To πνεύμα του Bujutsu
της Σοφίας Ξυγαλά
Μια φοβερή σύγχυση υπάρχει στις μέρες μας σχετικά με το αληθινό πνεύμα των πολεμικών τεχνών και το πραγματικό πολεμικό τους νόημα.
Οι θιασώτες κάθε πολεμικής τέχνης που εκφράζεται μέσα από τον όρο «Φιλοσοφική Ατραπός» (Do) διατείνονται πως στις ήσυχες μέρες που ζούμε δεν χρειάζεται κανείς να εξασκεί μια πολεμική τέχνη όπως στις εμπόλεμες γεμάτες βία εποχές. Πιστεύουν σε μια περισσότερο φιλοσοφική ενασχόληση. Σωστό και σεβαστό, ωστόσο εντελώς διαφοροποιημένο από μια ολοκληρωμένη αυθεντική προσέγγιση της πολεμικής τέχνης καθ’ εαυτού. Η συμβολή άλλωστε μεγάλων δασκάλων όπως οι: Κano (Judo), Ueshiba (Aikido), Funakoshi (Karate)- και πάει λέγοντας- υπήρξε καθοριστική ως προς την αντίληψη αυτή: άνοιξαν τις πόρτες των πολεμικών τεχνών στο ευρύ κοινό αφαιρώντας τα- κατ’ ουσίαν- μαχητικά κομμάτια τους. Καθιστώντας τις περισσότερο… εύπεπτες.
Στο άλλο άκρο, οι ενασχολούμενοι που εκφράζονται μέσα από το πνεύμα του Jutsu, θεωρούν συνήθως ότι η λέξη ‘ Do’ - που επιλέχθηκε για να ενταχθούν οι πολεμικές τέχνες σε ένα… νόμιμο ανώδυνο πρόγραμμα μιας ευρύτερης εκπαίδευσης- είναι η απόδοση μιας θεωρητικής και μόνο προσέγγισης. Αυτή η αντίληψη είναι τελικά παραπλανητική. Γιατί, ο ολοκληρωμένος πολεμιστής προτιμά να νικά με τη δύναμη του πνεύματος του παρά με τη δύναμη του σώματος του και για να αποκτήσει αυτή την ικανότητα πρέπει να έχει ανάλογη πνευματική εκπαίδευση, η οποία αποτελεί μέρος της «Φιλοσοφικής Ατραπού» (Do) και αναπτύσσει αισθήματα συμφιλίωσης, φιλευσπλαχνίας, κατανόησης, εγκαρτέρησης, μετριοπάθειας, κλπ.
Το BUJUTSU, στην αυθεντική του μορφή εμπεριείχε και αυτού του είδους την πνευματική εκπαίδευση. Άσχετα αν στην πορεία οι ισορροπίες διαταράχθηκαν!
Για να πει κανείς ότι μαθαίνει μια πολεμική τέχνη πρέπει να ακολουθεί και τις δυο Οδούς. Σε ειρηνικούς καιρούς θα διατηρείται σε ετοιμότητα, και στον πόλεμο θα τον διακατέχει νηφαλιότητα! Η εκτίμηση ότι όταν γίνει πόλεμος οφείλει κάποιος να αφυπνισθεί στο πολεμικό πνεύμα, είναι εσφαλμένη, φοβούμαι, γιατί απλά τότε… ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΑΡΓΑ! Εκπαιδευόμενοι πάλι, που θεωρούν ότι πρέπει κανείς να γίνεται… μαύρος στο ξύλο, και επιδιώκουν συμπλοκές στους δρόμους, για να γίνουν πραγματικοί μαχητές, πλανώνται πλάνη μεγάλη! Το στοιχεία του mushin και του fudoshin, τα σημαντικότερα αν θέλετε-κατά κοινή ομολογία- όπλα ενός μεγάλου μαχητή, δεν αναπτύσσονται με τέτοιες μεθόδους…
Η εκπαίδευση του bujutsu είναι σκληρή και επικίνδυνη κάποιες φορές για τον ενασχολούμενο, αλλά η μοναδική μέθοδος για να μάθει κανείς να πολεμά δεν είναι η απειλή της σωματικής του ακεραιότητας κάθε φόρα που εξασκείται! Αλίμονο!
Αν θέλει κάποιος να εμβαθύνει στο ΑΛΗΘΙΝΟ πνεύμα της πολεμικής τέχνης, αν θέλει να ανήκει στην κάστα των πολεμιστών, πρέπει να αναζητά συνεχώς την πηγή. Δεν είναι εύκολο! Συνήθως όλοι μας αράζουμε στο πρώτο απάνεμο λιμάνι που συναντούμε. Και ζούμε με τις… αυταπάτες που επιβεβαιώνουν το Εγώ μας και την ημιμάθεια μας, καταναλώνοντας τελικά δυνάμεις και ενέργεια για την απόκτηση μιας καρέκλας, ενός τίτλου και εξουσίας…
Η πολεμική Ατραπός, η πραγματική πολεμική Ατραπός καλώς ή κακώς δεν είναι για τον καθένα. Είναι για οδοιπόρους που αναζητούν την Αλήθεια, πικρή ή όχι. Είναι αν θέλετε θέλημα Θεού (jodo)...
Η πορεία του πολεμιστή είναι μοναχική. Απαιτεί συνεχή αγώνα πρώτα απ’ όλα με τον εαυτό του, θέληση για να γίνει καλύτερος άνθρωπος, θυσίες… Εκεί που ορίζεται το τέλος για τους άλλους είναι η αρχή του πολεμιστή!
Φυσικά, αυτή η Ατραπός δεν είναι και η μοναδική στην αναζήτηση της μιας Αλήθειας που ελκύει σα μαγνήτης κάποιους ανθρώπους, που τους στοιχειώνει θαρρείς, ενώ για κάποιους άλλους είναι απλά… ψιλά γράμματα!
Κάθε Δρόμος έχει τις δυσκολίες του και πορεύονται σ’ αυτόν οι εραστές της Γνώσης και όσοι ποθούν την Τελείωση.
(To άρθρο, δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο περιοδικό ΜΟΝΟΠΑΤΙ ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΟΛΕΜΙΚΕΣ ΤΕΧΝΕΣ, ΤΕΎΧΟΣ 47)
http://jodoiaido.blogspot.com/