H παρουσιάστρια τον παροτρύνει να αναπτυχθεί πάνω στο θέμα εγκεφαλικού θανάτου,
εστιάζοντας σε ένα περιστατικό που είχε εξιστορήσει (στο 06:33) για ένα μωρό
που είχε διαγνωστεί ως εγκεφαλικά νεκρό- κι αυτή η ιστορία τον ώθησε να εμβαθύνει
στο θέμα .
.
Το περιστατικό που περιγράφει, προέκυψε το 1975, τότε που είχαν βρει πλέον
τον τρόπο να βάζουν αναπνευστήρες σε μωρά...
Αναφέρει το μωρό Τζόσεφ, που ειχε γεννηθεί πρόωρα, του έβαλαν αναπνευστήρα, αλλά μετά
από βδομάδες, ακόμα δεν μπορούσε να αναπνεύσει μόνος του...και γενικά δεν αντιδρούσε.
Έκαναν τεστ εγκεφαλικών κυμάτων και φάνηκε ότι δεν είχε εγκεφαλικά κύματα και η επίσημη
ερμηνεία, ήταν "εγκεφαλικός θάνατος". Λίγες μέρες αργότερα, ξανάκαναν το τεστ.
Δεν είχε αλλάξει τίποτα. Δεν ήξεραν τι να κάνουν... ειπώθηκε να σταματήσει η θεραπεία (ο αναπνευστήρας), αλλά δεν επικράτησε η άποψη. Συνέχισαν και κάποια στιγμή κατάφερε να βγει
απ'τον αναπνευστήρα, να αναπνεύσει μόνος του... Το αποτέλεσμα ήταν ότι πήγε και σχολείο,
ήταν αριστούχος, ασχολήθηκε με τον αθλητισμό (δρομέας και μπέισμπολ)
Τώρα είναι παντρεμένος κι έχει 3 παιδιά.
Αυτό το περιστατικό από μόνο του, αποδεικνύει το αβέβαιο και έωλο της διαγνωστικής
που οδηγεί στο συμπέρασμα του "εγκεφαλικά νεκρού" (γι'αυτό κατέγραψα κι εδώ το περιστατικό που αφηγήθηκε)
Όταν είχε γραφτεί στο διάγραμμά του "εγκεφαλικά νεκρός", ο γιατρός αντέδρασε,
Το "νεκρός" δεν του πήγαινε εφ'όσον το παιδί ζούσε. Αντέδρασε τόσο, που το ιατρικό
συμβούλιο αποφάσισε να κρατηθεί το μωρό στον αναπνευστήρα.
Τότε μελέτησε το θέμα του εγκεφαλικού θανάτου. Διαπίστωσε ότι τότε (αλλά και τώρα)
η διατύπωση "εγκεφαλικός θάνατος" έχει διάφορες ερμηνείες. Ο νόμος επ'αυτού, βασιζόταν
στην απουσία συνείδησης. Η διατύπωση των σχετικών νόμων, ήταν ασαφής σε ό,τι αφορά
τη λειτουργία και το λειτουργικό... μεγάλο μπέρδεμα. Μετά μπήκαν (στη σχετική νομολογία) και οροι οπως "καταστροφή", "αποσύνθεση", και "θάνατος"
Το ιατρικό προσωπικό (λέει) παρατηρεί τη λειτουργία του λειτουργικού.
Η απουσία της εγκεφαλικής λειτουργίας (του συνειδητού) δεν σημαίνει πως απουσιάζουν όλες οι λειτουργίες, ότι υπάρχει καταστροφή και ότι κάποιος είναι νεκρός.
Του πήρε δύο χρόνια να καταλάβει τις διατυπώσεις... και κατάλαβε πως ουσιαστικά καλυπτόταν νομικά το θέμα...
Κάποιος είναι μεν ζωντανός, αλλά θέλουν όργανα...
Οπότε εστίασαν στον εγκέφαλο, εδραιωσαν το πώς θα γίνεται η διάγνωση της απουσίας της λειτουργίας του εγκεφάλου, και με βάση αυτό να ανακηρύσουν ένα άτομο "νεκρό".
Αυτά ξεκίνησαν μετά την πρώτη (επιτυχή) μεταμόσχευση καρδιάς, που έγινε στο Κέιπ Τάουν ( Ν. Αφρική) από τον Christiaan Barnard (
http://en.wikipedia.org/wiki/Christiaan_Barnard ) το 1967
Συμπέρασμα (της παρουσιάστριας): Τα νοσοκομεία επικαλούνται την αντίληψη και διατύπωση του εγκεφαλικού θανάτου, για τη λήψη οργάνων από ανθρώπους που είναι ακόμα ζωντανοί.
Με άλλα λόγια, τα νοσοκομεία σκοτώνουν ατομα εσκεμμένα, για να πάρουν τα όργανά τους και εφευρίσκουν διαγνώσεις, όπως τον εγκεφαλικό θάνατο, για να το κάνουν νόμιμο.
Ο γιατρός λέει πως δεν ήταν έτσι όταν μπήκε εκείνος στην ιατρική, αλλά η βιομηχανία των μεταμοσχεύσεων απέφερε κέρδη πολλών εκατομμυρίων... Για να λειτουργεί η μπίζνα αυτή, πρέπει να έχεις όργανα...
Και όπως είπαμε, τα ζωτικά όργανα πρέπει να είναι από ζωντανό δότη...
Το θέμα όμως δεν σταματάει εδώ.
Πάει και σ'ένα άλλο ζήτημα, το οποίο για μένα
είναι το σημαντικότερο:
Άντε και είναι ΟΝΤΩΣ η κατάσταση κάποιου μη αναστρέψιμη και διατηρείται στη ζωή μόνο επειδή λειτουργεί ακόμα ο οργανισμός του.
Ξέρουμε αλήθεια αν ένας άνθρωπος που έχει διαγνωστεί ως "εγκεφαλικά νεκρός", πονάει ή όχι, όταν τον ανοίγουν για να του αφαιρέσουν την καρδιά ή άλλα όργανα; Η απάντηση του γιατρού είναι κατηγορηματικά ΟΧΙ. Κανείς δεν μπορεί να αποδείξει πως δεν νιώθουν τον πόνο... Λέω λοιπόν φανταστείτε τι μπορεί να νιώθει κάποιος που τον κόβουν "ζωντανά" και του παίρνουν οργανο ή όργανα...
Γιατί λοιπόν στην Αμερική, στην Ελλάδα και σε πολλές άλλες χώρες (με μοναδική εξαίρεση την Αγγλία απ'ό,τι λένε)
δεν χρησιμοποιούν αναισθησία όταν κάνουν λήψη , ή όπως τη λένε... "συγκομιδή οργάνων" ; Διότι αν το έκαναν, ο κόσμος θα υπέθετε ότι αυτά τα άτομα νιώθουν, άρα δεν έχουν απουσία συνείδησης και αίσθησης, απλά ΦΑΙΝΕΤΑΙ πως έχουν (όπως πολλοί σε κώμα).
Για μένα αυτό είναι άγριο, εγκληματικότερο (κι από την ίδια την πρόθεση να τον σκοτώσουν για να πάρουν τα όργανα) και τέλος πάντων άκρως απάνθρωπο.
Οπότε, η προσωπική μου θέση είναι ΝΑΙ, στη δωρεά μεν, αλλά αν φτάσω σ'αυτό που θα διαγνώσουν ως "μη αναστρέψιμο", και εφ'όσον θα προχωρήσουν στην αφαίρεση οργάνων μου, κάποιος δικός μου θα ΠΡΕΠΕΙ να ΑΠΑΙΤΗΣΕΙ να μου χορηγηθεί αναισθησία, έστω και αν κατά τα φαινόμενα, είμαι εγκεφαλικά νεκρή.
Είναι γνωστό ότι τώρα πλέον, (με την αγαπησιάρα "ανθρωπιστική" νομολογία που επέβαλαν) είμαστε αυτόματα δωρητές-δότες οργάνων, εαν δεν πάμε στον υπεύθυνο κρατικό φορέα να δηλώσουμε ότι αρνούμαστε να γίνουμε δωρητές. Προσωπικά δε θα παρότρυνα να αρνηθούμε, γιατί (πέρα απ'την τρελή μπίζνα που παίζει σ'αυτή την ιστορία,) υπάρχουν συνάνθρωποί μας που πραγματικά έχουν ανάγκη αυτά τα όργανα... Θα παροτρύνω όμως, να γίνουμε δωρητές ΥΠΟ ΤΟΝ ΟΡΟ να μας γίνει (ή να γίνει στον αγαπημένο μας άνθρωπο) ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ αναισθησία κατά τη συγκομιδή.