Ιδεογραφήματα

Γιώργος Φούντας

Γεννήθηκε το 1924 στο Μαυρολιθάρι Παρνασσίδας στη Φωκίδα.

Μετά το θάνατο στενού του φίλου, αποφάσισε να ασχοληθεί με την ηθοποιία. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή Ωδείου Αθηνών.

Εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο θέατρο στο "Νυφιάτικο τραγούδι" και στον κινηματογράφο στην ταινία "Τα Χειροκροτήματα" το 1944. Βραβεύτηκε από το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης τις χρονιές 1966 και 1967 για την ερμηνεία του στις ταινίες Με τη λάμψη στα μάτια και Πυρετός στην άσφαλτο



Έμεινε ιδιαίτερα γνωστή στον κόσμο η τελευταία σκηνή από την ταινία Στέλλα με τη Μελίνα Μερκούρη, όταν εκφωνούσε την περίφημη ατάκα: "Φύγε, Στέλλα, κρατάω μαχαίρι!" (σκηνή που σατιρίστηκε στην ταινία Straight Story του 2006), ενώ συμμετείχε και στο Ποτέ τη Κυριακή.

Εμφανίστηκε και στην τηλεόραση το 1975, στην τηλεοπτική μεταφορά του μυθιστορήματος του Ν. Καζαντζάκη "Ο Χριστός ξανασταυρώνεται".

Απεβίωσε στις 28 Νοεμβρίου 2010 σε ηλικία 88 ετών.

Συμμετοχές
Κινηματογράφος
Λεβέντες της Θάλασσας (1997)
Μολυσμένα ύδατα (1987)
Το κορίτσι της Μάνης (1986)
17 Σφαίρες για έναν Άγγελο (1981)
Έξοδος Κινδύνου (1980)
Ο μεγάλος Ένοχος (1970)
Η Λεωφορος της Προδοσιας (1969)
Ο Αντάρτης του Βάλτου (1969)
Ο Πρόσφυγας (1969)
Πολύ αργά για Δάκρυα (1968
Πυρετός στην Άσφαλτο (1967)
Τρούμπα `67 (1967)
Με τη Λάμψη στα Μάτια (1966)
Ο Ψαρόγιαννος (1966)
Οι Στιγματισμένοι (1966)
Επαναστάτης (1965)
Αλέξης Ζορμπάς (1964)
Ανεμοστρόβιλος (1964)
Κραυγή (1964)
Ο Κράχτης (1964)
Το Κορίτσι της Κυριακής (1964)
Αμέρικα Αμέρικα (1963)
Ζήλεια (1963)
Κάθαρμα (1963)
Πολιορκία (1963)
Τα κόκκινα Φανάρια (1963)
Η μεγάλη Θυσία (1962)
Προδομένη Αγαπη (1962)
Η Κατάρα της Μάνας (1961)
Αν ήξερες Παιδί μου (1960)
Αντίο Ζωή (1960)
Η Αυγή του Θριάμβου (1960)
Λύτρωσέ με Αγάπη μου (1960)
Πόθοι στα Στάχυα (1960)
Ποτέ την Κυριακή (1960)
Η Ζαβολιάρα (1959)
Γαλήνη (1958
Γερακίνα (1958
Η Λίμνη των Πόθω (1958
Μόνο για μια Νύχτα (1958
Άσσοι του Γηπέδου (1956)
Το Κορίτσι με τα Μαύρα (1956)
Μαγική πόλη (1955)
Στέλλα (1955)
Ανοιχτή Θάλασσα (1954)
Γυναίκες δίχως Άντρες (1954)
Ο Άνεμος του Μίσους (1954)
Το Κορίτσι της Γειτονιάς (1954)
Η μαύρη Γη (1952)
Νεκρή Πολιτεία (1951)
Καταδρομή στο Αιγαίον (1946)
Χειροκροτήματα (1944)
Τηλεόραση
Γόβα στιλέτο (1993)
Κούρσα του θανάτου (1982)
Έξοδος κινδύνου (1978
Γαλήνη (1976)
Κατοχή (1973)
Ο Χριστός ξανασταυρώνεται (1975)
Στον αργαλειό του φεγγαριού (1985)


απο τον αγαπημενο βυθο της ψυχης ...οπως εχω ξαναπει..τοσα παιδικα σαββατοβραδα...τοσα κυριακατικα μεσημερια de notre enfance

http://vithos-psihis.pblogs.gr/

Με αυτά τα φευγειά, επισφραγίζεται το τέλος μιας ανεπανάληπτης εποχής...

Καλό σου δρόμο Γιώργο μας...

Όχι και άλλος βρέ παιδιά....δεν αντέχω.
Σαν να αποφάσισαν όλοι να αποχωρήσουν γιατί δεν αντέχουν αυτό που βλέπουν να γίνεται

Ξέρω.....το πρακτικό μέρος του μυαλού λέει ότι λόγω ηλικίας κάποια στιγμή έρχεται το τέλος.
Συναισθηματικά δεν το βλέπω έτσι.
Νιώθω να ορφανεύω.

Ετσι είναι ΚαλΕλάκι μου.
Μόνο που δεν ήταν λόγω ηλικίας μόνον...
τον τσάκισε και το αλτσχάιμερς... ένα αυτοάνοσο νόσημα των καιρών μας που πολλοί συγχέουν με την άνοια, αλλά καμία σχέση. Το αλτσχάιμερ είναι "κατασκευασμένη" κατάσταση που κάποια στιγμή (σχετικά γρήγορα) σε σκοτώνει. Η άνοια όχι. Και δεν χτυπάει πλέον μόνο υπερήλικες όπως τον Φούντα... υπάρχουν αναρρίθμητα ήδη κρούσματα σε 25ρηδες και άνω στις ΗΠΑ... Και ό,τι προκύπτει εκεί, σύντομα "ταξιδεύει" κι έρχεται κι εδώ. Για τους 50ρηδες, άσε...κάνει θραύση. Δεν είναι πλέον "νόσος των γερόντων". Είναι νόσος όσων εκτίθενται στις "επιθέσεις" φαρμάκων, μεταλλαγμένων τροφίμων, εμβολίων, ακόμα και νερού και αέρα... Αυτά για να μην ξεχνιόμαστε ως προς τις... "αγαπησιάρικες" πρακτικές ενός δικτύου χειραγώγησης (του φαρμακευτικού και όχι μόνον) που με τις ευλογίες του συστήματος, παίζει τη ζωή μας στα ζάρια.

Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΦΟΥΝΤΑΣ επαιζε και στη ταινια φυλακες ανηλικων και εκανε τον μπατσο η οχι ??

Οχι
http://greek-movies.eu/video/100098/

εγω νομιζα οτι αυτος επαιζε τον μπατσο που ηταν συνεχεια στην τσιτα..και που τους βαρουσε ολους..μοιαζουν παντως πολυ..και η ταινια ειναι κορυφη..τιγκα στις ατακες..δραματικη ταινια που βγαζει το απειρο γελιο

Μου άρεσε στις 17 Σφαίρες για έναν Αγγελο του '81...