Ιδεογραφήματα

Δύσκολο ερώτημα!Και είναι δύσκολο ερώτημα επειδή η απάντησις δεν είναι μόνον μία. Δεν μπορεί να είναι μόνον μία. Θα έλεγα ότι κάθε άνθρωπος μπορεί να απαντήσει με τον δικό του τρόπο στο ερώτημα αυτό. Ένας μπορεί να πεί ότι η φιλοσοφία είναι η αναζήτηση της αλήθειας. Κάποιος άλλος θα πει ότι η φιλοσοφία είναι η εμβριθής προσέγγιση της ουσίας των πραγμάτων. Όλες αυτές οι απαντήσεις είναι σωστές. Και γιατί να είναι λάθος άραγε; Η φιλοσοφία - και αυτό είναι και η ουσία της - δεν στερεί από κανέναν την πρόσβαση στην αλήθεια, δεν σου την αποκαλύπτει, αλλά σε αφήνει να την ψάξεις δίνοντας σου απλώς τα απαραίτητα εφόδια για να την βρεις. Φιλοσοφία είναι η αγάπη προς την σοφία, αλλά ποτέ η ίδια η σοφία. Σοφός ανέκαθεν ήταν μόνον ο Θεός και φιλό-σοφος ο άνθρωπος. Η Θεολογία "εξοβελίζεται" έτσι εκ φροιμίου από το πεδίο της φιλοσοφίας, αλλά κατά περίεργο τρόπο οδηγεί προς αυτόν και την σοφία του. Η αγάπη, λοιπόν, προς την σοφία μπορεί να κατανοηθεί και ως αγάπη (φιλο-) προς τον κόσμο, τον άνθρωπο, τα ζώα, τον Θεό. Ο Θεός στην περίπτωση αυτή δεν είναι ο δημιουργός (creator) ή ο σχεδιαστής (designer), αλλά όλη η σοφία αυτού του δημιουργημένου ή σχεδιασμένου κόσμου. Οι Στωικοί -να σημειώσουμε εδώ - πρώτοι ταύτισαν τον Θεό με την Φύση και τον Λόγο. Και μόνον ο έχων την σοφίαν μπορεί και έχει το προνόμιο να θεωρήσει τον εαυτόν του ένα με την Φύση και τον Λόγο. Για να αφιχθείς σ' αυτήν την σοφία πρέπει να έχεις καθαρό πνεύμα, καθαρό νου, να είσαι αδογμάτιστος και μηδέν προκατειλημμένος ή δεισιδαίμων. Πάντα θα ξεκινάς από κάποια χρειώδη ερωτήματα: πχ. τι είναι αυτό για το οποίο μιλάω, μπορώ να το γνωρίσω, σε τι θα ωφελήσει αν το γνωρίσω, ή τί μπορώ να κάνω, τι οφείλω να κάνω κοκ. Η ουσία των όντων και η ουσία της γνώσης είναι τα θεμέλια ενός φιλοσοφικού στοχασμού. Στην κατηγόρηση "ο καιρός είναι καλός" ο φιλόσοφος απαντάει "είναι καλός ο καιρός;" Δεν υπάρχει τίποτα δεδομένο, όλα είναι ζητούμενα και τίθενται υπό συζήτηση, υπό διαπραγμάτευση. Έτσι, ένας επίσης δόκιμος ορισμός αρχίζει να αχνοφαίνεται: "Φιλοσοφία είναι να θέτεις περίσσότερα ερωτήματα και να δέχεσαι λιγότερες απαντήσεις". Ερώτημα, λοιπόν, α π α ν τ η μ έ ν ο, πνεύμα α π α τ η μ έ ν ο. Συνέχιζε να ψάχνεις και να ερευνάς, συνέχιζε να φιλοσοφείς όσο μπορείς περισσότερο.

Πολύ σωστά. Οι Αρχαία Έλληνες ονόμαζαν τον εαυτό τους φιλόσοφο, δηλαδή φίλο της σοφίας, ακριβώς επειδή πίστευαν οτι το Θείο (και όχι ο Θεός όπως λανθασμένα έχει επικρατήσει απο τις κακές μεταφράσεις γιατί δεν απέδιδαν οι Έλληνες φύλο στο Θείο Στοιχείο) είναι το μονο που μπορεί να κατέχει την σοφία, δηλαδή την γνώση όλων των πραγμάτων.

Μελίρρυτος όπως πάντα Μέλιο, χαίρομαι να σε διαβάζω.

Υποκύπτω στον πειρασμό να συμπληρώσω κάτι σχετικό με την αλήθεια.

Η φιλοσοφία - και αυτό είναι και η ουσία της - δεν στερεί από κανέναν την πρόσβαση στην αλήθεια, δεν σου την αποκαλύπτει, αλλά σε αφήνει να την ψάξεις δίνοντας σου απλώς τα απαραίτητα εφόδια για να την βρεις.

Όμως:

Η αλήθεια δεν είναι φιλοσοφικό συμπέρασμα. Κανένας συλλογισμός, καμιά θεωρία, καμιά υπόθεση δεν μπορεί να σου δώσει την αλήθεια.

Η αλήθεια δεν είναι κάτι που μπορείς να σκεφτείς, αλλά είναι κάτι που μπορείς να είσαι.

Η αλήθεια έρχεται σε σένα όταν ο νους σταματά. Η αλήθεια είναι κάτι που το βιώνεις, είναι η υπέρτατη καθαρότητά σου.

Λέμε, «αυτό είναι αλήθεια κι εκείνο δεν είναι αλήθεια» και αποφασίζουμε ποια θεωρία είναι αληθινή και ποια δεν είναι. Η αλήθεια είναι μια λογική λέξη, που μεταφέρει μέσα της την ποιότητα της λογικής.

Έτσι λοιπόν, αντί για τη λέξη αλήθεια, θα προτιμούσα κάποια άλλη που να αποδίδει καλύτερα τον κοσμικό νόμο, τον ίδιο τον βαθύτερο πυρήνα της ύπαρξης, την κρυμμένη αρμονία του Ηράκλειτου.

Η ζωή υπάρχει με τις αντιθέσεις, γι’ αυτό και είναι τόσο ενδιαφέρουσα. Το μυστικό είναι η κίνηση από τον ένα πόλο στον άλλο. Όταν έρχεσαι να βιώσεις τον βασικό νόμο των πάντων, το ίδιο το θεμέλιο των πάντων, τότε το κάθε τι μπαίνει στη σειρά και τότε καταλαβαίνεις.

Τότε ανακαλύπτεις αυτή την κρυμμένη αρμονία. Τότε δεν παραπονιέσαι αλλά αποδέχεσαι πως οτιδήποτε υπάρχει είναι όμορφο.



(Γι’ αυτό, όλοι εκείνοι που την έχουν γνωρίσει, λένε ότι η ζωή είναι τέλεια. Δεν μπορείς να κάνεις βελτιώσεις πάνω της)

Κατά την ετυμολογική ανάλυσή του ο όρος «φιλοσοφία» δηλώνει τη φιλία ή την αγάπη προς τη σοφία. Η εν λόγω εκστατική κίνηση σημαίνει ότι η φιλοσοφία, ως εφετική αναφορά προς τι, προϋποθέτει τη συνειδητή βεβαιότητα του ανθρώπου ότι στερείται μιας πλήρους και άριστα συγκροτημένης γνώσης. Και αν ταυτίσουμε εννοιολογικά τη σοφία με την αλήθεια, συνεπαγωγικά προκύπτει ότι φιλοσοφία είναι η αναζήτηση και όχι η κατοχή της αλήθειας.

Κατ’ επέκταση, επομένως, φιλόσοφος είναι το νοούν υποκείμενο που αγαπά την αλήθεια σε αντίθεση μ’ εκείνο που είναι κάτοχός της. Βέβαια, δεν μπορούμε να αναφερόμαστε, παρά μόνο συμβατικά, σε κάτοχο της αλήθειας, αφού η γνωστική προσέγγιση των επιμέρους τομέων της πραγματικότητας αποτελεί μια δυναμική διαδικασία διείσδυσης στο μυστήριό τους, μια βαθμιαία –και ήδη συνεχιζόμενη– θεωρητική κατάκτηση των όσων υπάρχουν και των όσων συμβαίνουν στο χώρο τους.

Ο Πλάτωνας στον διάλογό του Φαίδρος (278d) επισημαίνει τον περιορισμένο –αλλά όχι βέβαια στατικό– χαρακτήρα των ανθρώπινων γνώσεων, παρατηρώντας ότι «τό μέν σοφόν ... καλεῖν (δηλ. τόν ἄνθρωπον) ἔμοιγε μέγα εἶναι δοκεῖ καί Θεῶ μόνῳ πρέπειν. τό δέ φιλόσοφον τοιοῦτόν τι μᾶλλον τε ἄν αὐτῶ ἁρμόττοι» [το να τον ονομάσουμε ‘σοφό’ αυτόν τον άνθρωπο μου φαίνεται πολύ και ότι πρέπει μόνον στον Θεό. Περισσότερο θα του ταίριαζε να τον ονομάσουμε ‘φιλόσοφο’ ή κάτι τέτοιο].

Στη συνάφεια αυτή ανάγει τη σοφία στον μεταφυσικό ορίζοντα, ως προσιδιάζουσα σε απόλυτες οντότητες όπως είναι ο Θεός, και προσδίδει έναν δυναμοκρατικό χαρακτήρα στην ανθρώπινη αναφορικότητα, από την έλλειψη προς την εφικτή πληρότητα.

Σύμφωνα με τον Καντ τώρα (για να περάσουμε και στους νεοτέρους), η φιλοσοφία είναι η προσπάθεια εναρμόνισης της σκέψης με την πράξη. Ο ίδιος πιστεύει ότι την φιλοσοφία δεν μπορούμε να την μάθουμε. Αυτό που μπορούμε όμως να κάνουμε είναι να μάθουμε να φιλοσοφούμε.

Ο Πωλ Βαλερύ από την σκοπιά του θεωρεί την φιλοσοφία ως ένα καθαρό παιχνίδι των ιδεών. Όπερ μεθερμηνευόμενον η τέχνη του να παίζει κάποιος με τις λέξεις.

Η γνώμη του Βολταίρου πάλι για την φιλοσοφία μετουσιώνεται στην ακόλουθη φράση: "Η Φιλοσοφία είναι το μυθιστόρημα της ψυχής , αλλά δεν είναι τόσο διασκεδαστική όσο οι ιστορίες από τις Χίλιες και μία Νύχτες.

Το ζήτημα είναι ανεξάντλητο, η ουσία όμως βρίσκεται στην παρακάτω Θουκυδίδεια ρήση: Φιλοκαλούμεν γαρ μετ' ευτελείας και φιλοσοφούμεν άνευ μαλακίας.

Δεν θα σταθώ σε ετυμολογικές – επιστημονικές –ιστορικές αναλύσεις του όρου καθώς τα είπαν άλλοι νωρίτερα και καλύτερα από μένα.
Άποψη μου είναι πως η φιλοσοφία είναι η παιδικότητα μας, είναι εκείνη που μας θυμίζει την ρομαντική πλευρά του εαυτού μας όταν όντας παιδιά αναρωτιόμασταν για όλα, ήμασταν συνεχώς με ένα ερωτηματικό στα χείλη.
Η φιλοσοφία είναι η άρνηση κάθε δεδομένου και η διάθεση εμβάθυνσης σε ό,τι συμβαίνει γύρω μας – σε όλα.


Παραθέτω επίσης ένα link που με βρίσκει σύμφωνη και θα ήταν άδικο απλά να αντιγράψω… :

http://www.filosofia.gr/thematafilosofi ... om=&ucat=1&

Μια και ο φιλόσοφος πρέπει να δέχεται ποιο πολλές ερωτήσεις από απαντήσεις τότε θέλω και εγώ να κάνω κάποιες ερωτήσεις μπας και βρω απάντηση.

Είπαμε και λέμε ..τι είναι φιλοσοφία…θα ήθελα να βάλω και κάτι παράλληλα σε αυτό…

Ποιος είναι ο φιλόσοφος?
Είναι αυτός που ψάχνει τη γνώση αρα θέτει και το ερώτημα? (έτσι ορίζει αλώστε και ο όρος ‘ φιλόσοφος ΄) όπως ειπαν οι ΣΤΑΥΡΑΕΤΟΣ, Siriusastir, TEUTAMOS και θα πουν κι άλλοι το ιδιο και πολύ σωστά μάλιστα…
Ή είναι αυτός που έχει τη γνώση και ερωτώντας διδάσκει και τους υπόλοιπους?

Ο Πυθαγόρας πχ…ήταν φιλόσοφος με την έννοια ότι έψαχνε τη γνώση? Ή είχε τη γνώση και την μετέδιδε σε άλλους?

με απλή λογική ..δεν μπορείς να διδάξεις κάτι που δεν κατέχεις(ο Πυθαγόρας και οι άλλοι είχαν σχολες..ισως όχι όλοι αλλά δίδασκαν) άρα ένας φιλόσοφος με την ακριβή έννοια του όρου δεν μπορεί να διδάξει καθώς δεν κατέχει ακόμα τη γνώση ..τη ψάχνει…

Υπο αυτές τις συνθήκες ήταν ο Πυθαγόρας και οι λοιποί… φιλόσοφοι.?

Ή μήπως τελικά φιλόσοφος σημαίνει… «αυτός που έχει κατακτήσει την γνώση ,την κατέχει δεν την ψάχνει πια και είναι πλέον φίλος της? » (αυτό το τελευταίο νοιώθω οτι δεν το εχω διατυπώσει με μεγάλη ακρίβεια...βοηθήστε με...για αυτό άλωστε έγραψα σε αυτό το θέμα)

Η φιλοσοφία δεν είναι είδος ψυχαγωγίας, δεν είναι μόνο σκέψη, αλλά ύπαρξη. Πρέπει να γίνεις η φιλοσοφία σου, πρέπει να τη ζεις. Nα γίνει η φιλοσοφία σου το ίδιο σου το αίμα και τα κόκαλα και το μεδούλι.

Οτιδήποτε θεωρείς πως είναι σωστό, πρέπει να το ζήσεις. Αυτή είναι η μόνη απόδειξη πως είναι σωστό. Αν θεωρείς πως κάτι είναι σωστό κι εσύ ζεις αλλιώς, τότε κοροϊδεύεις τους άλλους και κοροϊδεύεις και τον εαυτό σου.



(Να γίνεις εσύ ο τρόπος ζωής σου)

Απόμακρος έγραψε:Η φιλοσοφία δεν είναι είδος ψυχαγωγίας, δεν είναι μόνο σκέψη, αλλά ύπαρξη. Πρέπει να γίνεις η φιλοσοφία σου, πρέπει να τη ζεις. Nα γίνει η φιλοσοφία σου το ίδιο σου το αίμα και τα κόκαλα και το μεδούλι.

Οτιδήποτε θεωρείς πως είναι σωστό, πρέπει να το ζήσεις. Αυτή είναι η μόνη απόδειξη πως είναι σωστό. Αν θεωρείς πως κάτι είναι σωστό κι εσύ ζεις αλλιώς, τότε κοροϊδεύεις τους άλλους και κοροϊδεύεις και τον εαυτό σου.

(Να γίνεις εσύ ο τρόπος ζωής σου)

Απολυτα σωστα μου φαινονται αυτα που λες απομακρε...αλλα εχω αλλα ενα ερωτημα...
ειπες...
""Οτιδήποτε θεωρείς πως είναι σωστό, πρέπει να το ζήσεις.""
Ομως μηπως ειναι καλλιτερα η απλη διαχρονικη φραση : να μαθαινεις απο τα λαθη των αλλων?
αν κατι το θεωρω σωστο...αλλα οι περρισοτεροι σε αυτη την πραξη που εγω θεωρω σωστη εχουν ασχημες εμπειριες(τρωνε τα μουτρα τους κοινως)...
ειναι σοφο..η εστω "φιλοσοφικο" να τα φαω κι εγω?(αν τα φαω?)
Η μηπως η φραση " να μαθαινεις απο τα λαθη των αλλων " ειναι φραση αυτων που δεν τολμουν?φραση των δειλων?
και μαλιστα εχω μια φραση να την αντικαταστησω...αλλα πριν τη στειλω θα ηθελα να δω την απαντηση σου σε αυτο το ερωτημα


Πρέπει να γίνεις η φιλοσοφία σου
εδω πιστευω οτι μονο αυτο να ελεγες θα ηταν αρκετο πολυ σωστος!!!

Για να θεωρήσω κάτι σωστό πρέπει να το ζήσω. Το ότι το έζησα και το ξέρω, αυτή είναι η μόνη απόδειξη για μένα πως είναι σωστό. Αλλιώς πώς μπορώ να πω ότι είναι σωστό; Δεν θα είναι δική μου γνώμη αλλά ξένη. Αν θεωρώ πως κάτι είναι σωστό και ζω αλλιώς, τότε κοροϊδεύω.

Από τα λάθη μου μαθαίνω. Αλλά μόνο από τα δικά μου λάθη και όχι από τα λάθη των άλλων. Αν δεν ζήσω το δικό μου λάθος δεν θα μάθω. Τα λάθη των άλλων είναι δικό τους θέμα. Οι άλλοι πρέπει να μάθουν από τα λάθη τους και όχι εγώ από τα δικά τους. Αν θεωρήσω πως τάχα έμαθα από τα λάθη των άλλων, τότε πάλι κοροϊδεύω, γιατί αυτή δεν θα είναι δική μου γνώση αλλά ξένη.

Τα λάθη είναι εντάξει, δεν είναι λάθος να κάνουμε λάθη. Ο καθένας κάνει λάθη και ο καθένας πρέπει να τα κάνει. Τα λάθη είναι καλά, μας κρατούν ανθρώπινους. Το να είμαστε ανθρώπινοι είναι πολύ όμορφο. Για να παραμείνει όμως κανείς ανθρώπινος, πρέπει να κάνει λάθη.

Γιατί να κάνουμε τόση φασαρία γι’ αυτά; Δεν χρειάζεται ούτε να βασανίζουμε τον εαυτό μας ούτε να νιώθουμε ένοχοι ούτε και να κατηγορούμε τον εαυτό μας επειδή κάναμε λάθη.

Όλοι κάνουν λάθη και από τα λάθη μας μαθαίνουμε. Απλώς πρέπει να θυμόμαστε να μη ξανακάνουμε το ίδιο λάθος. Να κάνουμε καινούργια λάθη αλλά ποτέ το ίδιο λάθος! Μ’ αυτό τον τρόπο μαθαίνουμε.


(Κάθε μέρα, ας κάνουμε τουλάχιστον ένα καινούργιο λάθος)

Απόμακρος έγραψε: Όλοι κάνουν λάθη και από τα λάθη μας μαθαίνουμε. Απλώς πρέπει να θυμόμαστε να μη ξανακάνουμε το ίδιο λάθος. Να κάνουμε καινούργια λάθη αλλά ποτέ το ίδιο λάθος! Μ’ αυτό τον τρόπο μαθαίνουμε.

(Κάθε μέρα, ας κάνουμε τουλάχιστον ένα καινούργιο λάθος)

Αυτο το ακολουθω κι εγω και λεω στον εαυτο μου :
εχεις το δικαιωμα να κανεις λαθη...ΔΕΝ εχεις ομως το δικαιωμα να τα επαναλαμβανεις....

Ομως η απαντηση που ηθελα να δωσω στο "να μαθαινεις απο τα λαθη των αλλων" ειναι η εξης(ειναι απο ενα φιλοσοφο)...
Να σκεπτομαστε την καθε κατασταση που δεν εχουμε ζησει και να την επεξεργαζομαστε ετσι ωστε οταν μας συμβει να ειναι σαν να την εχουμε ξανα αντιμετωπισει και οχι σαν να τη βλεπουμε πρωτη φορα μπροστα μας....(αυτο περριπου ειχε πει..δεν το εχω τωρα κατα λεξη να το στειλω)...
ετσι νομιζω μαθαινεις την καθε κατασταση και δεν θα ειναι σαν να την αντιμετωπισεις για πρωτη φορα(κυριολοκτικα θα ειναι η πρωτη φορα αλλα το μυαλο θα την εχει επεξεργαστει ηδη) οταν αυτη η κατασταση συμβει... αλλα ετσι ελαχιστοποιεις και την πιθανοτητα λαθους...που ομως και παλι θα μαθεις μια και δε μαθαινουμε μονο απο τα λαθη μας αλλα και απο τις επιτυχιες μας

δεν θα εχεις παντα επιτυχιες...αλλα οι επιτυχιες ειναι και ενα μεσο για αυξημενη αυτοπεποιθηση μια και ετσι δοκιμαζεις νεες καταστασεις ποιο ευκολα(με περρισοτερο θαρος?,τολμη?!!) αρα?μια και δοκιμαζεις ποιο ευκολα και ποιο πολλες φορες...[θα εχεις ποιο πολλα λαθη και ποιο πολλες επιτυχιες] = ποιο μεγαλη εμπειρια....και αν εισαι εξυπνος θα την κανεις γνωση και τη γνωση σοφια

Η επιτυχία φίλε είναι αέρας κοπανιστός.

Αν σκέφτεσαι την επιτυχία, θα σκέφτεσαι επίσης και την αποτυχία, διότι επιτυχία και αποτυχία δεν μπορούν να είναι διαχωρισμένες, αλλά πάνε πακέτο. Αν σκέφτεσαι την επιτυχία, σημαίνει ότι κάπου στο βάθος φοβάσαι την αποτυχία.

Η επιτυχία δίνει μια προβολή του Εγώ, μια φιλοδοξία και μια απληστία. Η πιθανότητα αποτυχίας είναι που μας κάνει διστακτικούς. Και μ’ αυτό το δισταγμό, μ’ αυτή την απληστία, μ’ αυτή τη φιλοδοξία, με όλα αυτά, η δουλειά μας θα είναι πάντοτε σκέτη αναστάτωση. Θα δουλεύουμε εδώ και θα κοιτάζουμε εκεί. Θα περπατάμε στο δρόμο και θα κοιτάζουμε μακριά. Δεν θα είμαστε στο εδώ και τώρα, δεν θα ζούμε μέσα στη στιγμή.

Από τις επιτυχίες μου εγώ δεν έμαθα τίποτε. Αντίθετα, έμαθα πολλά από τις αποτυχίες μου και συνεχώς μαθαίνω. Όσο μάλιστα μεγαλύτερη είναι η αποτυχία μου, τόσο σημαντικότερο είναι το μάθημα που παίρνω απ' αυτή.

Στο «Απόμακρε χάσαμε», γράφω περισσότερα σχετικά μ΄ αυτό, αν θέλεις μπορείς να τα διαβάσεις:

http://ideografhmata.gr/forum/viewtopic ... 944#p54944


Στον τελικό απολογισμό, το μόνο που μετράει είναι το πώς έζησες την κάθε στιγμή της ζωής σου. Ήσουν ευτυχισμένος με τα μικρά πράγματα, τα απλά, τα καθημερινά; Αυτό είναι που μετράει.

Καλύτερα όμως να μη συνεχιστεί ο διάλογός μας σε τούτο το νήμα γιατί ίσως θεωρηθεί πως δεν αφορά το θέμα της φιλοσοφίας.

Για μένα βέβαια τίποτε δεν είναι άσχετο, αλλά εφόσον για τους περισσότερους είναι, πάω πάσο.


(διότι οι διασπάσεις ακόμη και όταν δικαιολογούνται εκ των περιστάσεων, δεν παύουν να προκαλούν ενίοτε πικρία)

Καλύτερα όμως να μη συνεχιστεί ο διάλογός μας σε τούτο το νήμα γιατί ίσως θεωρηθεί πως δεν αφορά το θέμα της φιλοσοφίας.

Κάθε άλλο! Η υποφαινόμενη πιστεύει πως είσαι απολύτως ΜΕΣΑ.
Πολύ καλά τα λες. Συγκροτημένα επίσης. Από μία οπτική γωνία όμως. Κυρίαρχα αυτή του πεσιμιστή...

Αρελα έγραψε:Πολύ καλά τα λες. Συγκροτημένα επίσης. Από μία οπτική γωνία όμως. Κυρίαρχα αυτή του πεσιμιστή...

Ναι; Λες ν' αρχίσω ν' ανησυχώ για τον φίλο παραπάνω, μην έκοψε φλέβες ο φουκαράς μ' αυτά που έγραψα;



Αρελα, με τσιγκλάς ώρες-ώρες τόσο πολύ, που είναι σαν να μου μαστιγώνεις το νου με το καμτσίκι.


Κάτσε χαλαρά, να τα πούμε ένα χεράκι.


Σωστά ξανθιά, καλά με κατάλαβες, υπερασπίζομαι πολλές φορές τις ευεργετικές συνέπειες της απαισιοδοξίας.

Ξεράθηκε το στόμα μου να το λέω, πως δεν καταδέχομαι τα δεκανίκια της ελπίδας!

Το έγραψα κι εδώ σε ανύποπτο χρόνο: http://ideografhmata.gr/forum/viewtopic ... 679#p59679


Η κριτική σκέψη Αρέλα, πρέπει να απελευθερωθεί από τον καταναγκασμό της αισιοδοξίας, η οποία το μόνο που κάνει είναι να επενδύει σε φρούδες ελπίδες.

Η θεωρία της θετικής σκέψης, που ήταν κάποτε στη μόδα, έχει πλέον ξεπεραστεί και έχει καταλήξει στο καλάθι των αχρήστων.

Ξέρεις καλά, πως ο πεσιμισμός σαν κοσμοθεωρία, δεν είναι θέμα προσωπικών διαθέσεων, ούτε ψυχολογικής στάσης που οδηγεί τάχα σε κατάθλιψη, όπως πιστεύουν κάποιοι ανόητοι.

Ο πεσιμισμός αποτελεί σοβαρότατη στοχαστική παράδοση των τελευταίων τριών αιώνων, με τρεις εκδοχές μάλιστα, πολιτιστική, μεταφυσική και υπαρξιακή. Σ' αυτή την τριπλή παράδοση ανήκουν φιλόσοφοι, λογοτέχνες και επιστήμονες, όπως ο Ρουσώ, o Σοπενχάουερ,o Νίτσε, o Καμύ και πολλοί άλλοι μεγάλοι άνδρες, που όλοι έχουν υπερτονίσει πόσο πολύ ερεθίζει την κριτική σκέψη, πράγμα άσχετο με ψυχολογικές διαθέσεις και τα συναφή.

Πεσιμιστής, ναι είμαι, μηδενιστής όχι, γιατί ο μηδενισμός είναι κάτι άλλο. Δεν είμαι ηττοπαθής, είμαι απλώς άγρυπνος και ενήμερος. Δεν παραιτούμαι αλλά ψάχνω πάντα για το καλύτερο σε ένα κόσμο που δεν επιζητεί ολοκλήρωση.

Βλέπω τον χρόνο σαν ένα βάρος παρά σαν μια ώθηση προς τα εμπρός.

Βλέπω την πρόοδο σαν αυταπάτη. Δεν μ' ενδιαφέρει να προχωρήσω διότι δεν πιστεύω ότι υπάρχει κάπου αλλού για να πάω. Είμαι πολύ καλά στο εδώ και τώρα. Βρίσκομαι ήδη μέσα στην αιωνιότητα ζώντας τη στιγμή.

Νοιάζομαι για τις ανθρώπινες, πολύ ανθρώπινες και απτές ανάγκες όλων των συνανθρώπων μου και δεν σκοτίζομαι για ιδεολογίες.

Είμαι χωρίς ιδανικά και δεν πιστεύω στην κοινωνία παρά μόνο στα άτομα.

Το μόνο ερώτημά μου για την κοινωνία, αν είχα κάποιο, θα ήταν να αναρωτηθώ:

Πώς άραγε θα ήταν αν παύαμε να ενδιαφερόμαστε για το μέλλον και προσηλωνόμασταν στο παρόν; Αν δουλεύαμε όχι για μια επερχόμενη κοινωνία αλλά για τη δική μας; Αν προσπαθούσαμε να βελτιώσουμε όχι εκείνο που μοιάζει να πλησιάζει αλλά αυτό που έχει ήδη φτάσει;

Το να φαντάζομαι άλλους κόσμους εκτός του παρόντος ή άλλες κοινωνίες όπου θα ήταν εφικτός τάχα ένας κοινωνικός μετασχηματισμός, το θεωρώ απλώς χάσιμο χρόνου. Το θεωρώ αν θέλεις, ένα παιχνίδι του νου και μια ανόητη επιστημονική φαντασία.

Όχι, δεν θα πάρω.

Ο κόσμος που ζούμε εδώ, δεν είναι αστρικός. Και το μόνο χρέος που έχω στον εαυτό μου είναι να ζω στο εδώ και τώρα, να ζω μέσα στη στιγμή και πουθενά αλλού.

Με το μέλλον και τους άλλους κόσμους ας ασχοληθούν άλλοι.

Και επειδή Αρέλα, μ’ αρέσει να σε κάνω να γελάς, θα σου πω και κάτι ακόμα.



Ένας κυνηγός μια φορά, πήγε ν’ αγοράσει ένα κυνηγόσκυλο. Ύστερα από πολύ ψάξιμο ανακάλυψε ένα σκυλί που μπορούσε να περπατάει πάνω στο νερό.

Ενθουσιασμένος αλλά και σίγουρος ότι θα εντυπωσίαζε τον φίλο του τον Απόμακρο, έναν μίζερο και αιώνιο πεσιμιστή που δεν πίστευε τίποτε και αρνιόταν να εντυπωσιαστεί με οτιδήποτε, τον προσκάλεσε να πάνε μαζί για κυνήγι με το νέο σκύλο του.

Ενώ είχαν στήσει καρτέρι και περίμεναν κρυμμένοι στις όχθες της λίμνης, ένα σμήνος από πάπιες πετάει από πάνω τους. Μπαμ μπαμ, πυροβολούν και μια πάπια πέφτει μέσα στη λίμνη. Τρέχει αμέσως ο σκύλος, πηδάει στη λίμνη, αλλά αντί να βουλιάξει μέσα στο νερό, περπατάει επάνω στην επιφάνεια και επιστρέφει με την πάπια κουνώντας την ουρά του. Αυτό συνεχιζόταν όλη τη μέρα. Κάθε φορά που μια πάπια έπεφτε στο νερό, ο σκύλος έτρεχε επάνω στην επιφάνεια της λίμνης και τους την έφερνε γαυγίζοντας χαρούμενα.

Ο Απόμακρος παρατηρούσε προσεκτικά, έβλεπε τα πάντα αλλά δεν σχολίαζε τίποτα.

Όταν επέστρεφαν, ο κυνηγός ρωτάει τον φίλο του: «Παρατήρησες τίποτα ασυνήθιστο με το νέο μου σκύλο;»

«Μα και βέβαια», απαντάει ο Απόμακρος. «Δεν ξέρει να κολυμπάει».









(Τον σκύλο αυτόν θα μπορούσε να τον έλεγαν και Δία, αν ήταν κυνηγόσκυλο.

Ασπασμούς.)

Απόμακρος έγραψε: Αν σκέφτεσαι την επιτυχία, θα σκέφτεσαι επίσης και την αποτυχία, διότι επιτυχία και αποτυχία δεν μπορούν να είναι διαχωρισμένες, αλλά πάνε πακέτο. Αν σκέφτεσαι την επιτυχία, σημαίνει ότι κάπου στο βάθος φοβάσαι την αποτυχία.

Δεν εννοω οτι εχω στο νου μου την επιτυχια και δρω παντα και μονο για αυτο....
οταν πχ ανοιγεις ενα κουτι το ανοιγεις για να μαθεις... οχι μηπως και βρεις ενα καλο περιεχομενο αλλα για να μαθαινεις απο το ανγωστο περιεχομενο...
αμα βρεις χρυσο απλα δεν θα εχεις τοσο πολλυ αναγκη τα ψευτοπολυτιμα χαρτακια(χρηματα)
αν βρεις σκ@τ@ θα εχεις μαλλον καλο λιπασμα
παντα ανοιγεις το κουτι για να μαθεις και οχι μηπως και εισαι τυχερος.
οτι και αν βρεις μπορει να ειναι καλο για σενα τιποτα δεν ειναι αχρηστο και δεν εννοω τα υλικα...

Η επιτυχία δίνει μια προβολή του Εγώ, μια φιλοδοξία και μια απληστία. Η πιθανότητα αποτυχίας είναι που μας κάνει διστακτικούς. Και μ’ αυτό το δισταγμό, μ’ αυτή την απληστία, μ’ αυτή τη φιλοδοξία, με όλα αυτά, η δουλειά μας θα είναι πάντοτε σκέτη αναστάτωση. Θα δουλεύουμε εδώ και θα κοιτάζουμε εκεί. Θα περπατάμε στο δρόμο και θα κοιτάζουμε μακριά. Δεν θα είμαστε στο εδώ και τώρα, δεν θα ζούμε μέσα στη στιγμή.

σωστα.... αν ζουμε μονο για επιτυχια εχεις δικιο

Στο «Απόμακρε χάσαμε», γράφω περισσότερα σχετικά μ΄ αυτό, αν θέλεις μπορείς να τα διαβάσεις:

ναι το διαβασα...απλα να ξερεις οτι ο καθενας μας λειτουργει με βαση τις εμπειριες του...το σωστο το δικο σου ισως για τη νοηση του αλλου να ειναι καταστροφη γιατι απλα οπως ειπες ειναι και αυτος μοναδικος με δικα του χαρισματα και μειονεκτηματα...

Στον τελικό απολογισμό, το μόνο που μετράει είναι το πώς έζησες την κάθε στιγμή της ζωής σου. Ήσουν ευτυχισμένος με τα μικρά πράγματα, τα απλά, τα καθημερινά; Αυτό είναι που μετράει.

Η κριτική σκέψη Αρέλα, πρέπει να απελευθερωθεί από τον καταναγκασμό της αισιοδοξίας, η οποία το μόνο που κάνει είναι να επενδύει σε φρούδες ελπίδες.

για μενα και η θετικη και η αρνητικη...πρεπει να ζουμε για να μαθαινουμε απο ολλα...και οταν ωραιοποιουμε μια κατασταση και οταν την βλεπουμε αρνητικα παντα θελοντας και μη με αυτο τον τροπο κοιταμε μεσα απο ενα πρισμα οπου τα πραγματα ειναι αλλοιωμενα.

Η θεωρία της θετικής σκέψης, που ήταν κάποτε στη μόδα, έχει πλέον ξεπεραστεί και έχει καταλήξει στο καλάθι των αχρήστων.

σωστα......

Όταν επέστρεφαν, ο κυνηγός ρωτάει τον φίλο του: «Παρατήρησες τίποτα ασυνήθιστο με το νέο μου σκύλο;»

«Μα και βέβαια», απαντάει ο Απόμακρος. «Δεν ξέρει να κολυμπάει».

Ναι γιατι αυτο θα ηταν μαλλον κατι που του χαριστηκε απο τη φυση...
αν ενας ανθρωπος το εκανε αυτο και ηταν κατι που ειχε καταφερει μεσα απο τους κοπους του?
ο Απομακρος θα εδινε και παλι την ιδια απαντηση?
μηπως τοτε ο απομακρος αν εδινε την ιδια απαντηση δεν θα ηταν σε θεση να εκτιμησει τους ανθρωπινους κοπους
και μαλλον την ικανοτητα αυτου που το καταφερε να γινει καλλιτερος?
μηπως αυτος ο τροπος σκεψης του... δεν επιτρεπει την εξελιξη του ανθρωπου?αλλα τον κραταει "γειωμενο" στις καθημερινες λανθασμενες συνηθειες και τροπο ζωης(κακη παιδεια οπως ειχες πει?)?
γιατι αραγε?
η μηπως ο Απομακρος θα ελεγε κατι αλλο?

Καλώς τον κι ανησύχησα!

Όπως είπα και πριν, αν έβλεπα ένα σκυλί να περπατάει στη λίμνη, π.χ. τον Δία, θα έλεγα πως δεν ξέρει κολύμπι.

Αν έβλεπα έναν άνθρωπο να περπατάει στη λίμνη, θα τον παρατηρούσα προσεκτικά και θα έλεγα απλώς ότι δεν είναι φυσικό.

Είμαστε πλασμένοι για να κολυμπάμε και όχι για να περπατάμε πάνω στο νερό. Όποιος θέλει να το κάνει ας το κάνει, αλλά θα είναι γκουρού και δεν μ΄ενδιαφέρει.



(ούτε φυσικά σημαίνει πως θα ήταν τάχα καλύτερος από εμένα που ξέρω κολύμπι)

Απόμακρος έγραψε:
(ούτε φυσικά σημαίνει πως θα ήταν τάχα καλύτερος από εμένα που ξέρω κολύμπι)

Σιγουρα δεν θα ειναι καλλιτερος απο σενα ετσι γενικα...αλλα...
σιγουρα θα ηταν καλλιτερος απο σενα στο θεμα οτι δεν θα μπορουσες να περπατισεις στο νερο μια και αυτος δεν θα εχει πια αυτη την αναγκη αφου περπαταει πανω του ....
αλλα και παλι για σενα αυτο θα μπορουσε να ειναι απλα ασημαντο μια και ο σκοπος σου σαν ανθρωπος ισως να μην ειναι το να περπατας στο νερο

...αλλα και παλι για σενα αυτο θα μπορουσε να ειναι απλα ασημαντο... μια και ο σκοπος σου σαν ανθρωπος ισως να μην ειναι το να περπατας στο νερο

Καλά που το κατάλαβες



Βλέπεις λοιπόν ξανθιά που είχα δίκιο όταν σου 'λεγα πως δεν υπάρχουν αυτονόητα;

Δηλαδή χρειάζεται να εξηγούμε συνέχεια ότι σκοπός μας σαν άνθρωποι δεν είναι να περπατάμε στο νερό ούτε και να πετάμε στ' άστρα, αφού για κάποιους ούτε κι αυτό ακόμα είναι αυτονόητο.

Μα και βεβαια!!πως αλλοιως θα μπορουσε να ειναι??
αφου δεν υπαρχει σε κανενα βιβλιο "κανονων" ποιος ειναι ο σκοπος του ανθρωπου....

ο καθενας θετει οποιο σκοπο θελει μια και για αυτον ειναι σωστος...
οι αλλοι?το μονο που εχουμε να κανουμε ειναι να σεβαστουμε(οχι με το ζορι να αποδεχτουμε) την αποφαση του...

στο τελος...μονο εκει θα φανει το σωστο....
οσοι ειναι ετσι λιγο πριν το τελος τους...αυτοι θα ειχαν παρει τη σωστη αποφαση...και αν μην ειναι μονο ενα ο "σωστος" τροπος ζωης

δεν χρειαζεται να επαναλαμβανω το Σολωνα...

Για τον Σόλωνα δεν ξέρω πολλά, αλλά μπορώ να σου μιλήσω για τον Επίκουρο που με διδάσκει.

Λέει λοιπόν ο Επίκουρος ότι σημασία δεν έχει τι φέρνει την ευτυχία, αλλά τι είναι ευτυχία.

Και ευτυχία δεν είναι τίποτε άλλο από την διαχρονικά καλή διάθεση του ανθρώπου.

Αυτό ακολουθώ κι εγώ, γιατί πιστεύω πως είναι στο χέρι μου να κατορθώσω αυτή την διαχρονική ψυχική γαλήνη.

Και για να το συνδέσω και με τα λάθη που έλεγα πριν, αυτό είναι το νόημα της φράσης «Λάθε Βιώσας»:


(Βλ. και Χάρη Λύτα, «Λάθε βιώσας» Η επικούρεια τέχνη του ευ ζην.
Εκδόσεις «Κέδρος» 2004)