Σελίδα 1 από 1

Φόβος

Δημοσιεύτηκε: Τρί 28 Μάιος 2013, 20:16
από Hlios
Μια παλιά ασθένεια από την οποία δεν γιατρευτήκαμε ποτέ, καταδεικνύει εννοείται το μικρό και το λίγο μας.

Εικόνα

Re: Φόβος

Δημοσιεύτηκε: Τρί 28 Μάιος 2013, 20:22
από Hlios
Για εμένα ο φόβος είναι το μαντίλι που σκεπάζει την θέα της ομορφιάς.

Re: Φόβος

Δημοσιεύτηκε: Τρί 28 Μάιος 2013, 23:19
από BlueAngel
περιοδικό ΑΒΑΤΟΝ (τχ112)

"Κάποτε ένα αγόρι πήγε σε ένα χωριό όπου οι κάτοικοι φέρονταν πολύ παράξενα.
Δεν έκαναν τίποτα άλλο παρά να γκρινιάζουν και να στενάζουν σχεδόν για τα πάντα.Δεν άναβαν τις φωτιές,δεν άρμεγαν τις κατσίκιες,δεν φρόντιζαν τα παιδιά τους,και όλα αυτά γιατί περίμεναν ανά πάσα στιγμή να τους καταβροχθίσει το τέρας που ζούσε στην κορυφή του βουνου.

Το αγόρι κοίταξε ψηλά στο βουνό και πράγματι το τέρας ήταν αληθινό. ...
Φωτιά και καπνός έβγαιναν από τα ρουθούνια του.
Οι χωρικοί ζούσαν μέσα στον τρόμο ,περιμένοντας τη μέρα που το τέρας θα κατέβαινε στο χωριό να τους φάει.
Το αγόρι είπε "θα ανέβω στο βουνό και θα προκαλέσω το τέρας"
Μάταια οι χωρικοί προσπάθησαν να το μεταπείσουν ,βέβαιοι οτι δεν θα επέστρεφε ποτέ.
Το επόμενο πρωί όσο ανέβαινε στο βουνό ,τόσο το τέρας φαινόταν να μικραίνει.
...
Οταν έφτασε στην κορυφή αντίκρυσε ένα ήσυχο μικρό πλασματάκι στο μέγεθος βατράχου.
Το αγόρι το έβαλε στη τσέπη του και πήγε στο χωριό.
Εκπληκτοι οι χωρικοί ρώτησαν το μικρό πλάσμα:
"Ποιό είναι το όνομά σου;"
"Εχω πολλά ονόματα" τους απάντησε εκείνο
....
"Οι περισσότεροι όμως με φωνάζουν, ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΣΥΜΒΕΙ!'

Το έχω ξαναβάλει εδω κάπου και ειναι ένα κείμενο που μου αρέσει πολύ...
γιατί ο φόβος είναι πάντα γιαυτό που ΘΑ μπορούσε να συμβει .....

Re: Φόβος

Δημοσιεύτηκε: Τετ 29 Μάιος 2013, 00:24
από Eva Luna
BlueAngel έγραψε:περιοδικό ΑΒΑΤΟΝ (τχ112)

"Κάποτε ένα αγόρι πήγε σε ένα χωριό όπου οι κάτοικοι φέρονταν πολύ παράξενα.
Δεν έκαναν τίποτα άλλο παρά να γκρινιάζουν και να στενάζουν σχεδόν για τα πάντα.Δεν άναβαν τις φωτιές,δεν άρμεγαν τις κατσίκιες,δεν φρόντιζαν τα παιδιά τους,και όλα αυτά γιατί περίμεναν ανά πάσα στιγμή να τους καταβροχθίσει το τέρας που ζούσε στην κορυφή του βουνου.

Το αγόρι κοίταξε ψηλά στο βουνό και πράγματι το τέρας ήταν αληθινό. ...
Φωτιά και καπνός έβγαιναν από τα ρουθούνια του.
Οι χωρικοί ζούσαν μέσα στον τρόμο ,περιμένοντας τη μέρα που το τέρας θα κατέβαινε στο χωριό να τους φάει.
Το αγόρι είπε "θα ανέβω στο βουνό και θα προκαλέσω το τέρας"
Μάταια οι χωρικοί προσπάθησαν να το μεταπείσουν ,βέβαιοι οτι δεν θα επέστρεφε ποτέ.
Το επόμενο πρωί όσο ανέβαινε στο βουνό ,τόσο το τέρας φαινόταν να μικραίνει.
...
Οταν έφτασε στην κορυφή αντίκρυσε ένα ήσυχο μικρό πλασματάκι στο μέγεθος βατράχου.
Το αγόρι το έβαλε στη τσέπη του και πήγε στο χωριό.
Εκπληκτοι οι χωρικοί ρώτησαν το μικρό πλάσμα:
"Ποιό είναι το όνομά σου;"
"Εχω πολλά ονόματα" τους απάντησε εκείνο
....
"Οι περισσότεροι όμως με φωνάζουν, ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΣΥΜΒΕΙ!'

Το έχω ξαναβάλει εδω κάπου και ειναι ένα κείμενο που μου αρέσει πολύ...
γιατί ο φόβος είναι πάντα γιαυτό που ΘΑ μπορούσε να συμβει .....
:ups: :clap: :clap:

Με αλλα λογια, ο φοβος του πιθανου, ετσι;
Κατι σαν φαντασιακα πραγματωμενο ισως.

Re: Φόβος

Δημοσιεύτηκε: Πέμ 30 Μάιος 2013, 00:20
από BlueAngel
Eva Luna έγραψε:Με αλλα λογια, ο φοβος του πιθανου, ετσι;
Κατι σαν φαντασιακα πραγματωμενο ισως.
Σκέφτομαι πως ο φόβος είναι ένα συναίσθημα σε μέλλοντα χρόνο.
Φοβος για το αύριο, για του χρόνου, για μετά 10 χρόνια, για μετά 1 ώρα.
Πάντα για το μετά.
Για αυτό που ΘΑ γίνει.
Ενω η ευτυχία είναι για το ΤΩΡΑ.
Είμαι ευτυχισμένη επειδή ΤΩΡΑ βλέπω το ηλιοβασίλεμα.Οχι επειδη θα το δω μετά....
Ισως γιαυτό το ΤΩΡΑ είναι ο μονος σημαντικός χρόνος.
Ο φόβος (όπως και ο χρόνος) μήπως στην ουσία δεν υπάρχουν;

Re: Φόβος

Δημοσιεύτηκε: Πέμ 30 Μάιος 2013, 00:54
από BlueAngel
Μόλις είδα το όνομα του κυρίου που έχεις βάλει το αρχικό ποστ Νικο.
Στέφανος Ελμάζης.....
Αυτός δεν είναι ο εκδότης του ΑΒΑΤΟΝ;;;;;;
Οταν έβαλα το κείμενο από το περιοδικό δεν το είχα δει...Δεν το είχα προσέξει....
Απίστευτο;Αλλη μια συγχρονικότητα..... :wink:

Re: Φόβος

Δημοσιεύτηκε: Πέμ 30 Μάιος 2013, 00:59
από Hlios
Και ήμουν σίγουρος πως το είχες προσέξει. :lol: :lol: :lol:
:giverose:

Re: Φόβος

Δημοσιεύτηκε: Πέμ 30 Μάιος 2013, 15:48
από seliniasmenos
Ο Φόβος, Κύριε, είναι ένας δρόμος κλειστός για τον έρωτα. Ένα τραχύ μονοπάτι γεμάτο από φιδοφωλιές και βρόμικα χορτάρια. Στο τέρμα του φαντάζει απρόσιτο το χλοερό αλωνάκι της αγάπης. Μα μόνο έτσι πολεμάς γι' αυτό που νιώθεις: περπατώντας αυτόν τον δρόμο, ματώνοντας τα πόδια στα χαλίκια του,
παραμερίζοντας με τους αγκώνες τα σαρκοβόρα αναρριχητικά που γλείφουν κιόλας λαίμαργα το δέρμα σου, κοιτώντας πάντοτε μπροστά, κοιτώντας μέσα σου, εκεί όπου παφλάζει η επιθυμία που σε οδηγεί, που ο πόθος ξεδιπλώνει το βαθύ του ουρανό, εκεί που η καρδιά χτυπάει μόνη της και μια φωτιά ανάβει μεσοπέλαγα.
Ερωτεύομαι θα πει Πηγαίνω. Προχωρώ. Διασχίζω και Διασχίζομαι. Και Ξεμακραίνω. Για ν' αγγίξω κάποτε τον πάμφωτο προορισμό που αξιώθηκα.
Θα πει Φτάνω. Ξυπόλυτη, λουσμένη στον ιδρώτα, κατάκοπη, γδαρμένη, δίχως νύχια, δίχως δόντια, με βλέφαρα καμένα, πρησμένα γόνατα, με χέρια τρυπημένα και τη φωνή τριμμένη πάνω στις συλλαβές του σ' αγαπώ -έστω κι έτσι, μόνο έτσι Φτάνω.
Γιατί ο έρωτας, Κύριε, άλλο δεν είναι από μια δυνατότητα.
Ένα Μπορώ.
Να γνωρίζω και να αγνοώ μαζί.
Να εγκληματώ και να 'μαι η μόνη αθώα.
Να παραλύω μπροστά στην πιθανότητα της αποκάλυψης, κι αυτός ο φόβος, Κύριε, να με δυναμώνει.
Μόνο οι γενναίοι αγαπούν -να το θυμάστε. Οι άλλοι απλώς ξεγελούν τα όνειρα. Εγώ ήμουνα στους πρώτους...


Άκης Δήμου - "...Και Ιουλιέτα"

Re: Φόβος

Δημοσιεύτηκε: Πέμ 30 Μάιος 2013, 16:48
από alkinoos
Ενίκησα το θάνατο,ενίκησα το Φόβο...οι μορφές του είναι παιχνιδάκι πια

Re: Φόβος

Δημοσιεύτηκε: Τετ 30 Οκτ 2013, 01:25
από Oneiro
Αυτό που μέχρι στιγμής έχω μάθει από προσωπική εμπειρία, είναι
οτι απέναντι του, η Δράση και όχι η αντίδραση μπορεί να αλλάξει
τη γεωγραφία του τοπίου.



Κατανόησε την ύπαρξή του στα δικά σου βάθη,
και ΓΙΝΕ η απρόβλεπτη κίνηση. Άλλο δεν ξέρω.