alkinoos έγραψε:Σα παιδί έχω μια απορία..Ο "χρόνος" από πότε έγινε " χρήμα" ...τι μαγικό είναι αυτό
Κι όμως παρ όλο που είναι αρχαία φράση ο χρόνος - χρήμα με την έννοια που τον αντιλαμβανόμαστε εμφανίστηκε στον Καπιταλισμό.
Ο οποίος καπιταλισμός εδραιώθηκε τον 17 αιώνα και έγινε καθεστώς. Το ρολόϊ ήταν η σημαντικότερη εφεύρεση ακόμα σημαντικότερη ίσως και από την ατμομηχανή.
Στη φεουδαρχία δεν υπήρχε διαχωρισμός ελεύθερου και εργάσιμου χρόνου και οι αγροτικές δουλειές μέσα στο φέουδο είχαν μία διάρκεια αλλά κανένας δεν έλεγχε πόσο γρήγορα γίνονται ούτε είχαν δείκτες αποδοτικότητας. Απλώς πήγαινε ο φεουδάρχης έδινε μία φάπα και έπαιρνε τη σοδειά αφήνοντας του κάτι για να ζήσει.
Στον Καπιταλισμό το ρολόι έγινε όργανο ελέγχου και σε αυτό συνέβαλε και η προτεσταντική θρησκεία. Ακόμα και σήμερα οργανώσεις τύπου Σωτήρ θεωρούν αμαρτία τη λούφα ισοδύναμη με την κλοπή επειδή κλέβεις χρόνο από το αφεντικό που του ανήκει.
Και ο Μάρξ στο Κεφάλαιο αναφέρεται σε αυτό ότι όταν ο εργάτης προσπαθήσει λίγο να ξεκουραστεί το άγρυπνο μάτι του επιστάτη που τον βλέπει θεωρεί πως "κλέβει" το αφεντικό του.
Ο Φουκώ μετά από ιστορική έρευνα στις μικροτεχνικές εξουσίας αναφέρει δύο μικροτεχνικές. Κατάτμηση - δόμηση χώρου και κατάτμηση - δόμηση χρόνου. Πρόκειται για τις διάφορες ταξινομήσεις στο χώρο σε κρεβάτια (νοσοκομείο) γραφεία, κελιά, τάξεις, σειρές αλλά και κατάτμηση - δόμηση χρόνου σε ωράρια ώρες διδασκαλίας, χρόνους που περνάει ο γιατρός και προγράμματα νοσοκομείου κλπ.
Αν προσπαθήσεις να παρατρηρήσεις πόσο επηρεάζει το ρολόϊ τη ζωή μας θα εκπλαγείς.
Ακόμα και αν παρατηρήσεις πόσο χρόνο διαθέτεις δικό σου και πάλι θα εκπλαγείς διαπιστώνοντας ότι πολύ λίγος χρόνος είναι δικός σου.
Τα λεφτά σου δεν μετράνε αλλά ούτε και ο χρόνος σου. Κανείς δεν σου πληρώνει το χρόνο που κάθεσαι στην ουρά.
Πρέπει όταν κάνεις σχέδια για το μέλλον να τα ανακοινώνεις και να τα δηλώνεις. Δηλαδή να δηλώνεις τις προθέσεις σου. Να καταστρώνεις σχέδια μακροχρόνια δεμένος με ένα επάγγελμα. Αλλά αυτοί που διαθέτουν εξουσία σου τα ανατρέπουν όλα από τη μια στιγμή στην αλλη χωρίς να επιτρέπεται να έχεις μια εναλλακτική καβάτζα. Πλαν Μπι.
Ο χρόνος σαν χρόνος ζωής διαφέρει και έχει ταξικό χαρακτήρα.
Ένας άνθρωπος με ευφυΐα και προσόντα αν ανήκει σε ανώτερη τάξη έχει δουλειά εξασφαλισμένη από τα 18 αλλά έχει και το αντίστοιχο "κοινωνικό κεφάλαιο" και χρήμα για να μπορεί να περιμένει και να πειραματίζεται στις ευκαιρίες που του ανοίγονται. Αλλά ένας άλλος με τα ίδια προσόντα ή και περισσότερα που ανήκει σε χαμηλή κοινωνική τάξη εξατμίζεται στις ουρές, στις εξετάσεις του ΑΣΕΠ ή όπου αλλού, στις συνεντεύξεις, σε πρόσθετες σπουδές και γλώσσες. Στο τέλος μπορεί να του πουν "γέρασες".
Αυτό που κάνει τη διαφορά ανάμεσα στο αφεντικό και τον υπήκοο δεν είναι μόνο η διαφορά στα χρήματα αλλά και η διαφορά στο χρόνο. Ο χρόνος του "αφεντικού" (υψηλά ιστάμενου γενικά) είναι σεβαστός ενώ ο χρόνος του υπηκόου είναι κουρελόχαρτο που το τσαλαπατάνε σαν πατσαβούρα.
Στην Κομμούνα του Παρισιού οι επαναστάτες που ξεχύθηκαν στους δρόμους άρχισαν να πυροβολούν τα ρολόγια στους πύργους και στις εκκλησίες σαν μία συμβολική πράξη ενάντια στο χρόνο της πλουτοκρατίας και όπως τον αντιλαμβανόταν και προσπαθούσε να επιβάλλει την αντίληψη αυτή στους εργαζόμενους και γενικότερα σε όλους τους πολίτες.
SystemFreaks™
. Είναι άλλη αίσθηση, καταπληκτική. Θυμάμαι διδάσκαμε στα παιδάκια ενός ειδικού σχολείου πώς να φτιάχνουν απλές θρεπτικές συνταγές και, μόνο αυτή η αγάπη που εισπράξαμε, οι αγκαλιές και τα χαμόγελα μού έφταναν περισσότερο από κάθε τι. Κι αυτό ακριβώς είναι το θέμα και η διαφωνία μου με ορισμένα σκεπτικά. Ο άνθρωπος από τη φύση του, μπορεί να επιβιώσει με ελάχιστα έως καθόλου χρήματα. Όλα τα υπόλοιπα είναι επιταγές της κοινωνίας.
