ΤΑ ΕΙΠΑΝ ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ!!
Δημοσιεύτηκε: Πέμ 06 Νοέμ 2008, 00:52
ΤΟ ΠΑΡΑΔΟΞΟ ΤΟΥ ΖΗΝΩΝΟΣ ΒΡΙΣΚΕΙ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΣΤΟΝ ΚΒΑΝΤΙΚΟ ΚΟΣΜΟ
Μετά από 2.500 χρόνια περίπου φαίνεται να δικαιώνεται ο φιλόσοφος Ζήνων ο Ελεάτης, ο οποίος με τα παράδοξά του προκάλεσε ποικίλου αντιδράσεις στους συγχρόνους του, αλλά και στους μεταγενεστέρους. Στο θέμα αυτό των παραδόξων του Ζήνωνος τοποθετήθηκε και ο Αριστοτέλης που απέρριψε τις σοφιστείες του Ζήνωνος. Το γνωστότερο από τα παράδοξά του αφορά το βέλος, του οποίου την κίνηση μπορούμε να την διαιρέσουμε σε άπειρα στοιχειώδη διαστήματα. Στο καθένα από αυτά το βέλος διανύει αμελητέα απόσταση, ούτως ώστε η ταχύτητα του ουσιαστικά να γίνεται μηδέν.
Περί το 1960 ο Ρώσος φυσικός Leonid A. Khalfin επανέφερε το παράδοξο, ακολουθούμενος από τους Αμερικανούς Ε.C. G. Sudarshan και Baidyanath Misra μια δεκαετία αργότερα. Με την βοήθεια της θεωρίας των κβάντων οι επιστήμονες απέδειξαν ότι οι επαναλαμβανόμενες σε βραχεία χρονικά διαστήματα παρατηρήσεις ενός μικροσκοπικού αντικειμένου μεταβαλλομένου συναρτήσει του χρόνου, δύνανται να εξαλείψουν τις μεταβολές του. Η τροχιά που διαγράφει ένα σωματίδιο δύναται να διαιρεθεί σε στοιχειώδη διαστήματα, εντός των οποίων ουδεμία εστί κίνησις. Έτσι το παράδοξο του Ζήνωνος αναβιώνει στον κόσμο των κβάντων.
Το έτος 1990 ο φυσικός του Πανεπιστημίου του Colorado John Wineland απέδειξε πειραματικά ότι ένα τέτοιο «πάγωμα» της κίνησης δύναται να συμβεί και στον πραγματικό κόσμο, τουλάχιστον σ’ έναν στοιχειώδη «κόσμο» δυο μόνον ενεργειακών επιπέδων. Με αυτόν τον τρόπο υπήρχε η σκέψη πως αν ήταν δυνατή η παύση της ραδιενεργού διάσπασης, θα μπορούσε να σταματήσει η ραδιενεργός ακτινοβολία.
Πρό ολίγου σχετικά καιρού όμως οι Gerson Kurizki και Abraham Kofman του εν Ισραήλ Επιστημονικού Ινστιτούτου Weizmann απέδειξαν ότι η κατάπαυση των μεταβολών δεν είναι δυνατή, και έτσι δεν είναι δυνατή και η ακινητοποίηση ενός συστήματος μέσωι του «βομβαρδισμού» παρατηρήσεων. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς τους, η δυνατότης «παγώματος» εξαρτάται από τη σχέση μεταξύ του «μνημονικού» χρόνου της ραδιενεργού διάσπασης και του χρονικού διαστήματος μεταξύ διαδοχικών παρατηρήσεων. Κάθε διαδικασία αποσύνθεσης χαρακτηρίζεται από ένα μνημονικό χρόνο. Στην περίπτωση της ραδιενεργού διάσπασης, επί παραδείγματι, ο χρόνος αυτός αντιστοιχεί στο διάστημα που η ακτινοβολία δεν έχει ακόμα διαφύγει από το άτομο, επιτρέποντας στο σύστημα να διατηρεί την «ανάμνηση» της προηγούμενης κατάστασης. Ο μνημονικός χρόνος της διαδικασίας ραδιενεργού διάσπασης ενός διεγερμένου ατόμου είναι μικρότερος του 1/1.000.000.000.000.000.000 του δευτερολέπτου. Για τη κατάπαυσή της επομένως θα ήτο απαραίτητο η εκτέλεση παρατηρήσεων σε σημαντικά συντομότερα χρονικά διαστήματα.
ΙΝΔΙΑΝΟΙ ΣΕ ΖΟΥΓΚΛΑ ΤΟΥ ΑΜΑΖΟΝΙΟΥ ΔΙΚΑΙΩΝΟΥΝ ΣΩΚΡΑΤΗ ΣΤΟ ΟΤΙ Η ΓΕΩΜΕΤΡΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΜΦΥΤΗ ΣΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ
Σε κάποιο σημείο του πλατωνικού διαλόγου «Μένων» ο Σωκράτης ερευνά με συνομιλητή τον δούλο Μένωνα την θέση ότι η Γεωμετρία είναι έμφυτη στον άνθρωπο. Ο Μένων δεν είχε ποτέ στη ζωή του διδαχθεί γεωμετρία, ωστόσο κατάφερε να βρει την ορθή λύση στο γεωμετρικό πρόβλημα που του έθεσε ο Σωκράτης. Το ίδιο εν αγνοίαι ήταν και φυλή Ινδιάνων του Αμαζονίου. Ομάδα Γάλλων και Αμερικανών επιστημόνων υπέβαλαν στους ντόπιους ιθαγενείς, ενηλίκους και παιδιά, μια σειρά από τεστ. Σε ένα από τα τεστ που υποβλήθηκαν οι ιθαγενείς τους έδειξαν 45 διαφάνειες, εκάστη από τις οποίες περιείχε έξι εικόνες σχημάτων ή γραμμών. Σε κάθε περίπτωση, οι πέντε από τις έξι εικόνες απεικόνιζαν το ίδιο γεωμετρικό μοτίβο – παράλληλες γραμμές, συμμετρία, ορθογώνια τρίγωνα κτλ. – ενώ η έκτη ήτο διαφορετική. Οι ιθαγενείς εκλήθησαν να υποδείξουν αυτήν την διαφορετική από τις άλλες πέντε εικόνες. Στο τεστ αυτό οι 66,8% των περιπτώσεων απήντησαν ορθώς. Ένα πάρα πολύ υψηλό ποσοστό απ’ ό,τι θα ανέμενε κανείς. Το εκπληκτικό, όμως, είναι ότι οι ιθαγενείς αυτοί του Αμαζονίου έφεραν παρόμοιο σκορ με εκείνο των Αμερικανών μαθητών σχολείου που συμμετείχαν επίσης στην έρευνα. Συνεπώς, φαίνεται πως η γεωμετρία είναι κάτι που υπάρχει έμφυτη στον άνθρωπο και δικαιώνει έτσι μετά από 2.500 περίπου χιλιάδες χρόνια για μια ακόμα φορά την ελληνική σκέψη.
Ο Νόμος της Αδράνειας διατυπώθηκε για πρώτη φορά στο έργο του Πλάτωνος Τίμαιο
Στον Τίμαιο 63c του Πλάτωνος συναντάμε για πρώτη φορά την ακριβή διατύπωση της αδράνειας:
«Όταν βρισκόμαστε στη γη και πάρουμε χώμα ή κάποιες άλλες ύλες της για να τις ζυγίσουμε, τις σέρνουμε βίαια και αντίθετα με τη φύση τους στον ανόμοιό τους αέρα. Τότε τα σώματα αυτά αντιδρούν και επιδιώκουν να παραμείνουν στο συγγενικό τους είδος».
Ο Νόμος της Βαρύτητας διατυπώθηκε για πρώτη φορά στο έργο του Πλάτωνος Τίμαιο
Τίμαιος 63c : «Όταν δυο σώματα ανυψώνονται ταυτόχρονα από την ίδια δύναμη, το μικρότερο υποχωρεί ευκολότερα, ενώ το μεγαλύτερο, το οποίο αναπτύσσει ισχυρότερη αντίσταση, βιάζεται λιγότερο. Τότε το μεγαλύτερο σώμα ονομάζεται βαρύ και πηγαίνει κάτω, ενώ το μικρότερο ελαφρύ και πηγαίνει πάνω».
Στον Τίμαιο του Πλάτωνος αποκαλύπτεται για πρώτη φορά η χημική σύνθεση του Νερού
Τίμαιος 56e : «Το νερό όμως όταν διασπαστεί από τη φωτιά ή τον αέρα , μετατρέπεται σε ένα σώμα φωτιάς και δυο αέρα, όταν ενωθούν και πάλι τα στοιχεία του».
Στον Τίμαιο του Πλάτωνος γίνεται λόγος για την χημική σύσταση των δομικών λίθων της ζωής
Τίμαιος 43a: «Κατ’ εντολήν του άκτιστου Θεού, τα κτίσματά του οι τέλειοι θεοί, τα πήραν, υπό προκαθορισμένες και κατ’ εντολήν του αναλογίες, και έπλασαν το γένος των ανθρώπων. Συνέδεσαν αυτά σε ένα ενιαίο σύνολο, όχι αδιάλυτο όπως το δικό τους, αλλά στερεώνοντάς τα με αμέτρητα καρφιά, τόσο μικρά που ήταν αόρατα». Με την σύγχρονη Μοριακή Βιολογία ξέρουμε ότι αυτά τα «μικρά καρφιά» ενδεχομένως να είναι οι συνδέσεις που ενώνουν τις βάσεις Αδενίνη, Γουανίνη, Κυτοσίνη, Θυμίνη (A,G,C,T).
Στον Τίμαιο του Πλάτωνος αποκαλύπτεται η σχέση συχνότητας και μήκους κύματος (βλ. c=λ/ν)
Τίμαιος 67 b – c: «η γρήγορη κίνηση προκαλεί τους οξείς ήχους, ενώ η αργή τους βαθείς» .
Ολόκληρο το τόπικ εδώ http://ideografhmata.gr/forum/viewtopic ... 608#p47608
Μετά από 2.500 χρόνια περίπου φαίνεται να δικαιώνεται ο φιλόσοφος Ζήνων ο Ελεάτης, ο οποίος με τα παράδοξά του προκάλεσε ποικίλου αντιδράσεις στους συγχρόνους του, αλλά και στους μεταγενεστέρους. Στο θέμα αυτό των παραδόξων του Ζήνωνος τοποθετήθηκε και ο Αριστοτέλης που απέρριψε τις σοφιστείες του Ζήνωνος. Το γνωστότερο από τα παράδοξά του αφορά το βέλος, του οποίου την κίνηση μπορούμε να την διαιρέσουμε σε άπειρα στοιχειώδη διαστήματα. Στο καθένα από αυτά το βέλος διανύει αμελητέα απόσταση, ούτως ώστε η ταχύτητα του ουσιαστικά να γίνεται μηδέν.
Περί το 1960 ο Ρώσος φυσικός Leonid A. Khalfin επανέφερε το παράδοξο, ακολουθούμενος από τους Αμερικανούς Ε.C. G. Sudarshan και Baidyanath Misra μια δεκαετία αργότερα. Με την βοήθεια της θεωρίας των κβάντων οι επιστήμονες απέδειξαν ότι οι επαναλαμβανόμενες σε βραχεία χρονικά διαστήματα παρατηρήσεις ενός μικροσκοπικού αντικειμένου μεταβαλλομένου συναρτήσει του χρόνου, δύνανται να εξαλείψουν τις μεταβολές του. Η τροχιά που διαγράφει ένα σωματίδιο δύναται να διαιρεθεί σε στοιχειώδη διαστήματα, εντός των οποίων ουδεμία εστί κίνησις. Έτσι το παράδοξο του Ζήνωνος αναβιώνει στον κόσμο των κβάντων.
Το έτος 1990 ο φυσικός του Πανεπιστημίου του Colorado John Wineland απέδειξε πειραματικά ότι ένα τέτοιο «πάγωμα» της κίνησης δύναται να συμβεί και στον πραγματικό κόσμο, τουλάχιστον σ’ έναν στοιχειώδη «κόσμο» δυο μόνον ενεργειακών επιπέδων. Με αυτόν τον τρόπο υπήρχε η σκέψη πως αν ήταν δυνατή η παύση της ραδιενεργού διάσπασης, θα μπορούσε να σταματήσει η ραδιενεργός ακτινοβολία.
Πρό ολίγου σχετικά καιρού όμως οι Gerson Kurizki και Abraham Kofman του εν Ισραήλ Επιστημονικού Ινστιτούτου Weizmann απέδειξαν ότι η κατάπαυση των μεταβολών δεν είναι δυνατή, και έτσι δεν είναι δυνατή και η ακινητοποίηση ενός συστήματος μέσωι του «βομβαρδισμού» παρατηρήσεων. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς τους, η δυνατότης «παγώματος» εξαρτάται από τη σχέση μεταξύ του «μνημονικού» χρόνου της ραδιενεργού διάσπασης και του χρονικού διαστήματος μεταξύ διαδοχικών παρατηρήσεων. Κάθε διαδικασία αποσύνθεσης χαρακτηρίζεται από ένα μνημονικό χρόνο. Στην περίπτωση της ραδιενεργού διάσπασης, επί παραδείγματι, ο χρόνος αυτός αντιστοιχεί στο διάστημα που η ακτινοβολία δεν έχει ακόμα διαφύγει από το άτομο, επιτρέποντας στο σύστημα να διατηρεί την «ανάμνηση» της προηγούμενης κατάστασης. Ο μνημονικός χρόνος της διαδικασίας ραδιενεργού διάσπασης ενός διεγερμένου ατόμου είναι μικρότερος του 1/1.000.000.000.000.000.000 του δευτερολέπτου. Για τη κατάπαυσή της επομένως θα ήτο απαραίτητο η εκτέλεση παρατηρήσεων σε σημαντικά συντομότερα χρονικά διαστήματα.
ΙΝΔΙΑΝΟΙ ΣΕ ΖΟΥΓΚΛΑ ΤΟΥ ΑΜΑΖΟΝΙΟΥ ΔΙΚΑΙΩΝΟΥΝ ΣΩΚΡΑΤΗ ΣΤΟ ΟΤΙ Η ΓΕΩΜΕΤΡΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΜΦΥΤΗ ΣΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ
Σε κάποιο σημείο του πλατωνικού διαλόγου «Μένων» ο Σωκράτης ερευνά με συνομιλητή τον δούλο Μένωνα την θέση ότι η Γεωμετρία είναι έμφυτη στον άνθρωπο. Ο Μένων δεν είχε ποτέ στη ζωή του διδαχθεί γεωμετρία, ωστόσο κατάφερε να βρει την ορθή λύση στο γεωμετρικό πρόβλημα που του έθεσε ο Σωκράτης. Το ίδιο εν αγνοίαι ήταν και φυλή Ινδιάνων του Αμαζονίου. Ομάδα Γάλλων και Αμερικανών επιστημόνων υπέβαλαν στους ντόπιους ιθαγενείς, ενηλίκους και παιδιά, μια σειρά από τεστ. Σε ένα από τα τεστ που υποβλήθηκαν οι ιθαγενείς τους έδειξαν 45 διαφάνειες, εκάστη από τις οποίες περιείχε έξι εικόνες σχημάτων ή γραμμών. Σε κάθε περίπτωση, οι πέντε από τις έξι εικόνες απεικόνιζαν το ίδιο γεωμετρικό μοτίβο – παράλληλες γραμμές, συμμετρία, ορθογώνια τρίγωνα κτλ. – ενώ η έκτη ήτο διαφορετική. Οι ιθαγενείς εκλήθησαν να υποδείξουν αυτήν την διαφορετική από τις άλλες πέντε εικόνες. Στο τεστ αυτό οι 66,8% των περιπτώσεων απήντησαν ορθώς. Ένα πάρα πολύ υψηλό ποσοστό απ’ ό,τι θα ανέμενε κανείς. Το εκπληκτικό, όμως, είναι ότι οι ιθαγενείς αυτοί του Αμαζονίου έφεραν παρόμοιο σκορ με εκείνο των Αμερικανών μαθητών σχολείου που συμμετείχαν επίσης στην έρευνα. Συνεπώς, φαίνεται πως η γεωμετρία είναι κάτι που υπάρχει έμφυτη στον άνθρωπο και δικαιώνει έτσι μετά από 2.500 περίπου χιλιάδες χρόνια για μια ακόμα φορά την ελληνική σκέψη.
Ο Νόμος της Αδράνειας διατυπώθηκε για πρώτη φορά στο έργο του Πλάτωνος Τίμαιο
Στον Τίμαιο 63c του Πλάτωνος συναντάμε για πρώτη φορά την ακριβή διατύπωση της αδράνειας:
«Όταν βρισκόμαστε στη γη και πάρουμε χώμα ή κάποιες άλλες ύλες της για να τις ζυγίσουμε, τις σέρνουμε βίαια και αντίθετα με τη φύση τους στον ανόμοιό τους αέρα. Τότε τα σώματα αυτά αντιδρούν και επιδιώκουν να παραμείνουν στο συγγενικό τους είδος».
Ο Νόμος της Βαρύτητας διατυπώθηκε για πρώτη φορά στο έργο του Πλάτωνος Τίμαιο
Τίμαιος 63c : «Όταν δυο σώματα ανυψώνονται ταυτόχρονα από την ίδια δύναμη, το μικρότερο υποχωρεί ευκολότερα, ενώ το μεγαλύτερο, το οποίο αναπτύσσει ισχυρότερη αντίσταση, βιάζεται λιγότερο. Τότε το μεγαλύτερο σώμα ονομάζεται βαρύ και πηγαίνει κάτω, ενώ το μικρότερο ελαφρύ και πηγαίνει πάνω».
Στον Τίμαιο του Πλάτωνος αποκαλύπτεται για πρώτη φορά η χημική σύνθεση του Νερού
Τίμαιος 56e : «Το νερό όμως όταν διασπαστεί από τη φωτιά ή τον αέρα , μετατρέπεται σε ένα σώμα φωτιάς και δυο αέρα, όταν ενωθούν και πάλι τα στοιχεία του».
Στον Τίμαιο του Πλάτωνος γίνεται λόγος για την χημική σύσταση των δομικών λίθων της ζωής
Τίμαιος 43a: «Κατ’ εντολήν του άκτιστου Θεού, τα κτίσματά του οι τέλειοι θεοί, τα πήραν, υπό προκαθορισμένες και κατ’ εντολήν του αναλογίες, και έπλασαν το γένος των ανθρώπων. Συνέδεσαν αυτά σε ένα ενιαίο σύνολο, όχι αδιάλυτο όπως το δικό τους, αλλά στερεώνοντάς τα με αμέτρητα καρφιά, τόσο μικρά που ήταν αόρατα». Με την σύγχρονη Μοριακή Βιολογία ξέρουμε ότι αυτά τα «μικρά καρφιά» ενδεχομένως να είναι οι συνδέσεις που ενώνουν τις βάσεις Αδενίνη, Γουανίνη, Κυτοσίνη, Θυμίνη (A,G,C,T).
Στον Τίμαιο του Πλάτωνος αποκαλύπτεται η σχέση συχνότητας και μήκους κύματος (βλ. c=λ/ν)
Τίμαιος 67 b – c: «η γρήγορη κίνηση προκαλεί τους οξείς ήχους, ενώ η αργή τους βαθείς» .
Ολόκληρο το τόπικ εδώ http://ideografhmata.gr/forum/viewtopic ... 608#p47608