SystemFreaks™
'Ερχεται απ'την άλλη ο Εθνικός, (μάλλον ο 12θεϊστής που σήμερα αποκαλεί τη θρησκεία "εθνισμό"- νέα (νεοεποχίτικη...) ορολογία παράγωγο του "έθνους"???) και μου πασάρει έναν θεό στις κορυφές του Ολύμπου, με αστραπές στα χέρια. Δία τον λένε λέει κείνο το θεό, και πίσω του ολόκληρο συγγενολόι, για να μου "φυτέψει" την ιδέα των πολλαπλών θεοτήτων. Μπορεί να είναι πολλαπλές ή μία. Πόση σημασία έχει η αριθμητική (το ποσοτικό) εδώ αλήθεια? Και πόσο κοντόφθαλμο είναι να διχάζεται ο ίδιος με τον ομοεθνή συνέλληνά του, επειδή εκείνος λατρεύει κάτι ή κάποιον που τον λέει Δία, κι ο άλλος μια οντότητα που αποκαλεί Χριστό? Και πόσο διαφέρουν αυτοί οι δυο ΕΠΙ ΤΗΣ ΟΥΣΙΑΣ, αν αφαιρέσεις το δόγμα και τις άλλες τελετουργικές περικοκλάδες? Γιατί ενώ ο εθνικός, αν όχι "λατρεύει, αποτείει τέλος πάντων φόρο τιμής σε 12 περσόνες, κατακεραυνώνει το χριστιανικό αντίστοιχο με το Χριστό αντί του Δία και τους 12 αποστόλους αντί των 12 θεών... Το 12άρι παίζει σε αμφότερες τις θρησκευτικές θεάσεις, και δεν είναι το μόνο κοινό σημείο... Είναι πάμπολλες οι κοινές διαδρομές στις οποίες χριστιανισμός (ελληνικού τύπου) και δωδεκάθεο συμπορεύονται με κύριο συνδετικό κρίκο την πλατωνική φιλοσοφία.
Πάντα θ'αναρωτιέμαι γιατί δεν μπορούμε να αναζητήσουμε, να βρούμε ή να δούμε απλά τους συμβολισμούς πίσω από κάθε θρησκευτική φιλοσοφία, γιατί να στεκόμαστε σ'έναν άγονο ανούσιο δογματισμό και γιατί να επισημαίνουμε και να στεκόμαστε συχνά και με εμπάθεια στα σημεία απόκλισης-διάσπασης αντι να αναζητούμε σημεία σύγκλισης-προσέγγισης αν όχι ενότητας.
Και στα "εκτός ημών"...
'Ερχεται ο Ινδοϊστής και μου πασάρει ένα γελάδι ως "θείο" πράγμα, αλλά να με συγχωράει που δεν μπορώ να το προσκυνήσω, αφού μου είναι "ξένη" η λογική με την οποία το λατρεύει ως θείο. Αυτό που κατανοώ κι εγκρίνω ως ένα βαθμό στην φιλοσοφία του (όπως ισχύει και στην κοσμοθεωρία άλλων ανατολικών δογμάτων) είναι η εναλλακτική μεταθανάτια θεωρία που προβάλλει, αυτή της μετεμψύχωσης. Πιο λογική και ανθρώπινη στην "εκπαιδευτικη" της νοοτροπία, και λιγότερο στεγνή και απόλυτη απ'το "άσπρο-μαύρο" (απύθμενος δυισμός) των δυτικών χριστιανικών δογμάτων που θέλουν κόλαση ή παράδεισο, του αρχαιόθρησκου που θέλει να περνάς την αχερουσία και να μπαίνεις σ'ένα κόσμο ζοφερό, σκοτεινό, θλιμμένο... ανταμοιβή δηλαδή ή τιμωρία απ'τη μια, και απ'την άλλη περιθωριοποιημένη τραγική ύπαρξη ανυπαρξίας...
'Ερχεται και ο ισλαμιστής και μου πασάρει απλοϊκά (για να μην πω χαζά) έναν Αλλάχ περίεργο έως και διαστροφικό σε ηθική και νοοτροπίες, αλλά πολλά υποσχόμενο με μέλια και γάλατα στη μετα θάνατο ζωή, φτάνει σε τούτη να τραβάς τη χατζάρα και να αποδεκατίζεις τους "απίστους".
Στην τελική:
'Ερχονται και πολλοί άλλοι προσπαθώντας να με πείσουν ότι αυτοί βρήκαν τη σωστή...πυρίτιδα και κατ'επέκτασιν να μου πασάρουν ένα σωρό "Θεούς", κομμένους και ραμμένους στα μέτρα τους, σύμφωνα με το αρχέτυπο που κάποιος "πεφωτισμένος" ξύπνησε ένα πρωί και διατύπωσε τις φαεινές ιδέες του για το πώς θέλει το θεό του, και στη συνέχεια κάμποσα "πρόβατα" (που αρέσκονται στην πνευματική καθοδήγηση-εξάρτηση εννοώ), τον ακολούθησαν ως φανατικοί οπαδοί της νέας αυτής φαεινής ιδέας του. (Bλέπε πχ. Rusell που του ήρθε η "επιφοίτηση" το 1879 και μέχρι το 1919 είχαμε τους Μάρτυρες του Ιεχωβά εδραιωμένη νέα ...θρησκεία).
'Ερχεται κι ο άθεος και μου λέει με την απόλυτα υλιστική οπτική του πως δεν υπάρχει τίποτα παραπέρα. Πως ό,τι φάμε, ό,τι πιούμε κι ότι αρπάξει ο
μας εδώ πέρα, κι όλα τ'άλλα είναι ανοησίες. Επιμένει πως ό,τι βλέπουμε, ακούμε, βιώνουμε εδώ είναι η ουσία και το κεντρικό νόημα της ύπαρξης. Παραδόξως και ειρωνικά ίσως, αυτός ο τύπος συγκλίνει σ'ένα βασικό σημείο (στο οποίο διίσταμαι καθέτως) με τον φανατικό ή ζηλωτή Χριστιανό, που περιχαράκωσε τη σκέψη στα δογματικά του δεδομένα. Μου λένε και οι δυο με τον κακώς (κάκιστα) νοούμενο ανθρωποκεντρισμό (εγωτισμό θα έλεγα) που τους διέπει, πως τα πάντα στον πλανήτη, έμβια, ζώα και φυτά, και κατ'επέκτασιν τα πάντα ΣΤΟ ΣΥΜΠΑΝ, δημιουργήθηκαν για πάρτη του και για να εξυπηρετούν δικές του ανάγκες ή καπρίτσια. 
Οι ζηλωτές του χριστιανισμού δε, αποκλείουν και την ύπαρξη άλλης ζωής σ'ολόκληρο το σύμπαν, γιατί αυτό λέει δεν συνάδει με την εξαήμερη δημιουργία του κόσμου όπως την ήθελε ο Εβραίος, με έναν Αδάμ και μια Εύα απ'το πλευρό του, τον όφι τον φαρμακερό και την κόκκινη μηλιά από αλλουνού παπά ευαγγέλιο. Παράλληλα με τους χριστιανοζηλωτές, έχουμε και τους αρχαιόθρησκους (εθνικούς) δογματιστές με παρόμοια λογική, βγάζουν φλύκταινες στην ιδέα εξωγήινης ζωής, πράγμα που αρνούνται να πραγματευτούν- ίσως γιατί αισθάνονται ότι αυτό θα μείωνε την αίγλη της αρχαίας Ελλάδας, ή μάλλον κάποια συγκεκριμένα-στεγανοποιημένα πρότυπα της συνολικής διαδρομής της, που εκείνους τους εκφράζουν...'Ερχομαι τέλος και εγώ η καψερή, η μικρή...πολύ μικρή σε νοηση και η αγνωστική στην ουσία, που μέσα απ'αυτό το βομβαρδισμό εν είδει πλύσης εγκεφάλου επέμενα να ερευνώ, να παρατηρώ και να ψάχνω τα πράγματα σε βάθος και με μια ευρύτερη φιλοσοφία και οπτική, εγώ που πρώτα πάλεψα ν'απεγκλωβιστώ απ'τις νοητικές παγίδες διάσπαρτες στο πνευματικό μου μονοπάτι, και λέω όχι, κύριοι, δε θα πάρω, ευχαριστώ. Αφήστε με να ψάχνω και να βολοδέρνω μόνη μου, αφήστε με να μην περιχαρακώνω έναν απέραντο και ασύλληπτο κόσμο, στο αστείο "οικόπεδο" του δικού μου ή δικού σας μικρόκοσμου. Δε θέλω να συμμετέχω στις περιοριστικές θρησκευτικές έριδες, που κάνουν το θεό θεούλη, τον καλουπώνουν σε εθνόσημα, και άλλα παρεμφερή αστεία, και καταπνίγουν την ελεύθερη διεύρυνση οριζόντων.
Δε θέλω ν'απορρίπτω τίποτα ισοπεδωτικά. Πιστεύω πως όλες οι φιλοσοφίες και ανθρωπόφτιαχτες θρησκείες, εμπεριέχουν κάποιες αλήθειες μέσα τους. Θέλω να "παίρνω" το θετικό και αποδεκτό (στο δικό μου μυαλό) από όλες αυτές, χωρίς να στέκομαι πεισματικά και μεμονωμένα σε μία με την ανόητη αντίληψη (που απλά προσφέρει επίπλαστη αίσθηση ασφάλειας) ότι αυτή κατέχει τη μία και μοναδική αλήθεια. 'Εχω την ειλικρίνεια να ατενίζω κατά μέτωπο την ανασφάλεια του αγνωστικισμού μου, και την αυτογνωσία που με θέλει στην αέναη έρευνα και αναζήτηση αληθειών.
Το θείο και τη φύση του δεν έχω την αλλαζονεία να πιστεύω ή να ισχυριζομαι πως το γνωρίζω, έχω μόνο την ελπίδα να το πλησιάζω αργά, προοδευτικά και σταθερά, με ιδρώτα αίμα και θυσίες ίσως (γιατί τίποτα δε μας χαρίζεται) και πάντως πιστεύω πως σ'αυτή τη γήινη διάσταση ζωής που τώρα διάγουμε, η διάνοιά μας δεν μπορεί να συλλάβει ούτε ένα απειροελάχιστο μόριο του θείου. Μπορεί να κάνει μόνο εικασίες και να "θεσπίζει" δόγματα -νόρμες και φόρμες, που το προσδιορίζουν και του σχηματοποιούν κάποια μορφή, για να ξεγελιέται νομίζοντας ότι το αγγίζει.
από το τόπικ εδώ
Τα εγγεγραμμένα μέλη μας, μπορούν να σχολιάσουν εκεί αν το επιθυμούν.
προταθέν εδώ