Σελίδα 1 από 1

Η εκδίκηση των σκέψεων μας

Δημοσιεύτηκε: Τετ 07 Σεπ 2016, 23:36
από angie_kazou
Κάποια μέρα θα τα βάλουμε με τον εαυτό μας και θα πούμε ‘’διάολε! Τι έζησες; Τι διεκδίκησες; Τι είπες; Τι δεν έκανες;’’

Μια μέρα που καρέ-καρέ το παρελθόν μας θα περάσει μπροστά από τα μάτια μας στην ταινία της ζωής μας, θα είναι πολύ αργά για να αλλάξουμε ρόλο. Η γεύση εκείνου του γλυκόπικρου συναισθήματος με μια γερή δόση πασπαλίσματος μελαγχολίας θα μας προσφέρουν για επιδόρπιο όλες μας οι σκέψεις. Εκείνες όμως οι κρυφές μας, που για ώρες αφήναμε να πλέκουν στο μυαλό μας σενάρια φαντασίας που ποθούσαμε, αλλά ποτέ δεν τολμήσαμε. Θα μας εκδικηθούν! Χωρίς έλεος.. Για τις ατέλειωτες φορές που θέλαμε τόσα να πούμε μα σιωπήσαμε.. για εκείνα που ονειρευόμασταν κάθε βράδυ μα δεν τα πλησιάσαμε.. Για το συναίσθημα ντροπής όταν σκεφτόμασταν τα θέλω μας σε μια σοβαροφανή κοινωνία αίσχους… Για τους ανθρώπους που προδώσαμε για να μη ρισκάρουμε…
Όλα τότε θα ζητούν απαντήσεις. Μα δεν θα μπορούν τα τις πάρουν. Βάλαμε τα ''πρέπει'' τα ''ίσως'' και τα ''δεν'' πάνω από αυτά για τα οποία θα πεθαίναμε να κατακτήσουμε.
Η ζωή δεν δίνει ευκαιρίες. Σου δίνει όμως το θάρρος να πατήσεις πάνω από το ‘’καθώς πρέπει’’ σμόκιν που σου φοράνε οι ψευτοκουλτουριάρικες δήθεν μανίες του ‘’και τι θα πει ο κόσμος’’.

Λοιπόν; Τι έζησες; Τι διεκδίκησες; Τι είπες; Τι δεν έκανες; Ρώτα τον εαυτό σου…
Ρώτα όμως, τον εσωτερικό εαυτό σου.. Ρώτα που πήγαν τα όνειρα σου;
Τι άνθρωπος ξεκίνησες και τι άνθρωπος κατέληξες ;;
Άφησες τη μοίρα να σε πάει όπου εκείνη θέλει ή σε είχε καπετάνιο και χάραζες τη δική σου πορεία;;…
Δεν έχεις ικανοποιητική δικαιολογία να δώσεις στις σκέψεις σου..
Δεύτερες ευκαιρίες δεν υπάρχουν. Έσφαλες; Θα πληρώσεις αμέσως και με τόκο. Δεν βάζει δόσεις η ζωή. Αυτός είναι ο σκληρός της νόμος. Κι αν τύχει και γκρινιάζεις..δε σηκώνει προσβολές. Σε διαγράφει επιτόπου. Τα λογαριάζει όμως σωστά. Ξέρει να τα ζυγιάζει. Σου δίνει λόγους, αφορμές –και στα κέφια της- σε προειδοποιεί κάποιες φορές. Όμως σε εκδικείται σοφά.
Σου στερεί ότι λαχταράς μονάχα αν δε προσπαθείς.
Σε αφήνει μόνο μονάχα αν σκορπάς δυστυχίες κι αφαιρείς χαμόγελα.
Σου κλέβει την ψυχή μονάχα αν τη παραδώσεις.

Γι’αυτό στάσου όρθιος άνθρωπε μπροστά της. Βγάλε δυνατή φωνή και κράτα γερά το τιμόνι της μοίρας σου. Κι αν έρθουν τρικυμίες, εκεί στα δύσκολα να θυμάσαι πως… πάντα έχει και ‘παρακάτω’…

Re: Η εκδίκηση των σκέψεων μας

Δημοσιεύτηκε: Πέμ 08 Σεπ 2016, 18:18
από doctormarkon
Να χα τη δύναμη να πω έτσι μ αρέσει
Και να μη σκέφτομαι την κρίση τ αλλονού
παλιοζωή με πόσα πρέπει με έχεις δέσει
Με πόσα πρέπει μου παράλυσες το νου

Τελευταίος στίχος από ένα σπάνιο σχεδόν άγνωστο τραγούδι που είχε γράψει τους στίχους ο Άκης Πάνου.
Δυνατό τραγούδι τα λέει όλα. Το τραγουδούσε ο Μιχάλης Μενιδιάτης.

Πολλά τα "πρέπει" που παράλυσαν το νου.
Κάποτε ήταν τα ΠΡΕΠΕΙ του σογιού, του χωριού, της γειτονιάς.

Πήγαν κάποιοι να τα αποφύγουν, να τα πολεμήσουν, να πουν εγώ δεν είμαι σαν τους άλλους.
Και έπεσαν σε άλλα πρέπει. "Πρέπει" πιο προοδευτικά, κάπως "αριστερά' αν μπορούμε να τα πούμε έτσι.
Κάποια πρέπει που μοιάζουν λίγο με τον Τσίπρα με την έννοια ότι δεν φορούν γραβάτα και είναι πιο "ρέμπελα". Αλλά και αυτά ήταν ΠΡΕΠΕΙ το ίδιο καταπιεστικά με τα άλλα τα καθώς ...... ΠΡΕΠΕΙ τα 'παραδοσιακά".

Κάποτε ήταν η "παρθενία" και οι γυναίκες έπρεπε να παντρεύονται παρθένες.
Οι απελευθερωμένες αντέδρασαν αλλά έπρεπε να πηγαίνουν με κάποιον ακόμα και αν δεν τον γνώριζαν ή αν κατά βάθους δεν ήθελαν γιατί έτσι ΠΡΕΠΕΙ να κάνει μία απελευθερωμένη χωρίς ταμπού. :jerk:

Κάποτε ήταν τα προξενιά και δεν επέλεγαν το σύντροφό τους οι γυναίκες.
Τους τον έδινε ο πατέρας ή η προξενήτρα.
Μετά τον διάλεγαν μόνες αλλά με τις ίδιες ΠΡΟΔΙΑΓΡΑΦΕΣ και κριτήρια που είχε και η προξενήτρα.
Από 5-10 χρόνια μεγαλύτερος, πιο μορφωμένος με ανώτερο πτυχίο, με γκρίζο κοστούμι μαύρη τσάντα κι η λευτεριά καλά σαράντα. Τι άλλαξε?
Απλώς η προξενήτρα μπήκε μέσα και έγινε ένα με το εγώ.