Η αγάπη ναυαγός...
Δημοσιεύτηκε: Πέμ 19 Απρ 2007, 15:09
XIOYI
Επόπτης Δημοσθονίας
PostPosted: Mon Jul 10, 2006 11:37 am
Μια φορά κι ένα καιρό, υπήρχε ένα νησί στο οποίο ζούσαν η Ευτυχία , η Λύπη , η Γνώση, η Αγάπη και
όλα τα άλλα συναισθήματα .
Μια μέρα έμαθαν ότι το νησί τους θα βούλιαζε και έτσι όλοι επισκεύασαν τις βάρκες τους και άρχισαν να φεύγουν.
Η Αγάπη ήταν η μόνη που έμεινε πίσω . Ήθελε να αντέξει μέχρι την τελευταία στιγμή. Όταν το νησί άρχισε να βυθίζεται , η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια.
Βλέπ ει τον Πλούτο που περνούσε με μία λαμπρή θαλαμηγό . Η Αγάπη τον ρωτάει:
«Πλούτε μπορείς να με πάρεις μαζί σου ;»,
«Όχι , δεν μπορώ » α πάντησε ο Πλούτος. «Έχω ασήμι και χρυσάφι στο σκάφος μου και δεν υπάρχει χώρος για σένα ».
Η Αγάπη τότε αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια από την Αλαζονεία που επίσης π ερνούσε από μπροστά της σε ένα πανέμορφο σκάφος .
«Σε παρακαλώ βοήθησέ με» εί πε η Αγάπη.
«Δεν μπορώ να σε βοηθήσω Αγάπη . Είσαι μούσκεμα και θα μου χαλάσεις το όμορφο σκάφος μου» της απάντησε η Αλαζονεία .
Η Λύπη ήταν πιο πέρα και έτσι η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει από αυτήν βοήθεια .
«Λύπη άφησέ με να έρθω μαζί σου ».
«Ω ! Αγάπη, είμαι τόσο λυπημένη που θέλω να μείνω μόνη μου » είπ ε η Λύπη.
Η Ευτυχία πέρασε μ προστά από την Αγάπη αλλά και αυτή δεν της έδωσε σημασία . Ήταν τόσο ευτυχισμένη, που ούτε καν άκουσε την Αγά πη να ζητά βοήθεια .
Ξαφνικά ακούστηκε μια φωνή .
«Αγάπη, έλα προς εδώ . Θα σε πάρω εγώ μαζί μου». Ήταν ένας πολύ ηλικιωμένος κύριος που η Αγάπ η δε γνώριζε, αλλά
ήταν γεμάτη από τέτοια ευγνωμοσύνη, που ξέχασε να ρωτήσει το όνομά του.
Όταν έφτασαν στην στεριά ο κύριος έφυγε και πήγε στο δρόμο του .Η Αγάπη γνωρίζοντας π όσα χρωστούσε στον κύριο που τη βοήθησε ρώτησε τη Γνώση, « Γνώση , ποιος με βοήθησε;»
« Ο Χρόνος» της απάντησε η Γνώση.
«Ο Χρόνος;» ρώτησε η Αγάπη. « Γιατί με βοήθησε ο Χρόνος;»
Τότε η Γνώση χαμογέλασε και με βαθιά σοφία της είπε :
« Μόνο ο Χρόνος μπορεί να καταλάβει πόσο μεγάλη σημασία έχει η Αγά πη !!! ».
Επόπτης Δημοσθονίας
PostPosted: Mon Jul 10, 2006 11:37 am
Μια φορά κι ένα καιρό, υπήρχε ένα νησί στο οποίο ζούσαν η Ευτυχία , η Λύπη , η Γνώση, η Αγάπη και
όλα τα άλλα συναισθήματα .
Μια μέρα έμαθαν ότι το νησί τους θα βούλιαζε και έτσι όλοι επισκεύασαν τις βάρκες τους και άρχισαν να φεύγουν.
Η Αγάπη ήταν η μόνη που έμεινε πίσω . Ήθελε να αντέξει μέχρι την τελευταία στιγμή. Όταν το νησί άρχισε να βυθίζεται , η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια.
Βλέπ ει τον Πλούτο που περνούσε με μία λαμπρή θαλαμηγό . Η Αγάπη τον ρωτάει:
«Πλούτε μπορείς να με πάρεις μαζί σου ;»,
«Όχι , δεν μπορώ » α πάντησε ο Πλούτος. «Έχω ασήμι και χρυσάφι στο σκάφος μου και δεν υπάρχει χώρος για σένα ».
Η Αγάπη τότε αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια από την Αλαζονεία που επίσης π ερνούσε από μπροστά της σε ένα πανέμορφο σκάφος .
«Σε παρακαλώ βοήθησέ με» εί πε η Αγάπη.
«Δεν μπορώ να σε βοηθήσω Αγάπη . Είσαι μούσκεμα και θα μου χαλάσεις το όμορφο σκάφος μου» της απάντησε η Αλαζονεία .
Η Λύπη ήταν πιο πέρα και έτσι η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει από αυτήν βοήθεια .
«Λύπη άφησέ με να έρθω μαζί σου ».
«Ω ! Αγάπη, είμαι τόσο λυπημένη που θέλω να μείνω μόνη μου » είπ ε η Λύπη.
Η Ευτυχία πέρασε μ προστά από την Αγάπη αλλά και αυτή δεν της έδωσε σημασία . Ήταν τόσο ευτυχισμένη, που ούτε καν άκουσε την Αγά πη να ζητά βοήθεια .
Ξαφνικά ακούστηκε μια φωνή .
«Αγάπη, έλα προς εδώ . Θα σε πάρω εγώ μαζί μου». Ήταν ένας πολύ ηλικιωμένος κύριος που η Αγάπ η δε γνώριζε, αλλά
ήταν γεμάτη από τέτοια ευγνωμοσύνη, που ξέχασε να ρωτήσει το όνομά του.
Όταν έφτασαν στην στεριά ο κύριος έφυγε και πήγε στο δρόμο του .Η Αγάπη γνωρίζοντας π όσα χρωστούσε στον κύριο που τη βοήθησε ρώτησε τη Γνώση, « Γνώση , ποιος με βοήθησε;»
« Ο Χρόνος» της απάντησε η Γνώση.
«Ο Χρόνος;» ρώτησε η Αγάπη. « Γιατί με βοήθησε ο Χρόνος;»
Τότε η Γνώση χαμογέλασε και με βαθιά σοφία της είπε :
« Μόνο ο Χρόνος μπορεί να καταλάβει πόσο μεγάλη σημασία έχει η Αγά πη !!! ».