Posted: Sat Nov 25, 2006 6:52 am
Από Seliniasmenos
5 Ιουλίου 2005
Ωρα: 5 το απόγευμα
Μόλις κατέβηκα απο το τρένο τα πόδια μου έτρεμαν. Βρισκόμουν στην πόλη που τόσο είχα αγαπήσει μέσα απο φωτογραφίες, και είχε φτάσει η στιγμή που θα την αντικρίσω. Δεν με ένοιαζε πραγματικά που θα έμενα λίγες μόνο ώρες, αφού μόνο λίγες ώρες είχα στην διαθεσή μου. Και μόνο η ιδέα οτι θα πάρω μια απειροελάχιστη γεύση απο την μαγεία της, μου έφτανε.
Φλωρεντία, Firenze όπως είναι το όνομα της στα ιταλικά, η πόλη της Αναγέννησης, η πόλη που απο μόνη της είναι ένα ολόκληρο μουσείο. Όλοι οι μεγάλοι καλλιτέχνες της Αναγέννησης έζησαν και έδρασαν στην Φλωρεντία, με την πανίσχυρη οικογένεια των Μεδίκων να την διοικεί.
Έπρεπε λοιπόν να βάλουμε φτερά στα πόδια μας να δουμε όλα οσα προλαβαίναμε να δουμε. Η καρδιά μου χτηπούσε δυνατά βγαίνοντας απο την έξοδο του σταθμού,αντικρίζοντας την εξης εικόνα
Έμεινα ακίνητος να θαυμάσω την εικόνα. Για μια στιγμή χάθηκα απο τον κόσμο. Δύσκολο να περιγράψεις αυτο το συναίσθημα, ήταν λες και μπήκα ξεφνικά σε ένα παραμύθι. Έμεινα να κοιτάζω τον Θόλο του Duomo της Φλωρεντίας. Οι φίλοι μου με ξύπνησαν απο αυτό το όμορφο όνειρο παρατηρώντας ανθρώπους να κάθονται στο γρασίδι της πλατείας, πιο πέρα ένα μωρό περπατούσε με την βοήθεια των γονιών του. Σιγά-σιγά έκαναν την εμφανισή τους και τα τουριστικά λεωφορεία, τουρίστες πήγαιναν προς το Duomo, εκεί που θα κατευθυνόμασταν κι'εμείς.
Προσπεράσαμε την εκκλησία Santa Maria Novella (δεξιά στην φωτο,δυστυχώς είναι η μόνη που μου έμεινε απο την επίσκεψη μου στην φλωρεντία,αλλα αυτό είναι μια άλλη πονεμένη ιστορία), μια εκκλησία που χτίστηκε το 1470 και είναι ένα απο τα πολλα σύμβολα της Φλωρεντίας (έμαθα γυρίζοντας οτι κάπου εκεί ήταν και το σπίτι του Leonardo da vinci) και προχωρήσαμε προς το Duomo. Δεξιά και αρίστερα πλανώδιοι πουλούσαν ένα σωρό αναμνηστικά απο την φλωρεντία, πολυκαταστήματα που η διακόσμηση τους δεν χάλαγαν καθόλου την αναγεννησιακή ατμόσφαιρα της πόλης. Το παρόν και το παρελθόν δένουν σε ένα παιχνίδισμα της λογικής και της φαντασίας.
Βρεθήκαμε μπροστα στο Duomo και άλλο ένα σοκ με περίμενε. Κοιτούσα αυτό το θεόρατο κτίριο αποχαυνωμένος. Αλλα δεν ήμασταν οι μοναδικοι, όλοι οι τουρίστες που βρισκόταν εκεί το κοιτούσαν με στόμα ανοιχτό, εκτός απο τους Φιορεντίνους που προσπερνούσαν αδιάφορα,συνηθισμένοι να αντικρίζουν καθημερινά την μεγαλοπρέπεια του. (Και να φανταστείτε οτι στις φωτογραφίες μου φαίνεται οτι χάνει όλη την μαγεία του!)
Το Duomo της Φλωρεντίας, η Santa Maria del fiore όπως είναι το όνομα του, ξεκίνησε να χτίζεται το 1296 και ολοκληρώθηκε το 1462, τον περίφημο θόλο της που φαίνεται σχεδόν απο όλη την Φλωρεντία (κάτι σαν πυξίδα είχα σκευτεί τότε) την έφτιαξε ο Brunelleschi και την τροποποίησε ο Michelangelo. Μάλιστα μπορείς να ανεβείς τα 900 (και κάτι ψιλά νομίζω) σκαλιά και να απολαύσεις απο την κορυφή του την Φλωρεντία. Φτιαγμένος απο πρασινο,λευκό και κόκκινο μάρμαρο (τα χρώματα που αργότερα θα είχε η σημαία της Ιταλίας) και γεμάτο αγάλματα στην προσοψή του απο όλους τους πάπες και αγίους.
Επόμενος σταθμός η κεντρικότερη πλατεία.Μπαίνοντας στα πλακόστρωτα δρομάκια είχες την αίσθηση οτι απο στιγμή σε στιγμή θα δεις κάποιον καλλιτέχνη της αναγέννησης, θα ξεπροβάλει ένα κάρο. (Άλλωστε υπάρχουν άνθρωποι που περπατούσαν νύχτα και χειμώνα και άκουσαν άλογα και κάρα...). Οι γλυκές μελωδίες ενος ακορντεόν μας βύθησαν περισσότερο σε αυτό το παραμύθι δίχως τέλος. Ένας γεράκος καθισμένος σε μια καρέκλα έπαιζε ιταλικά τραγούδια περιμένοντας μια μικρή ανταμοιβή απο τους περαστικούς, και του την δώσαμε, αφού είναι εκείνοι που διατειρούν τον ιταλικό ρομαντισμό ζωντανό.Επιτέλους φτάσαμε στην Piazza della Signoria!
Το διοικητικό κέντρο της Φλωρεντίας, το σημείο συνάντησης όλων των Φιορεντίνων. Με το γνωστό ρολόι του που στην κορυφή ένα χρυσό λιοντάρι να στέκεται αγέροχο, το γνωστό συντριβάνι του Ποσειδώνα οπου όλοι οι τουρίστες σπεύδουν να φωτογραφιθούν εκεί. Πιο πέρα ένα αντίγραφο του Δαυιδ του Michelangelo, ένα απο τα μεγαλύτερα αριστούργήματα, πιο πέρα και άλλα αγάλματα του Μichelangelo και άλλων καλλιτεχνών, υπενθυμίζοντας μας οτι η Φλωρεντία είναι ένα μεγάλο ανοιχτό μουσείο τέχνης. ΄Κάπου σε μια γωνιά πρόσεξα και έναν Ιταλό να κοιτάει αγχωμένος το ρολόι του, κάποιος τον είχε στήσει, συνηθισμένος και αυτός να βλέπει καθημερινά τα αριστουργήματα ανυπολόγιστης αξίας. Και απο εκεί μπήκαμε στην Piazza degli Uffizi για να πάμε προς τον Άρνο,το ποτάμι χωρίζει την Φλωρεντία στα δυο.
Δεξια φαίνεται το ρολόι που σας προανέφερα και αριστερά η πόρτα που οδηγεί προς τον Άρνο.
Δεξια και αριστερά υπάρχουν αγάλματα μεγάλων ιταλών προσωπικοτήτων, όπως Leonardo da Vinci και Niccolo Macchiavelli. Αλλα εκεί βρίσκεται κάτι πολύ συμαντικότερο: Ένα απο τα πιο σπουδαία μουσεία στον κόσμο, γεμάτο με θησαυρούς της αναγέννησης, πολλά απο τα οποία άφησε στην πόλη η τελευταία κληρονόμος των Μεδίκων υπο τον όρο να μην φύγουν ποτέ απο την πόλη.
Βγαίνοντας απο την πόρτα βρεθήκαμε στον Άρνο και την παλαιότερη γέφυρα (όπως δείχνει και το όνομα της) της Φλωρεντίας, το Ponte Vecchio. Δίπλα ακριβώς απο τον Άρνο, σε ένα γήπεδο ποδοσφαίρου 5χ5 κάποιοι παίζαν ποδόσφαιρο και πιο δίπλα η σημαία της Φλωρεντίας να κυματίζει. (Το σήμα της Φλωρεντίας είναι το σηματάκι που έχω και στην υπογραφή μου, είναι το giglio, δεν ξέρω πως ονομάζεται το λουλούδι στα ελληνικά). Όταν μια φορά είχε πλυμυρίσει ο Άρνο πνίγοντας την Φλωρεντία, όλα τα κράτη προσέφεραν χρήματα για να σώσουν την πόλη της τέχνης και τους ανεκτίμητους θησαυρούς της.
Το Ponte Vecchio που φτιάχτηκε το 1564 είναι η παλαιότερη γέφυρα της Φλώρεντίας. Μαλιστα στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο ήταν η μοναδική γέφυρα που δεν βομβάρδισε ο Χίτλερ. Σήμερα φιλοξενεί πάνω ένα σωρό χρυσοχοεία με κοσμήματα απίστευτης τεχνικής, εννοείται και με τις ανάλογες τιμές. Καθίσαμε και κοιτάξαμε το ποτάμι που περνούσε απο κάτω μας. Πόσες ιδεες ΄σκεύτηκε ο Λεονάρντο ντα Βίντσι κοιτώντας αυτο το ποτάμι;
Αποφασίσαμε να επισκευτούμε την Piazza Santa Croce. Πολυ καλό σαν ιδέα, αλλα δεν ξέραμε πως ακριβώς να πάμε. Και το "ρωτόντας πας στην πόλη" δεν ισχύει ακριβώς στην Φλωρεντία. Είναι τόσο ασφυκτικά γεμάτη τουρίστες που αποδείχτηκε δύσκολο να βρούμε κάποιον Ιταλό να ρωτήσουμε. Άλλωστε ο δήμαρχος της Φλωρεντίας ζητάει απο τα ταξιδιοτικά γραφεία να μην στέλνουν τόσο πολύ κόσμο!
Με τα πολλά φτάσαμε στην Piazza Santa Croce
Η Piazza Santa Croce, πηγή έμπνευσης για τον μεγάλο ιταλό ζωγράφο de Chirico, απο την αναγέννηση μέχρι σήμερα γίνονται πολλές εκδηλώσεις σε αυτή την πλατεία. (Περισσότερες πληροφορίες,δυστυχώς, δεν γνωρίζω). Και τώρα αρχίζει το γέλιο.
Ήρθε η στιγμή να επισκευθούμε κάποιο δισκάδικο. Ο λόγος γνωστός: Για να αγοράσω το DVD του Marco Masini αφού εκτός των άλλων η Φλωρεντία είναι και η γεννέτειρα του οπότε είχε μεγάλη σημασία για μένα. Μόλις κοιτάξαμε το ρολόι καταλάβαμε οτι προλαβαίνουμε-δεν προλαβαίνουμε τα μαγαζιά ανοιχτά (Άτιμη ώρα!πέρασες γρήγορα!). Αρχίζει λοιπόν ένας αγώνας δρόμου να βρούμε κάποιο δισκάδικο. Και μέσα σε όλα να μην μπορουμε να΄βρούμε έναν ιταλό να ρωτήσουμε! Με τα πολλά φτάνουμε στο δισκάδικο το οποίο είχε μισοκατεβάσει τα ρολά. Μπουκάρουμε μέσα
-Μη!Μη! Βγείτε γρήγορα έξω γιατι θα χτυπήσει ο συναγερμός! Ουρλιαξε ο ιταλος
Του εξηγούμε τι θέλω, του λεω οτι είμαι απο ελλάδα κλπ. και μας είπε οτι δεν το έχει. Κάπου εκεί με παίρνει απο κάτω. Και δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να το ξεπεράσεις (νταξι,δεν το ξεπέρασα ποτέ η αλήθεια είναι) απο το να πιεις έναν ιταλικό καφέ!
Πήγαμε σε μια πλατεία (την οποία ακόμα δεν έχω βρει πως την λένε και εκείνη την στιγμή δεν΄είχα και την διάθεση να ρωτήσω), όπου βρησκόταν ένας πλανώδιος μουσικός που με την κιθάρα του τραγούδαγε ιταλικά τραγούδια. Καθήσαμε να πιούμε καφέ, υπο τους ήχους της Ιταλικής μουσικής και τρώγοντας παγωτό (η τοσκάνη φημιζεται για τα παγωτά της).
Είναι η στιγμή που επιτέλους ξεκουράζεσαι μετά απο το τρέξιμο για να προλάβεις να δεις οτι προλάβεις, πίνεις τον ιταλικό καφέ και συνειδητοποιείς τι έχεις δει, καταλαβαίνεις οτι βρήσκεσαι στην Φλωρεντία, την πόλη της αναγέννησης, καταλαβαίνεις οτι έχεις αντικρίσει αριστουργήματα της παγκόσμιας τέχνης έτσι απλά...χύμα στους δρόμους...
"Κόσμος που φεύγει ορκιζοντάς σου οτι θα ξαναγυρίσει, γιατί στην Φλωρεντία δεν βλέπεις τίποτα μόνο με μια φόρα" λέει ένα ιταλικο τραγούδι αφιερωμένο στην Φλωρεντία, και ήρθε η στιγμη να φύγουμε. Προσπεράσαμε το Duomo,την Santa Maria Novella και έριξα μια τελευταία ματιά την σκηνή που είχα πρωτοαντικρίσει, αυτή την φορά όλα τα είχε σκεπάσει το σκοτάδι και όλη η πόλη ήταν φωτισμένη. Μπαίνοντας στον τρένο, χωρίς να γνωρίζω το τραγούδι, ορκίστικα το ίδιο πράγμα. Οτι θα ξαναγυρίσω. Και γιατι οχι; Ισως και μόνιμα...
SystemFreaks™
