Σπουδαιότητα και ανωτερότητα..
Δημοσιεύτηκε: Τρί 12 Φεβ 2008, 20:43
Σπουδαιότητα και ανωτερότητα της φυλής
Όπως κάθε έννοια, έτσι και κάθε αρετή μπορεί να είναι ωφέλιμη ή και καταστρεπτική.
Αυτό που γράφω θα γίνει αντιληπτό παρακάτω.
Το αίσθημα ανωτερότητας, σε μια φυλή, απαιτεί ένδοξο και παραγωγικό παρελθόν για να είναι πραγματικό, ειδάλλως είναι απλώς μια ψευδαίσθηση.
Καμιάς φυλής το αίμα δεν έχει κάτι θεϊκό, υπερφυσικό ή κάτι το ιερό απ' την αρχή της γενέσεώς της, για να λέγεται ανώτερη.
Η σπουδαιότητα και η ανωτερότητα είναι δύο αρετές που αποκτώνται έπειτα από πολλούς μόχθους και συλλογικούς και ατομικούς αγώνες.
Η δημιουργία πολιτισμού, καλλιτεχνημάτων και ανδραγαθημάτων είναι κάποιοι συντελεστές οι οποίοι εξευγενίζουν τη φυλή.
Η ελληνική φυλή έχει κερδίσει επάξια αυτές τις αρετές.
Ο εξευγενισμός της, για τον οποίον συνέβαλαν παράγοντες όπως το φυσικό περιβάλλον, τα ταξίδια κ.ά. αποδεικνύεται από τον πολιτισμικό, καλλιτεχνικό και γενικώς τον πνευματικό πλούτο που κληροδότησε στις νεότερες γενεές.
Οι Έλληνες ήσαν ανέκαθεν υπερήφανοι και αυτή η υπερηφάνεια πήγαζε από πραγματικούς λόγους που προαναφέρθησαν και όχι από προσδοκούμενες ουτοπίες.
Μέγα καθήκον είχαν να ξεπεράσουν τους προγόνους σε θάρρος, ευφυΐα και μεγαλοψυχία για να εξευγενισθεί και να δυναμώσει όσο δύναται το γένος.
Σ' αυτό το σημείο, πρέπει να διαχωρίσω την πραγματική, γνήσια ανωτερότητα η οποία πηγάζει από τα μεγαλουργήματα, από την έκδηλη αλαζονεία η οποία συχνά-πυκνά ενδύεται το "φόρεμα της ανωτερότητος".
Οι Έλληνες δεν είναι ο μοναδικός υπερήφανος λαός στην ιστορία, φυσικά, αλλά είναι ο μοναδικός ίσως που δεν έγινε αιτία να δαιμονοποιηθεί η ανωτερότητα, αναγκάζοντας τις μεταγενέστερες γενεές να εξοστρακίσουν κάθε αίσθημα υπερηφάνειας και σπουδαιότητας, τρέποντάς τις σε μια αρρωστημένη αντι-παραγωγική μετριοπάθεια.
Ο Εβραϊκός λαός, επί παραδείγματι, ο οποίος δεν μόχθησε και δεν μεγαλούργησε ποτέ, εμποτίζεται από τα θρησκευτικά του βιβλία με μια υποτιθέμενη ανωτερότητα δημιουργώντας μίσος προς αλλόφυλους και αλλόθρησκους και κάνοντας λόγο για "κυριαρχικά δικαιώματα" ο κατά τ' άλλα... περιούσιος λαός του Θεού.
Αυτή η μορφή "ανωτερότητος" - αλαζονεία είναι ο σωστός ορισμός - είναι προϊόν μιας υποβαλλόμενης κατάστασης που θέλει τον Εβραίο τέκνο του Θεού και τους άλλους λαούς δούλους τού τέκνου του, τους αποκαλούμενους μη-εβραίους.
Κάποιοι άλλοι λαοί, όπως ο Περσικός, παρά τη δημιουργία πολιτισμού, αυτός ήταν απόκτημα των ανώτερων τάξεων.
Δικαιολόγησαν την επεκτατική τους πολιτική με την ιδέα της "ανωτερότητας της φυλής" τους προσδίδοντας οι ίδιοι στους εαυτούς τους κυριαρχικά δικαιώματα, εις βάρος των αδύναμων στρατιωτικά λαών.
Εν αντιθέσει, ενώ επί αιώνες οι Έλληνες θεωρούσαν το γένος τους ευγενές και όχι βάρβαρο, ουδέποτε εκστρατεύσαν για να επιδείξουν την ανωτερότητά τους.
Ο Θαλής από την Μίλητο, αν και ο ίδιος δήλωνε τυχερός που εγεννήθη Έλλην και όχι βάρβαρος, δεν θα μπορούσε να κατηγορηθεί για φυλετικό μίσος, ούτε καν για περιφρόνηση αφού ο ίδιος εταξίδευε σε χώρες της Μεσογείου ανταλλάζοντας ή διασταυρώνοντας γνώσεις.
Μία ή πολλές φυλές εξευγενίζονται από τα ίδια τους τα δημιουργήματα και από τον επηρεασμό μιας άλλης φυλής η οποία μεγαλουργεί - π.χ. επηρεασμός της εποχής του Διαφωτισμού από την Ελλάδα και ο εξελληνισμός των Ρωμαίων.
Ένας λαός που δεν έκανε τίποτα πέραν της ικανοποιήσεως των φυσικών αναγκών του (τροφή, αφόδευση, ύπνο, έρωτα), αυτός δεν μπορεί να θεωρείται εξευγενισμένος καθώς θα παραμείνει σε πρωτόγονο επίπεδο, ούτε μπορεί να καυχιέται για πολλά όταν εκπολιτιστεί.
Ποιος, λοιπόν, θα μπορούσε ν' αμφισβητήσει το κατά πολύ ανώτερο επίπεδο των Ελλήνων από τους υπόλοιπους λαούς; Τολμώ να πω, ουδείς.
Μας επιβεβαιώνουν οι νεότεροι, ξένοι φιλόσοφοι, πολιτικοί και επιστήμονες που θεωρούν τους Έλληνες πνευματικούς τους πατέρες και παραδέχονται πως δίχως τη δική μας συμβολή η ανθρώπινη διανόηση και η εξέλιξη της επιστήμης θα προχωρούσαν με πολύ αργό ρυθμό.
Όταν η παλαιότερη γενιά παραδίδει εμπλουτισμένη την κληρονομιά στην νεότερη, τότε επιτυγχάνεται η ανάπτυξη του γένους.
Και επειδή η φυλή δεν είναι κάτι στατικό, αλλά έχει τις γενεές όπως κάθε δένδρο έχει τα παλιά και νέα φυλλώματά του, οι καρποί της ανωτερότητας μεταφέρονται στη νέα γενιά αναθέτοντάς της συνάμα μια ιερή αποστολή: Να την κάνει σπουδαιότερη.
Οι Έλληνες εκπολίτισαν και ανάγκασαν όλον τον κόσμο να υποκλιθεί μπροστά τους, όχι με την σπάθα, όχι με τον βίαιο εξαναγκασμό.
Πολεμικό ήθος και ανωτερότητα
Μια ακόμη αρετή η οποία αποκτάται με κόπο και συμβάλλει στη διατήρηση του ηθικού του λαού, είναι το ήθος των πολεμιστών, το οποίο σφυρηλατείται από τα διδάγματα των σοφών και από τις θυσίες των μαχητών. Πράξεις και θεωρίες που εναρμονίζονται με το πνεύμα του ηρωισμού.
Τα βιβλία που μας διασώζονται μας δείχνουν περίτρανα ότι το πρότυπο των Ελλήνων πολεμιστών ήταν οι ήρωες, ζώντες και μη. Στόχος τους η αιώνια δόξα και τιμή.
Σε αντίθεση και πάλι, λοιπόν, με τους λαούς εκείνης της εποχής, δεν είχαν ως μοναδική ανταμοιβή το πλιάτσικο.
Οι λαοί της Ανατολής θυσίαζαν τη ζωή τους για ένα δυνάστη - μη μπορώντας διαφορετικά - με μοναδική τους ανταμοιβή το λεγόμενο πλιάτσικο: Αρπαγή κάθετι πολύτιμου αντικειμένου από τις κατοικίες και μη, βιασμός γυναικών και άλλα έκτροπα.
Κάθε Έλληνας πολεμιστής είχε αξία, αφού δεν ήταν ένας δούλος αλλά ελεύθερος πολίτης και είχε την ευκαιρία να δοξασθεί στο πεδίο της μάχης, αποκτώντας έτσι τιμή, δοξάζοντας την οικογένειά του και αποδεικνύοντας στους νέους ότι δεν υπάρχει ιερότερος λόγος και ενδοξότερο τέλος απ' το να σκοτωθείς για την πατρίδα.
Πέραν, όμως, του κοινού πολεμιστή, ακόμη και οι πολεμιστές που κατείχαν θέση ηγήτορος ξεχώριζαν απ' τους υπόλοιπους σε στρατηγική, φιλευσπλαχνία και αίτια που πολεμούσαν...
Ο βασιλιάς Αγησίλαος, ο Μ. Αλέξανδρος και ο Πέρσης Κύρος (που αποτελεί τρανο παράδειγμα γι' άλλο λόγο).
Ο πρώτος, ο Βασιλέας Αγησίλαος, δίκαιος, δεν απέφευγε να αποστομώνει τους σοφιστές που υμνούσαν τον πόλεμο δίχως να έχουν ακούσει ποτέ τα τύμπανά του. Εκστρατεύοτας στην Ιωνία για ν' απελευθερώσει τους Έλληνες, υπήρξε φιλεύσπλαχνος απέναντι στους Πέρσες οι οποίοι αντιθέτως πολλάκις διέλυσαν ορκισμένες συμφωνίες.
Ο δεύτερος, ο Μ. Αλέξανδρος, ο πρώτος στην ιστορία που απέκτησε το συνοδευτικό Μέγας, ενσάρκωνε δύο ιδέες: την ιδέα της απελευθέρωσης των ελληνικών πόλεων της Ιωνίας και τη διάλυση της Περσικής αυτοκρατορίας που πάντοτε υπονόμευε την ελευθερία των Ελλήνων.
Απέδειξε εμπράκτως το ευγενικό της φυλής μας εκπολιτίζοντας και αντιμετωπίζοντας όλους τους λαούς ως υπηκόους και όχι σαν δούλους, προσφέροντάς τους δικαιώματα ελευθερίας στη χώρα τους με μοναδική υποχρέωση τον χρηματικό φόρο υποτελείας.
Έγινε ζώσα θεότητα των Αιγυπτίων δίχως ν' απαιτήσει ποτέ κάτι τέτοιο, τον Κοράνι τον παριστάνει ως έναν από τους Προφήτες και φυλές της Ινδίας καυχιώνται πως είναι απόγονοί του.
Τέλος, θαυμάσιο παράδειγμα ανώτερου, γενναίου και ευγενούς στρατηλάτη ηγήτορα, είναι ο Πέρσης βασιλέας Κύρος, ο απελευθερωτής του περσικού λαού από τον μηδικό ζυγό. Δοξάσθηκε και από τον Ξενοφώντα. Δεν τον ανέφερα όμως για ν' αποδείξω την σπουδαιότητά του, αλλά για ν' αποδείξω το κατά πολύ κατώτερο επίπεδο των υπολοίπων Περσών βασιλέων ή και κατώτερων αξιωματικών. Γιατί δεν υπάρχει άλλη προσωπικότητα σαν τον Κύρο στα χρονικά των Περσών; Γιατί πολύ απλά, όπως σε κάθε φυλή, ήταν μια φωτεινή μεν αλλά παροδική δε φωτεινή προσωπικότητα. Δεν ήταν ο λαός που γαλούχησε αυτόν τον άνθρωπο. Ένας λαός στον οποίον μεγαλούργησε πλήθος άξιων ηγητόρων, σημαίνει ότι αυτός γαλουχεί και επιδιώκει τη δημιουργία τέτοιων ανθρώπων. Διαφέρει η τυχαία ή η βιωματική δημιουργία άξιων ανθρώπων από την ενσυνείδητη δημιουργία που παράγει ένας λαός.
Το ήθος του Έλληνα πολεμιστή απέτρεπε από βαρβαρότητες, ιεροσυλίες και ανώφελες βιαιοπραγίες, όχι γιατί φοβούνταν τότε να χαρακτηρισθούν βάνδαλοι, αλλά γιατί το θεωρούσαν άνανδρο (σφαγές βρεφών, γυναικών, βιασμοί, πλιάτσικο) και δεν είχαν θέση τέτοιες πράξεις σ' ένα άσπιλο, τίμιο πολεμιστή, δεν άρμοζαν.
Όταν κατά την μονομαχία ο Έκτορας έπεσε κάτω σκοντάφτωντας σε μια πέτρα, ο Αχιλλέας τον προέτρεπε λέγοντάς του: "Σήκω όρθιος, Έκτορα, δεν θ' αφήσω μια πέτρα να μου παρει τη δόξα". Μία απ' τις πάμπολλες διδαχές της μυθολογίας, είναι και η διδαχή του ήρωα πολεμιστή, όπου για τον οποίον ήταν ανανδρία η θανάτωση πεσμένου πολεμιστή. Αυτό το ιδεώδες διατηρήθηκε και επί Βυζαντίου.
Η διαφορά επιπέδου αποδεικνύεται και στη χιλιόχρονη βυζαντινή αυτοκρατορία η οποία βομβαρδίζεται από προπαγάνδα τα τελευταία χρόνια. Την στιγμή που οι δυτικοί είχαν ξεκινήσει το παράλογο κυνηγητό μαγισσών και αιρετικών το οποίο έγινε θεσμός τον 13ο αιώνα και κορυφώθηκε τον 17ο, γράφοντας χιλιάδες μαύρες σελίδες, οι Βυζαντινοί μεγαλούργησαν και μάχονταν με τα βόρεια εκστρατευτικά φύλα, τα βουλγαρικά, που σάρωναν στο πέρασμά τους υπό τις διαταγές του Τσάρου τις πόλεις της Μακεδονίας και του Έβρου (βλ. Αδριανούπολη).
Το ηθικό των Ελλήνων παρέμενε απτόητο και κορυφώθηκε με την νίκη των Βυζαντινών επί βασιλείας Βασιλείου του Βουλγαροκτόνου.
Δημιούργησαν λογίους, τεχνίτες, γενναίους πολεμιστές που δεν περιορίστηκαν στα κτηνώδη βασανιστήρια που υπέστησαν επιστήμονες, γυναίκες και λοιποί αντιφρονούντες της Δύσης με την κατηγορία του "αιρετικού".
Όπως κάθε άνθρωπος που δεν είναι υπερήφανος για τον εαυτό του δεν θα προσφέρει ποτέ, παρά θα ζητά να του δώσουν επιβαρύνοντας τους άλλους, έτσι κι ένας λαός ευνουχισμένος από υπερηφάνεια και σπουδαιότητα θα παρακμάσει και έπειτα από μια καταστροφή χειρότερη και από μιας πολεμικής ήττας, θα γίνει έρμαιο των ισχυρότερων.
Η υπερηφάνεια σαν κινητήριος μοχλός για δημιουργία και ενδυνάμωση είναι αναγκαία και πραγματική, αν πηγάζει από αληθή γεγονότα και επιτεύγματα. Ο λαός μας, έχει κάθε λόγο να υπερηφανεύεται και του παραδίδεται ένα τεράστιο οικοδόμημα ως παρακαταθήκη. Οφείλει να το παραδώσει μεγαλύτερο και ομορφότερο στους νεότερους.
"Ο θάνατος είναι καλός για εκείνον που πέφτει στην πρώτη γραμμή, σαν παλικάρι, πολεμώντας για την πατρίδα του [...] με καρδιά ας πολεμήσουμε για την πατρίδα, για τα παιδιά μας ας πεθάνουμε χωρίς να λυπηθούμε τις ζωές μας [...] και στη μάχη λησμονείστε της ζωής το γητεμό. Τους παλιούς, που πια δεν έχουν ελαφρά τα γόνατά τους με φυγή μη παρατήστε [...] αλλά ψύχραιμα τα πόδια ο καθείς ας καλανοίξει, κι ας σταθεί στερεά, τα χείλη με τα δόντια του αφού σφίξει"...
ΤΥΡΤΑΙΟΣ
Όπως κάθε έννοια, έτσι και κάθε αρετή μπορεί να είναι ωφέλιμη ή και καταστρεπτική.
Αυτό που γράφω θα γίνει αντιληπτό παρακάτω.
Το αίσθημα ανωτερότητας, σε μια φυλή, απαιτεί ένδοξο και παραγωγικό παρελθόν για να είναι πραγματικό, ειδάλλως είναι απλώς μια ψευδαίσθηση.
Καμιάς φυλής το αίμα δεν έχει κάτι θεϊκό, υπερφυσικό ή κάτι το ιερό απ' την αρχή της γενέσεώς της, για να λέγεται ανώτερη.
Η σπουδαιότητα και η ανωτερότητα είναι δύο αρετές που αποκτώνται έπειτα από πολλούς μόχθους και συλλογικούς και ατομικούς αγώνες.
Η δημιουργία πολιτισμού, καλλιτεχνημάτων και ανδραγαθημάτων είναι κάποιοι συντελεστές οι οποίοι εξευγενίζουν τη φυλή.
Η ελληνική φυλή έχει κερδίσει επάξια αυτές τις αρετές.
Ο εξευγενισμός της, για τον οποίον συνέβαλαν παράγοντες όπως το φυσικό περιβάλλον, τα ταξίδια κ.ά. αποδεικνύεται από τον πολιτισμικό, καλλιτεχνικό και γενικώς τον πνευματικό πλούτο που κληροδότησε στις νεότερες γενεές.
Οι Έλληνες ήσαν ανέκαθεν υπερήφανοι και αυτή η υπερηφάνεια πήγαζε από πραγματικούς λόγους που προαναφέρθησαν και όχι από προσδοκούμενες ουτοπίες.
Μέγα καθήκον είχαν να ξεπεράσουν τους προγόνους σε θάρρος, ευφυΐα και μεγαλοψυχία για να εξευγενισθεί και να δυναμώσει όσο δύναται το γένος.
Σ' αυτό το σημείο, πρέπει να διαχωρίσω την πραγματική, γνήσια ανωτερότητα η οποία πηγάζει από τα μεγαλουργήματα, από την έκδηλη αλαζονεία η οποία συχνά-πυκνά ενδύεται το "φόρεμα της ανωτερότητος".
Οι Έλληνες δεν είναι ο μοναδικός υπερήφανος λαός στην ιστορία, φυσικά, αλλά είναι ο μοναδικός ίσως που δεν έγινε αιτία να δαιμονοποιηθεί η ανωτερότητα, αναγκάζοντας τις μεταγενέστερες γενεές να εξοστρακίσουν κάθε αίσθημα υπερηφάνειας και σπουδαιότητας, τρέποντάς τις σε μια αρρωστημένη αντι-παραγωγική μετριοπάθεια.
Ο Εβραϊκός λαός, επί παραδείγματι, ο οποίος δεν μόχθησε και δεν μεγαλούργησε ποτέ, εμποτίζεται από τα θρησκευτικά του βιβλία με μια υποτιθέμενη ανωτερότητα δημιουργώντας μίσος προς αλλόφυλους και αλλόθρησκους και κάνοντας λόγο για "κυριαρχικά δικαιώματα" ο κατά τ' άλλα... περιούσιος λαός του Θεού.
Αυτή η μορφή "ανωτερότητος" - αλαζονεία είναι ο σωστός ορισμός - είναι προϊόν μιας υποβαλλόμενης κατάστασης που θέλει τον Εβραίο τέκνο του Θεού και τους άλλους λαούς δούλους τού τέκνου του, τους αποκαλούμενους μη-εβραίους.
Κάποιοι άλλοι λαοί, όπως ο Περσικός, παρά τη δημιουργία πολιτισμού, αυτός ήταν απόκτημα των ανώτερων τάξεων.
Δικαιολόγησαν την επεκτατική τους πολιτική με την ιδέα της "ανωτερότητας της φυλής" τους προσδίδοντας οι ίδιοι στους εαυτούς τους κυριαρχικά δικαιώματα, εις βάρος των αδύναμων στρατιωτικά λαών.
Εν αντιθέσει, ενώ επί αιώνες οι Έλληνες θεωρούσαν το γένος τους ευγενές και όχι βάρβαρο, ουδέποτε εκστρατεύσαν για να επιδείξουν την ανωτερότητά τους.
Ο Θαλής από την Μίλητο, αν και ο ίδιος δήλωνε τυχερός που εγεννήθη Έλλην και όχι βάρβαρος, δεν θα μπορούσε να κατηγορηθεί για φυλετικό μίσος, ούτε καν για περιφρόνηση αφού ο ίδιος εταξίδευε σε χώρες της Μεσογείου ανταλλάζοντας ή διασταυρώνοντας γνώσεις.
Μία ή πολλές φυλές εξευγενίζονται από τα ίδια τους τα δημιουργήματα και από τον επηρεασμό μιας άλλης φυλής η οποία μεγαλουργεί - π.χ. επηρεασμός της εποχής του Διαφωτισμού από την Ελλάδα και ο εξελληνισμός των Ρωμαίων.
Ένας λαός που δεν έκανε τίποτα πέραν της ικανοποιήσεως των φυσικών αναγκών του (τροφή, αφόδευση, ύπνο, έρωτα), αυτός δεν μπορεί να θεωρείται εξευγενισμένος καθώς θα παραμείνει σε πρωτόγονο επίπεδο, ούτε μπορεί να καυχιέται για πολλά όταν εκπολιτιστεί.
Ποιος, λοιπόν, θα μπορούσε ν' αμφισβητήσει το κατά πολύ ανώτερο επίπεδο των Ελλήνων από τους υπόλοιπους λαούς; Τολμώ να πω, ουδείς.
Μας επιβεβαιώνουν οι νεότεροι, ξένοι φιλόσοφοι, πολιτικοί και επιστήμονες που θεωρούν τους Έλληνες πνευματικούς τους πατέρες και παραδέχονται πως δίχως τη δική μας συμβολή η ανθρώπινη διανόηση και η εξέλιξη της επιστήμης θα προχωρούσαν με πολύ αργό ρυθμό.
Όταν η παλαιότερη γενιά παραδίδει εμπλουτισμένη την κληρονομιά στην νεότερη, τότε επιτυγχάνεται η ανάπτυξη του γένους.
Και επειδή η φυλή δεν είναι κάτι στατικό, αλλά έχει τις γενεές όπως κάθε δένδρο έχει τα παλιά και νέα φυλλώματά του, οι καρποί της ανωτερότητας μεταφέρονται στη νέα γενιά αναθέτοντάς της συνάμα μια ιερή αποστολή: Να την κάνει σπουδαιότερη.
Οι Έλληνες εκπολίτισαν και ανάγκασαν όλον τον κόσμο να υποκλιθεί μπροστά τους, όχι με την σπάθα, όχι με τον βίαιο εξαναγκασμό.
Πολεμικό ήθος και ανωτερότητα
Μια ακόμη αρετή η οποία αποκτάται με κόπο και συμβάλλει στη διατήρηση του ηθικού του λαού, είναι το ήθος των πολεμιστών, το οποίο σφυρηλατείται από τα διδάγματα των σοφών και από τις θυσίες των μαχητών. Πράξεις και θεωρίες που εναρμονίζονται με το πνεύμα του ηρωισμού.
Τα βιβλία που μας διασώζονται μας δείχνουν περίτρανα ότι το πρότυπο των Ελλήνων πολεμιστών ήταν οι ήρωες, ζώντες και μη. Στόχος τους η αιώνια δόξα και τιμή.
Σε αντίθεση και πάλι, λοιπόν, με τους λαούς εκείνης της εποχής, δεν είχαν ως μοναδική ανταμοιβή το πλιάτσικο.
Οι λαοί της Ανατολής θυσίαζαν τη ζωή τους για ένα δυνάστη - μη μπορώντας διαφορετικά - με μοναδική τους ανταμοιβή το λεγόμενο πλιάτσικο: Αρπαγή κάθετι πολύτιμου αντικειμένου από τις κατοικίες και μη, βιασμός γυναικών και άλλα έκτροπα.
Κάθε Έλληνας πολεμιστής είχε αξία, αφού δεν ήταν ένας δούλος αλλά ελεύθερος πολίτης και είχε την ευκαιρία να δοξασθεί στο πεδίο της μάχης, αποκτώντας έτσι τιμή, δοξάζοντας την οικογένειά του και αποδεικνύοντας στους νέους ότι δεν υπάρχει ιερότερος λόγος και ενδοξότερο τέλος απ' το να σκοτωθείς για την πατρίδα.
Πέραν, όμως, του κοινού πολεμιστή, ακόμη και οι πολεμιστές που κατείχαν θέση ηγήτορος ξεχώριζαν απ' τους υπόλοιπους σε στρατηγική, φιλευσπλαχνία και αίτια που πολεμούσαν...
Ο βασιλιάς Αγησίλαος, ο Μ. Αλέξανδρος και ο Πέρσης Κύρος (που αποτελεί τρανο παράδειγμα γι' άλλο λόγο).
Ο πρώτος, ο Βασιλέας Αγησίλαος, δίκαιος, δεν απέφευγε να αποστομώνει τους σοφιστές που υμνούσαν τον πόλεμο δίχως να έχουν ακούσει ποτέ τα τύμπανά του. Εκστρατεύοτας στην Ιωνία για ν' απελευθερώσει τους Έλληνες, υπήρξε φιλεύσπλαχνος απέναντι στους Πέρσες οι οποίοι αντιθέτως πολλάκις διέλυσαν ορκισμένες συμφωνίες.
Ο δεύτερος, ο Μ. Αλέξανδρος, ο πρώτος στην ιστορία που απέκτησε το συνοδευτικό Μέγας, ενσάρκωνε δύο ιδέες: την ιδέα της απελευθέρωσης των ελληνικών πόλεων της Ιωνίας και τη διάλυση της Περσικής αυτοκρατορίας που πάντοτε υπονόμευε την ελευθερία των Ελλήνων.
Απέδειξε εμπράκτως το ευγενικό της φυλής μας εκπολιτίζοντας και αντιμετωπίζοντας όλους τους λαούς ως υπηκόους και όχι σαν δούλους, προσφέροντάς τους δικαιώματα ελευθερίας στη χώρα τους με μοναδική υποχρέωση τον χρηματικό φόρο υποτελείας.
Έγινε ζώσα θεότητα των Αιγυπτίων δίχως ν' απαιτήσει ποτέ κάτι τέτοιο, τον Κοράνι τον παριστάνει ως έναν από τους Προφήτες και φυλές της Ινδίας καυχιώνται πως είναι απόγονοί του.
Τέλος, θαυμάσιο παράδειγμα ανώτερου, γενναίου και ευγενούς στρατηλάτη ηγήτορα, είναι ο Πέρσης βασιλέας Κύρος, ο απελευθερωτής του περσικού λαού από τον μηδικό ζυγό. Δοξάσθηκε και από τον Ξενοφώντα. Δεν τον ανέφερα όμως για ν' αποδείξω την σπουδαιότητά του, αλλά για ν' αποδείξω το κατά πολύ κατώτερο επίπεδο των υπολοίπων Περσών βασιλέων ή και κατώτερων αξιωματικών. Γιατί δεν υπάρχει άλλη προσωπικότητα σαν τον Κύρο στα χρονικά των Περσών; Γιατί πολύ απλά, όπως σε κάθε φυλή, ήταν μια φωτεινή μεν αλλά παροδική δε φωτεινή προσωπικότητα. Δεν ήταν ο λαός που γαλούχησε αυτόν τον άνθρωπο. Ένας λαός στον οποίον μεγαλούργησε πλήθος άξιων ηγητόρων, σημαίνει ότι αυτός γαλουχεί και επιδιώκει τη δημιουργία τέτοιων ανθρώπων. Διαφέρει η τυχαία ή η βιωματική δημιουργία άξιων ανθρώπων από την ενσυνείδητη δημιουργία που παράγει ένας λαός.
Το ήθος του Έλληνα πολεμιστή απέτρεπε από βαρβαρότητες, ιεροσυλίες και ανώφελες βιαιοπραγίες, όχι γιατί φοβούνταν τότε να χαρακτηρισθούν βάνδαλοι, αλλά γιατί το θεωρούσαν άνανδρο (σφαγές βρεφών, γυναικών, βιασμοί, πλιάτσικο) και δεν είχαν θέση τέτοιες πράξεις σ' ένα άσπιλο, τίμιο πολεμιστή, δεν άρμοζαν.
Όταν κατά την μονομαχία ο Έκτορας έπεσε κάτω σκοντάφτωντας σε μια πέτρα, ο Αχιλλέας τον προέτρεπε λέγοντάς του: "Σήκω όρθιος, Έκτορα, δεν θ' αφήσω μια πέτρα να μου παρει τη δόξα". Μία απ' τις πάμπολλες διδαχές της μυθολογίας, είναι και η διδαχή του ήρωα πολεμιστή, όπου για τον οποίον ήταν ανανδρία η θανάτωση πεσμένου πολεμιστή. Αυτό το ιδεώδες διατηρήθηκε και επί Βυζαντίου.
Η διαφορά επιπέδου αποδεικνύεται και στη χιλιόχρονη βυζαντινή αυτοκρατορία η οποία βομβαρδίζεται από προπαγάνδα τα τελευταία χρόνια. Την στιγμή που οι δυτικοί είχαν ξεκινήσει το παράλογο κυνηγητό μαγισσών και αιρετικών το οποίο έγινε θεσμός τον 13ο αιώνα και κορυφώθηκε τον 17ο, γράφοντας χιλιάδες μαύρες σελίδες, οι Βυζαντινοί μεγαλούργησαν και μάχονταν με τα βόρεια εκστρατευτικά φύλα, τα βουλγαρικά, που σάρωναν στο πέρασμά τους υπό τις διαταγές του Τσάρου τις πόλεις της Μακεδονίας και του Έβρου (βλ. Αδριανούπολη).
Το ηθικό των Ελλήνων παρέμενε απτόητο και κορυφώθηκε με την νίκη των Βυζαντινών επί βασιλείας Βασιλείου του Βουλγαροκτόνου.
Δημιούργησαν λογίους, τεχνίτες, γενναίους πολεμιστές που δεν περιορίστηκαν στα κτηνώδη βασανιστήρια που υπέστησαν επιστήμονες, γυναίκες και λοιποί αντιφρονούντες της Δύσης με την κατηγορία του "αιρετικού".
Όπως κάθε άνθρωπος που δεν είναι υπερήφανος για τον εαυτό του δεν θα προσφέρει ποτέ, παρά θα ζητά να του δώσουν επιβαρύνοντας τους άλλους, έτσι κι ένας λαός ευνουχισμένος από υπερηφάνεια και σπουδαιότητα θα παρακμάσει και έπειτα από μια καταστροφή χειρότερη και από μιας πολεμικής ήττας, θα γίνει έρμαιο των ισχυρότερων.
Η υπερηφάνεια σαν κινητήριος μοχλός για δημιουργία και ενδυνάμωση είναι αναγκαία και πραγματική, αν πηγάζει από αληθή γεγονότα και επιτεύγματα. Ο λαός μας, έχει κάθε λόγο να υπερηφανεύεται και του παραδίδεται ένα τεράστιο οικοδόμημα ως παρακαταθήκη. Οφείλει να το παραδώσει μεγαλύτερο και ομορφότερο στους νεότερους.
"Ο θάνατος είναι καλός για εκείνον που πέφτει στην πρώτη γραμμή, σαν παλικάρι, πολεμώντας για την πατρίδα του [...] με καρδιά ας πολεμήσουμε για την πατρίδα, για τα παιδιά μας ας πεθάνουμε χωρίς να λυπηθούμε τις ζωές μας [...] και στη μάχη λησμονείστε της ζωής το γητεμό. Τους παλιούς, που πια δεν έχουν ελαφρά τα γόνατά τους με φυγή μη παρατήστε [...] αλλά ψύχραιμα τα πόδια ο καθείς ας καλανοίξει, κι ας σταθεί στερεά, τα χείλη με τα δόντια του αφού σφίξει"...
ΤΥΡΤΑΙΟΣ
και θα το πληρώσει αυτό το νήμα.
