Ιδεογραφήματα

Τι πιστευετε, η ελληνικοτης ειναι συναισθημα ή συνειδηση;

Νομιζω οτι ειναι συναισθημα συνειδητοτητα που τα κατεχουν και πολοι μη-ελληνες οι οποιοι μετεχουν στην Ελληνικη παιδεια χωρις να εχουν επισκευθει ποτε την Ελλάδα και απο την αλλη πολλοι ντοπιοι (σχεδων ολοι) δεν τα κατεχουν

TEUTAMOS έγραψε:Τι πιστευετε, η ελληνικοτης ειναι συναισθημα ή συνειδηση;

Συνείδηση βαθύτατη, που γεννά και το συναίσθημα ασφαλώς.
Θα συμφωνήσω και με τον Φώτη.

Αυτή η συνείδηση/συναίσθημα φαίνεται πως τείνει να χαλαρώνει σ'αυτούς που ζουν εντός και επί τα αυτά, σε αντίθεση με τους Ελληνες της διαποράς. Θέλω να πιστεύω ότι αυτό είναι περιστασιακό λόγω των χαλαρών συνθηκών ζωής που δεν εμπεριέχουν ουσιώδη απειλή, και ότι στην δύσκολη η βαθύτερη συνείδηση θα βγει στην επιφάνεια, μαζί με το συναίσθημα, για να γίνει συνδετικός κρίκος όλων και μαχητικότητα, όταν αν και εφ'όσον θα χρειαστεί.

Tιτλος ειναι. Ονομα.

Αν θες να τον κανεις συναισθημα, μπορεις. Αν θες να αποτελει μερος της συνειδησης σου, κι αυτο γινεται.
Αλλα ειναι απλα μια λεξη.

Πχ ο Σεληνιασμενος θα μπορουσε να αναρωτηθει το ιδιο για την Ιταλικοτητα, no?

Ποιος ηταν ποιο Ελλήνας;
O Lord Byron ή ο κουναλάκης;

O Bύρων ασυζητητί!

chill έγραψε:Tιτλος ειναι. Ονομα.

Αν θες να τον κανεις συναισθημα, μπορεις. Αν θες να αποτελει μερος της συνειδησης σου, κι αυτο γινεται.
Αλλα ειναι απλα μια λεξη.

Πχ ο Σεληνιασμενος θα μπορουσε να αναρωτηθει το ιδιο για την Ιταλικοτητα, no?

Πόσο λάθος έχεις... Η Ελληνικότης που αναφέρει ο Τεύταμος είναι το Πνεύμα που μπορεί να ασπασθεί ο καθείς και όχι η εθνικότης η ελληνική που μπορεί να έχει μόνον ο γηγενής. Συνεπώς, το παράδειγμα με τον Σεληνιασμένο είναι άκυρο.
Επίσης, τίποτα δεν είναι απλώς ένα όνομα. Όνομα προσδίδουμε σε κάτι που υπάρχει, πίσω απ' το όνομα πρέπει να υπάρχει μια ιδέα, φιλοσοφία, ύπαρξη, οντότητα. Έχεις δώσει εσύ όνομα σε οτιδήποτε ανύπαρκτο; (Αν ναι, πώς το 'κανες;)

ok.. lets play ball..


ποιος θα μου δωσει εναν ορισμο της Ελληνικοτητας, οπως την εννοειτε ακριβως..

και δευτερον.. ποιος θα μου δωσει ενα συχρονο παραδειγμα αυτης, που να την οριζει ως ελληνικοτητα, χωρις περιθωριο αμφιβολιας.

Γι αυτο σου λεω οτι ειναι απλα μια λεξη.
Ειναι μια ομπρελα που καλυπτει ενα αοριστο φασμα χαρακτηριστικων. Και συνηθως αυτα τα χαρακτηριστικα, ΕΜΕΙΣ επιλεγουμε να τα καταταξουμε στην κατηγορια αυτη.
Και για να ειμαι ειλικρινης, δεν ειμαι σιγουρος τι εννοει ο Τευταμος με τη λεξη "Ελληνικοτητα".

Τωρα εγω εντελως αυθαιρετα προβλεπω οτι καποιος θα μιλησει για ενα συνολο χαρακτηριστικων που κινειται μεταξυ αναζητησης της αληθειας, καθαροτητας προθεσεων, φρονησης και δημοκρατιας, τιμης προς τους προγονους, υπερασπισης των υψηλων ιδανικων και αλλα παρομοια ή θα πεταξει τσιτατο αρχαιου που οριζει το ελληνικο πνευμα κατα τα αρχαια προτυπα.

Δε μου φτανει αυτο, μεχρι να μου δειξετε γιατι το λεμε Ελληνικοτητα και κυριως (εδω ειναι η παγιδα) τι σχεση εχει η Ελληνικοτητα με τους Ελληνες στην ΟΥΣΙΑ της. (ναι, την ονομασια προελευσης τη βλεπω.. η εφαρμογη της μου διαφευγει καπως)

Αυτο το θεμα το ειχαν λυσει οι αρχαιοι κατα την εποχη μετα τον θανατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου.
Λεγαν "Ελλήνες κι Ελληνίζοντες".

Δε μου φτανει αυτο, μεχρι να μου δειξετε γιατι το λεμε Ελληνικοτητα και κυριως (εδω ειναι η παγιδα) τι σχεση εχει η Ελληνικοτητα με τους Ελληνες στην ΟΥΣΙΑ της. (ναι, την ονομασια προελευσης τη βλεπω.. η εφαρμογη της μου διαφευγει καπως)

Ετσι οπως το θετεις τσιλ. πανε στη λαϊκη και ζητα μισο κιλο Ελληνικότητα.

Λέγεται Ελληνικότης γιατί το σύνολο όλων αυτών των καλών που ανέφερες είναι δημιουργία Ελλήνων και εφαρμόστηκαν στην Ελλάδα για πάρα πολλά έτη.
Το ότι δεν εφαρμόζεται σήμερον δεν μου λέει τίποτα. Το σύνολο ιδεών, νόμων, τέχνης, πολιτικής, πολιτευμάτων που έχουμε αναφέρει σε πάμπολλα θέματα του φόρουμ είναι μια δημιουργία η οποία έχει το όνομα που της αρμόζει: Ελληνικότης.

Εγω εχω την εντυπωση οτι αυτο το συνολο χαρακτηριστικων ειναι στη σφαιρα του ΕΠΙΘΥΜΗΤΟΥ. Ειναι οραμα. Οχι κατι υπαρκτο. Ισως να ειναι η ιδεα που ειχαν οι Αρχαιοι Ελληνες για το ΙΔΑΝΙΚΟ κατα τα δικα τους προτυπα.

Και βλεπω παλι την ερωτηση του τοπικ. Συναισθημα ή συνειδηση;

Δε μου λεει τιποτα. Δεν ξερω κανενα που να εχει μεσα του Ελληνικοτητα. Καποιοι ανθρωποι εχουν μερικα θετικα χαρακτηριστικα τα οποια δεν αποτελουν ελληνικο προνομιο. Ειναι ανθρωπινα. Ανηκουν σε ολους.
Αν ειναι ετσι, τα λεμε "ελληνικοτητα" γιατι η πιο ισχυρη διατυπωση τους (οχι εφαρμογη, ΔΙΑΤΥΠΩΣΗ) εκφραστηκε απο αρχαιους ελληνες.
Αρα... μηπως ειναι μια λεξη;

Σαν το φιλοτιμο;

Εκεινη την εποχή ηταν καινοτομία εστω και να διατυπωθουν απο κάποιους.
Η Ελληνικότητα ειναι ενας συγκεκριμένος τρόπος σκέψης ο οποιος πηγάζει απο τον αρχαίο Ελληνικό πολιτισμό.
Αυτο ειναι αμυδρο στον σημερινό Ελληνισμο αλλα ακομα κι αυτο το αμυδρο κοματι ειναι ατου μας. Διοτι αυτο μας κάνει απρόβλεπτους.
Πιστέυω οτι η Ελληνικότητα οσων αφορά τον πολιτισμό ειναι ενα επίκτητο χαρακτηριστικό που μπορεί να αποκτηθει μεσω της μελέτης.
Οποιος φτιαχνεται με συμβόλα, ή απλα εχει παρει πανω του την καταγωγη του δεν ειναι απαραιτητα Ελληνας στον πολιτισμο. ειναι απλα ενας καημένος που εχει υποστεί πλύση εγκεφάλου.
Μια ακομα εννοια της Ελληνικότητας ειναι η καταγωγή.
η οποια κατα τη γνωμη μου δεν εχει καμια σημασια αν δεν υπαρχει συνειδηση.

ούτε συναίσθημα ούτε συνείδηση είναι


(είναι σαν κάτι που χάνεται και δεν ξαναγυρνά)

Τα συναισθήματα στα προκαλλούν οι λέξεις. Για τον καθένα μία λέξη έχει άλλο συναισθηματικό υπόβαθρο. Η Ελληνικότης είναι και τα δύο, γεννάει και τα δύο, γεννιέται και από τα δύο...

Ελληνικότης στην πιο εκτεταμενη μορφη της ειναι η συνδεση του ανθρωπου που απο τα παναρχαια χρονια ζει σε τουτη εδω την χερσονησο με τη γη αυτη, με το(ν) τοπ(ι)ο αυτο. Ειναι η ιδια αντιδραση που δειχνει απεναντι στη θαλασσα, στον ηλιο, στη ζωη, στο θανατο, στο θεο, στην πατριδα. Δεν νοειται ελληνικοτης ή καθε -οτης ανευ του συγκεκριμενου χωρου στον οποιον κατοικει. Ολοι οι ανθρωποι κλαινε και θρηνουνε γιατι ειναι ανθρωποι, αλλα ο τροπος που το κανουν, αυτη η "ασημαντη" λεπτομερεια, ειναι που διαφερει απο λαο σε λαο. Πολλα ηθη και εθιμα εχουν περασει απο τους αρχαιους στους νεωτερους, τα οποια εχουν καταγραφει και εχουν γινει αποδεκτα. Μεχρι και φρασεις που λεγανε οι αρχαιοι λεμε και μεις σημερα (πβ. φτου φτου φτου μη σε ματιασω - χτυπα ξυλο - η γλωσσα κοκκαλα δεν εχει και κοκκαλα τσακιζει κοκ). Αν προσπαθησεις να τις "μεταφερεις" σ' εναν ξενο αυτολεξει δεν θα καταλαβει, γιατι ειναι "ιδιωτισμοι" ελληνικοτατοι, οπως και μεις δεν θα καταλαβουμε αυτους των ξενων. Η ελληνικοτης ετσι αποκταει μια διαχρονικη αξια και γινεται ιστορικοτης του ενος και του αυτου λαου που παρολες τις επιδρασεις που εδεχθη, παρολες τις συγκυριες υπο τις οποιες ευρεθη εχει διατηρησει ενα μερος αναλλοιωτο τοσο στα ηθη και τα εθιμα του και στην κοσμοθεωρια του οσο και στη γλωσσα. Αυτο ονομαζω εγω ελληνικοτητα.
Τωρα, το διλημμα του τοπικ μπορει να θεωρηθει και ως ψευδοδιλημμα με την εννοια οτι και τα δυο δεν αλληλοαναιρουνται, αλλα ισα ισα το ενα ακολουθει το αλλο. Ξεκιναει απο την βεβαιοτητα οτι ανηκω καπου συγκεκριμενα, οτι ειμαι η συνεχεια καποιου, οτι ειμαι ο φορεας και ο απωτατος αποτοκος αυτης της συνεχειας που μεσωι εμου θα διαιωνιστει. Ετσι, συνειδητοποιω την φυτρα μου, την καταγωγη μου, τη γενια μου σαν στα πλαισια μια οικογενειας που αναζηταει την "σκουφια" της. Η συνειδηση αυτη της καταγωγης μου γενναει το συναισθημα της ενοτητας, της αλληλεγγυης, της ομοψυχιας. Ακομη κι αν αλληλοσπαραζομαστε, στην κρισιμη στιγμη ειμαστε ενωμενοι, ακομη κι αν διαφωνουμε, συμφωνουμε στον τροπο που θα το κανουμε, συμφωνουμε στον τροπο που θα διχαστουμε ειτε πολιτικα ειτε αθλητικα στα πλαισια της "κοινωνικοτητος" του εθνους που ευνοει αυτες τις διαφοροποιησεις. Ο Ελληνας ανεκαθεν ηταν "μουτρο", ηταν "μπαγαποντης" και "κουτοπονηρος", ανεκαθεν του αρεσε να "στηνει" δικαστηρια (απο την εποχη του Αριστοφανη κιολας), ανεκαθεν ηθελε να εντασσεται σε μια ομαδα ανθρωπων (ολιγαρχικοι - δημοκρατικοι, Ελληνες - βαρβαροι, οι εν αστει - οι εν Πειραιει, οι Πρασινοι - οι Βενετοι, ενωτικοι - ανθενωτικοι, βασιλικοι - αντιβασιλικοι, μαλλιαροι/δημοτικιστες - καθαρολογοι, φασιστες - αναρχοαριστεροι, παναθηναικοι - ολυμπιακοι, πασοκοι - νεοδημοκρατες, δεξιοι - αριστεροι). Ανεκαθεν του αρεσε η συμμετοχη - με οποιον τροπο - συζητηση ή αναμιξη με τα δημοσια ειτε στην αγορα ειτε στο καφενειο. Ανεκαθεν εβριζε με περισση ευκολια ειτε αυτο ηταν με την ομηρικη λεξη "πεπον" (=μαλακας) ειτε ηταν με οποια αλλη λεξη. Ανεκαθεν του αρεσε να το δηλωνει και γραπτως οτι βριζει καποιον (βλ γκραφφιτι αρχαιο με την επιγραφη "Τιτας ολυνπιονικης καταπυγος" (=Ο Τιτας ο ξεκωλιαρης που νικησε στους Ολυμπιακους Αγωνες). Τι αλλο μετα απο ολα αυτα υπαρχει που να μην μπορει να ορισει την ελληνικοτητα;

Υ.Γ.: ο Ελληνας ειτε ειναι κοσμοκρατορας ειτε ειναι σκουληκι και καρπαζοεισπρακτορας θα ειναι ο αυτος παντα!!!

ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΣ: ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ Ή ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ;

Πονόδοντος.

Rempeskes έγραψε:

ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΣ: ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ Ή ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ;

Πονόδοντος.

Βγαλ'το δόντι και καθάρισες.
Το σάπισες έτσι κι αλλιώς. Νόημα δεν έχει να το κρατάς.

Πονόδοντο έχουν και οι ερωτευμένοι. Εξαγωγή θέλουν αυτοί που τους κακοφόρμισε στην πορεία

Περα απο τον πονοδοντο πονας και αλλου;

Στη τσεπη.

Πς. Που 'σαι βρε ψυχή?

Α καλα εισαι!γινε ΕΠΥ να εχεις και λεφτα στην τσεπη!
Δεν απηντησες ομως στο τοπικ ή σε καποιον απο τους προλαλησαντες!







(ειμαι στο νησι του Λυγδαμεως. Κλειστε την γιατι μπαζει!!!)

Kαι ουτε πρόκειται, γιατί τα σύννεφα σωρεύονται στον ορίζοντα...

Υγ. Νάξο? Καλή φάση.

Υγ2. Προς το παρόν, ούτε ΕΠΥ, ούτε χρέπι...

Ελληνικότης (ελληνικός + -της < -τατ- (τεινω)) εστί το σύνολον όλων των χαρακτηριστικών εκείνων που φέρει διαχρονικώς ο λαός των Ελλήνων εις τον ιστορικόν του βίον.

Συνείδηση`την οποία, όμως, δύναται να την βιώσουν μόνο όσοι αισθάνονται ΕΛΛΗΝΕΣ. Διότι υπάρχουν και αρκετοί "Έλληνες" οι οποίοι είναι μόνο στα χαρτιά. Για όσους δηλώνουν συνειδητά Έλληνες, η Ελληνικότης αποτελεί ΒΙΩΜΑ, προσδιορίζει το ΕΙΝΑΙ τους, τους εμποτίζει σε κάθε κύτταρο του σώματός τους, και, φυσικά, συνθέτει το Πνεύμα του Έλληνος Νοός που έχουν.

Γόνος ετούτης της συνειδήσεως αποτελεί το συναίσθημα, το οποίο όμως μπορούν κάλλιστα να το βιώσουν και όσοι δεν είναι Έλληνες αλλά Ελληνίζοντες. Οι δεύτεροι, μάλιστα, είναι πλέον αξιέπαινοι από κάποιους γενιτσάρους "Έλληνες", οι οποίοι το μόνον που κάνουν είναι να βγάζουν στην επιφάνεια τα απύθμενα κόμπλεξ που τους διακατέχουν λοιδορώντας ασταμάτητα τον Ελληνισμό.

Σαν επίλογο παραθέτω τα λόγια κάποιου μη Έλληνος αλλά συναισθηματικά Ελληνίζοντος:

Vos exemplaria Graeca nocturna versate manu, versate diurna.

Σεις τα ελληνικά παραδείγματα νύχτα και μέρα να τα έχετε στα χέρια σας.

ΟΡΑΤΙΟΣ