Νικόλας Ασιμος

[Clash]

Εχουν περάσει 20 χρόνια από τότε που μια ψηλόλιγνη φιγούρα έφυγε για το μεγάλο ταξίδι πέρα από αυτόν τον κόσμο. Για όσους, όμως, έμειναν πίσω η παρουσία του εξακολουθεί να στοιχειώνει τα σοκάκια των Εξαρχείων, τα οποία πλημμυρίζουν από τη μουσική του. Τον θυμάμαι με την μαγκούρα του να γυρίζει στη Θεμιστοκλέους, να ανεβαίνει στο λόφο του Στρέφη να αράζει στο «μαγαζάκι» της Καλλιδρομίου πουλώντας κασέτες, περιοδικά, παιδικά παιχνίδια. Θα μπορούσε να είχε πιάσει την καλή, αλλά έμεινε πιστός στις ιδέες του και στον τρόπο ζωής που είχε επιλέξει μέχρι το τέλος παρά να ξεπουληθεί σαν πουτάνα.

Ο Νικόλας Ασιμος ένα βράδυ του Μάρτη του 1988 αποφάσισε να μας αποχαιρετήσει. Η κλονισμένη ψυχική υγεία του, τα ηλεκτροσόκ, τα ψυχοφάρμακα, το ξύλο από τους καλούς πατριώτες – ασφαλίτες, η απειλή της έξωσης, το κυνηγητό από το κράτος, τα τραβήγματα σε φυλακές και ψυχιατρεία και στο τέλος η άδικη κατηγορία βιασμού ήταν η σταγόνα που έκανε το ποτήρι να ξεχειλήσει. Ο φόβος πως θα του έμενε η ρετσινιά του βιαστή, τον τσάκισε. Δεν είχε θέση σε αυτό τον κόσμο και έφυγε σιωπηλά, τυλίγοντας το σχοινί γύρω από το λαιμό του γράφοντας σε δύο κόλες χαρτί τις τελευταίες του λέξεις….«να μην σε νικήσει ο κόσμος».

Τον Νικόλα, όσοι γνωστοί – άγνωστοι, τον συνοδεύσαμε στο νεκροταφείο της Καλλιθέας. Ετσι όπως έπρεπε, σε έναν μάρτυρα της ελευθερίας. Οταν έφυγε ο πολύς κόσμος, μείναμε καμιά δεκαπενταριά. Σηκώσαμε ψηλά τις αριστερές γροθιές και με τη συνοδεία μιας κιθάρας είπαμε δακρυσμένοι, με τη φωνή να πνίγεται το δικό μας/του αντίο….

Ρε μπαγάσα περνάς καλά εκεί πάνω
Μιαν ανάσα γυρεύω για να γιάνω.

[theo]

[Spirit oF Fire]

είχα δει ένα αφιέρωμα στον Άσιμο στην μηχανή του χρόνου και μου είχε κάνει εντύπωση σαν φιγούρα και σαν μουσική.

[litsa''never'']

Νικόλαος Ασημόπουλος ήτανε το επίσημό του όνομα.Γεννήθηκε στις 20 Αυγούστου του 1949 στη Θεσσαλονίκη


Στο Δημοτικό λαμβάνει αρχικά μέρος σε σκετσάκια ενώ τελειόφοιτος παρελαύνει ως σημαιοφόρος. Στο Γυμνάσιο (Βαλταδώρειο Γυμνάσιο Αρρένων Κοζάνης) δεν τα θέλει καθόλου αυτά και καθησυχάζει τους γονείς του καθώς τον βλέπουν να μην διαβάζει: "Εγώ τα ξέρω, δεν πα να χτυπιούνται, εγώ θα γράψω στα γραπτά".
Παιδαρέλι ακόμη, αρχίζει να δείχνει τον ανήσυχο χαρακτήρα του. Τον χαρακτηρίζει πλούσια αντίληψη, περιέργεια και σιγουριά, ενώ ο νεανικός εγωισμός βρίσκεται στο ζενίθ του. Οξύθυμος σαν φιτίλι, χωρίς ωστόσο να κρατάει κακία σε κανέναν. "Μόνο τον Νίκο που είχα, ήταν σαν να μεγάλωσα δέκα παιδιά", έλεγε η μητέρα του. Σαν μαθητής, του αρέσει να διαβάζει εξωσχολικά βιβλία, γράφοντας παράλληλα στιχάκια και ποιήματα σαν χείμαρρος από την πρώτη κιόλας Λυκείου. Αφορμές, το σχολείο, η κοινωνική ζωή και ο καταπιεσμένος επαρχιακός έρωτας. Ένα υποκειμενικό καλλιτεχνικό "alter ego" αρχίζει να καλλιεργείται μέσα του. Για το σχολείο αρχίζει σταδιακά να αδιαφορεί και από διάβασμα, τόσο όσο για να βρίσκεται βαθμολογικά λίγο πιο πάνω από το μέσο όρο. Δεν έχει φίλους κολλητούς και ούτε βρίσκεται στο επίκεντρο κάποιας νεανικής παρέας.
Το χειμώνα του 1966 αποτολμά να στείλει για δημοσίευση στην εφημερίδα "Ελεύθερος Κόσμος", στην στήλη για νέους που επιμελείτο ο Νίκος Μαστοράκης, εξελληνισμένους τους στίχους της γαλλικής επιτυχίας "Monsieur Cannibal". Αντί αυτού ο Μαστοράκης τον ειρωνεύεται με το γάντι. Ο Νικόλας ως ανταπάντηση συγγράφει μία τετρασέλιδη επιστολή, ερχόμενος στην πρώτη του δημόσια αντιπαράθεση. Αντιδρώντας με νεανικό κριτικό πνεύμα, βάζει τον Μαστοράκη στη θέση του με τρία εύστοχα τετράστιχα. Είναι η πρώτη φορά που χρησιμοποιεί δημοσίως το ψευδώνυμο Άσιμος. Έκτοτε το καθιερώνει.

Θεσσαλονίκη - Η επανάσταση της συνείδησης
Η μεταστροφή του Νικόλα επέρχεται κατά το τελευταίο σχολικό έτος. Αποφασίζει να σπουδάσει φιλολογία, παρόλο που στο Λύκειο ακολουθεί τον πρακτικό κλάδο. Έπειτα από εντατικά φροντιστήρια, το καλοκαίρι του 1967 καταφέρνει το ακατόρθωτο! Μαθαίνει λατινικά, αρχαία ελληνικά, ιστορία και έκθεση.Ο Σεπτέμβρης τον βρίσκει στην Θεσσαλονίκη, να διασχίζει τις πύλες του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου, κάτοχο μιας θέσης στον κλάδο Μεσαιωνικών και Νέων Ελληνικών Σπουδών, μακριά από την ασφυκτική οικογενειακή θαλπωρή.


Στη συνέχεια παρακολούθησε μαθήματα δραματολογίας στη Δραματική Σχολή Χαρατσάρη. Μάλιστα βρέθηκε σε κάποια στιγμή να κάνει ανεπίσημα και τον..."καθηγητή". Φυσικά μετά από λίγο καιρό τα παράτησε μιας και στα υπόγεια δωματιάκια της Παλιάς Φιλοσοφικής έστησε τον θεατρικό "ναό" του. Ήταν μόλις 21 ετών όταν θέλησε να σκηνοθετήσει!Η Ασφάλεια έχει όμως αντίθετη άποψη. Τον ζορίζουν, του παρακρατούν την ταυτότητα (Δεν έβγαλε άλλη παρά μόνο 18 χρόνια αργότερα καταφέρνοντας να του εκδώσουν ταυτότητα στο όνομα Άσιμος με τη "διευκρίνιση" στο σημείο του Θρησκεύματος: "Άνευ Θρησκεύματος") και διαλύουν μετά απειλών την αυτοσχέδια θεατρική ομάδα πριν καν ξεκινήσει παραστάσεις. Την άνοιξη του 1972 συναντά τον Δημήτρη Δημητρακόπουλο (ο οποίος του έμαθε κιθάρα) και τον Γιώργο Κατσικαβέλη. Τα πρώτα τραγούδια μελοποιούνται, ενώ εμφανής είναι η προδιάθεσή για πρόζα.

Mέσα Δεκεμβρίου, στην καφετέρια που βρισκόταν στο δώμα του Λευκού Πύργου, "Ο Νικόλας Άσιμος και η παρέα Του", χωρίς μικρόφωνα και εξοπλισμό, εμφανίζονται μπροστά από κοινό.Η επιτυχία ήταν άμεση. Η διάθεση για πρόζα κυριαρχεί και η συνεργασία περνάει δοκιμασία. Ταυτόχρονα, αρχίζουν τα πηγαινέλα και στην Ασφάλεια. Ο Νικόλας αντιδρά, όμως είναι πλέον αργά. Η συνεργασία αποτελεί πια παρελθόν.


Συνεχίζει με νέο σχήμα στο Λευκό Πύργο. Ταυτόχρονα αρχίζουν οι ρήξεις με τους συνεργάτες του. Αποκορύφωμα η αποχώρηση του Άσιμου από τον Λευκό Πύργο με μαυρισμένο μάτι. Μηνύει μάλιστα τον Γιώργο Αραπάκη, ο οποίος με την έκβαση της υπόθεσης καταδικάζεται σε 15ήμερη φυλάκιση. Στις 28 Μαρτίου 1973, ξεκινάει εκ νέου συνεργασία με τους Δημητρακόπουλο-Κατσικαβέλη καθώς και άλλους καλλιτέχνες στην ντισκοτέκ "Apple", όπου και συνεχίζει εμφανίσεις μέχρι τα τέλη Μαΐου. Από το πανεπιστήμιο έχει οριστικά ξεκόψει, παρόλο που απείχε 6 μονάχα μαθήματα από το πτυχίο σε μια ενσυνείδητη προσπάθεια να αποφύγει την θητεία και με τα όνειρά του για οδηγό χαράζει ρότα για την Αθήνα και τις ζωντανές εμφανίσεις.

Μέρος Β' Μέρος Γ' Υστεροφημία

σχέση του Νικόλα Άσιμου με την επίσημη δισκογραφία είναι αν μη τι άλλο υποτυπώδης. Η αντιφατικότητα του χαρακτήρα του από τη μια και το ανυπότακτο εγωκεντρικό του "είναι" από την άλλη, περιθωριοποιούσαν τον Νικόλα με αποτέλεσμα δεκάδες μουσικά και στιχουργικά διαμάντια να κρύβονται αυτή τη στιγμή, άγνωστα στο ευρύ κοινό, στο χρονοντούλαπο που καλείται "Παράνομες Κασέτες". Η εμπειρία του Νικόλα με το "Μηχανισμό" (Μάιος 1975) στο παρελθόν και ο ακήρυκτος πόλεμος από τον περίγυρό του αμέσως μετά την κυκλοφορία, του μοναδικού εν ζωή προσωπικού δίσκου μεγάλης διάρκειας ("Ο Ξαναπές" στα 1982), δεν άφησαν και πολλά περιθώρια να περάσει μεγάλο μέρος (μόνο 17 εν ζωή), από ένα σύνολο 118 τραγουδιών του Νικόλα, στην επίσημη δισκογραφία.Καλώς ή κακώς, η δισκογραφική παρουσία του Νικόλα, οφείλεται κατά κύριο λόγο στην αγάπη που έτρεφε ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου για τα τραγούδια του, παρόλο που μεταξύ των δυο τους δεν ανεπτύχθηκε ποτέ η περιβόητη αδελφική φιλία. Αξίζει όμως να ειπωθεί πως μερικές φορές σε δύσκολες στιγμές, ο Παπακωνσταντίνου ενίσχυσε οικονομικά και ψυχικά τον Νικόλα, από απόσταση ασφαλώς. Εξασφάλιση ενισχυμένων ποσοστών για τη χρήση των τραγουδιών του, ανάληψη των εξόδων της κηδείας του, κίνησε τις διαδικασίες να κυκλοφορήσουν οι δυο μεταθανάτιοι δίσκοι κλπ.



Οι δυο μεταθανάτιοι δίσκοι του Νικόλα Άσιμου, που κυκλοφόρησαν έπειτα από την προσωπική μεσολάβηση του Βασίλη Παπακωνσταντίνου, είναι βασισμένοι εξ ολοκλήρου σε υλικό από τις "Παράνομες Κασέτες". Τα τραγούδια αυτά εμφανίστηκαν από τη μια με καινούργιες ενορχηστρώσεις και αλλαγές που ήθελε να κάνει, όμως δεν πρόλαβε, ο Νικόλας, από την άλλη κρατήθηκε ένα μέρος από τις αρχικές ηχογραφήσεις. Το αποτέλεσμα είναι η καλοθελημένη ακουστική παραποίηση και ωραιοποίηση των τραγουδιών. Ενδεικτικό παράδειγμα ο "Μπαγάσας", που ενώ στην αρχική του ηχογράφηση (Παράνομη κασέτα Νο 000008 "Στο Φανάρι του Διογένη") τον τραγουδούσαν ως ντουέτο ο Νικόλας κα η Σωτηρία Λεονάρδου, στον δίσκο εμφανίστηκε μόνο η φωνή του Άσιμου.Από την άλλη, οι κατά καιρούς δεσμεύσεις του Βασίλη Παπακωνσταντίνου, για την αυτούσια δισκογραφική κυκλοφορία των "Παράνομων Κασετών", έχουν παραπέσει σε λήθη. Η ευθύνη ασφαλώς δεν βαραίνει μονάχα τον Βασίλη, μιας και σ' αυτόν χρωστάμε κατά κύριο λόγο, το ότι σήμερα μπορούμε να ακούμε κάποια από τα τραγούδια του.

ΣΥΜΜΕΤΟΧΕΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΘΑΝΑΤΙΟΙ ΔΙΣΚΟΙ
Βασίλης Παπακωνσταντίνου - "Χαιρετίσματα"

"Ήχοι του Χειμώνα"

Νικόλας Άσιμος - "Το Φανάρι του Διογένη"

Νικόλας Άσιμος"Στο Φαλημέντο του Κόσμου - Γιουσουρούμ"




Βασίλης Παπακωνσταντίνου - "Χαιρετίσματα"Δίσκος 33 στροφώνΟ Β. Παπακωνσταντίνου ερμηνεύει 5 τραγούδια του Νικόλα ΆσιμουΚυκλοφορία δίσκου: Απρίλιος 1987Μίνως

"Ήχοι του Χειμώνα"Τετραπλός δίσκος βινιλίου με 30 ζωντανές ηχογραφήσειςΟ Νικόλας Άσιμος ερμηνεύει μαζί με τους "Εναπομείναντες" το τραγούδι "Πάλι στην Ξεφτίλα"Κυκλοφορία δίσκου: Απρίλιος 1988Λύρα

Νικόλας Άσιμος - "Το Φανάρι του Διογένη"Δίσκος 33 στροφώνΕίναι ο πρώτος μεταθανάτιος δίσκος του Νικόλα ΆσιμουΣυμμετέχει η Σωτηρία Λεονάρδου Κυκλοφορία δίσκου: Φεβρουάριος 1989Μίνως

Νικόλας Άσιμος"Στο Φαλημέντο του Κόσμου - Γιουσουρούμ"Δίσκος 33 στροφώνΟ δεύτερος μεταθανάτιος δίσκος του Νικόλα ΆσιμουΣυμμετέχει ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου Κυκλοφορία δίσκου: 1992ΜΒΙ

Υ.Γ
Νικόλα , δεν θα σε ξεχάσουμε ,τα τραγούδια σου θα ζουν πάντα στις καρδιές μας . . .

*Μπαγάσας*
Aφήνω πίσω τις αγορές και τα παζάρια
θέλω να τρέξω στις καλαμιές και τα λιβάδια
να ξαναγίνω καβαλάρης και ξαναέλα να με πάρεις ουρανέ
για δεν υπήρξα κατεργάρης και τη χρειάζομαι τη χάρη σου μωρέ

Bρε μπαγάσα! Περνάς καλά εκεί πάνω
μιαν ανάσα γυρεύω για να γιάνω
δεν το πιστεύω να με χλευάζεις
σαν σε χαζεύω δεν χαμπαριάζεις
πρότεινέ μου κάποια λύση
δεν θα σου παρα-κοστήσει

και θα σου φτιάχνω τραγουδάκια
με τα πιο όμορφα στιχάκια στο ρεφρέν
για το χαμένο μου αγώνα
που τ' αστεράκια μείναν μόνα να τον κλαίν'

Aφήνω πίσω το σαματά και τους ανθρώπους
έχω χορτάσει κατραπακιές και ψάχνω τρόπους
πως να ξεφύγω από τη μοίρα
κι έχω μέσα μου πλημμύρα ουρανέ
για δεν υπήρξα κατεργάρης
και θα το θες να με φλερτάρεις γαλανέ

Bρε μπαγάσα! Περνάς καλά εκεί πάνω
κάνε πάσα και μια ματιά και χάμω
'κει που κοιμάσαι και αρμενίζεις
ξάφνου αστράφτεις και μπουμπουνίζεις
κι ότι σου 'ρθει κατεβάζεις
μην θαρρείς πως με ταράζεις

γιατί σου φτιάχνω τραγουδάκια
με τα πιο όμορφα στιχάκια στο ρεφρέν
για το χαμένο μου αγώνα
που τ' αστεράκια μείναν μόνα να τον κλαίν'. ....oσο κι αν σου φαινεται περιεργο,μου αρεσε πολυ!!

[Lionheart]

Μπαγάσας & Θά'ρθω να σε βρω

Το δεύτερο είναι το πιο τρομερό τραγούδι που άκουσα ποτέ.

[seliniasmenos]