SystemFreaks™
Το black metal μέχρι σήμερα το ταυτίσαμε με σατανισμό, με σκοταδισμό ή με αποκρυφισμό. Σαν μουσική αποπνέει συναισθήματα μισανθρωπισμού και καταφέρεται προς κάθε τι το καθιερωμένο.
Σαν κάτι το καθιερωμένο, λοιπόν, θεωρείται και ο Χριστιανισμός που έχει γίνει ο ¨καθιερωμένος¨ πια στόχος της επίθεσης του εν λόγω ιδιώματος. Σ’ αυτήν την κατεύθυνση κινείται και η ¨μόδα¨
του μαυρομεταλλικού ιδιώματος με τα ανάλογα αξεσουάρ που δεν είναι παρά ο ανάποδος σταυρός και η πεντάλφα. Η έννοια του ελιτισμού παίζει εδώ μεγάλη σημασία. Το να ξεχωρίζω από τους άλλους σημαίνει για το black metal ότι είμαι ανώτερος από αυτούς, κάτι σαν τους ¨περιφρονητές του πλήθους¨ και τον Υπεράνθρωπο του Νίτσε. Η ανωτερότητα είναι κάτι που μπορεί να την ισχυριστεί μόνο ένας οπαδός του είδους αυτού, μια και στην πραγματικότητα δεν υπάρχει ανώτερος ή κατώτερος άνθρωπος. Η περιθωριοποίηση, όμως, του black metal του προσδίδει αναγκαστικά μια μοναδικότητα που εισπράττεται με τη μορφή μιας ελίτ ομάδας ανθρώπων που χτυπάει το κατεστημένο στα τρωτά του σημεία.
Μιλήσαμε για το καθιερωμένο και τη σθεναρή αντίσταση του black metal να συμβιβαστεί με αυτό. Ο Χριστιανισμός δεν είναι η μόνη καθιερωμένη αξία που χτυπάει το black metal
, αλλά τα τελευταία χρόνια αυξάνεται και η τάση για απέχθεια προς κάθε μορφή σύγχρονης ζωής που παρουσιάζει συμπτώματα παρακμής.
Η επιστροφή στις προγονικές αξίες, στις οποίες καταφεύγει το μαυρομεταλλικό ιδίωμα, για να αντιμετωπίσει το ζοφερό παρόν, αποτελεί πλέον επιτακτική ανάγκη. Μπορούμε, λοιπόν, να μιλήσουμε για μια νεοπαγανιστική ιδεολογία, η οποία κηρύττει την επιστροφή κάθε λαού στις πολιτιστικές του καταβολές και αναζητά ένα λιτοδίαιτο και κοντά στη φύση τρόπο ζωής (paganus = χωρικός). Στο κάλεσμα αυτό φαίνεται πως ανταποκρίνονται χιλιάδες άνθρωποι – ανάμεσά τους και μουσικοί του ακροδεξιού black metal – σε παγανιστικές συγκεντρώσεις που γίνονται κάθε χρόνο σε χώρες, όπως οι σκανδιναβικές και η Πολωνία.
Από πλευράς μουσικής εμφανίζονται σειρά από συγκροτήματα (ιδιαίτερα στη Σκανδιναβία), ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του ΄90, που αντλούν τη θεματολογία τους από τους Βίκινγκς και τη μυθολογία των Βόρειων Ευρωπαίων (Enslaved, Ragnarok κ.ά.).
Δεν απέχει πολύ από το να χαρακτηριστούν συγκροτήματα με παγανιστική ιδεολογία και ως ακροδεξιά που χρησιμοποιούν τη μουσική, για να περάσουν εθνικιστικά μηνύματα. Αυτό δεν είναι αφύσικο σε μια χώρα, όπως π.χ. η Νορβηγία που μέχρι το 1814 ήταν τμήμα της Δανίας και μέχρι το 1905 ανήκε στο βασίλειο της Σουηδίας και ως εκ τούτου διέρχονταν κρίση εθνικής ταυτότητας. Η μόνη αδιέξοδος που μπορούσε να βρει ήταν το παρελθόν της με τους Βίκινγκς. Και δεν ήταν λίγοι εκείνοι που έβλεπαν στους Βίκινγκς το παράδειγμα φυλετικής καθαρότητας.
Η ταύτιση αυτή είναι ναι μεν δικαιολογημένη, αλλά όχι απόλυτη. Κατά κάποιο τρόπο μπορούμε να πούμε ότι ο παγανισμός αποτελεί τον προθάλαμο του εθνικοσοσιαλισμού.
Ιδιαίτερη απήχηση έχει ο εθνικοσοσιαλισμός στη Γερμανία και στις Σκανδιναβικές χώρες και, όπως θα δούμε αμέσως παρακάτω, και στις Η.Π.Α., αλλά και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Ήδη ο Αδόλφος Χίτλερ οραματιζόταν την πραγματοποίηση της ιδέας του «παγγερμανισμού», δηλαδή της ένωσης όλων των γερμανικών φύλων της Ευρώπης αρχής γενομένης από τη Σκανδιναβία, με την οποία στο απώτατο παρελθόν μοιραζόταν τον ίδιο πολιτισμικό κώδικα.
Αξίζει να αναφερθεί εδώ ότι ο νορβηγός μουσικός Varg Vikernes της μπάντας Burzum
επικαλείται στο πάνθεό του, εκτός από θεούς που καθιερώθηκαν στη Σκανδιναβία (Odin, Thor, Wotan κ.ά.), και θεούς που η λατρεία τους ήταν γνωστή στη Γερμανία (Nerthus, Twisto). Με αυτόν τον τρόπο ανάγεται στο κοινό πολιτισμικό παρελθόν Γερμανών και Σκανδιναβών. Σε αυτή τη μορφή ο παγανισμός και ο εθνικοσοσιαλισμός βρίσκουν την απόλυτη ταύτιση. Στις Η.Π.Α., τέλος, ο εθνικοσοσιαλισμός έχει διάφορες μορφές, όπως ο παραδοσιακός ρατσισμός από τη μία των λευκών έναντι των μαύρων (η δράση της Ku klugs klan είναι εδώ ενδεικτική). Από την άλλη η εθνική ανομοιογένεια συνιστά το σημείο αναφοράς του εθνικοσοσιαλισμού της χώρας που δεν είναι ανεξάρτητος από τον ευρωπαϊκό (βλ. παρακάτω Moebus).
Επιστρέφοντας πίσω στη μουσική, στους κόλπους του μαυρομεταλλικού ιδιώματος έχει διαμορφωθεί ένα παρακλάδι που στρατεύεται ανοιχτά για την ακροδεξιά ιδεολογία και την υπηρετεί πιστά, αψηφώντας για οποιεσδήποτε μουσικές επιδόσεις. Για το λόγο αυτό δεν κατάφερε να γίνει αρκετά γνωστό στο μεταλλικό κοινό, παρά μόνο στην underground σκηνή με το όνομα NS (Εθνικοσοσιαλιστικό) Black metal. Ενδεικτικά να αναφέρουμε στο σημείο αυτό ορισμένα σχήματα του underground χώρου, όπως οι Absurd, Morke, Abyssic Hate, Kristallnacht, Graveland, Thor’ s Hammer, Pantheon κ.ά.
Απόψεις ρατσιστικές έχουν ειπωθεί και από μουσικούς μη underground μαυρομεταλλικών σχημάτων, όπως π.χ. από τον ντράμερ των Mayhem Hellhammer, ο οποίος ερωτηθείς για τυχόν ρατσιστικές απόψεις απήντησε πως «διαφορές μεταξύ φυλών υπάρχουν όσο ο,τιδήποτε άλλο». Άλλη περίπτωση μουσικού με ρατσιστικές απόψεις είναι αυτή του Varg Vikernes της νορβηγικής μπάντας Burzum, που θεωρεί ότι «η κιθάρα είναι εφεύρεση ευρωπαϊκή» (σ.σ. τι τραγική ειρωνεία, όμως, που αυτό που παίζει στην κιθάρα είναι εφεύρεση των νέγρων!).
Πέρα, όμως, απ’ αυτές τις διάσπαρτες καταθέσεις μεμονωμένων καλλιτεχνών για την τήρηση της ακροδεξιάς ιδεολογίας, αποκαλύπτεται μια οργανωμένη επιχείρηση ναζιστικής προπαγάνδας που παίρνει παγκόσμιες διαστάσεις.
Το έτος 1999, όταν ένας κύριος ονόματι William Pierce από τις Η.Π.Α., που ανήκε στο χώρο των skinhead έστρεψε το ενδιαφέρον του στο NS Black metal που κατέλαβε στις σελίδες του περιοδικό του Resistance (μαζί και δισκογραφική εταιρεία) εξέχουσα θέση, έκτοτε το NS Black metal έγινε το βασικό όπλο της λευκής μουσικής βιομηχανίας και του αγώνα της. Μαζί του συνδέθηκε και συνεργάστηκε για τη διάδοση ρατσιστικών και εθνικιστικών ιδεών στην Ευρώπη και στις Η.Π.Α ο frontman του γερμανικού black metal σχήματος Absurd Hendrik Moebus,
όταν αυτός, ένα χρόνο μετά από την αποφυλάκισή του για τη δολοφονία του Sandro Beyer το 1993, αποχώρησε από την μπάντα και έφυγε στις Η.Π.Α. Οι δυο άνδρες έδρασαν καταλυτικά για την προώθηση και τη στερέωση του εθνικοσοσιαλισμού στις Η.Π.Α. Ιδιαίτερα ο Moebus στάθηκε ο ¨ιεραπόστολος¨ της κινητοποίησης αυτής και βρισκόταν στο στόχαστρο των διωκτικών αρχών. Ας σημειωθεί εδώ ότι έγινε ο ιθύνων νους της διεθνούς ναζιστικής black metal σκηνής στη Γερμανία, Heathen Front, που στο σύνολό της ιδρύθηκε από τον Νορβηγό μουσικό Varg Vikernes. Επίσης, ο Moebus ίδρυσε και τη δισκογραφική εταιρεία Darker than black, που υποστήριξε και προώθησε τη μουσική βιομηχανία του εθνικοσοσιαλισμού. Μάλιστα, εκείνη την εποχή, το 1999, ο Moebus διώχθηκε ποινικά από τις αρχές για ναζιστική προπαγάνδα.
Ο Moebus και ο Varg Vikernes, όπως καταλαβαίνει κανείς, αποτελούν τους πρωταγωνιστές στο χώρο του εθνικοσοσιαλιστικού μαυρομεταλλικού ιδιώματος. Αν τους παρακολουθήσουμε εκ του
σύνεγγυς εμφανίζουν αρκετά κοινά σημεία μεταξύ τους. Και οι δυο μουσικοί πρόσκεινται στον εθνικοσοσιαλισμό και μάλιστα με μια παγανιστική οπτική – αν και ο δεύτερος ξεκίνησε από τον αντιχριστιανισμό – και οι δυο προώθησαν όχι μόνο με τη μουσική που παίζουν, αλλά και με γενικότερη προπαγάνδα και προσηλυτισμό τον εθνικοσοσιαλισμό. Τέλος, και ο Moebus και ο Varg Vikernes είναι στυγνοί δολοφόνοι. Ας σημειωθεί ότι τα κίνητρα του δεύτερου ήταν περισσότερο μουσικά, ενώ του πρώτου ρατσιστικά, θεωρώντας το θύμα του (που ήταν ομοφυλόφιλος) επιζήμιο για το έθνος (“Volksschaedling”).
Συνεπώς, μπορούμε να πούμε, με βάση τα παραπάνω, ότι το εθνικοσοσιαλιστικό black metal παρουσιάζει τα εξής γνωρίσματα:
1) Χρησιμοποιεί τον παγανισμό σαν ιδεολογικό υπόβαθρο, για να προβάλλει τις ιδέες του.
2) Γνωρίζει πολιτική δράση, ξεφεύγοντας έτσι από τον μουσικό χώρο που το πλαισιώνει (προπαγάνδα, συμμετοχή σε παραστρατιωτικές ή άλλες οργανώσεις).
3) Τα σχήματα του χώρου αυτού δεν έχουν μουσικές αξιώσεις και φιλοδοξίες, γιατί έχουν αφοσιωθεί στην ιδεολογία που υπηρετούν. Εδώ μπορούμε να προσθέσουμε πως μέλη πολλών ακροδεξιών σχημάτων, για να τονίσουν τις ιδεολογικές τους πεποιθήσεις, υιοθετούν το προφίλ των skinheads (ξυρισμένο κεφάλι, Wehrmacht, στρατιωτική ενδυμασία κ.ά.) Αξιοσημείωτη είναι η ιδεολογική χροιά που απέκτησε η χρήση του corpsepaint έχοντας ταυτιστεί κακώς με την προβολή της λευκής φυλής, καθώς η πρακτική αυτή ανάγεται σε εποχή που χρησιμοποιείτο για άλλους σκοπούς.
Το black metal, λοιπόν, κρίθηκε το πλέον κατάλληλο όργανο, για να εκφράσει όχι μόνο το αντιχριστιανικό μένος, όπως παραδοσιακά το ξέρουμε, αλλά και την ακροδεξιά ιδεολογία, η σχέση των οποίων, εξάλλου, είναι στενή και μη αλληλοαποκλειόμενη.
