Δύο οράματα άλλαξαν τήν ιστορία τής ανθρωπότητας

Ανείπωτη εθνική τραγωδία 23/7/18 (ArELa)
Κλειδωμένο
Άβαταρ μέλους
promitheas14
Σούπερ Ιδεογραφίτης
Σούπερ Ιδεογραφίτης
Δημοσιεύσεις: 1799
Εγγραφή: Τετ 02 Ιαν 2013, 16:25
Φύλο: Άνδρας
Έλαβε Likes: 1 φορά

Δύο οράματα άλλαξαν τήν ιστορία τής ανθρωπότητας

Δημοσίευση από promitheas14 » Τρί 24 Απρ 2018, 12:45

ΔΥΟ ΟΡΑΜΑΤΑ ΠΟΥ ΑΛΛΑΞΑΝ ΑΡΔΗΝ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ

Ὁ τίτλος τοῦ κειμένου αὐτοῦ θά μποροῦσε νά ἦταν «ὁ ἑλληνικός καί ἀραβικός πολιτισμός στά νύχια τοῦ ἰουδαϊσμοῦ».
Φαίνεται πώς δέν εἶναι συνείδηση οὔτε κἄν τῶν θεολόγων ὅτι δύο ὁράματα μετέστρεψαν πλήρως τήν θρησκευτική ἱστορία καί κατ’ ἐπέκταση τήν πολιτική ἱστορία καί ἐν γένει τόν πολιτισμό τῆς ἀνθρωπότητας.
Τά ὁράματα αὐτά εἶναι, πρῶτον, ἐκεῖνο πού προέκυψε στόν Σαούλ (ἔκτοτε γνωστό ὡς Ἀπόστολο Παῦλο) στόν δρόμο του γιά τήν Δαμασκό καί δεύτερον, ἐκεῖνο πού προέκυψε στόν Μωάμεθ ἐξακόσια περίπου χρόνια ἀργότερα, στό σπήλαιο τοῦ Χίρα κοντά στήν Μέκκα.
Τό μέν πρῶτο ἀπετέλεσε τήν βάση γιά τήν διάδοση τοῦ Χριστιανισμοῦ, ὅπως τόν γνωρίζουμε σήμερα, τό δέ δεύτερο ὑπῆρξε ἡ ἀφετηρία γιά τήν διάδοση τοῦ Μωαμεθανισμοῦ.
Τά δύο αὐτά ὁράματα κυριολεκτικά ἄλλαξαν τήν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητας. Στήν περίπτωση τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, εὔλογα μποροῦμε νά καταλήξουμε στό συμπέρασμα ὅτι ἐάν δέν ὑπῆρχε αὐτός, δέν θά ὑπῆρχε σήμερα Χριστιανισμός, καθώς τό 80% τῆς ἀποστολικῆς δράσης καὶ τά περισσότερα κείμενα πού συμπληρώνουν τήν Καινή Διαθήκη, πλήν τῶν Εὐαγγελίων προέρχονται ἀπό αὐτόν. Μικρό καί σχετικά ἀσήμαντο ὑπῆρξε τό ἔργο τῶν μαθητῶν τοῦ Ἰησοῦ. Ἡ ἑδραίωση τοῦ Χριστιανισμοῦ ὀφείλεται βασικά στίς προσπάθειες τοῦ Παύλου.
Τό πρῶτο λογικό ἐρώτημα πού ἐγείρεται εἶναι ὅτι ἐάν τά δύο ὁράματα ἦσαν πράγματι θεόπνευστα, (ὡς ἐκφράζοντα τήν ἐπιθυμία τοῦ Θείου νά ἱδρυθῆ μία θρησκεία), θά ἔπρεπε νά ἔχουν τήν ἴδια βάση, νά ὑποδεικνύουν τούς ἴδιους ἀκριβῶς κανόνες, ἀρχές, τόν ἴδιο θεό, τήν ἴδια δογματική ἀνάλυση καί τά ἴδια τελετουργικά. Δέν τό κάνουν ὅμως, πλήν μερικῶν βασικῶν ἀρχῶν. Γιά τήν ἀκρίβεια, ἐάν, ὅπως ἰσχυρίζεται ὁ ἴδιος ὁ Μωάμεθ, ἡ ὀντότητα πού τόν συνάντησε ἦταν ὁ ἀρχάγγελος Γαβριήλ, θά ἔπρεπε νά τοῦ πῆ «ἐγώ ἤμουν αὐτός πού προανήγγειλα τήν ἔλευση τοῦ Θεοῦ στήν Γῆ διά τῆς Μαρίας, αὐτός εἶναι ὁ Θεός, αὐτή εἶναι ἡ Ἀλήθεια, καί κάνε τούς δικούς σου νά πιστέψουν σέ αὐτήν». Φυσικά τά ἱερατεῖα θά ἀντέκρουαν «εὔκολα» αὐτήν τήν θέση, μέ τόν ἰσχυρισμό ὅτι οἱ ἄγγελοι δέν εἶναι αὐτόβουλα ὄντα, ἀλλά ἀγγελιοφόροι καί ὑπηρέτες τοῦ θεοῦ. Δηλαδή πρέπει νά πιστέψουμε ὅτι ὁ ὅποιος ἀγαθός Θεός ἐπιθύμησε καί διέταξε τήν ἵδρυση διαφορετικῶν θρησκειῶν (μέ ἀποτέλεσμα τήν διαίρεση τῶν ἀνθρώπων, τήν μισαλλοδοξία πού ἀκολούθησε κτλ).
Εἶναι ἀστεῖο ἄν ἀναλογιστῆ κανείς πώς δύο ἀπό τίς μεγαλύτερες θρησκεῖες στήν ἀνθρωπότητα διεκδικοῦν καί ἀντλοῦν τήν ἐγκυρότητα καί νομιμοποίησή τους ἀπό τήν ἴδια πνευματική πηγή, ἕναν Ἀρχάγγελο. Ἀλλά ἔστω καί ἐάν «ἔκανε λάθος ὁ Μωάμεθ» καί δέν ἦταν ὁ Γαβριήλ ὁ ὑπαγορευτής τοῦ Κορανίου, ἐν πάση περιπτώσει εἶχαν θεϊκή (ἐξ ἀποκαλύψεως ὅπως ἰσχυρίζονται) προέλευση.
Τό Κοράνι, βεβαίως εἶναι τιμιώτερο κατά τοῦτο: ὅτι ὁ Μωάμεθ δέν διεκδικεῖ τίτλους Θεοῦ, ὅπως οἱ χριστιανοί προσέδωσαν στόν Ἰησοῦ, ἀλλά μόνο ὡς προφήτου τῶν λόγων Του. Βεβαίως οὔτε ὁ Ἰησοῦς διεκδικεῖ τίτλους Θεοῦ, καθώς λέγει σαφῶς στό Κατά Ἰωάννη κεφ. 12, στ. 44-46: «ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ οὐ πιστεύει εἰς ἐμέ, ἀλλ᾿ εἰς τόν πέμψαντά με, καὶ ὁ θεωρῶν ἐμέ θεωρεῖ τόν πέμψαντά με. ἐγὼ φῶς εἰς τόν κόσμον ἐλήλυθα, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ ἐν τῇ σκοτίᾳ μὴ μείνῃ», ὅμως οἱ καπηλευόμενοι τήν διδασκαλία του, τοῦ προσέδωσαν θεϊκή ὁμούσια ταυτότητα ὥστε νά ἀποκτήση μεγαλύτερη αἴγλη καί κῦρος. (Σημ. 1)

Οἱ δύο θρησκεῖες, ὅμως, ἔχουν ἕναν κοινό παρονομαστή (ἐκτός ἀπό κάποιες ἀρχές, ὅπως προείπαμε). Ὁ κοινός παρονομαστής εἶναι ὁ «προφήτης» Ἀβραάμ, ἡ γενεαλογία του καί κατ’ ἐπέκτασιν ἡ μονοθεϊστική θρησκεία, ἡ σχετιζόμενη μέ αὐτήν, ἤτοι ὁ Ἰουδαϊισμός. (Σημ. 2)
Τό πρόβλημα λοιπόν ξεκινᾶ ἀπό αὐτό τό νευραλγικό σημεῖο συσχέτισης τῶν θρησκειῶν, καθώς ὁ Χριστιανισμός καί ὁ Μωαμεθανισμός παίρνουν ὡς ἱερή ἀφετηρία καί παρακαταθήκη τούς Προφῆτες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης καί κυρίως διαπνέονται ἀπό τήν νοοτροπία καί τήν φιλοσοφία τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ.
Κατά περίεργη σύμπτωση(;), οἱ τρεῖς μεγαλύτερες μονοθεϊστικές θρησκεῖες ἔχουν κοινό παρονομαστή ἕναν καταφερτζῆ βοσκό, τόν Ἀβραάμ, τόν ὁποῖο (τουλάχιστον ὡς χριστιανοί) ὀφείλουμε νά μιμούμαστε ὡς πρότυπο, ἀπό τόν γάμο ἕως τόν θάνατό μας. (Σημ. 3)
Ὁ Παῦλος, καί ἡ θρησκεία τοῦ Μωάμεθ, ὅπως αὐτή ἐκδηλώνεται ἐπίσημα σήμερα, βρίσκονται σέ διαμετρική θέση μέ τίς ἀντιλήψεις πού ἐκφράζει καί ὑπηρετεῖ διαχρονικά ἡ ἑλληνική διανόηση. Ἡ νοοτροπία τῶν πρώτων εἶναι ἐκείνη τοῦ δούλου πού φοβᾶται καί ἀποδέχεται πρόθυμα τίς ἐπιταγές θεῶν καί ἀνθρώπων. Εἶναι ἡ νοοτροπία τῆς ἀποθάρρρυνσης τῆς ἀναζήτησης τῆς ἀλήθειας καί τῆς καταστροφῆς κάθε κειμένου πού δέν εἶναι «ἱερό» (σημ. 4), ἡ νοοτροπία τοῦ ἄσπρου μαύρου (καλοί χριστιανοί-κακοί εἰδωλολάτρες / πιστοί μουσουλμάνοι-ἄπιστοι γκιαούρηδες), ἡ νοοτροπία τοῦ φανατισμοῦ καί τῆς μισαλοδοξίας. Εἶναι, τελικά, ἡ νοοτροπία πού ὡδήγησε τήν Δύση σέ ἕναν Μεσαίωνα ἀμάθειας, σκοταδισμοῦ, ἀνελευθερίας, ὁ ὁποῖος στήν Ἀνατολή ( τοῦ Μουσουλμανικοῦ κόσμου) διατηρεῖται ἀκόμη. Ἀντιθέτως ἡ ἑλληνική νοοτροπία ἐκφράζεται διά τῆς ἀξίας τῆς ἐλευθερίας (στήν σκέψη καί στήν δράση), τῆς ἀνδρείας-ἀφοβίας (κίνητρο πού ὡδήγησε διαχρονικά σέ πράξεις ἤ κοσμοθεάσεις ὅπως οἱ Θερμοπύλες καί ἡ Προμηθεϊκή ἀμφισβήτιση τῆς αὐθεντίας ἑνός θεοῦ, τοῦ Διός) καί τῆς ἀναζήτησης τῆς ἀλήθειας, πού ἐκφράζεται μέ τήν καλλιέργεια τῶν ἐπιστημῶν.

Οἱ ἀντίθετες αὐτές νοοτροπίες εἶναι πού βρίσκονται σέ πόλεμο ἀναμεταξύ τους, μέσω τῶν πολιτισμῶν ἀπό τήν ἀρχή τῆς ἀνθρώπινης ἱστορίας! Εἶναι οἱ νοοτροπίες ἐκεῖνες (πού οἱ σκοταδιστές) ἐκφράζουν διά τοῦ «καὶ ἐξεγερῶ τά τέκνα σου, Σιών, ἐπὶ τά τέκνα τῶν Ἑλλήνων» (Ζαχαρίου κεφ. 9, παρ 13). (Σημ 5) ἤ μέσω τοῦ «ἱεροῦ» βιβλίου «Μακκαβαῖοι» τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, οἱ ὁποῖες βρίσκονται διαχρονικά σέ πόλεμο μέ τήν ἑλληνική διανόηση καί κοσμοθέαση. Εἶναι ἡ ἀντιστράτευση τῆς γνώσης, τῆς ἐλευθερίας, τῆς λεβεντιᾶς, ἀπό τούς ὑπέρμαχους τοῦ σκοταδισμοῦ καί ἡ ὑποκατάστασή τους ἀπό τήν (ἄνευ προσωπικῆς πνευματικῆς ἐμπειρίας) πίστη, τήν ὑποταγή καί τόν φόβο.
Τελικά, ὀφείλουμε νά τό ὁμολογήσουμε, οἱ σκοταδιστές νίκησαν, τουλάχιστον μέχρις στιγμῆς!!! Οἱ 20 τελευταῖοι αἰῶνες χαρακτηρίζονται ἀπό τήν ἀπόσυρση ἀπό τό προσκήνιο τῆς ἀνθρωπότητας τῶν ἀξιῶν πού ἐκφράζουν οἱ ἕλληνες ἀλλά καί οἱ ἀρχαῖοι ἄραβες. (Πλήν ἐλαχίστων ‘φωτεινῶν ἀναλαμπῶν τοῦ ἑλληνισμοῦ). Στούς αἰῶνες αὐτούς οἱ δύο λαοί πού προήγαγαν ἐλευθερία, καί ἐπιστημονική ἔρευνα ἐξουδετερώθηκαν. Ὅ,τι ἄλλοτε ἦταν τό ἐπίκεντρο τοῦ πολιτισμοῦ τῆς ἀνθρωπότητας (ἡ ἑλληνική διανόηση καί τά ἀντίστοιχα κέντρα γνώσης καί πολιτισμοῦ της –σχολές, βιβλιοθῆκες, ἀσκληπεῖα, θέατρα) διασύρθηκε ὡς εἰδωλολατρικό καί βέβηλο καί ἀναγκάστηκε νά σιγήση. Ὅ,τι ἔχτισε ἀρχικά ὁ ἀραβικός πολιτισμός καί γενικώτερα ὁ ἀραβικός κόσμος στόν χῶρο τῆς ἐπιστήμης (μαθηματικά, ἀστρονομία κ.ἄ.) παρήκμασε μπροστά στούς ἀλλαλαγμούς ὑπέρ τοῦ Ἀλλάχ, διαφορετικοῦ μέν ἀπό ἐκεῖνο τῶν Χριστιανῶν, ἀλλά πάντως, ἀμφοτέρων τῶν θεῶν, προστατῶν τοῦ Ἀβραάμ...
Μποροῦμε νά διακρίνουμε πλέον μέ ἐνάργεια, ἀποστασιοποιημένοι ἀπό τήν συναισθηματική ταύτιση μέ αὐτές, ὅτι δύο θρησκεῖες, ἀπότοκες καί συγγενεῖς τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ, καί οἱ ἐπικρατήσασες ἀντιλήψεις τους, ἐξουδετέρωσαν δύο πολιτισμούς, τόν Ἑλληνικό καί τόν Ἀραβικό, τούς κύριους πολιτισμούς πού συνεισέφεραν σέ ἐλευθερία καί γνώση στήν ἀνθρωπότητα (πλήν τῆς Ἄπω Ἀνατολῆς).
Δέν γνωρίζω πολλά γιά τήν ἐπίδραση τοῦ Βουδισμοῦ καί τοῦ Ἰνδουϊσμοῦ στήν Κίνα καί τήν Ἰνδία ἀντιστοίχως. (Σημ. 6) Θά ἦταν πολύ χρήσιμο ἐάν μποροῦσε νά συναχθῆ ἕνα γενικό συμπέρασμα-συνισταμένη τῆς ἐπιρροῆς τῶν θρησκειῶν ἐν γένει στήν ἐξέλιξη τῆς ἀνθρωπότητας.
Γεννᾶται ὅμως τό ἐρώτημα: Ποιοί ἤ τί συνέτεινε ὥστε νά ταυτιστῆ τότε-τούς πρώτους αἰῶνες μ.Χ.- τό ὄνομα τῶν Ἑλλήνων μέ κάθε τί ἀνήθικο καί ἀρνητικό; Ὁ Ἰησοῦς πάντως ὄχι, διότι ὅταν ἅπαξ συνάντησε ἕλληνες, ἀναφώνησε: «Ὁ δέ ᾿Ιησοῦς ἀπεκρίνατο αὐτοῖς λέγων· ἐλήλυθεν ἡ ὥρα, ἵνα δοξασθῇ ὁ Υἱός τοῦ ἀνθρώπου.» (Κατά Ἰωάννη, 12, 20-23) Τί μεσολάβησε; Ποιές δυνάμεις μέσα στήν «χριστιανοσύνη» συνέτειναν στήν ἀμαύρωση τοῦ όνόματος τῶν Ἑλλήνων; Μήπως ὁ Παῦλος καί ἡ ἰουδαϊκή του νοοτροπία καί ὁ συντηρητισμός πού ἀποπνέουν τά γραπτά του; Μήπως (ἐπικουρικά στό προηγούμενο) ἡ ζήλεια τῶν Ρωμαίων, πού πήγαιναν μέν στήν Ἀθήνα γιά νά μορφωθοῦν καί κουβαλοῦσαν σωρό τά ἑλληνικά ἀγάλματα σπίτια τους στήν Ρώμη, ἀλλά παράλληλα ἔβριζαν τούς ἕλληνες;
Πολλοί μελετητές ἰσχυρίζονται ὅτι ὁ Παῦλος δέν ἔδρασε μόνος του. Φαίνεται ὅτι ὑπῆρξε τό ὄργανο τοῦ Ἰουδαϊκοῦ ἱερατείου ὥστε νά διαστραφῆ καί νά ἀξιοποιηθῆ πρός ὄφελός του καί τῆς ἄρχουσας τάξης, τό πνεῦμα καί ἡ κυριολεκτικά καί μεταφορικά ἐπικίνδυνη ἐπαναστατική ἐσωτερική διδασκαλία τοῦ Ἰησοῦ, σέ μία περίοδο ἐκρηκτικῶν κοινωνικῶν ἐπαναστάσεων στήν περιοχή τῆς Μέσης Ἀνατολῆς, ἐποχή πού σταύρωναν ἐπαναστάτες, ὅπως τούς ἀναφερόμενους ὡς ληστές στά Εὐαγγέλια. Ἕνας τέτοιος ἐπικίνδυνος «πνευματικός ληστής» ἦταν ὁ Ἰησοῦς γιά τήν ἄρχουσα τάξη τῶν Ἰουδαίων. Ἔτσι ὁ Παῦλος, ἐξαίφνης, ἀπό ἀπηνής διώκτης τῶν ὁπαδῶν τοῦ Ἰησοῦ [μήπως ἦσαν Ἐσσαῖοι ἤ Ζηλωτές ἐπαναστάτες;] μετατρέπεται σέ βασιλικώτερο τοῦ βασιλέως (διάβαζε «φοβισμένους μαθητές τοῦ Ἰησοῦ») καί ὑπέρμαχο τῆς διδασκαλίας του.
Δεδομένου ὅτι ὅλες οἱ πηγές πού ἀσκοῦσαν κριτική κατά τοῦ χριστιανισμοῦ ἔχουν σκοπίμως καταστραφῆ ἤ ἀποκρυβῆ (ὅπως π.χ. τό δεκαπεντάτομο ἔργο τοῦ Πορφυρίου «Κατά Χριστιανῶν»), δέν μποροῦμε νά ἔχουμε ἀκριβῆ γνώση τῶν γεγονότων περί τόν Ἰησοῦ πού συνέβησαν τότε. Ἐκ τοῦ ἀποτελέσματος κρίνοντας, ἀναλύοντας τά ἱστορικά γεγονότα καί συνοψίζοντας τό ζήτημα, παρατηροῦμε ὅτι α) δύο πρόσωπα (Παῦλος καί Μωάμεθ) ἄλλαξαν τόν κόσμο καί τόν ροῦν τῆς ἱστορίας μετά ἀπό δύο ὁράματα β) οἱ νοοτροπίες πού ἐπικράτησαν διά τῶν θρησκειῶν αὐτῶν ἦσαν ἀντίθετες πρός τίς μέχρι τότε πνευματικές κατακτήσεις τῶν Ἑλλήνων καί τῶν Ἀράβων καί σύμφωνες μέ τίς ἀντιλήψεις τοῦ Ἑβραϊκοῦ νόμου γ) στήν Μέση Ἀνατολή στά χρόνια τοῦ Ἰησοῦ εἶχε ἀναπτυχθῆ τό κίνημα τῶν Ἐσσαίων πού προσέγγιζε πολύ στήν διδασκαλία τοῦ Ἰησοῦ, (βλέπε χειρόγραφα τοῦ Κουμράν) δ) ὑπῆρχε σοβαρός κίνδυνος κοινωνικῶν ἀνατροπῶν ἀπό τόν δυσαρεστημένο Ἑβραϊκό λαό ἐναντίον τῶν θρησκευτικῶν καί πολιτικῶν ἡγεσιῶν του, ε) οἱ πρῶτοι πού δέχθηκαν τήν διδασκαλία τοῦ Παύλου ἦσαν τά μέλη τῶν Ἑβραϊκῶν κοινοτήτων -συναγωγῶν- τῆς διασπορᾶς, καθώς τό περιεχόμενό της δέν διέφερε πολύ ἀπό τήν Ἑβραϊκή διδασκαλία, -μᾶλλον ὡς συνέχεια αὐτῆς φαινόταν- πλήν τοῦ στοιχείου τῆς Ἀνάστασης, κάτι πού ἦταν πολύ «δύσπεπτο» ὥστε νά γίνη ἀποδεκτό ἀπό τούς γνωρίζοντες τά πράγματα ἐντός Παλαιστίνης ς) τήν διαρκῆ πολιτιστική ἀπομόνωση τῶν Ἑβραίων ἀπό τόν ὑπόλοιπο κόσμο ζ) τό ἀπό πρώτης ἄποψης ἀνεξήγητο μένος τῶν ἱερατείων ἐναντίον τοῦ Ἰησοῦ μέ ἀπαίτηση τήν θανάτωσή του (καθώς στήν οὐσία ἀπειλοῦσε μέ τήν διδασκαλία του καί τίς ἀποκαλύψεις του τήν καθεστηκυία τάξη) καί η) τελικά τήν ἀνάδειξη καί δικαίωση τοῦ Ἑβραϊκοῦ πολιτισμοῦ ἀνά τήν ὑφήλιο κυρίως διά τοῦ Χριστιανισμοῦ τόσο ὡς πρός τίς ἀξίες ὅσο καί ὡς πρός τά ἐθνικά ἱστορικά γεγονότα καί πρόσωπα (Μωϋσῆς, Ἀβραάμ, ἔξοδος ἀπό τήν Αἴγυπτο κ.ἄ.) μποροῦμε νά κάνουμε τήν αἰτιολογημένη ἐπιστημονική ὑπόθεση ὅτι ἡ ἐπιχείρηση «χριστιανισμός» ἦταν μία ἐνέργεια πού α) συγκράτησε καί ἀπέτρεψε τά πλήθη στήν Ἰουδαία καί σέ ὅλη τήν Ρωμαϊκή Αὐτοκρατορία ἀπό τήν ἀπαίτηση γιά κοινωνική ἀλλαγή καί μόρφωση (καθώς οἱ ἑλληνικές πνευματικές σχολές εἶχαν σπείρει τό ζιζάνιο τοῦ «ἐρευνᾶν» καί ἡ φιλοσοφία τοῦ Ἐπίκουρου τό ζιζάνιο τοῦ «καλοπερνᾶν») β) ἐναπόθεσε τήν λύτρωση τοῦ ἀνθρώπου, ἀπό τῆν οἰκτρή ζωή πού περνοῦσε, στήν μετά θάνατον ζωή γ) ἐξίσωσε ἀμφότερους, ἀφ’ ἑνός τούς πραγματικούς δούλους καί τόν ἀγράμματο λαό καί ἀφ’ ἑτέρου τούς ἔχοντες καί γνωρίζοντες, ὡς δούλους ἑνός Θεοῦ (ἔννοια ἀσύμβατη μέ τήν ἑλληνική διανόηση) δ) ἔβγαλε ἀπό τήν ἀπομόνωση καί τήν πολιτιστική ἀφάνεια τό Ἑβραϊκό ἔθνος, ε) ἔδωσε ἀποφασιστικό κτύπημα στόν ἑλληνικό τρόπο σκέψης καί ζωῆς πού εἶχε διαδοθῆ ἤδη ἀπό τούς ἐπιγόνους τοῦ Μ. Ἀλεξάνδρου στήν Ἀσία καί τήν Ἀφρική καί συνέχιζε νά διαδίδεται μέ τίς νέες ἰδέες τῶν σοφιστῶν, μέσω τῶν Ρωμαίων κατακτητῶν.
Ἀνάλογες σκοταδιστικές ἐπιπτώσεις εἶχε ἡ διδασκαλία τοῦ Μωάμεθ 600 ἔτη ἀργότερα, στόν Ἀραβικό κόσμο, ἐπιπτώσεις πού φαίνονται μέν σήμερα ἀπαράδεκτες γιά τό ἐπίπεδο διανόησης τοῦ Δυτικοῦ ἀνθρώπου, ἀλλά ἴδιες μέ τίς χριστιανικές ἐπιπτώσεις 600 χρόνια πρίν, ὅταν ὁ χριστιανισμός εἶχε τήν σημερινή «ἡλικία» τοῦ μωαμεθανισμοῦ...
Ἐάν ὁ χριστιανισμός καί ὁ μωαμεθανισμός ὑπῆρξαν δύο κατασκευασμένες ἀπό συγκεκριμένα ἱερατεῖα θρησκεῖες δέν μπορῶ νά τό πῶ μέ ἐπιστημονική γνώση. Ὅμως πολύ φοβᾶμαι (καθώς ὅλες οἱ ἐνδείξεις ὅπως καί τό κίνητρο τοῦ «ἐγκλήματος» ταιριάζουν) ὅτι ὑπῆρξαν τέτοιες. Ἄλλωστε δέν θά ἦταν καί οἱ πρῶτες κατασκευασμένες θρησκεῖες, ἐάν ἦταν. Ἐλπίζω ὅμως νά ἦταν οἱ τελευταῖες. Ἄμοιρη ἀνθρωπότητα, ποῦ νά ἤξερες ὅτι εἶσαι παίγνιο στά χέρια, ὄχι τοῦ θεοῦ, ἀλλά τῶν ἡγετῶν σου!
Εἶναι ὀδηνηρό ἔστω καί νά ὑποψιάζεται κάποιος ὅτι αὐτά πού εἶχε πιστέψει κάποτε ὡς Θρησκεία μέ ὅλη τήν δύναμη τῆς συνείδησής του, μπορεῖ νά εἶναι ψέμματα. Ἀκόμη χειρότερο εἶναι πώς ἐάν ἔλθη μιά τέτοια συνειδητοποίηση (προσωπικά πιστεύω ὅτι σέ πολλούς ἀνθρώπους θά ἔρθη στά ἐπόμενα χρόνια), αὐτό μπορεῖ νά ὁδηγήση στόν μηδενισμό, στήν ἄρνηση τῆς Πνευματικῆς ὑπόστασης τοῦ ἀνθρώπου (τῆς «Ἐγώ Εἰμί» παρουσίας ἐντός του) ἤ στήν ἄρνηση τῆς ὕπαρξης Πνευματικοῦ κόσμου, παρά μόνον ὑλικοῦ. Ἀδιαφορῶντας περί τοῦ πιθανοῦ χαρακτηρισμοῦ μου ἀπό πολλούς πιστούς τῆς Ὀρθοδοξίας ὡς Συγκρητικοῦ ἤ ὄργανου τῆς Πανθρησκείας τοῦ ἀντιχρίστου ἤ ὅποιου ἄλλου, θεωρῶ ὅτι ἡ ἀνθρωπότητα πρέπει νά ὑπερβῆ τό στάδιο τῶν θρησκειῶν καί νά μεταβῆ στό στάδιο τῆς ἀναζήτησης τῆς Θειότητας (τῆς θεϊκῆς συνείδησης ἐντός μας καί παντοῦ - τό «πανταχοῦ παρών καί τά πάντα πληρῶν» ἴσως εἶναι μία βαθειά ἀλήθεια), ἀπαλλαγμένης ἀπό δόγματα καί ψευτοδιλήμματα περί τοῦ ποιά θρησκεία εἶναι ἀληθινή καί ποιά ψεύτικη. Ὅταν τά μαγαζάκια τῶν ἐμπόρων τῆς θρησκείας καί τῶν μεσαζόντων μέ τόν Θεό πτωχεύσουν, τότε ὁ ἄνθρωπος θά ἀνακαλύψη τόν πραγματικό Θεό.
Προμηθέας


(Σημ. 1) Στά σημεῖα ὅπου ὁ Ἰησοῦς ὑπονοεῖ ἑαυτόν Θεό (π.χ. ἐγώ εἰμί ἡ Ὁδός, ἡ Ἀλήθεια, ἡ Ζωή κτλ), ἀναφέρεται στήν θεϊκή του ὑπόσταση, ἐνυπάρχουσα σέ ὅλους τούς ἀνθρώπους, μέ τήν διαφορά ὅτι ὁ Ἰησοῦς εἶχε πλήρη συνείδησή της. Ἡ ἔκφραση «ἐγώ εἰμί» ἀναφέρεται στήν θεϊκή ὑπόσταση, εἶναι συγγενική τοῦ σανσκριτικοῦ Aham, ἐξ οὗ τό ἀγγλικό «I am», στό ὁποῖο, γιά τόν λόγο αὐτό, τό Ι γράφεται πάντοτε κεφαλαῖο (ἐπισημαίνοντας τό κεφαλαιῶδες, τό κύριο, τό θεϊκό μέρος τῆς ὕπαρξης) καί ποτέ μέ μικρό «i am».

(Σημ 2) Μία θρησκεία ὅπου ἕνας θεός, όνόματι Γιαχβέ, σκοτώνει τούς ἀνθρώπους κατά τό δοκοῦν, κάνει συμφωνίες ὑλιστικοῦ περιεχομένου μέ τούς ἀνθρώπους καί διακρίνει τούς λαούς σέ περιούσιους καί μή. Εἶναι εὔκολα ἀντιληπτό, γιά κάποιον οὐδέτερο παρατηρητή καί ὄχι συναισθηματικά ἐπηρεασμένο, ὅτι ἡ θρησκεία τοῦ Γιαχβέ ἦταν μία θρησκεία –κατασκεύασμα τῶν ἱερατείων- ἐσωτερικῆς κατανάλωσης γιά τούς Ἰουδαίους

(Σημ. 3) Ὁ Ἀβραάμ ἦταν γεννημένος στήν πόλη Οὔρ τῆς Χαλδαίας, γνωστοῦ κέντρου ὅπου ἀσκεῖτο ἡ μαγεία, ἡ φαρμακεία, καί ἡ ὁμαδική τελετουργική ταφή ζωντανῶν ἀνθρώπων κατόπιν χρήσης ὑπνωτικῶν ποτῶν. Ἡ γεωγραφική ἀλλά καί ἡ οἰκογενειακή του καταγωγή, (ὁ πατέρας του, ὀνόματι Θάρρα, ἦταν ἕνας φαρμακοτρίφτης μάγος, σύμφωνα μέ τόν ἰουδαῖο Φίλωνα τόν Ἀλεξανδρέα) καθιστοῦν περισσότερο εὐεξήγητα τά «θαύματα» τοῦ «Θεοῦ» ἐναντίον τῶν Φαραώ (ὁμαδικές ἀσθένειες, θάνατοι κτλ) ὅταν ἀντετίθεντο στίς προθέσεις τῶν Ἑβραίων...

(Σημ. 4) Ἡ νοοτροπία τοῦ «πίστευε καί μή ἐρεύνα» ἑδραιώνεται πολύ νωρίς στόν χριστιανισμό μέ τήν νομιμοποίηση τῆς καύσης βιβλίων, ὅπως ἀναφέρεται στίς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων (Κεφ. 19, παρ. 19) «Ἱκανοὶ δέ τῶν τά περίεργα πραξάντων συνενέγκαντες τάς βίβλους κατέκαιον ἐνώπιον πάντων· καὶ συνεψήφισαν τάς τιμάς αὐτῶν καὶ εὗρον ἀργυρίου μυριάδας πέντε.»

(Σημ. 5) Ἔστω καί ἐάν ἑρμηνευθῆ τό ἐδάφιο ὑπό τό πρίσμα τῆς ἀντίθεσης πρός τήν νοοτροπία τῶν Ἑλλήνων=Ἐθνικῶν=Εἰδωλολατρῶν, ὅπως θεωροῦνταν οἱ Ἕλληνες, τότε πού ἔγινε ἡ μετάφρασις τῶν Ἑβδομήκοντα, (ὅπως προσπαθοῦν οἱ θεολόγοι νά δικαιολογήσουν, ἄν καί χρειάζεται νά κάνη κάποιος πολλές νοητικές ἀκροβασίες γιά νά καταλήξη σέ αὐτό), πάλι διά μέσου αὐτῆς τῆς φράσεως διαφαίνεται ἡ πάλη ἀνάμεσα σέ δύο κοσμοθεάσεις: Τήν Ἑλληνική, πού ἐκφράζει τήν ἐλεύθερη ἔκφραση ἰδεῶν, τήν πολιτική, τήν ἰδεολογική καί τήν θρησκευτική ἐλευθερία, καί τήν Σιωνιστική πού ἐκφράζει τήν ὑποταγή σέ ἕναν ἐκδικητικό μεροληπτικό θεό-δολοφόνο, τόν Γιαχβέ, πού ἀπαγορεύει κάθε ἐλευθερία σκέψης πέραν τῶν "ἱερῶν" του κανόνων εἰσηγμένων διά τοῦ (Φαρισαϊκοῦ) ἱερατείου.

(Σημ. 6) Ἀπό τίς λίγες περί Ἰνδουϊσμοῦ γνώσεις πού ἔχω, μπορῶ νά διακρίνω μία αὐθαίρετη θέση τῶν ἱερατείων ὅπου κατατάσσουν τούς ἀνθρώπους σέ πέντε κάστες, (κατώτερες ἐκ τῶν ὁποίων εἶναι ἐκείνη τῶν ὑπηρετῶν (Sudras) καί τῶν ἀνέγγιχτων (Νταλίτ) χωρίς τό δικαίωμα τοῦ ἀνθρώπου νά ἐξελιχθῆ σέ ἀνώτερη κάστα. Κατ’ αὐτόν τόν τρόπο ἡ θρησκεία, πού κατά τά ἄλλα εἶναι θαυμάσια, καί πολύ καλύτερη, κατά τήν ἄποψή μου, τοῦ χριστιανισμοῦ ὡς πρός τήν ἑρμηνεία τοῦ Κόσμου, γίνεται ὄργανο καί μέσο διατήρησης ἀνισοτήτων, διχασμοῦ καί ἱεράρχησης (ἄσχετης μέ τίς πραγματικές ἱκανότητες τοῦ καθενός) ἀνάμεσα στούς ἀνθρώπους.


Προταθέν εδώ

Αναρτηθέν εδώ
Ὄποιος ἐλεύθερα συλλογᾶται, συλλογᾶται καλά.
Ρήγας Βελεστινλῆς
Κλειδωμένο

Επιστροφή στο “Προεξέχοντα ΙΔΕΟγραφα (και προτεινόμενα)”