Παλιγγενεσία (μυστήριο της ζωής 1ο)
Δημοσιεύτηκε: Τετ 28 Μαρ 2018, 02:51
Το μυστήριο αυτό, που θα εξηγήσω παρακάτω το «είδα» μέσα μου ως αλήθεια.
Είμαι ενορατική. Μην φανταστείτε κάτι το πολύ σπουδαίο, αλλά πού και πού είχα πολύ καλές εμπνεύσεις για το τι συμβαίνει χωρίς φυσικά να το έχω ακουσει ή διαβάσει πουθενά-παρένθεση, ούτε στα βιβλία του Δημοσθένη. Αργότερα, όταν συνάντησα εκεί την γνώση αυτή χάρηκα φυσικά πολύ.
Σε περίπτωση που δεν μπορείτε να εμπιστευτείτε την προσωπική μου ενόραση, απλά σχολιάστε αν θα σας άρεσε να συμβαίνει αυτό ή όχι και γιατί.
Υπόψιν, ότι στον επιστημονικό κόσμο, απ όσο ξέρω, είναι ακόμα μια θεωρία που δεν έχει αποδειχτεί. Αλλιώς, πιστεύω ότι θα ήμασταν ακόμα πιο ώριμοι ο κόσμος όλος και θα βλέπαμε τα πράγματα διαφορετικά...
Λοιπόν, Παλιγγενεσία είναι η αέναη επανάληψη της ζωής και του κόσμου στο άπειρο φυσικά. Δηλαδή, όλα τα όντα που δημιουργήθηκαν -από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο- και όλα τα πρόσωπα από την γέννηση του κόσμου μέχρι και το τέλος του έχουν ζήσει άπειρες φορές την ΙΔΙΑ ΜΟΙΡΑ και θα ζήσουν άλλες τόσες. Ο κόσμος δηλ. γεννιέται και πεθαίνει ΣΥΝΕΧΩΣ!
Έχω να πω ότι δεν με ενθουσιάζει και τόσο το γεγονός αυτό (είμαι στο όριο κατά κάποιον τρόπο, διότι η ζωή μου περιέχει τόσο την ευτυχία όσο και το ατύχημα και το στραπάτσο) και δεν πολυκαταλαβαίνω την λογική που έχει αυτό το μυστήριο της ζωής. Κάπου διάβασα (νομίζω στον Ερμή τον Τρισμέγιστο) ότι τα όντα ευχαριστιούνται να έρχονται σε επαφή με την ύλη μέσα από την αιώνια περιφορά του κόσμου, αλλά και πάλι δεν είμαι τόσο σίγουρη αν το έλεγε έτσι ακριβώς.
Πείτε μου λίγο κι εσείς τώρα, αν θεωρήσετε ότι ισχύει το μυστήριο αυτό, σας ικανοποιεί τελικά;
Είστε ευχαριστημένοι από την ζωή σας, τουλάχιστον έως εδώ και θα θέλατε ευχαρίστως να την ξαναζήσετε, ή το θεωρείτε κάτι σαν μαρτύριο;
Σημειωτέον ότι η μνήμη σβήνει και διαγράφεται και κανείς δεν θυμάται ότι έχει ζήσει ξανά. Μόνο κάποια προαισθήματα νιώθουν μερικοί πού και πού...Διαφορετικά, αν θυμόμασταν, θα διορθώναμε τα λάθη μας και θα ήμασταν τέλειοι και θα ζούσαμε φυσικά ευτυχισμένοι.
Κάτι ακόμα, μην το μπερδέψετε με την μετενσάρκωση των ανατολικών θρησκειών, ΔΕΝ είναι το ίδιο. Δεν μιλάμε για ζωή της ψυχής σε άλλο σώμα, αλλά για βιωμα της όλης ύπαρξης κάθε φορά το ίδιο, ίδιο σώμα, ίδια ψυχή.
Και το άλλο, εφόσον γίνεται ένας κύκλος, έρχεται και η ώρα (άγνωστο πότε) που καταργείται ΚΑΙ η κόλαση. Αυτό βέβαια το έχουν υποστηρίξει κάποιοι από τους Πατέρες της Εκκλησίας, Αποκατάσταση των Πάντων λέγεται, αλλά τελικά, δεν έχει γίνει αποδεκτό από το σύνολο των αγίων που τα όρισαν αυτά ως βασική πίστη της θρησκείας μας.
Περίεργο μου φαίνεται. ΠΩΣ καθορίζεται τελικά κάτι ως αληθινό στην εκκλησία; ΠΩΣ είναι σίγουροι για τον φωτισμό από το άγιο Πνεύμα;...
Αλλά αυτό είναι μια άλλη κουβέντα.
Είμαι ενορατική. Μην φανταστείτε κάτι το πολύ σπουδαίο, αλλά πού και πού είχα πολύ καλές εμπνεύσεις για το τι συμβαίνει χωρίς φυσικά να το έχω ακουσει ή διαβάσει πουθενά-παρένθεση, ούτε στα βιβλία του Δημοσθένη. Αργότερα, όταν συνάντησα εκεί την γνώση αυτή χάρηκα φυσικά πολύ.
Σε περίπτωση που δεν μπορείτε να εμπιστευτείτε την προσωπική μου ενόραση, απλά σχολιάστε αν θα σας άρεσε να συμβαίνει αυτό ή όχι και γιατί.
Υπόψιν, ότι στον επιστημονικό κόσμο, απ όσο ξέρω, είναι ακόμα μια θεωρία που δεν έχει αποδειχτεί. Αλλιώς, πιστεύω ότι θα ήμασταν ακόμα πιο ώριμοι ο κόσμος όλος και θα βλέπαμε τα πράγματα διαφορετικά...
Λοιπόν, Παλιγγενεσία είναι η αέναη επανάληψη της ζωής και του κόσμου στο άπειρο φυσικά. Δηλαδή, όλα τα όντα που δημιουργήθηκαν -από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο- και όλα τα πρόσωπα από την γέννηση του κόσμου μέχρι και το τέλος του έχουν ζήσει άπειρες φορές την ΙΔΙΑ ΜΟΙΡΑ και θα ζήσουν άλλες τόσες. Ο κόσμος δηλ. γεννιέται και πεθαίνει ΣΥΝΕΧΩΣ!
Έχω να πω ότι δεν με ενθουσιάζει και τόσο το γεγονός αυτό (είμαι στο όριο κατά κάποιον τρόπο, διότι η ζωή μου περιέχει τόσο την ευτυχία όσο και το ατύχημα και το στραπάτσο) και δεν πολυκαταλαβαίνω την λογική που έχει αυτό το μυστήριο της ζωής. Κάπου διάβασα (νομίζω στον Ερμή τον Τρισμέγιστο) ότι τα όντα ευχαριστιούνται να έρχονται σε επαφή με την ύλη μέσα από την αιώνια περιφορά του κόσμου, αλλά και πάλι δεν είμαι τόσο σίγουρη αν το έλεγε έτσι ακριβώς.
Πείτε μου λίγο κι εσείς τώρα, αν θεωρήσετε ότι ισχύει το μυστήριο αυτό, σας ικανοποιεί τελικά;
Είστε ευχαριστημένοι από την ζωή σας, τουλάχιστον έως εδώ και θα θέλατε ευχαρίστως να την ξαναζήσετε, ή το θεωρείτε κάτι σαν μαρτύριο;
Σημειωτέον ότι η μνήμη σβήνει και διαγράφεται και κανείς δεν θυμάται ότι έχει ζήσει ξανά. Μόνο κάποια προαισθήματα νιώθουν μερικοί πού και πού...Διαφορετικά, αν θυμόμασταν, θα διορθώναμε τα λάθη μας και θα ήμασταν τέλειοι και θα ζούσαμε φυσικά ευτυχισμένοι.
Κάτι ακόμα, μην το μπερδέψετε με την μετενσάρκωση των ανατολικών θρησκειών, ΔΕΝ είναι το ίδιο. Δεν μιλάμε για ζωή της ψυχής σε άλλο σώμα, αλλά για βιωμα της όλης ύπαρξης κάθε φορά το ίδιο, ίδιο σώμα, ίδια ψυχή.
Και το άλλο, εφόσον γίνεται ένας κύκλος, έρχεται και η ώρα (άγνωστο πότε) που καταργείται ΚΑΙ η κόλαση. Αυτό βέβαια το έχουν υποστηρίξει κάποιοι από τους Πατέρες της Εκκλησίας, Αποκατάσταση των Πάντων λέγεται, αλλά τελικά, δεν έχει γίνει αποδεκτό από το σύνολο των αγίων που τα όρισαν αυτά ως βασική πίστη της θρησκείας μας.
Περίεργο μου φαίνεται. ΠΩΣ καθορίζεται τελικά κάτι ως αληθινό στην εκκλησία; ΠΩΣ είναι σίγουροι για τον φωτισμό από το άγιο Πνεύμα;...
Αλλά αυτό είναι μια άλλη κουβέντα.
