ΝΟΣΤΑΛΓΙΚΕΣ ΑΝΑΔΡΟΜΕΣ-best oφ

Κομμάτια ή Ποιήματα Ελλήνων και Ξένων λογοτεχνών/ποιητών που αγαπήσατε
Απάντηση
Άβαταρ μέλους
PELTASTIS VARNAVAS
Ιδεογραφίτης Υψηλών Ταχυτήτων
Ιδεογραφίτης Υψηλών Ταχυτήτων
Δημοσιεύσεις: 2280
Εγγραφή: Παρ 21 Αύγ 2009, 13:23
Irc ψευδώνυμο: καστροπολεμίτης
Φύλο: Άνδρας
Τοποθεσία: Famagusta - ποιητάρης

ΝΟΣΤΑΛΓΙΚΕΣ ΑΝΑΔΡΟΜΕΣ-best oφ

Δημοσίευση από PELTASTIS VARNAVAS » Τετ 10 Φεβ 2010, 08:18

υπο την αιγιδα και εν αγνοια των τοπικων συντονιστων :respect: ελεναλεξανδρο και τη βαρναβικη εμπνευση :dance:
ιδρυεται το μπεστ οφ οπου καθεις δυναται να βαζει κομματια απο λογοτεχνια ποιηση πεζογραφια κτλ που του αρεσκουν [θα μπορουσε να μπει και στα επιμερους προσωπικα στιγματα αλλά ας κανουμε εδω το κοκτεηλ]...για την αποφυγη σεντονιων υπαρχει η λυση της τμηματικης επιλεκτικης αναρτησης καθως και η συνοδεια αυτων με αμπστρακτ, μπορουμε να κανουμε και συνοδευτικα σχετικα σχολια για την επιλογη μας και πολυεπιπεδους συνδυασμους μεταξυ συγγραφεων ποιητων οπου μας προκαλουν συνειρμους βιωματικους ή αλλους
πχ νεκυια ραψωδια ομηρου και κατεβασμα στον κατω κοσμο απο λογια της πλωρης, γιουσουρι καρκαβιτσα με τερατα των θαλασσων του βερν, αναφορα σε εβριδες νησους απο καβαδια και στον φαρο της γουλφ-εβριδες του μεντελσον κτλ [αναμενεται αφιερωμα σε σκωτσεζικα νησακια στο φολντερ γεωγραφιας απο μπαρνυ]...
για να δουμε...
:rose:
"Βόηθα, Παναγιά, τη σκέψη
να μην αγριέψει...
"


"Παντιγέρα μαύρη ρούσσα προδομένη μου γενιά
σαν θα σμίξουν οι ανάσες θα φουσκώσουν τα πανιά"

"Θε μου πόσο παράξενοι
είν' οι δικοί μας τόποι
θλιμμένα τα τραγούδια μας
μα γελαστοί οι αθρώποι"




ΧΑΪΝΗΔΕΣ
Άβαταρ μέλους
ArELa
Founder-Administrator
Founder-Administrator
Δημοσιεύσεις: 61417
Εγγραφή: Κυρ 15 Απρ 2007, 01:29
Irc ψευδώνυμο: ArELa
Φύλο: Γυναίκα
Έδωσε Likes: 1358 φορές
Έλαβε Likes: 1875 φορές

Re: ΝΟΣΤΑΛΓΙΚΕΣ ΑΝΑΔΡΟΜΕΣ-best oφ

Δημοσίευση από ArELa » Τετ 10 Φεβ 2010, 09:06

Εξαιρετική ιδέα! :urock:

Θα επανακάμψω με δικά μου μπεστάκια.
Κάτι μου λέει πως πολλοί θα αγαπήσουμε αυτή τη γωνιά :D
.





Εικόνα🎶

Δεν περιμένω τίποτα, δεν ελπίζω σε τίποτα,
δεν καταλαβαίνω τίποτα, είμαι ξανθιά κι ελεύθερη...


τα κανάλια μου /my channels:
στο Βrighteon, στο vasoula2908 και στο vasoula2908asteria
το μπλογκ μου εδω
Άβαταρ μέλους
PELTASTIS VARNAVAS
Ιδεογραφίτης Υψηλών Ταχυτήτων
Ιδεογραφίτης Υψηλών Ταχυτήτων
Δημοσιεύσεις: 2280
Εγγραφή: Παρ 21 Αύγ 2009, 13:23
Irc ψευδώνυμο: καστροπολεμίτης
Φύλο: Άνδρας
Τοποθεσία: Famagusta - ποιητάρης

Re: ΝΟΣΤΑΛΓΙΚΕΣ ΑΝΑΔΡΟΜΕΣ-best oφ

Δημοσίευση από PELTASTIS VARNAVAS » Τετ 10 Φεβ 2010, 09:41

:lovey0: Ω Βίκυ μακαρι φιλτατη

εγω ως μοιρολογιστρα του χωρου θα ξεκινησω με λατρεμενη ζωη εν ταφω, Μυριβηλης, το κεφαλαιο ΤΥΦΛΟΙ...απο παιδι γυμνασιου αθθυμουμαι με ειχε συγκλονισει για τες φρικες του πολεμου...το ειχα συνδυασει τοτε με τον ηροδοτο που ελεγε οτι ο πολεμος ειναι ο,τι χειροτερο καθοτι αναστρεφεται η ροη της φυσης και οι γονεις θαβουν τα παιδια αντι να συμβαινει το αντιθετο...παμε λοιπον...

-----------------------------------------------------------------------------
Ακόμα μια εικόνα που μούμεινε χτυπημένη στο νου σαν τα νούμερα που πατάνε στα καπούλια των αλόγων του στρατού με πυρωμένο σίδερο:
Μια τετράγωνη άσπρη σκηνή δίπλα σ’ ένα ποτάμι με καταπράσινες οχτιές. Ένα ειδυλλιακό ποταμάκι για καρτποστάλ. Ήταν ένα ιταλικό νοσοκομείο. Στην ακροποταμιά καθόντανε μια μεγάλη αράδα, τα μέτρησα, τριανταδυό παλικάρια. Καθόντανε πάνου στο μαλακό χορτάρι κάτω από τις λεύκες που φλυαρούσανε συναμεταξύ τους δροσερά με τις φυλλωσιές και με τα πουλιά τους. Είχαν τα πόδια απλωμένα προς το νερό που περνούσε γλήγορο και χαρούμενο. Φορούσαν όλοι τους γαλάζιες νοσοκομειακές στολές κι ολωνώνε τα μάτια ήτανε σφιχτοδεμένα μ’ έναν μαύρον επίδεσμο.
Ακούγανε σωπαίνοντας το νερό που τραγουδούσε κάτω από τα πέδιλά τους, τα δέντρα και τα πουλιά να μιλάνε ψηλά πάν’ από τα κεφάλια τους. Τα χέρια χαϊδεύανε τη χλόη, για ψάχνανε με μικρές λυπητερές κινήσεις να γιομίσουνε μια πίπα. Ένας τους έσυρε σπίρτο και το κρατούσε αφαιρεμένος, ώσπου κάηκε ως κάτου και τούκαψε τα δάχτυλα. Τα πέταξε ξαφνιασμένος στο νερό και σάλιωσε τα δάχτυλά του βιαστικά. Κάποτε τα χείλια τους κουνιόντανε δίχως να φτάνουν ίσαμ’ εμάς τα λόγια τους. Μερικοί γελούσανε γλυκά. Ήταν όλοι τους όμορφα μελαχρινά παιδιά της Ιταλίας, με ολόμαυρα μαλλιά και στόματα παιδιάστικα. Κ’ ήταν όλα τυφλά από τα δακρυογόνα. Όλα κείνα τα μαύρα μάτια ήταν πεθαμένα, ίσως για πάντα, κάτω από τους θλιβερούς επιδέσμους. Τότες κατάλαβα γιατί δεν μιλούσαν ή μιλούσανε σιγαλινά σαν μέσα στο Ιερό. Ακούγανε νοσταλγικά με όλο τους το κορμί τα μυστικά κρυφόλογα της γλυκιάς ζωής, που τους δηγότανε για το φως, για τα νερά, για τις γυναίκες που είναι σαν καρποί και σαν ρόδα, για τον ήλιο και για τα λουλούδια που δε θα τα ξαναβλέπανε ποτές πια. Με τα τυφλά τους μάτια κοίταζαν με φρίκη μια παγωμένη αλήθεια, που εμείς δεν μπορούσαμε να τη δούμε, γιατ’ είχαμε ακόμα γερά τα δικά μας.
Θε μου… Άνοιξα μεγάλα τα μάτια, να κοιτάξω δυνατά και περιληπτικά όλη τη Φύση την κρουστή, να πιω μονορούφι όλο της το νόημα, σαν άνθρωπος που πρόκειται να στραβωθεί σε λίγο για πάντα.
"Βόηθα, Παναγιά, τη σκέψη
να μην αγριέψει...
"


"Παντιγέρα μαύρη ρούσσα προδομένη μου γενιά
σαν θα σμίξουν οι ανάσες θα φουσκώσουν τα πανιά"

"Θε μου πόσο παράξενοι
είν' οι δικοί μας τόποι
θλιμμένα τα τραγούδια μας
μα γελαστοί οι αθρώποι"




ΧΑΪΝΗΔΕΣ
Άβαταρ μέλους
Dhmellhn
Επίτιμος
Επίτιμος
Δημοσιεύσεις: 4039
Εγγραφή: Τετ 18 Απρ 2007, 15:16
Φύλο: Άνδρας
Τοποθεσία: ΕΛ-ΛΑΣ
Έδωσε Likes: 26 φορές
Έλαβε Likes: 65 φορές

Re: ΝΟΣΤΑΛΓΙΚΕΣ ΑΝΑΔΡΟΜΕΣ-best oφ

Δημοσίευση από Dhmellhn » Πέμ 11 Φεβ 2010, 22:59

Συνεχίζω με τον ελεγειακό Καλλίνο από την αρχαία ποίηση σε νεοελληνική απόδοση. Το ποίημα ανήκει στο είδος της προτρεπτικής ελεγείας και ανάγεται στον 7ο αιώνα π.Χ την εποχή της αρχαϊκής πόλης. Εκφράζει το ιδεώδες της οπλιτικής φάλλαγος.

Στα όπλα στα όπλα

Ως πότε, νέοι, θα κάθεστε άπρακτοι;
Πότε θα δείξετε καρδιά αντρειωμένη;
Ντροπή, που σας βλέπουν και οι γειτονικοί λαοί.
Τόσο λίγο γνοιάζεστε για την πατρίδα;
Νομίζετε, αλλά δεν είναι ειρήνη πια,
άδραξε ο πόλεμος ολόκληρη τη γη μας.

Χτύπα τον εχθρό, ως την τελευταία σου πνοή,
Δόξα και τιμή να μάχεται ο άντρας τον εχθρό,
να πολεμά για την πατρίδα, τα παιδιά και τη γυναίκα του.
Θα'ρθει ο θάνατος όταν οι μοίρες κόψουνε το νήμα`
αλλά τραβάτε εμπρός, τα δόρατα προτεταμένα
με θάρρος στην καρδιά,
από τις ασπίδες καλυμμένοι
ευθύς ως ξεσπάσει η καταιγίδα του πολέμου.
Δεν έχουμε αιώνιους συμμάχους ούτε διηνεκείς εχθρούς. Τα συμφέροντά μας είναι αιώνια και διηνεκή. Αυτά έχουμε καθήκον να τα προασπίσουμε. (ΛΟΡΔΟΣ ΠΑΛΜΕΡΣΤΟΝ)
Άβαταρ μέλους
sacred_circle
Πορωμένος Ιδεογραφίτης
Πορωμένος Ιδεογραφίτης
Δημοσιεύσεις: 580
Εγγραφή: Παρ 27 Απρ 2007, 17:08
Φύλο: Γυναίκα

Re: ΝΟΣΤΑΛΓΙΚΕΣ ΑΝΑΔΡΟΜΕΣ-best oφ

Δημοσίευση από sacred_circle » Παρ 12 Φεβ 2010, 03:13

Τα πάθη της βροχής Κική Δημουλά
Εν μέσω λογισμών και παραλογισμών
άρχισε κι η βροχή να λιώνει τα μεσάνυχτα
μ’ αυτόν τον πάντα νικημένο ήχο
σι, σι, σι.
Ήχος συρτός, συλλογιστός, συνέρημος,
ήχος κανονικός, κανονικής βροχής.

Όμως ο παραλογισμός
άλλη γραφή κι άλλην ανάγνωση
μού’ μαθε για τους ήχους.
Κι όλη τη νύχτα ακούω και διαβάζω τη βροχή,
σίγμα πλάι σε γιώτα, γιώτα κοντά στο σίγμα,
κρυστάλλινα ψηφία που τσουγκρίζουν
και μουρμουρίζουν ένα εσύ, εσύ, εσύ.

Και κάθε σταγόνα κι ένα εσύ,
όλη τη νύχτα
ο ίδιος παρεξηγημένος ήχος,
αξημέρωτος ήχος,
αξημέρωτη ανάγκη εσύ,
βραδύγλωσση βροχή,
σαν πρόθεση ναυαγισμένη
κάτι μακρύ να διηγηθεί
και λέει μόνο εσύ, εσύ, εσύ,
νοσταλγία δισύλλαβη,
ένταση μονολεκτική,
το ένα εσύ σαν μνήμη,
το άλλο σαν μομφή
και σαν μοιρολατρία,
τόση βροχή για μια απουσία,
τόση αγρύπνια για μια λέξη,
πολύ με ζάλισε απόψε η βροχή
μ’ αυτή της τη μεροληψία
όλο εσύ, εσύ, εσύ,
σαν όλα τ’ άλλα νά’ ναι αμελητέα
και μόνο εσύ, εσύ, εσύ.
"Two things are infinite: the universe and human stupidity; and I'm not sure about the the universe."
Love is the triumph of imagination over intelligence
[img]http://i36.photobucket.com/albums/e22/S ... ksmall.jpg[/img]
Άβαταρ μέλους
sacred_circle
Πορωμένος Ιδεογραφίτης
Πορωμένος Ιδεογραφίτης
Δημοσιεύσεις: 580
Εγγραφή: Παρ 27 Απρ 2007, 17:08
Φύλο: Γυναίκα

Re: ΝΟΣΤΑΛΓΙΚΕΣ ΑΝΑΔΡΟΜΕΣ-best oφ

Δημοσίευση από sacred_circle » Παρ 12 Φεβ 2010, 03:19

Άρνηση Σεφέρης Γιώργος

Στο περιγιάλι το κρυφό
κι άσπρο σαν περιστέρι
διψάσαμε το μεσημέρι·
μα το νερό γλυφό.

Πάνω στην άμμο την ξανθή
γράψαμε τ' όνομά της·
ωραία που φύσηξεν ο μπάτης
και σβύστηκε η γραφή.

Mε τι καρδιά, με τι πνοή,
τι πόθους και τι πάθος,
πήραμε τη ζωή μας· λάθος!
κι αλλάξαμε ζωή.
Τελευταία επεξεργασία από το μέλος sacred_circle την Παρ 12 Φεβ 2010, 03:25, έχει επεξεργασθεί 1 φορά συνολικά.
"Two things are infinite: the universe and human stupidity; and I'm not sure about the the universe."
Love is the triumph of imagination over intelligence
[img]http://i36.photobucket.com/albums/e22/S ... ksmall.jpg[/img]
Άβαταρ μέλους
sacred_circle
Πορωμένος Ιδεογραφίτης
Πορωμένος Ιδεογραφίτης
Δημοσιεύσεις: 580
Εγγραφή: Παρ 27 Απρ 2007, 17:08
Φύλο: Γυναίκα

Re: ΝΟΣΤΑΛΓΙΚΕΣ ΑΝΑΔΡΟΜΕΣ-best oφ

Δημοσίευση από sacred_circle » Παρ 12 Φεβ 2010, 03:22

Ο πληθυντικός αριθμός Κική Δημουλά

Ο έρωτας
Όνομα ουσιαστικόν,
Πολύ ουσιαστικόν.
Ενικού αριθμού.
Γένους ούτε θηλυκού ούτε αρσενικού,
Γένους ανυπεράσπιστου.
Πληθυντικός αριθμός
Οι ανυπεράσπιστοι έρωτες.

Ο φόβος
Όνομα ουσιαστικόν.
Στην αρχή ενικός αριθμός
Και μετά πληθυντικός
Οι φόβοι
Οι φόβοι
Για όλα από δω και πέρα

Η μνήμη
Κύριο όνομα των θλιψεων
Ενικού αριθμού
Μόνον ενικού αριθμού
Και άκλιτη
Η μνήμη,η μνήμη , η μνήμη

Η νύχτα
Όνομα ουσιαστικόν
Γένους θηλυκού
Ενικός αριθμός
Πληθυντικός αριθμός
Οι νύχτες
Οι νύχτες από δω και πέρα....
"Two things are infinite: the universe and human stupidity; and I'm not sure about the the universe."
Love is the triumph of imagination over intelligence
[img]http://i36.photobucket.com/albums/e22/S ... ksmall.jpg[/img]
Άβαταρ μέλους
sacred_circle
Πορωμένος Ιδεογραφίτης
Πορωμένος Ιδεογραφίτης
Δημοσιεύσεις: 580
Εγγραφή: Παρ 27 Απρ 2007, 17:08
Φύλο: Γυναίκα

Re: ΝΟΣΤΑΛΓΙΚΕΣ ΑΝΑΔΡΟΜΕΣ-best oφ

Δημοσίευση από sacred_circle » Παρ 12 Φεβ 2010, 03:26

Ιθάκη Οδυσσέας Ελύτης

Σα βγείς στον πηγαιμό για την Ιθάκη,
να εύχεσαι νά ναι μακρύς ο δρόμος,
γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι,
τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρείς,
αν μεν' η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή
συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σοu αγγίζει.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,
αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,
αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.

Να εύχεσαι νά ναι μακρύς ο δρόμος.
Πολλά τα καλοκαιρινά πρωϊά να είναι
που με τι ευχαρίστηση, με τι χαρά
θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους.
να σταματήσεις σ' εμπορεία Φοινικικά,
και τες καλές πραγμάτειες ν' αποκτήσεις,
σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κ' έβενους,
και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής,
όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά.
σε πόλεις Αιγυπτιακές πολλές να πας,
να μάθεις και να μάθεις απ' τους σπουδασμένους.


Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη.
Το φθάσιμον εκεί είν' ο προορισμός σου.
Αλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου.
Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει
και γέρος πια ν' αράξεις στο νησί,
πλούσιος με όσα κέρδισες στον δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.


Η Ιθάκη σ' έδωσε τ' ωραίο ταξίδι.
Χωρίς αυτήν δεν θά 'βγαινες στον δρόμο.
Αλλά δεν έχει να σε δώσει πια.


Κι αν πτωχική την βρείς, η Ιθάκη δεν σε γέλασε
Ετσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,
ήδη θα το κατάλαβες η Ιθάκες τι σημαίνουν.
"Two things are infinite: the universe and human stupidity; and I'm not sure about the the universe."
Love is the triumph of imagination over intelligence
[img]http://i36.photobucket.com/albums/e22/S ... ksmall.jpg[/img]
Άβαταρ μέλους
PELTASTIS VARNAVAS
Ιδεογραφίτης Υψηλών Ταχυτήτων
Ιδεογραφίτης Υψηλών Ταχυτήτων
Δημοσιεύσεις: 2280
Εγγραφή: Παρ 21 Αύγ 2009, 13:23
Irc ψευδώνυμο: καστροπολεμίτης
Φύλο: Άνδρας
Τοποθεσία: Famagusta - ποιητάρης

Re: ΝΟΣΤΑΛΓΙΚΕΣ ΑΝΑΔΡΟΜΕΣ-best oφ

Δημοσίευση από PELTASTIS VARNAVAS » Παρ 12 Φεβ 2010, 08:06

από τα ελεγειακά μονοπάτια των φίλων, τες καβαφικες ιθακες και τες ψυχοσυναισθηματικες λαβυρινθωδεις αναζητησεις της Κικης και την αρνηση...κατηφοριζω στην πρωτη δημοτικου μου σε κεντρικη συνοικια των αθηνων ερλη εητης...στο σχολασμα...γονεις παιδια χαμογελα ωσπου ...το συρσιμο αλυσιδων με ντεφια...ο αρκουδιαρης...και το θεωρατο αγριο κοσμημα των βουνων καστανομαυρη θεα κτηνωδους ομορφιας η αρκουδα...το βλεμα της σφραγιστηκε στις παιδικες ψυχες αδουλωτο ορεσιβιο παραπονεμενο....ευτυχως ο βασανιστης δεσμοφυλακας δεν ξαναεμφανιστηκε...η παιδικη φαντασια ελευθερωσε την αρκτο και την τοποθετησε [ως λατρεμενο ζωο στο υποσυνειδητο] στο φυσικο της χωρο στα γκρεμνα παρεα με τους αετους και για ουρανοσκεπασμα τις μακρινες της αστερο ξαδερφες μικρη και μεγαλη ursa και με τον πολικο αστερα για αιωνιο μπουσουλα των αθρωπω
δυσκολο τοτε να καταλαβω το ποιημα που μου δοθηκε λιγες ωρες μετα...πολλαπλοι οι συμβολισμοι και μας το αφιερωνω..μερες που περναμε.. :wink: η ελευσίνια ιερα οδος...προσδιδει και το απαιτητο υπερβατικο βιωμα οταν ο ορθος λογος [και παλι] μας προδιδει... :rose:
--------------------------
Ἄγγελος Σικελιανός
Ἱερὰ Ὁδός
(1935)

Ἀπὸ τὴ νέα πληγὴ ποὺ μ᾿ ἄνοιξεν ἡ μοίρα
ἔμπαιν᾿ ὁ ἥλιος, θαρροῦσα, στὴν καρδιά μου
μὲ τόση ὁρμή, καθὼς βασίλευε, ὅπως
ἀπὸ ραγισματιὰν αἰφνίδια μπαίνει
τὸ κύμα σὲ καράβι π᾿ ὁλοένα
βουλιάζει.

Γιὰ ἐκεῖνο πιὰ τὸ δείλι,
σὰν ἄρρωστος, καιρό, ποὺ πρωτοβγαίνει
ν᾿ ἀρμέξει ζωὴ ἀπ᾿ τὸν ἔξω κόσμον, ἤμουν
περπατητὴς μοναχικὸς στὸ δρόμο
ποὺ ξεκινᾶ ἀπὸ τὴν Ἀθήνα κ᾿ ἔχει
σημάδι του ἱερὸ τὴν Ἐλευσίνα.
Τί ἦταν γιὰ μένα αὐτὸς ὁ δρόμος πάντα
σὰ δρόμος τῆς Ψυχῆς.

Φανερωμένος
μεγάλος ποταμός, κυλοῦσε ἐδῶθε
ἀργὰ συρμένα ἀπὸ τὰ βόδια ἁμάξια
γεμάτα ἀθεμωνιὲς ἢ ξύλα, κι ἄλλα
ἁμάξια, γοργὰ ποὺ προσπερνοῦσαν,
μὲ τοὺς ἀνθρώπους μέσα τοὺς σὰν ἴσκιους.

Μὰ παραπέρα, σὰ νὰ χάθη ὁ κόσμος
κ᾿ ἔμειν᾿ ἡ φύση μόνη, ὥρα κι ὥρα
μίαν ἡσυχία βασίλεψε. K᾿ ἡ πέτρα
π᾿ ἀντίκρισα σὲ μία ἄκρη ριζωμένη,
θρονί μου φάνη μοιραμένο μου ἦταν
ἀπ᾿ τοὺς αἰῶνες. K᾿ ἔπλεξα τὰ χέρια,
σὰν κάθισα, στὰ γόνατα, ξεχνώντας
ἂν κίνησα τὴ μέρα αὐτὴ ἢ ἂν πῆρα
αἰῶνες πίσω αὐτὸ τὸν ἴδιο δρόμο.

Μὰ νά· στὴν ἡσυχία αὐτή, ἀπ᾿ τὸ γύρο
τὸν κοντινό, προβάλανε τρεῖς ἴσκιοι.
Ἕνας Ἀτσίγγανος ἀγνάντια ἐρχόταν,
καὶ πίσωθέ του ἀκλούθααν, μ᾿ ἁλυσίδες
συρμένες, δυὸ ἀργοβάδιστες ἀρκοῦδες.

Καὶ νά· ὡς σὲ λίγο ζύγωσαν μπροστά μου
καὶ μ᾿ εἶδε ὁ Γύφτος, πρὶν καλὰ προφτάσω
νὰ τὸν κοιτάξω, τράβηξε ἀπ᾿ τὸν ὦμο
τὸ ντέφι καί, χτυπώντας το μὲ τό ῾να
χέρι, μὲ τ᾿ ἄλλον ἔσυρε μὲ βία
τὶς ἁλυσίδες. K᾿ οἱ δυὸ ἀρκοῦδες τότε
στὰ δυό τους σκώθηκαν, βαριά.

Ἡ μία,
(ἤτανε ἡ μάνα, φανερά), ἡ μεγάλη,
μὲ πλεχτὲς χάντρες ὅλο στολισμένο
τὸ μέτωπο γαλάζιες, κι ἀπὸ πάνω
μίαν ἄσπρη ἀβασκαντήρα, ἀνασηκώθη
ξάφνου τρανή, σὰν προαιώνιο νά ῾ταν
ξόανο Μεγάλης Θεᾶς, τῆς αἰώνιας Μάνας,
αὐτῆς τῆς ἴδιας ποὺ ἱερὰ θλιμμένη,
μὲ τὸν καιρὸν ὡς πῆρε ἀνθρώπινη ὄψη,
γιὰ τὸν καημὸ τῆς κόρης της λεγόνταν
Δήμητρα ἐδῶ, γιὰ τὸν καημὸ τοῦ γιοῦ της
πιὸ πέρα ἦταν Ἀλκμήνη ἢ Παναγία.
Καὶ τὸ μικρὸ στὸ πλάγι της ἀρκούδι,
σὰ μεγάλο παιχνίδι, σὰν ἀνίδεο
μικρὸ παιδί, ἀνασκώθηκε κ᾿ ἐκεῖνο
ὑπάκοο, μὴ μαντεύοντας ἀκόμα
τοῦ πόνου του τὸ μάκρος, καὶ τὴν πίκρα
τῆς σκλαβιᾶς, ποὺ καθρέφτιζεν ἡ μάνα
στὰ δυὸ πυρά της ποὺ τὸ κοίτααν μάτια!

Ἀλλ᾿ ὡς ἀπὸ τὸν κάματον ἐκείνη
ὀκνοῦσε νὰ χορέψει, ὁ Γύφτος, μ᾿ ἕνα
῾πιδέξιο τράβηγμα τῆς ἁλυσίδας
στοῦ μικροῦ τὸ ρουθούνι, ματωμένο
ἀκόμα ἀπ᾿ τὸ χαλκὰ ποὺ λίγες μέρες
φαινόνταν πὼς τοῦ τρύπησεν, αἰφνίδια
τὴν ἔκαμε, μουγκρίζοντας μὲ πόνο,
νὰ ὀρθώνεται ψηλά, πρὸς τὸ παιδί της
γυρνώντας τὸ κεφάλι, καὶ νὰ ὀρχιέται
ζωηρά.

K᾿ ἐγώ, ὡς ἐκοίταζα, τραβοῦσα
ἔξω ἀπ᾿ τὸ χρόνο, μακριὰ ἀπ᾿ τὸ χρόνο,
ἐλεύτερος ἀπὸ μορφὲς κλεισμένες
στὸν καιρό, ἀπὸ ἀγάλματα κ᾿ εἰκόνες·
ἤμουν ἔξω, ἤμουν ἔξω ἀπὸ τὸ χρόνο.

Μὰ μπροστά μου, ὀρθωμένη ἀπὸ τὴ βία
τοῦ χαλκὰ καὶ τῆς ἄμοιρης στοργῆς της,
δὲν ἔβλεπα ἄλλο ἀπ᾿ τὴν τρανὴν ἀρκούδα
μὲ τὶς γαλάζιες χάντρες στὸ κεφάλι,
μαρτυρικὸ τεράστιο σύμβολο ὅλου
τοῦ κόσμου, τωρινοῦ καὶ περασμένου,
μαρτυρικὸ τεράστιο σύμβολο ὄλου
τοῦ πόνου τοῦ πανάρχαιου, ὁπ᾿ ἀκόμα
δὲν τοῦ πληρώθη ἀπ᾿ τοὺς θνητοὺς αἰῶνες
ὁ φόρος τῆς ψυχῆς.

Τί ἐτούτη ἀκόμα
ἦταν κ᾿ εἶναι στὸν Ἅδη.

Καὶ σκυμμένο
τὸ κεφάλι μου κράτησα ὁλοένα,
καθὼς στὸ ντέφι μέσα ἔριχνα, σκλάβος
κ᾿ ἐγὼ τοῦ κόσμου, μιὰ δραχμή.

Μὰ ὡς, τέλος,
ὁ Ἀτσίγγανος ξεμάκρυνε, τραβώντας
ξανὰ τὶς δυὸ ἀργοβάδιστες ἀρκοῦδες,
καὶ χάθηκε στὸ μούχρωμα, ἡ καρδιά μου
μὲ σήκωσε νὰ ξαναπάρω πάλι
τὸ δρόμον ὁποὺ τέλειωνε στὰ ῾ρείπια
τοῦ Ἱεροῦ τῆς Ψυχῆς, στὴν Ἐλευσίνα.
K᾿ ἡ καρδιά μου, ὡς ἐβάδιζα, βογγοῦσε:
«Θά ῾ρτει τάχα ποτέ, θὲ νά ῾ρτει ἡ ὥρα
ποὺ ἡ ψυχὴ τῆς ἀρκούδας καὶ τοῦ Γύφτου,
κ᾿ ἡ ψυχή μου, ποὺ Μυημένη τηνὲ κράζω,
θὰ γιορτάσουν μαζί;»

Κι ὡς προχωροῦσα,
καὶ βράδιαζε, ξανάνιωσα ἀπ᾿ τὴν ἴδια
πληγή, ποὺ ἡ μοίρα μ᾿ ἄνοιξε, τὸ σκότος
νὰ μπαίνει ὁρμητικὰ μὲς στὴν καρδιά μου,
καθὼς ἀπὸ ραγισματιὰν αἰφνίδια μπαίνει
τὸ κύμα σὲ καράβι ποὺ ὁλοένα
βουλιάζει. Κι ὅμως τέτοια ὡς νὰ διψοῦσε
πλημμύραν ἡ καρδιά μου, σᾶ βυθίστη
ὡς νὰ πνίγηκε ἀκέρια στὰ σκοτάδια,
σὰ βυθίστηκε ἀκέρια στὰ σκοτάδια,
ἕνα μούρμουρο ἁπλώθη ἀπάνωθέ μου,
ἕνα μούρμουρο,
κ᾿ ἔμοιαζ᾿ ἔλλε:

«Θὰ ῾ρτει.»

(ἀπὸ τὸ Λυρικὸς Βίος, E´, Ἴκαρος 1968)
"Βόηθα, Παναγιά, τη σκέψη
να μην αγριέψει...
"


"Παντιγέρα μαύρη ρούσσα προδομένη μου γενιά
σαν θα σμίξουν οι ανάσες θα φουσκώσουν τα πανιά"

"Θε μου πόσο παράξενοι
είν' οι δικοί μας τόποι
θλιμμένα τα τραγούδια μας
μα γελαστοί οι αθρώποι"




ΧΑΪΝΗΔΕΣ
Άβαταρ μέλους
PELTASTIS VARNAVAS
Ιδεογραφίτης Υψηλών Ταχυτήτων
Ιδεογραφίτης Υψηλών Ταχυτήτων
Δημοσιεύσεις: 2280
Εγγραφή: Παρ 21 Αύγ 2009, 13:23
Irc ψευδώνυμο: καστροπολεμίτης
Φύλο: Άνδρας
Τοποθεσία: Famagusta - ποιητάρης

Re: ΝΟΣΤΑΛΓΙΚΕΣ ΑΝΑΔΡΟΜΕΣ-best oφ

Δημοσίευση από PELTASTIS VARNAVAS » Παρ 12 Φεβ 2010, 08:06

:rose:
"Βόηθα, Παναγιά, τη σκέψη
να μην αγριέψει...
"


"Παντιγέρα μαύρη ρούσσα προδομένη μου γενιά
σαν θα σμίξουν οι ανάσες θα φουσκώσουν τα πανιά"

"Θε μου πόσο παράξενοι
είν' οι δικοί μας τόποι
θλιμμένα τα τραγούδια μας
μα γελαστοί οι αθρώποι"




ΧΑΪΝΗΔΕΣ
Άβαταρ μέλους
sacred_circle
Πορωμένος Ιδεογραφίτης
Πορωμένος Ιδεογραφίτης
Δημοσιεύσεις: 580
Εγγραφή: Παρ 27 Απρ 2007, 17:08
Φύλο: Γυναίκα

Re: ΝΟΣΤΑΛΓΙΚΕΣ ΑΝΑΔΡΟΜΕΣ-best oφ

Δημοσίευση από sacred_circle » Παρ 12 Φεβ 2010, 08:57

Τὸ Φωτόδεντρο καὶ ἡ δέκατη τέταρτη Ὀμορφιά Ὀδυσσέας Ἐλύτης
Μ΄ ένα τίποτα έζησα
Μονάχα οι λέξεις δε μου αρκούσανε
Σ΄ ενός περάσματος αέρα
ξεγνέθοντας απόκοσμη φωνή τ΄ αυτιά μου
φχιά
φχιού φχιού
εσκαρφίστηκα τα μύρια όσα
Τι γυαλόπετρες φούχτες
τι καλάθια φρέσκες μέλισσες και σταμνιά φουσκωτά όπου
άκουγες ββββ να σου βροντάει ο αιχμάλωτος αέρας.

Κάτι
Κάτι δαιμονικό μα που να πιάνεται σαν σε δίχτυ στο σχήμα του Αρχαγγέλου
Παραλαλούσα κι έτρεχα
Έφτασα κι αποτύπωνα τα κύματα στην ακοή απ΄ τη γλώσσα

-Ε καβάκια μαύρα, φώναζα, κι εσείς γαλάζια δέντρα τι ξέρετε από μένα;
-Θόη θόη θμος
- Ε; Τι;
- Αρίηω ηθύμως θμος
- Δεν άκουσα τι πράγμα;
- Θμος θμος άδυσος

Ώσπου τέλος ένιωσα
κι ας πα΄ να μ΄ έλεγαν τρελό
πως από ΄να τίποτα γίνεται ο Παράδεισος.
"Two things are infinite: the universe and human stupidity; and I'm not sure about the the universe."
Love is the triumph of imagination over intelligence
[img]http://i36.photobucket.com/albums/e22/S ... ksmall.jpg[/img]
Άβαταρ μέλους
sacred_circle
Πορωμένος Ιδεογραφίτης
Πορωμένος Ιδεογραφίτης
Δημοσιεύσεις: 580
Εγγραφή: Παρ 27 Απρ 2007, 17:08
Φύλο: Γυναίκα

Re: ΝΟΣΤΑΛΓΙΚΕΣ ΑΝΑΔΡΟΜΕΣ-best oφ

Δημοσίευση από sacred_circle » Παρ 12 Φεβ 2010, 08:58

Ἡλικία τῆς γλαυκῆς θύμησης ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ

Ἐλαιῶνες κι ἀμπέλια μακριὰ ὡς τὴ θάλασσα
Κόκκινες ψαρόβαρκες μακριὰ ὡς τὴ θύμηση
Ἔλυτρα χρυσὰ τοῦ Αὐγούστου στὸν μεσημεριάτικο ὕπνο
Μὲ φύκια ἢ ὄστρακα. Κι ἐκεῖνο τὸ σκάφος
Φρεσκοβγαλμένο, πράσινο, ποὺ διαβάζεις ἀκόμη
στὴν εἰρήνη τὸν κόλπου τῶν νερῶν ἔχει ὁ Θεός.

Περάσανε τὰ χρόνια φύλλα ἢ βότσαλα
Θυμᾶμαι τὰ παιδόπουλα τοὺς ναῦτες ποὺ ἔφευγαν
Βάφοντας τὰ πανιὰ σὰν τὴν καρδιά τους
Τραγουδοῦσαν τὰ τέσσερα σημεῖα τοῦ ὁρίζοντα.
Κι εἶχαν ζωγραφιστοὺς βοριάδες μὲς στὰ στήθια.

Τί γύρευα ὅταν ἔφτασες βαμμένη ἀπ᾿ τὴν ἀνατολὴ τὸν ἥλιου
Μὲ τὴν ἡλικία τῆς θάλασσας στὰ μάτια
Καὶ μὲ τὴν ὑγεία τὸν ἥλιου στὸ κορμὶ - τί γύρευα
Βαθιὰ στὶς θαλασσοσπηλιὲς μὲς στὰ εὐρύχωρα ὄνειρα
Ὅπου ἄφριζε τὰ αἰσθήματά του ὁ ἄνεμος;
Ἄγνωστος καὶ γλαυκὸς χαράζοντας στὰ στήθια μου
τὸ πελαγίσιο του ἔμβλημα.
Μὲ τὴν ἄμμο στὰ δάχτυλα ἔκλεινα τὰ δάχτυλα
Μὲ τὴν ἄμμο στὰ μάτια ἔσφιγγα τὰ δάχτυλα
Ἦταν ἡ ὀδύνη

Θυμᾶμαι ἦταν Ἀπρίλης ὅταν ἔνιωθα πρώτη
φορᾶ τὸ ἀνθρώπινο βάρος σου.
Τὸ ἀνθρώπινο σῶμα σου πηλὸ κι ἁμαρτία
Ὅπως τὴν πρώτη μέρα μας στὴ γῆ.
Γιόρταζαν οἱ ἀμαρυλλίδες - Μὰ θυμᾶμαι πόνεσες
Ἤτανε μία βαθιὰ δαγκωματιὰ στὰ χείλια
Μία βαθιὰ νυχιὰ στὸ δέρμα κατὰ κεῖ ποὺ
χαράζεται παντοτινὰ ὁ χρόνος.

Σ᾿ ἄφησα τότες
Καὶ μία βουερὴ πνοὴ σήκωσε τ᾿ ἄσπρα σπίτια
Τ᾿ ἄσπρα αἰσθήματα φρεσκοπλυμένα ἐπάνω
Στὸν οὐρανὸ ποὺ φώτιζε μ᾿ ἕνα μειδίαμα.
Τώρα θά ῾χω σιμά μου ἕνα λαγήνι ἀθάνατο νερό
Θά ῾χω ἕνα σχῆμα λευτεριᾶς ἀνέμου ποὺ κλονίζει
Κι ἐκεῖνα τὰ χέρια σου ὅπου θὰ τυραννιέται ὁ ἔρωτας
Κι ἐκεῖνο τὸ κοχύλι σου ὅπου θ᾿ ἀντηχεῖ τὸ Αἰγαῖο.
"Two things are infinite: the universe and human stupidity; and I'm not sure about the the universe."
Love is the triumph of imagination over intelligence
[img]http://i36.photobucket.com/albums/e22/S ... ksmall.jpg[/img]
Άβαταρ μέλους
alexandros
Πορωμένος Ιδεογραφίτης
Πορωμένος Ιδεογραφίτης
Δημοσιεύσεις: 806
Εγγραφή: Κυρ 16 Μαρ 2008, 15:06
Φύλο: Άνδρας
Τοποθεσία: Νιμπίρου

Re: ΝΟΣΤΑΛΓΙΚΕΣ ΑΝΑΔΡΟΜΕΣ-best oφ

Δημοσίευση από alexandros » Παρ 12 Φεβ 2010, 10:39

Άγγελος Σικελιανός

Επίγραμμα - Αντίσταση

Δεν είναι τούτο πάλαιμα σε μαρμαρένια αλώνια,
εκεί να στέκει ο Διγενής και μπρος να στέκει ο Χάρος.
Εδώ σηκώνεται όλη η γη με τους αποθαμένους,
και με τον ίδιο θάνατο πατάει το θάνατό της.

Κι απάνω-απάνω στα βουνά, κι απάνω στις κορφές τους
φωτάει με μιας Ανάσταση, ξεσπάει αχός μεγάλος.
Η Ελλάδα σέρνει το χορό, ψηλά, με τους αντάρτες,
- χιλιάδες δίπλες ο χορός, χιλιάδες τα τραπέζια, -
κ' είν' οι νεκροί στα ξάγναντα, πρωτοπανηγυριώτες!
Τίποτα δεν είναι πιο δυνατό από μια ιδέα της οποίας ο καιρός έχει φτάσει.
Βίκτωρ Ουγκώ

ΦΟΡΟΛΟΓΗΣΤΕ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΩΡΑ
Άβαταρ μέλους
Dhmellhn
Επίτιμος
Επίτιμος
Δημοσιεύσεις: 4039
Εγγραφή: Τετ 18 Απρ 2007, 15:16
Φύλο: Άνδρας
Τοποθεσία: ΕΛ-ΛΑΣ
Έδωσε Likes: 26 φορές
Έλαβε Likes: 65 φορές

Re: ΝΟΣΤΑΛΓΙΚΕΣ ΑΝΑΔΡΟΜΕΣ-best oφ

Δημοσίευση από Dhmellhn » Παρ 12 Φεβ 2010, 13:30

Διονύσιος Σολωμός

Ορισμένα από τα επιγράμματα του Σολωμού:

Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΨΑΡΩΝ

Στων Ψαρών την ολόμαυρη ράχη
περπατώντας η Δόξα μονάχη
μελετά τα λαμπρά παληκάρια
και στην κόμη στεφάνι φορεί
γεναμένο από λίγα χορτάρια
που είχαν μείνει στην έρημη γη.


ΕΙΣ ΦΡΑΓΚΙΣΚΑ ΦΡΑΙΖΕΡ

Μικρός προφήτης έριξε σε κορασιά τα μάτια
και στους κρυφούς του λογισμούς, χαρά γιομάτους είπε:
"Κι αν για τα πόδια σου, Καλή, κι αν για την κεφαλή σου,
κρίνους ο λίθος έβγανε, χρυσό στεφάν' ο ήλιος,
δώρο δεν έχουνε για Σε και για το μέσο πλούτος.
Όμορφος κόσμος ηθικός, αγγελικά πλασμένος!


Ο ΑΝΑΤΟΛΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ

Τρεις κόσμοι σφόδρα πολεμούν, κι οι τρεις αντρειωμένοι`
ο τέταρτος, να, φαίνεται στα μάτια, και δεν είναι.
Δεν έχουμε αιώνιους συμμάχους ούτε διηνεκείς εχθρούς. Τα συμφέροντά μας είναι αιώνια και διηνεκή. Αυτά έχουμε καθήκον να τα προασπίσουμε. (ΛΟΡΔΟΣ ΠΑΛΜΕΡΣΤΟΝ)
Άβαταρ μέλους
Dhmellhn
Επίτιμος
Επίτιμος
Δημοσιεύσεις: 4039
Εγγραφή: Τετ 18 Απρ 2007, 15:16
Φύλο: Άνδρας
Τοποθεσία: ΕΛ-ΛΑΣ
Έδωσε Likes: 26 φορές
Έλαβε Likes: 65 φορές

Re: ΝΟΣΤΑΛΓΙΚΕΣ ΑΝΑΔΡΟΜΕΣ-best oφ

Δημοσίευση από Dhmellhn » Παρ 12 Φεβ 2010, 13:48

Ανδρέας Κάλβος

Εις Δόξαν

α'
Έσφαλεν ο την δόξαν
ονομάσας ματαίαν,
κα τον άνδρα μαινόμενον
τον προ τοιαύτης καίοντα
θεάς την σμύρναν.

β'
Δίδει αυτή τα πτερά`
και εις τον τραχύν, τον δύσκολον
της Αρετής τον δρόμον,
του ανθρώπου τα γόνατα
ιδού πετάουν.

γ'
Μικράν ψυχήν κατάπτυστον,
κατάπτυστον καρδίαν
έτυχ' όστις ακούει
της δόξης την παράκλησιν
και δειλιάζει.


Εις τον Ιερόν Λόχον

α'
Ας μη βρέξηι ποτέ
το σύννεφον, και ο άνεμος
σκληρός ας μη σκορπίσηι
το χώμα το μακάριον
'που σας σκεπάζει.

β'
Ας το δροσίσηι πάντοτε
με τ'αργυρά της δάκρυα
η ροδόπεπλος κόρη`
και αυτού ας ξεφυτρώνουν
αιώνια τ'άνθη.

ιγ'
Αυτού, αφ' ου την αρχαίαν
πορφυρίδα, και σκήπτρον
δώσωμεν της Ελλάδος,
θέλει φέρει τα τέκνα της
πάσα μητέρα.

Εις Σάμον

α'
Όσοι το χάλκεον χέρι
βαρύ του φόβου αισθάνονται,
ζυγόν δουλείας ας έχωσι`
θέλει αρετήν και τόλμην
η ελευθερία.
Δεν έχουμε αιώνιους συμμάχους ούτε διηνεκείς εχθρούς. Τα συμφέροντά μας είναι αιώνια και διηνεκή. Αυτά έχουμε καθήκον να τα προασπίσουμε. (ΛΟΡΔΟΣ ΠΑΛΜΕΡΣΤΟΝ)
Άβαταρ μέλους
PELTASTIS VARNAVAS
Ιδεογραφίτης Υψηλών Ταχυτήτων
Ιδεογραφίτης Υψηλών Ταχυτήτων
Δημοσιεύσεις: 2280
Εγγραφή: Παρ 21 Αύγ 2009, 13:23
Irc ψευδώνυμο: καστροπολεμίτης
Φύλο: Άνδρας
Τοποθεσία: Famagusta - ποιητάρης

Κ.ΠΑΛΑΜΑΣ

Δημοσίευση από PELTASTIS VARNAVAS » Παρ 12 Φεβ 2010, 13:56

ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ
Σε κλαίει λαός . Πάντα χλωρό να σείεται το χορτάρι
στον τόπο που σε πλάγιασε το βόλι , ω παλικάρι.
Πανάλαφρος ο ύπνος σου .Του Απρίλη τα πουλιά
σαν του σπιτιού σου να τα' ακούς λογάκια και φιλιά .
Και να σου φτάνουν του χειμώνα οι καταρράχτες
σαν τουφεκιού αστραπόβροντα και σαν πολέμου κράχτες.
Πλατιά του ονείρου μας η γη κι απόμακρη . Και γέρνεις
εκεί και σβεις γοργά .
Ιερή στιγμή . Σαν πιο πλατιά τη δείχνεις και τη φέρνεις
σαν πιο κοντά.
"Βόηθα, Παναγιά, τη σκέψη
να μην αγριέψει...
"


"Παντιγέρα μαύρη ρούσσα προδομένη μου γενιά
σαν θα σμίξουν οι ανάσες θα φουσκώσουν τα πανιά"

"Θε μου πόσο παράξενοι
είν' οι δικοί μας τόποι
θλιμμένα τα τραγούδια μας
μα γελαστοί οι αθρώποι"




ΧΑΪΝΗΔΕΣ
Άβαταρ μέλους
KELAINO
Δόκιμος
Δόκιμος
Δημοσιεύσεις: 1063
Εγγραφή: Σάβ 09 Ιαν 2010, 15:47
Irc ψευδώνυμο: Κελαινώ
Φύλο: Γυναίκα
Τοποθεσία: Νοrrköping, Σουηδία

Re: ΝΟΣΤΑΛΓΙΚΕΣ ΑΝΑΔΡΟΜΕΣ-best oφ

Δημοσίευση από KELAINO » Παρ 12 Φεβ 2010, 14:03

Όπως σε πολλά άλλα πράγματα, έτσι και στην ποίηση, η πρώτη αγάπη κατέχει μια ιδιαίτερη θέση...


Ζαχαρίας Παππαντωνίου, Ο Καημένος


Στο λιβάδι ξεχασμένος
ένας γάιδαρος βοσκούσε
τίποτ' άλλο δε ζητούσε
ο καημένος

Το χορτάρι του μασούσε
κι ήταν τρισευτυχισμένος
και το ξύλο λησμονούσε
ο καημένος

Και την τύχη ευχαριστούσε
που δεν ήταν φορτωμένος
και τα δυο του αυτιά κουνούσε
ο καημένος

Τους εχθρούς του συγχωρούσε
κι ήτανε συγχωρεμένος
και τον κόσμο αγαπούσε
ο καημένος

Το Θεό παρακαλούσε
για να μείνει εκεί δεμένος
και να βόσκει όσο θα ζούσε
ο καημένος


(στο επόμενο τεύχος: Η μπαλάντα του κυρ-Μέντιου)
Just close your eyes and smell the seagulls
Άβαταρ μέλους
PELTASTIS VARNAVAS
Ιδεογραφίτης Υψηλών Ταχυτήτων
Ιδεογραφίτης Υψηλών Ταχυτήτων
Δημοσιεύσεις: 2280
Εγγραφή: Παρ 21 Αύγ 2009, 13:23
Irc ψευδώνυμο: καστροπολεμίτης
Φύλο: Άνδρας
Τοποθεσία: Famagusta - ποιητάρης

Re: ΝΟΣΤΑΛΓΙΚΕΣ ΑΝΑΔΡΟΜΕΣ-best oφ

Δημοσίευση από PELTASTIS VARNAVAS » Πέμ 18 Φεβ 2010, 12:57

οντως ο ανωτερω γαηδαρακος παντα φιλικος απο τα παιδικα χρονια μας :)
αναμενω κυρ Μεντιο---- τακ!!!
Κελαινω ειναι και παραδρομος της πατησιων--->κελαινους δηλαδη [ασχετον]
---------------------------------------------
καπου εκει στο γυμνασιο ιδρυθηκε η δανειστικη βιλβιοθηκη μας στο σχολειο...Α βραβειο εταιρειας ελληνων λογοτεχνων...αλκυονη :respect: παπαδακη το χρωμα του φεγγαριου..αυτο ηταν κολησα, τη λατρεψα..και κραταει χρονια αυτη η κολονια...συνδυασμος ορθολογικης ροης του εργου με ποιητικες σουρεαλιστικες παρενθεσεις και συμμετοχη της φυσης -ανθρωπομορφισμους κτλ...καλη ορεξη!!
-------------------------------------------------
-- Τι χρώμα έχει η λύπη ; ρώτησε το αστέρι την κερασιά και παραπάτησε στο ξέφτι κάποιου σύννεφου που περνούσε βιαστικά. Δεν άκουσες; Σε ρώτησα ,τι χρώμα έχει η λύπη;

-- Έχει το χρώμα που παίρνει η θάλασσα την ώρα που γέρνει ο ήλιος στην αγκαλιά της.΄Ένα βαθύ άγριο μπλέ

-- Τι χρώμα έχουν τα όνειρα;

-- Tα όνειρα; Τα όνειρα έχουν το χρώμα του δειλινού.

-- Τι χρώμα έχει η χαρά;

-- Το χρώμα του μεσημεριού αστεράκι μου.

-- Και η μοναξιά;

-- H μοναξιά έχει χρώμα μενεξελί.

-- Τι όμορφα που είναι τα χρώματα ! Θα σου χαρίσω ένα ουράνιο τόξο, να το ρίχνεις επάνω σου όταν κρυώνεις.

-- Το αστέρι έκλεισε τα μάτια του κι ακούμπησε στο φράκτη. ΄Εμεινε κάμποσο εκεί και ξεκουράστηκε.

-- Και η αγάπη; Ξέχασα να σε ρωτήσω. Τι χρώμα έχει η αγάπη;

-- Tο χρώμα που έχουν τα μάτια του Θεού απάντησε το δέντρο

-- Τι χρώμα έχει ο έρωτας ;

-- Ο έρωτας έχει το χρώμα του φεγγαριού όταν είναι πανσέληνος.



-- ΄Ετσι έ; Ο έρωτας έχει το χρώμα του φεγγαριού είπε τα' αστέρι ...;

Κοίταξε μακριά στο κενό και δάκρυσε .....
--------
ήτανε κεινο το δεντρο στα συνορα του καπνοχωραφου, η κερασια. Ητανε κι ενα αστερι που τρεμοσβηνε στο ματοτσινορο τ ουρανου...


Από το ομώνυμο βιβλίο «Το χρώμα του φεγγαριού» της Α.Παπαδάκη εκδόσεις ΚΑΛΕΝΤΗΣ


καλες ιδεοπεριπλανησεις!!!!!!!!!!!! :wink:
"Βόηθα, Παναγιά, τη σκέψη
να μην αγριέψει...
"


"Παντιγέρα μαύρη ρούσσα προδομένη μου γενιά
σαν θα σμίξουν οι ανάσες θα φουσκώσουν τα πανιά"

"Θε μου πόσο παράξενοι
είν' οι δικοί μας τόποι
θλιμμένα τα τραγούδια μας
μα γελαστοί οι αθρώποι"




ΧΑΪΝΗΔΕΣ
Άβαταρ μέλους
PELTASTIS VARNAVAS
Ιδεογραφίτης Υψηλών Ταχυτήτων
Ιδεογραφίτης Υψηλών Ταχυτήτων
Δημοσιεύσεις: 2280
Εγγραφή: Παρ 21 Αύγ 2009, 13:23
Irc ψευδώνυμο: καστροπολεμίτης
Φύλο: Άνδρας
Τοποθεσία: Famagusta - ποιητάρης

Re: ΝΟΣΤΑΛΓΙΚΕΣ ΑΝΑΔΡΟΜΕΣ-best oφ

Δημοσίευση από PELTASTIS VARNAVAS » Πέμ 18 Φεβ 2010, 13:02

και επειδη μου αρεσουν οι διακλαδικοι συνδυασμοι....

Μουσική Music by: Λουδοβίκος των Ανωγείων ( Loudobikos ton Anogion )
Στίχοι Lyrics by: Λουδοβίκος των Ανωγείων ( Loudobikos ton Anogion )
Ερμηνεία Performed by: Λουδοβίκος των Ανωγείων ( Loudobikos ton Anogion )

Ποιο το χρώμα της αγάπης ( What's love's colour )

Ποιο το χρώμα της αγάπης (What's love's colour)
ποιος θα μου το βρεί. (who will find it for me)

Ποιο το χρώμα της αγάπης (What's love's colour)
ποιος θα μου το βρεί. (who will find it for me)

Να 'ναι κόκκινο σαν ήλιος (Βe red like sun)
θα καίει σαν φωτιά. (it will burn like fire.)
Κίτρινο σαν το φεγγάρι (Yellow like the moon)
θα 'χει μοναξιά. (it will have loneliness.)

Να 'χει τ' ουρανού το χρώμα (Ηave sky's colour)
θα 'ναι μακριά. (it will be far.)
Να 'ναι μαύρο σαν τη νύχτα (Βe black like night)
θα ' πονηρή. (it will be sly.)

Ποιο το χρώμα της αγάπης (What's love's colour)
ποιος θα μου το βρει. (who will find it for me.)

Να 'ναι άσπρο συννεφάκι (Be white cloud)
φεύγει και περνά. (leaves and passes by.)
Να 'ναι άσπρο γιασεμάκι (Be white jasmine)
στον ανθό χαλά. (on the bloom spoils.)
Να 'ναι άσπρο γιασεμάκι (Be white jasmine)
στον ανθό χαλά. (on the bloom spoils.)

Να 'ναι το ουράνιο τόξο (Be the rainbow)
που δεν πιάνεται (which it can't be caught)
όλο φαίνεται πως φτάνω (allways seems like I am near)
κι όλο χάνεται (and it's allways getting lost)
όλο φαίνεται πως φτάνω (allways seems like I am near)
κι όλο χάνεται. (and it's allways getting lost.)

Ποιο το χρώμα της αγάπης (What's love's colour)
ποιος θα μου το βρεί. (who will find it for me.)

Ποιο το χρώμα της αγάπης (What's love's colour)
ποιος θα μου το βρεί. (who will find it for me)
"Βόηθα, Παναγιά, τη σκέψη
να μην αγριέψει...
"


"Παντιγέρα μαύρη ρούσσα προδομένη μου γενιά
σαν θα σμίξουν οι ανάσες θα φουσκώσουν τα πανιά"

"Θε μου πόσο παράξενοι
είν' οι δικοί μας τόποι
θλιμμένα τα τραγούδια μας
μα γελαστοί οι αθρώποι"




ΧΑΪΝΗΔΕΣ
Άβαταρ μέλους
sacred_circle
Πορωμένος Ιδεογραφίτης
Πορωμένος Ιδεογραφίτης
Δημοσιεύσεις: 580
Εγγραφή: Παρ 27 Απρ 2007, 17:08
Φύλο: Γυναίκα

Re: ΝΟΣΤΑΛΓΙΚΕΣ ΑΝΑΔΡΟΜΕΣ-best oφ

Δημοσίευση από sacred_circle » Πέμ 18 Φεβ 2010, 13:17

Κλιμα της απουσιας Ελύτης

Ολα τα συννεφα στη γη εξομολογηθηκαν
Τη θεση τους ενας καημος δικος μου επηρε
Κι οταν μεσ'στα μαλλια μου μελαγχολησε
Το αμετανοητο χερι
Δεθηκα σ'ενα κομπο λυπης.

Η ωρα ξεχαστηκε βραδιαζοντας
Διχως θυμηση
Με το δεντρο της αμιλητο
Προς τη θαλασσα
Ξεχαστηκε βραδιαζοντας
Διχως φτερουγισμα
Με την οψη της ακινητη
Προς τη θαλασσα
Βραδιαζοντας
Διχως ερωτα
Με το στομα της ανενδοτο
Προς τη θαλασσα

Κι εγω - μεσ'στη Γαληνη που σαγηνεψα.

Απογευμα
Κι η αυτοκρατορικη του απομονωση
Κι η στοργη των ανεμων του
Κι η ριψοκινδυνη αιγλη του
Τιποτε να μην ερχεται Τιποτε
Να μη φευγει
Ολα τα μετωπα γυμνα
Και για συναισθημα ενα κρυσταλλο.
"Two things are infinite: the universe and human stupidity; and I'm not sure about the the universe."
Love is the triumph of imagination over intelligence
[img]http://i36.photobucket.com/albums/e22/S ... ksmall.jpg[/img]
Απάντηση

Επιστροφή στο “Ποίηση-Λογοτεχνία”