παραλλαγές. Ξαναπήγα στον ψυχίατρο. Το εξέθεσα αναλυτικά το πρόβλημα αυτή τη φορά (την προηγούμενη του είχα πει σαχλαμάρες περί ερωτικής απογοήτευσης που βέβαια δεν είχα) . Με κοίταξε ερευνητικά, αλλά και με ένα είδος συμπόνιας…Επιτέλους ένας άνθρωπος που με αντιμετώπιζε στα σοβαρά! Το συζητήσαμε αρκετά, μου έδωσε κάποιες εκδοχές που θα ερμήνευαν αυτή την κατάσταση, (ακόμα και το γεγονός να είχε «εντυπωθεί» στο υποσυνείδητό μου ταινία με αεροπορική καταστροφή), αλλά καμία δεν με κάλυπτε….Ωστόσο με βοηθούσαν οι συνεδρίες, να μη φοβάμαι τον επικείμενο πόνο/απώλειας που θα αντιμετώπιζα πάλι το βράδυ βλέποντας το όνειρο. Μου έδωσε και κάτι άλλα χάπια, αλλά ούτε αυτά έκαναν τίποτα.

Μέχρι τις 10 του Μάη, είχα αρχίσει να συνθηκολογώ στην ιδέα ότι από ‘δω και πέρα η ζωή μου και ο ύπνος μου θα ταλανίζονταν μ’αυτό το βάσανο… Εφεύρισκα τρόπος να αντιμετωπίζω την κατάσταση χωρίς ηχηρές συνέπειες στο κομμάτι του ψυχισμού μου που είχε μείνει ισορροπημένο…

Ώσπου έφτασε η αποφράδα για πολλούς αλλά και άγια-λυτρωτική συνάμα για μένα μέρα, της 25ης του Μάη του 79. Σιγά μην ξέχναγα αυτή την ημερομηνία…

Ήμουν σε ένα φιλικό σπίτι για φαγητό. Τρώγαμε κι η τηλεόραση ήταν ανοιχτή. Στο δελτίο ειδήσεων, προανήγγειλαν το επόμενο θέμα, που ήταν η συντριβή ενός αεροσκάφους DC-10 κοντά στο αεροδρόμιο του Σικάγο O’Hare, που σκότωσε συνολικά 271 άτομα, δύο εκ των οποίων ήταν κάμπερς, γιατί έπεσε σε ανοιχτό αγρό κοντά σε ένα τρέιλερ παρκ.

Υπήρχαν πλάνα από ερασιτέχνη βιντεο-εικονολήπτη… Τότε είχαν αρχίσει να εμφανίζονται δειλά οι βιντεοκάμερες, που βέβαια ήταν βαριές και ογκώδεις.

Μόλις άρχισα να βλέπω τα πλάνα, πετάχτηκα σαν ελατήριο απ’το τραπέζι και φώναξα σαν τρελή «ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΜΟΥ! ΑΥΤΟ ΒΛΕΠΩ!»
Έβλεπα ΑΚΡΙΒΩΣ αυτό που έβλεπα στον υπνο μου, αλλά από άλλη οπτικη γωνία, όπως ήταν φυσικό, αφού ο εικονολήπτης δεν βρισκόταν κάτω απ'το αεροπλάνο να τον "περνάει" ξυστά. Επίσης να πω, ότι μετά απ'αυτή την βιντεοπροβολή που είδα στην τηλεόραση, δεν ξαναείδα το εφιαλτικό όνειρο!



Με μια μικρή έρευνα και στο νετ, βρήκα τη συγκεκριμένη τραγωδία καταγεγραμμένη εδώ http://www.super70s.com/Super70s/Tech/A ... icago).asp

edit: Το λινκ δε βγάζει επακριβώς, δεν ξέρω γιατί. Θα το βρείτε αν κλικάρετε πρώτα αριστερά στο air disasters, κι όταν σας βγάλει τη λίστα, πάνω στο May 25 1979 Chicago O'Hare - DC-10 - Crashed on takeoff after engine fell off. Worst U.S. aviation death toll at time.




Κουλό; Κουφό; Όπως θέλετε πείτε το.
30 χρόνια μετά, δεν έχω καταφέρει να καταλάβω ακόμα, ΓΙΑΤΙ έβλεπα εγώ συγκεκριμένα αυτό το όνειρο, για μια πτήση που δεν είχε καμία σχέση και συνάφεια με μένα ή με τον τόπο στον οποίο ζούσα τότε…
.


Εικόνα

I faced it all and I stood tall, and did it my way....

Δεν περιμένω τίποτα, δεν ελπίζω σε τίποτα,
δεν καταλαβαίνω τίποτα, είμαι ξανθιά κι ελεύθερη...



τα κανάλια μου /my channels:

https://www.brighteon.com/channel/vasoula2908

http://www.youtube.com/user/vasoula2908/featured

https://www.youtube.com/user/vasoula2908asteria

το μπλογκ μου: http://ideografhmata.blogspot.com/
Άβαταρ μέλους
Apomakros
"Δεν παίζεται" Ιδεογραφίτης
"Δεν παίζεται" Ιδεογραφίτης
Δημοσιεύσεις: 3164
Εγγραφή: Τετ 29 Αύγ 2007, 19:26
Φύλο: Άνδρας

Προφητικό όνειρο

Δημοσίευση από Apomakros » Πέμ 09 Ιούλ 2009, 13:34

Συγκλονιστικό.

Είσαι από τους λίγους τυχερούς ανθρώπους νομίζω που είδαν ένα προφητικό όνειρο.

Το γεγονός ότι ψάχνεις ακόμα ύστερα από τόσα χρόνια ΓΙΑΤΙ έβλεπες αυτό το όνειρο, δείχνει από μόνο του τη δύναμη του...

Ίσως επηρέασε σε πολλά πράγματα που έχεις μέσα σου...

(Ίσως επηρέασε και επηρεάζει ακόμα στο να πάρεις κάποιες σημαντικές αποφάσεις στη ζωή σου)
Άβαταρ μέλους
ArELa
Founder-Administrator
Founder-Administrator
Δημοσιεύσεις: 58260
Εγγραφή: Κυρ 15 Απρ 2007, 01:29
Irc ψευδώνυμο: ArELa
Φύλο: Γυναίκα
Έδωσε Likes: 1717 φορές
Έλαβε Likes: 2742 φορές

Re: Προφητικό όνειρο

Δημοσίευση από ArELa » Πέμ 09 Ιούλ 2009, 17:54

Apomakros έγραψε:Συγκλονιστικό.
Για να το "βιώνω" τόσο έντονα κάθε φορά που το σκέφτομαι, μετά από τόσα χρόνια, ναι πρέπει να'ναι συγκλονιστικό τελικά. Χαίρομαι που είχα αρκετά γλαφυρή γραφή ώστε να σου "μεταδοθεί" αυτό.


Είσαι από τους λίγους τυχερούς ανθρώπους νομίζω που είδαν ένα προφητικό όνειρο.
Τελικά δεν ξέρω αν είναι ευλογία ή κατάρα αυτό.
Μάλλον και τα δύο.
Βασικά δεν τη θέλω αυτή την ευλογία. Μια φορά το'φαγα το φρίκουλο, αρκεί.


Το γεγονός ότι ψάχνεις ακόμα ύστερα από τόσα χρόνια ΓΙΑΤΙ έβλεπες αυτό το όνειρο, δείχνει από μόνο του τη δύναμη του...
Εμ είναι να μην το ψάχνω;

Ο Χένρι (ο μέντωρ μου) μου είχε πει ότι πολυ πιθανά να υπήρχε μέσα στο αεροπλάνο άνθρωπος που συνδέομαι καρμικά μαζί του/της από άλλη ζωή και θα ήταν καθοριστικός/η στην τωρινή μου ζωή αν τον/την γνώριζα.

Και σήμερα που το σκέφτομαι είναι η μόνη ερμηνεία (και άκουσα πολλές) που μου δίνει μια εκλογίκευση απ'την οποία θα μπορούσα να πιαστώ... αν και πολύ αόριστη.
Ίσως επηρέασε σε πολλά πράγματα που έχεις μέσα σου...
Δεν υπάρχει "ίσως" εδώ. Το κάθε τι στη ζωή μας, έστω και ασήμαντο, που περνάει όμως από πάνω μας και από μέσα μας, επηρεάζει... Πόσο μάλλον κάτι τόσο έντονο/συνταρακτικό, που όταν μου συνέβαινε δεν ήξερα πώς να το διαχειριστώ.


(Ίσως επηρέασε και επηρεάζει ακόμα στο να πάρεις κάποιες σημαντικές αποφάσεις στη ζωή σου)
Δεν ξέρω πώς, αλλά η δυνατότητα να "δει" κανείς κάτι που δεν έγινε ακόμα αλλά γίνεται στη συνέχεια, σημαίνει ότι για κάποιο λόγο, έκανες μια "σχισμή" στο χρόνο, ξεγέλασες κάποια νοητή σειρά πραγμάτων, και "ταξίδεψες" μέσα σ'αυτόν σε μια στιγμή πιο μπροστά στο μέλλον. Ακόμα δε δέχομαι ότι μπορεί κανείς να ταξιδέψει στο μέλλον ακόμα κι αν υπάρχει τεχνολογία χρονοταξιδιών, αλλά προφανώς, η ψυχή, το πνεύμα, αυτό το ενεργειακό μέσα μας, είναι υπεράνω τεχνολογιών και κάποια στιγμή σπάει αυτό το φράγμα, που σύμφωνα με την λογική μας σειρά, δεν νοείται να σπάσει. Λες να'ναι κι αυτός ένας λόγος που'χω ένα γενικότερο μπάχαλο στο (ψυχονοητικό) χωροχρονικό μου συνεχές? :loco: :lol:
.


Εικόνα

I faced it all and I stood tall, and did it my way....

Δεν περιμένω τίποτα, δεν ελπίζω σε τίποτα,
δεν καταλαβαίνω τίποτα, είμαι ξανθιά κι ελεύθερη...



τα κανάλια μου /my channels:

https://www.brighteon.com/channel/vasoula2908

http://www.youtube.com/user/vasoula2908/featured

https://www.youtube.com/user/vasoula2908asteria

το μπλογκ μου: http://ideografhmata.blogspot.com/
Άβαταρ μέλους
Apomakros
"Δεν παίζεται" Ιδεογραφίτης
"Δεν παίζεται" Ιδεογραφίτης
Δημοσιεύσεις: 3164
Εγγραφή: Τετ 29 Αύγ 2007, 19:26
Φύλο: Άνδρας

Re: Προφητικό όνειρο

Δημοσίευση από Apomakros » Πέμ 09 Ιούλ 2009, 18:11

Αρέλα έγραψε: Λες να'ναι κι αυτός ένας λόγος που'χω ένα γενικότερο μπάχαλο στο (ψυχονοητικό) χωροχρονικό μου συνεχές?
Δεν είμαι γιατρός :loco:

(παλάβρας σκέτο)

:rose:
Άβαταρ μέλους
Sanctus_Makis
Δόκιμος
Δόκιμος
Δημοσιεύσεις: 685
Εγγραφή: Τρί 04 Ιούλ 2017, 03:24
Irc ψευδώνυμο: Iamblixos
Φύλο: Άνδρας
Τοποθεσία: Λάρισα
Έδωσε Likes: 8 φορές
Έλαβε Likes: 54 φορές

Προφητικά όνειρα

Δημοσίευση από Sanctus_Makis » Πέμ 11 Οκτ 2018, 18:51

Θα ήθελα να πούμε ο κάθε ένας άν εχει δει καποιο προφητικό όνειρο που μαλλον οι περισσότεροι θα έχουν δεί πιστεύω.
Εγω αυτο που θυμάμαι έντονα ειναι όταν ημουνα 8 με 10 ετών και είδα την μητέρα μου σε ποδήλατο και σαν κατι να την ποδοπάτησε και μετα απο αυτο το όνειρο ξύπνησα με δάκρια.Πρωτον η μητέρα μου μετα απο 10 χρόνια έπιασε μια δουλειά που πηγαίνει με ποδήλατο και δεύτερον σχεδον ποτε δεν ξυπνάω με δάκρια.Ήταν μήνυμα των Θεών πιστεύω.Ο Πλάτωνας έλεγε οτι μερικά όνειρα ειναι θεόπεμπτα δηλαδη τα στέλνουν οι Θεοί μέσω του Μορφέα.

Άν κάποιος εχει δεί στην ζωή του προφητικό όνειρο ας το βάλει να το συζητήσουμε.
«Η πόλη πρέπει (πέμπτο και κυριότερο) να φροντίζει για τη λατρεία των θεών» (Αριστοτέλης)
Άβαταρ μέλους
ArELa
Founder-Administrator
Founder-Administrator
Δημοσιεύσεις: 58260
Εγγραφή: Κυρ 15 Απρ 2007, 01:29
Irc ψευδώνυμο: ArELa
Φύλο: Γυναίκα
Έδωσε Likes: 1717 φορές
Έλαβε Likes: 2742 φορές

Re: Προφητικά όνειρα

Δημοσίευση από ArELa » Πέμ 11 Οκτ 2018, 20:07

Οπως βλέπεις φίλε Μάκη, υπήρχε τόπικ και μάλιστα
με ολόιδιο τίτλο.
Συνένωσα αυτό που άνοιξες με το παλιό, και στο πρώτο ποστ
αυτού του τόπικ, θα δεις τη δική μου εμπειρία.
.


Εικόνα

I faced it all and I stood tall, and did it my way....

Δεν περιμένω τίποτα, δεν ελπίζω σε τίποτα,
δεν καταλαβαίνω τίποτα, είμαι ξανθιά κι ελεύθερη...



τα κανάλια μου /my channels:

https://www.brighteon.com/channel/vasoula2908

http://www.youtube.com/user/vasoula2908/featured

https://www.youtube.com/user/vasoula2908asteria

το μπλογκ μου: http://ideografhmata.blogspot.com/
Άβαταρ μέλους
Sanctus_Makis
Δόκιμος
Δόκιμος
Δημοσιεύσεις: 685
Εγγραφή: Τρί 04 Ιούλ 2017, 03:24
Irc ψευδώνυμο: Iamblixos
Φύλο: Άνδρας
Τοποθεσία: Λάρισα
Έδωσε Likes: 8 φορές
Έλαβε Likes: 54 φορές

Re: Προφητικά όνειρα

Δημοσίευση από Sanctus_Makis » Πέμ 11 Οκτ 2018, 22:39

Οκ Αρέλα έπρεπε να το ψάξω καλύτερα αν υπήρχε ίδιο τόπικ.

Νά που βλέπουν και άλλοι τρομακτικά προφητικά όνειρα σε καταλαβαίνω Αρέλα.
Εγω με αυτο που είδα φοβάμαι μήπως γίνει κανενα ατύχημα με την μητέρα μου με το ποδήλατο.Κάθε μέρα το μεσημέρι την περιμένω πως και πως απο την δουλειά της ποτε θα επιστρέψει.Άστα!
«Η πόλη πρέπει (πέμπτο και κυριότερο) να φροντίζει για τη λατρεία των θεών» (Αριστοτέλης)
Άβαταρ μέλους
Giorgos Vita
Δόκιμος
Δόκιμος
Δημοσιεύσεις: 17
Εγγραφή: Δευ 16 Μαρ 2020, 17:53
Irc ψευδώνυμο: Γιώργος Βήτα
Φύλο: Άνδρας
Έδωσε Likes: 29 φορές
Έλαβε Likes: 11 φορές

Re: Προφητικά όνειρα

Δημοσίευση από Giorgos Vita » Πέμ 19 Μαρ 2020, 14:52

Δεν ξέρω αν είναι προφητικό το δικό μου, αλλά είναι μέσα στα πέντε (με πρόχειρο υπολογισμό) όνειρα που έχω δει στην ζωή μου, που θα τα χαρακτήριζα "ζωντανά".

Το συγκεκριμένο μου έχει εντυπωθεί βαθιά στο μυαλό μου και με συγκλονίζει ακόμη και τώρα. Χωρίζεται σε δύο μέρη.

Επίσης, να προσθέσω ότι ήταν τις πρώτες πρωινές ώρες, γιατί όταν ξύπνησα, θυμάμαι το ρολόι έδειχνε γύρω στις 6.
Αυτό το αναφέρω, γιατί κάτι έχω ακούσει για όνειρα και πρωινές ώρες.


Α' μέρος:
Βρισκόμουν σε μια τεράστια αίθουσα με ένα μεγάλο γραφείο στην μέση περίπου και προς τον τοίχο, ο οποίος ήταν μια μεγάλη βιβλιοθήκη.

Και είμαι μπροστά από το γραφείο με μια γυναίκα και έναν άνδρα.
Αυτοί οι δύο ήταν μαζί, δηλαδή κάτι σαν συνεργάτες, να σας το πω απλά, για να καταλάβετε την σχέση τους.
Η γυναίκα μου ζητάει να βάλω την υπογραφή μου σε ένα βιβλίο.
Που αν θυμάμαι καλά, ήταν για την ψυχή μου.

Εγώ αρνήθηκα και τότε δεν θυμάμαι ποιος από τους δύο, βγάζει ένα μικρό σπαθί, και με χαρακώνει!



Β' Μέρος:

Ήμουν στο σπίτι μου και θυμάμαι επικρατούσε μια πολύ περίεργη ατμόσφαιρα, ίσως βαριά θα την χαρακτήριζα.
Ήμουν μόνος.
Έξω από την μπαλκονόπορτα του δωματίου μου, πάνω στο τζάμι, βλέπω μια γιγαντιαία κατάμαυρη αράχνη, όπου στην όψη της μαυρίλας της και μόνο με έπιανε τρόμος.

Μεταφέρομαι στο χωλ του σπιτιού μου, όπου αντικρίζω τον αδερφό του παιδικού μου φίλου, ο οποίος είχε αποβιώσει κάποια χρόνια πριν.
Αυτός, λοιπόν, μου ζήτησε να πάω μαζί του, για αυτό ήμασταν στο χωλ και το συναίσθημα της απώλειας που ένιωθα σε εκείνο το σημείο, είναι απερίγραπτο!!!
Το ίδιο, πιθανολογώ, αίσθημα αίσθημα βαθύτατου πόνου και απώλειας που αναφέρει και η Βίκυ, στην αρχική της δημοσίευση.

Έκλαιγα δυνατά στο όνειρο μου, που θα άφηνα πίσω τους δικούς μου και την ζωή, γενικότερα.

Και ήμασταν έτοιμοι να ανοίξουμε την πόρτα για να φύγουμε.

Τελικώς, δεν ενέδωσα ούτε σε αυτή την σκηνή.

Τέλος ονείρου.
Μέχρι και τώρα που το ξανά σκέφτομαι μετά από τόσα χρόνια, με καταβάλει κάτι σαν άγχος.

Το συγκλονιστικότερο όνειρο που έχω δει μέχρι στιγμής.
Απάντηση

Επιστροφή στο “Ονειρα-Ονειροκρίτης”