Γνώση...
Δημοσιεύτηκε: Πέμ 19 Απρ 2007, 15:58
PostPosted: Thu Jul 13, 2006 9:25 am
Από NighlLord στις 13/6/2006 21:55
Η γνώση για τον άνθρωπο δεν αποτελεί πολυτέλεια αλλά μέσο ύπαρξης. Κάθε άγνωστη πτυχή της ανθρώπινης σκέψης είναι χώρος έρευνας και εργαλείο για επιβίωση. Έπρεπε ο άνθρωπος από την αρχή της ύπαρξης του να μελετά, να αναλύει, να συμπεραίνει και να αποθηκεύει την γνώση του. Έπρεπε να βάλει τάξη σε ένα χαοτικό παιχνίδι, στην ίδια του τη ζωή. Έμαθε να κυνηγά, ύστερα να ντύνεται με τα δέρματα, μετά να βελτιώνει τα όπλα του. Αυτά τα μετέδιδε από γενιά σε γενιά, μέχρι σήμερα. Την τάξη σε αυτό το παιχνίδι έρχεται να χαλάσει το άγνωστο, το απρόβλεπτο, το χαοτικό. Το χάος είναι μια δομή που φαινομενικά δεν υπακούει σε νόμους. Ο θεός αν το θες κατατάσσεται στην κατηγορία αυτή. Η απόλυτη ιδέα, η απόλυτη γνώση είναι ο θεός. Ο άνθρωπος αναζητά να μάθει αν υπάρχει ο θεός, μια υπέρτατη δύναμη που θα μπορέσει να τον οδηγήσει (πιο εύκολα) σε κάποια καλύτερη κατάσταση. Οι πρωτόγονοι άκουγαν τον μάγο για το που θα κυνηγήσουν, το λάτρευαν για την βοήθεια, άγνωστη για αυτούς γνώση, που τους έδινε. Έτσι και σήμερα, με άλλες βέβαια κλίμακες και συνθήκες, αναζητούμε όλοι μας κάποια μορφή βελτίωσης. Άλλοι ζητούν μεταθανάτια ευτυχία (κάτι που δεν έχουν στην ζωή τους), άλλοι ζητούν την παύση της αιώνιας ανακύκλησης, άλλοι θέλουν δύναμη, συμπόνια, χαρά, λύτρωση, κτλ. Οπότε *χρειαζόμαστε* κάποιο ανώτερο από εμάς ων, άσχετα εάν αυτό υπάρχει ή όχι.
Τώρα ας πάμε στο εάν υπάρχει ή όχι. Σε έναν χάρτη το πιο ανατολικό σημείο με το πιο δυτικό σημείο απέχουν την μεγαλύτερη απόσταση. Εάν τώρα διπλώσουμε τον χάρτη πάνω σε μια υδρόγειο παρατηρούμε ότι τα δύο σημεία πάρα πολύ κοντά. Θέλω να πω ότι με τις αισθήσεις μου ίσως να είναι αδύνατο να *δω* εάν υπάρχει θεός. Ίσως να είμαι πολύ λίγος για να Τον δω, ίσως να μην μπορώ. Για να σου απαντήσω εάν πιστεύω θα πρέπει να μιλήσουμε πρώτα για την τύχη - το χάος.
Άκουσα μια εξήγηση για το θαύμα που έκανε Μωησής και άνοιξε τον Νείλο (αν θυμάμαι καλά) στα δύο. Επιστήμονες λένε ότι εκείνη την χρονική περίοδο με βάση σκόνη που βρήκαν σε παγετώνα θα πρέπει να έσκασε το ηφαίστειο της Σαντορίνης. Όπως το τσουνάμι που πριν το μεγάλο κύμα ρουφάει μέσα την θάλασσα έτσι και το ηφαίστειο της Σαντορίνης λένε ότι ρούφηξε τεράστιες ποσότητες υδάτων, έτσι εξηγείται για το πώς η στάθμη του ποταμού είχε πέσει. Το κύμα που προκλήθηκε από την έκρηξη εξηγεί τον βίαιο πνιγμό των αιγυπτίων. Αυτό μου το παράδειγμα δείχνει πως η τύχη βοήθησε τον Μωησή. Το χαοτικό φαινόμενο της ηφαιστειακής έκρηξης έκανε τυχαία κάτι το οποίο θεωρούμε ως θαύμα. Ίσως και άλλοι σαν τον Μωησή να είχαν επιχειρήσει ότι και αυτός, αλλά επειδή δεν είχαν την επιτυχία του να μην είναι γνωστοί σε εμάς. Οπότε το θαύμα απομυθοποιήθηκε. Για μένα όμως το θαύμα υπάρχει στο χάος. Το χάος όπως είπαμε είναι απρόβλεπτο. Δεν έχει αιτία αλλά έχει αποτέλεσμα. Αλλά κάτι πραγματικά θαυμαστό συμβαίνει με το χάος. Υπάρχει ένα παρακλάδι των μαθηματικών του χάους που ονομάζεται ντετερμινιστικό χάος, δηλαδή κρυμμένη τάξη μέσα στο χάος. Ίσως λοιπόν αν και τυχαίο το γεγονός να ήταν καθορισμένο από μια άγνωστη σε εμάς τάξη. ( Όποιος θέλει να του εξηγήσω περισσότερο ας μου πει, ακόμα ας δει την ταινία π και ας διαβάσει το βιβλίο «Ο θείος Πέτρος και η εικασία του Γκοιλντμπαχ.) Για μένα λοιπόν κάθε γεγονός είναι μια διττή κατάσταση μεταξύ πραγματικότητας και θεϊκής παρέμβασης. Ίσως να μην γίνομαι αντιληπτός αλλά πραγματικά αν ασχοληθείτε λίγο με το χάος θα με καταλάβετε. Εγώ δεν πιστεύω ότι ο θεός υπάρχει έτσι όπως μας τον δίνουν οι θρησκείες, εάν πραγματικά έπρεπε να τον σκιαγραφήσω θα έλεγα ότι περισσότερο τον φαντάζομαι σαν έναν υπέροχο προγραμματιστή που έκανε αυτό το υπέροχο RPG που ζούμε. Έφτιαξε τον κόσμο μας αλλά δεν ευθύνεται ούτε για τα καλά αλλά ούτε για τα καλά. Ουσιαστικά λέω πως είναι η δύναμη που έκανε τα πάντα χωρίς όμως να της δίνω ανθρώπινη φύση και χαρακτηριστικά. Αλλά αυτό που ακόμα με προβληματίζει είναι εάν έχει συνείδηση. Σε αυτό το ερώτημα απαντώ μέχρι τώρα ηθικά αλλά πραγματικά προσπαθώ να βρω μια άκρη πιο αντικειμενική.
Ας πάμε τέλος στο κομμάτι της πίστης. Πιστεύω ότι το να πιστεύουμε σε κάποια θρησκεία είναι μόνο θέμα προτίμησης. Επιλέγουμε με ποίον τρόπο θα πιστέψουμε τον θεό που έτσι και αλλιώς πιστεύουμε. Έτσι και αλλιώς η θρησκεία είναι περισσότερο μια ηθική φόρμουλα που επιλέγουμε να ακολουθούμε. Είναι σαν τους οδοδείκτες, οι θρησκείες δείχνουν προς τα πού είναι πιο ήρεμα. Όταν η θρησκεία σου λέει να μην τρως χοιρινό υπάρχει κάποιος λόγος. Οι μουσουλμάνοι, λαοί που ζουν σε θερμά κλίματα, δεν πρέπει να καταναλώνουν λίπος, οπότε η θρησκεία τους το απαγόρευσε, δρώντας προς το καλό τους. Όταν ο χριστιανισμός λέει αγάπα τον πλησίον σου δεν πιστεύω ότι αδικεί ή βλάπτει κανέναν. Μια θρησκεία την δέχεσαι και την ακολουθείς γιατί σου ταιριάζει, γιατί μεγάλωσες με αυτήν, γιατί έχει πράγματα να σου μάθει. Καταλαβαίνω όμως, βλέποντας και από τις καταστάσεις που υπάρχουν στην δικιά μας εκκλησία, ότι είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι η εκκλησία δρα προς το συμφέρον μας. Δυστυχώς έτσι έχει η κατάσταση. Αυτό όμως δεν έχει να κάνει με την πίστη μας στις αρχές της κάθε θρησκείας. Στο χριστιανισμό εγώ έχω βρει τρομαχτικές αλήθειες, η αγάπη και η αυτοθυσία είναι δύο πράγματα που με συγκλονίζουν κάθε φορά που τα σκέφτομαι. Δεν θυμάμαι ποίος είπε την επόμενη φράση αλλά με βρίσκει σύμφωνο πάνω στο θέμα της θρησκείας και κλείνω με αυτήν. Η θρησκεία είναι ηθική αναγκαιότητα.
Από NighlLord στις 13/6/2006 21:55
Η γνώση για τον άνθρωπο δεν αποτελεί πολυτέλεια αλλά μέσο ύπαρξης. Κάθε άγνωστη πτυχή της ανθρώπινης σκέψης είναι χώρος έρευνας και εργαλείο για επιβίωση. Έπρεπε ο άνθρωπος από την αρχή της ύπαρξης του να μελετά, να αναλύει, να συμπεραίνει και να αποθηκεύει την γνώση του. Έπρεπε να βάλει τάξη σε ένα χαοτικό παιχνίδι, στην ίδια του τη ζωή. Έμαθε να κυνηγά, ύστερα να ντύνεται με τα δέρματα, μετά να βελτιώνει τα όπλα του. Αυτά τα μετέδιδε από γενιά σε γενιά, μέχρι σήμερα. Την τάξη σε αυτό το παιχνίδι έρχεται να χαλάσει το άγνωστο, το απρόβλεπτο, το χαοτικό. Το χάος είναι μια δομή που φαινομενικά δεν υπακούει σε νόμους. Ο θεός αν το θες κατατάσσεται στην κατηγορία αυτή. Η απόλυτη ιδέα, η απόλυτη γνώση είναι ο θεός. Ο άνθρωπος αναζητά να μάθει αν υπάρχει ο θεός, μια υπέρτατη δύναμη που θα μπορέσει να τον οδηγήσει (πιο εύκολα) σε κάποια καλύτερη κατάσταση. Οι πρωτόγονοι άκουγαν τον μάγο για το που θα κυνηγήσουν, το λάτρευαν για την βοήθεια, άγνωστη για αυτούς γνώση, που τους έδινε. Έτσι και σήμερα, με άλλες βέβαια κλίμακες και συνθήκες, αναζητούμε όλοι μας κάποια μορφή βελτίωσης. Άλλοι ζητούν μεταθανάτια ευτυχία (κάτι που δεν έχουν στην ζωή τους), άλλοι ζητούν την παύση της αιώνιας ανακύκλησης, άλλοι θέλουν δύναμη, συμπόνια, χαρά, λύτρωση, κτλ. Οπότε *χρειαζόμαστε* κάποιο ανώτερο από εμάς ων, άσχετα εάν αυτό υπάρχει ή όχι.
Τώρα ας πάμε στο εάν υπάρχει ή όχι. Σε έναν χάρτη το πιο ανατολικό σημείο με το πιο δυτικό σημείο απέχουν την μεγαλύτερη απόσταση. Εάν τώρα διπλώσουμε τον χάρτη πάνω σε μια υδρόγειο παρατηρούμε ότι τα δύο σημεία πάρα πολύ κοντά. Θέλω να πω ότι με τις αισθήσεις μου ίσως να είναι αδύνατο να *δω* εάν υπάρχει θεός. Ίσως να είμαι πολύ λίγος για να Τον δω, ίσως να μην μπορώ. Για να σου απαντήσω εάν πιστεύω θα πρέπει να μιλήσουμε πρώτα για την τύχη - το χάος.
Άκουσα μια εξήγηση για το θαύμα που έκανε Μωησής και άνοιξε τον Νείλο (αν θυμάμαι καλά) στα δύο. Επιστήμονες λένε ότι εκείνη την χρονική περίοδο με βάση σκόνη που βρήκαν σε παγετώνα θα πρέπει να έσκασε το ηφαίστειο της Σαντορίνης. Όπως το τσουνάμι που πριν το μεγάλο κύμα ρουφάει μέσα την θάλασσα έτσι και το ηφαίστειο της Σαντορίνης λένε ότι ρούφηξε τεράστιες ποσότητες υδάτων, έτσι εξηγείται για το πώς η στάθμη του ποταμού είχε πέσει. Το κύμα που προκλήθηκε από την έκρηξη εξηγεί τον βίαιο πνιγμό των αιγυπτίων. Αυτό μου το παράδειγμα δείχνει πως η τύχη βοήθησε τον Μωησή. Το χαοτικό φαινόμενο της ηφαιστειακής έκρηξης έκανε τυχαία κάτι το οποίο θεωρούμε ως θαύμα. Ίσως και άλλοι σαν τον Μωησή να είχαν επιχειρήσει ότι και αυτός, αλλά επειδή δεν είχαν την επιτυχία του να μην είναι γνωστοί σε εμάς. Οπότε το θαύμα απομυθοποιήθηκε. Για μένα όμως το θαύμα υπάρχει στο χάος. Το χάος όπως είπαμε είναι απρόβλεπτο. Δεν έχει αιτία αλλά έχει αποτέλεσμα. Αλλά κάτι πραγματικά θαυμαστό συμβαίνει με το χάος. Υπάρχει ένα παρακλάδι των μαθηματικών του χάους που ονομάζεται ντετερμινιστικό χάος, δηλαδή κρυμμένη τάξη μέσα στο χάος. Ίσως λοιπόν αν και τυχαίο το γεγονός να ήταν καθορισμένο από μια άγνωστη σε εμάς τάξη. ( Όποιος θέλει να του εξηγήσω περισσότερο ας μου πει, ακόμα ας δει την ταινία π και ας διαβάσει το βιβλίο «Ο θείος Πέτρος και η εικασία του Γκοιλντμπαχ.) Για μένα λοιπόν κάθε γεγονός είναι μια διττή κατάσταση μεταξύ πραγματικότητας και θεϊκής παρέμβασης. Ίσως να μην γίνομαι αντιληπτός αλλά πραγματικά αν ασχοληθείτε λίγο με το χάος θα με καταλάβετε. Εγώ δεν πιστεύω ότι ο θεός υπάρχει έτσι όπως μας τον δίνουν οι θρησκείες, εάν πραγματικά έπρεπε να τον σκιαγραφήσω θα έλεγα ότι περισσότερο τον φαντάζομαι σαν έναν υπέροχο προγραμματιστή που έκανε αυτό το υπέροχο RPG που ζούμε. Έφτιαξε τον κόσμο μας αλλά δεν ευθύνεται ούτε για τα καλά αλλά ούτε για τα καλά. Ουσιαστικά λέω πως είναι η δύναμη που έκανε τα πάντα χωρίς όμως να της δίνω ανθρώπινη φύση και χαρακτηριστικά. Αλλά αυτό που ακόμα με προβληματίζει είναι εάν έχει συνείδηση. Σε αυτό το ερώτημα απαντώ μέχρι τώρα ηθικά αλλά πραγματικά προσπαθώ να βρω μια άκρη πιο αντικειμενική.
Ας πάμε τέλος στο κομμάτι της πίστης. Πιστεύω ότι το να πιστεύουμε σε κάποια θρησκεία είναι μόνο θέμα προτίμησης. Επιλέγουμε με ποίον τρόπο θα πιστέψουμε τον θεό που έτσι και αλλιώς πιστεύουμε. Έτσι και αλλιώς η θρησκεία είναι περισσότερο μια ηθική φόρμουλα που επιλέγουμε να ακολουθούμε. Είναι σαν τους οδοδείκτες, οι θρησκείες δείχνουν προς τα πού είναι πιο ήρεμα. Όταν η θρησκεία σου λέει να μην τρως χοιρινό υπάρχει κάποιος λόγος. Οι μουσουλμάνοι, λαοί που ζουν σε θερμά κλίματα, δεν πρέπει να καταναλώνουν λίπος, οπότε η θρησκεία τους το απαγόρευσε, δρώντας προς το καλό τους. Όταν ο χριστιανισμός λέει αγάπα τον πλησίον σου δεν πιστεύω ότι αδικεί ή βλάπτει κανέναν. Μια θρησκεία την δέχεσαι και την ακολουθείς γιατί σου ταιριάζει, γιατί μεγάλωσες με αυτήν, γιατί έχει πράγματα να σου μάθει. Καταλαβαίνω όμως, βλέποντας και από τις καταστάσεις που υπάρχουν στην δικιά μας εκκλησία, ότι είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι η εκκλησία δρα προς το συμφέρον μας. Δυστυχώς έτσι έχει η κατάσταση. Αυτό όμως δεν έχει να κάνει με την πίστη μας στις αρχές της κάθε θρησκείας. Στο χριστιανισμό εγώ έχω βρει τρομαχτικές αλήθειες, η αγάπη και η αυτοθυσία είναι δύο πράγματα που με συγκλονίζουν κάθε φορά που τα σκέφτομαι. Δεν θυμάμαι ποίος είπε την επόμενη φράση αλλά με βρίσκει σύμφωνο πάνω στο θέμα της θρησκείας και κλείνω με αυτήν. Η θρησκεία είναι ηθική αναγκαιότητα.
).
