Ιδεογραφήματα

Ένα θέμα που συζητήσαμε χθες για λίγο.

Έχω παρατηρήσει παρακολουθώντας ανθρώπους και γεγονότα ότι υπάρχει μία διολίσθηση στη βλακεία και έχει ξεκινήσει εδώ και πολλά χρόνια.
Ίσως το ξεκίνημα της διολίσθησης αυτής να έγινε πριν γεννηθούν κάποιοι από εμάς.

Κάποιοι λέγαν τι ωραία που περνούσαμε στη Χούντα την πρώτη.
Εν μέρει έχουν δίκιο. Αλλά για λόγους ανεξάρτητους από το χουντικό καθεστώς της εποχής. Ο κόσμος είχε ψηλότερο επίπεδο απ ότι έχει σήμερα. Αυτό έλεγα χθες.
Με τέτοιο επίπεδο καμία Χούντα δεν μπορούσε να προχωρήσει πέραν κάποιου ορίου.

Γιατί η όποια Χούντα προχωράει μέχρι εκεί που της επιτρέπει ο λαός.
Μέχρι εκεί που έχει την "ελάχιστη συναίνεση" Ποτέ παρα πέρα.

Πρόλαβα την μεταχουντική κατάσταση.

Γυρίζω κάποια χρόνια πίσω και θυμάμαι.
Κάποιοι άνθρωποι που πήγαν λίγες τάξεις δημοτικού διάβαζαν δύσκολα βιβλία και ήταν ψαγμένοι.

Ακούγαμε μελοποιημένη ποίηση και τραγούδια σε στίχους Γκάτσου Σεφέρη Ελύτη. Ανεξάρτητα από τυπική μόρφωση διάβαζαν οι άνθρωποι βιβλία και συζητούσαν μεταξύ τους. Υπήρχε και μία σχετική αλληλεγγύη και καλύτερες κοινωνικές σχέσεις.
Παρά τη λογοκρισία τα καλύτερα τραγούδια γράφτηκαν στη Χούντα και λίγο μετά.

Την εποχή εκείνη υπήρχε κινηματογράφος και ελληνικός κινηματογράφος δεν ήταν μόνο Βουγιουκλάκη και κωμωδίες.

Υπήρχε κάποτε ένα ψηλό επίπεδο που σιγά σιγά άρχισε να διολισθαίνει στη "σαχλαμάρα". Αργά και σταθερά.

Η κρίση αυτή δεν είναι μόνο οικονομική.

Μάλλον δεν είναι καν οικονομική γιατί σε οικονομικό επίπεδο δεν πρόκειται για κρίση αλλά για ΛΗΣΤΕΙΑ με γραβάτα και σκαρπίνι.

Είναι όμως κρίση πολιτιστική.

Μιλάμε για αφύπνιση.
Ναι υπάρχουν και αφυπνισμένοι.

Όπως η παρέα που είμασταν χθες μαζεμένοι στο Cosi.

Μιλάγαμε για σημάδια αφύπνισης.

Μήπως θα έπρεπε να μιλήσουμε και για σημάδια διολίσθησης όπως τα είδαμε στο πέρασμα του χρόνου?

Δεν είναι απλώς μια παρατήρηση.

Θέλω να πω ότι δεν είμαστε προβατάκια και έρμαια στις ορέξεις του κάθε αφεντικού και του κάθε πολιτικού που θα πρέπει να σκύβουμε το κεφάλι και να υπομένουμε τη μοίρα μας.

Με άνοδο του γενικότερου επιπέδου θα μπορούσαμε να αντισταθούμε.
Και ο δρόμος χρειάζεται και η ψήφος.

Αλλά μήπως ψηφίζουμε κάθε μέρα και όχι κάθε 4 χρόνια?

Κάθε μέρα κάθε ώρα.

Αυτό που λες ότι ψηφίζουμε κάθε μέρα το μεταφράζω ως εξής:
Είναι θέμα αντίληψης και συνείδησης,όπως λένε οι ξένοι state of mind.
Οι καθημερινές μας πράξεις έχουν συνέπειες για το μέλλον μας και των συνανθρώπων μας.
Πρέπει στη καθημερινότητά μας να δίνουμε το παράδειγμα και να συμπεριφερόμαστε ως αφυπνισμένοι.
Επίσης όσοι είναι αφυπνισμένοι έχουν την ευθύνη για την αφύπνιση ακόμα περισσοτερων.

Σωστά μεταφράζεις.
Ο δρόμος και η ψήφος είναι αναγκαία συνθήκη κατά την άποψή μου αλλά όχι επαρκής.

Και το λεγόμενο "κλασσικό απολιτικ" έτσι όπως διαφημίζεται καναλιζάρεται και χειραγωγείται δεν είναι καθόλου απολιτικ στην ουσία.
Είναι πολιτικό και βαθιά αντιδραστικό και αν το παραλληλίζαμε με ένα κόμμα θα πήγαινε πολύ πέρα από το Τζήμερο και τη Χρυσή Αυγή και μάλιστα κινείται σε μονοπάτια και περιοχές που κανένα πολιτικό κόμμα δεν θα μπορούσε να τις περιγράψει ή να τις αναφέρει ανοιχτά.

Όλοι ίδιοι είναι σου λέει ο άλλος αλλά δεν μπορεί να περιγράψει τι διαφορετικό θα ήθελε και πως εννοεί αυτόν που δεν είναι "ίδιος" αν υπήρχε τέτοιος.

Το απολιτικ είναι μόδα αλλά στηρίζεται στην παραδοχή ότι δεν γίνεται τίποτα. Μην τα βάζεις με τους δυνατούς. Αν βγει κόσμος στο δρόμο θα τους σπάσει στο ξύλο η αστυνομία και θα λουφάξουν ότι αν κάνεις απεργία θα κλείσει η εταιρεία ή ότι πρέπει να υπομένεις και να σκύβεις το κεφάλι.

Παράδειγμα: Η παρομοίωση του δημοσίου με τη Β Εθνική του ιδιωτικού τομέα και η συζήτηση που ακολουθεί από τους απολιτικ που κάνουν τον παραλληλισμό.
Είστε βολεμένοι γιατί παίρνετε άδεια ένα μήνα σου λέει ο απολιτικ. Μα και στον ιδιωτικό τομέα ισχύει ακριβώς άδεια τις ίδιες μέρες και αν δεν τις πάρεις η εταιρεία υποχρεώνεται να τις πληρώσει (αυτό ισχύει μέχρι στιγμής). Όχι εκεί το αφεντικό θα σου δείξει την πόρτα και θα σου πει Κοίτα πόσοι περιμένουν εκεί έξω!!!!!!! Του λες γιατί δεν διεκδικείς? Όπου υπάρχει δυνατό σωματείο τα δικαιώματά σου δεν καταπατούνται. Τότε αρχίζει να βρίζει τους συνδικαλισταράδες που κλείνουν τα εργοστάσια με τις απεργίες. Ότι το αφεντικό "αν θέλει" πληρώνει και γ@μάει και δέρνει τα μαζεύει και πάει στη Βουλγαρία και παίρνεις τον π@ύλο.

Πριν 20 ή 30 χρόνια θα μπορούσε να γίνει κάτι τέτοιο? Θα μπορούσαν να εκφραστούν τέτοιες απόψεις? Ή ακόμα θα μπορούσαν να περάσουν έστω και από το μυαλό οποιουδήποτε?
Θα μπορούσε να βγει υπουργός και να πει θα απολύσω δημοσίους υπαλλήλους για να χαρούν οι άνεργοι του ιδιωτικού τομέα που θα πατσίσουν?

Αυτό είναι ένα παράδειγμα κάτι σαν δείγμα διολίσθησης στη βλακεία.
Δεν ήταν από ένα άτομο αυτές οι απόψεις αλλά από πολλά που δεν γνωρίζονται μεταξύ τους διαφορετικών ηλικιών και όλοι έκαναν διαφορετικό επάγγελμα μεταξύ τους. Είτε ψηφίζουν είτε όχι στις εκλογές ψηφίζουν κάθε μέρα ανοίγοντας την πόρτα σε ότι πιό αντιδραστικό υπάρχει.

Βέβαια υπάρχουν και άνθρωποι που δέχονται τέτοιες καταστάσεις στη δουλειά επειδή δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς και έχουν ανάγκη τα χρήματα όσο λίγα και να είναι έχοντας ΕΠΙΓΝΩΣΗ του τι συμβαίνει. Δεν μιλάω γι αυτούς. Αλλά για εκείνους που κάνουν σημαία τις ανελεύθερες και παράνομες πρακτικές των επιχειρήσεων. Που κάνουν σημαία τους εκβιασμούς και τους επικροτούν.

Δεύτερο παράδειγμα που έχει σχέση με το εκπαιδευτικό σύστημα και πως βοηθάει στη διολίσθηση.

Μπαίνει η καθηγήτρια της Κοινωνικής και πολιτικής αγωγής Τρίτη Γυμνασίου.
Το μάθημα ήταν σχετικό με την αστυνομία και το ρόλο της στο Κράτος και στην κοινωνία και γιατί οι αστυνομικοί έχουν όπλα.

Η απάντηση της καθηγήτριας που προφανώς ήταν και η απάντηση που ήταν υποχρεωμένη να δώσει ήταν:
"Για να προστατεύουν αθώους πολίτες".

Κάποια μαθήτρια μίλησε για την ιστορία με το Φύσσα και γιατί δεν τον προστάτεψαν οι αστυνομικοί ως αθώο πολίτη.
Η καθηγήτρια άλλαξε χρώματα και παρακάλεσε να μη συνεχιστεί η συζήτηση γιατί δεν της επιτρέπεται να μιλάει πολιτικά.
Έγινε λίγο φασαρία και βοή στην τάξη και η καθηγήτρια είπε "Παρακαλώ η συζήτηση να σταματήσει εδώ" Ησυχία παρακαλώ!!!!!!!!

Η κλασική απάντηση υψηλότερου επιπέδου μη πολιτική αλλά κοινωνιολογική είναι αυτή του Βέμπερ

"Το Κράτος έχει το μονοπώλιο άσκησης φυσικής βίας"

Κλασική κοινωνιολογική πρόταση που τη συναντάμε σε κάθε βιβλίο κοινωνιολογίας.
Περιλαμβάνει και την προστασία και το..........ξυλοφόρτωμα του πολίτη.

Τι διαφορά έχουν αυτές οι δύο προτάσεις?


Η δεύτερη ήταν στα "χρόνια" μας η πρώτη στο σύγχρονο σχολείο.

Η πρώτη είναι ρηχή στερεοτυπική που πρέπει ο μαθητής να την καταπιεί "αμάσητη" χωρίς δεύτερη κουβέντα και η καθηγήτρια αναλαμβάνει το δύσκολο έργο να κόψει τη συζήτηση. Η δεύτερη κινητοποιεί τη σκέψη και ανοίγει την όρεξη για συζήτηση και..........."αναζήτηση". Χωράει πολλά και έχει σχέση με αφηρημένες έννοιες.

Η πρώτη ταιριάζει σε παιδιά νηπιαγωγείου ή διανοητικώς καθυστερημένα.
Η δεύτερη είναι κατάλληλη για παιδιά 15 χρονών.

Αν λάβουμε υπόψη και τη δομή των σχολικών βιβλίων θα καταλάβουμε ότι το εκπαιδευτικό σύστημα εκπαιδεύει στη "ρηχή" στερεοτυπική σκέψη.

Προχθές η Βασούλα μας είπε και ένα άλλο παράδειγμα όπως γιατί λέμε ανθέλληνας και όχι αντιέλληνας ή ανθυγιεινό και όχι αντιυγιεινό και ότι στο σχολείο δεν επιτρέπεται να τους το εξηγήσουν αλλά να το καταπιούν αμάσητο. Έτσι είναι μάθε το παπαγαλία και μη ρωτάς γιατί.

Βέβαια έχει άμεση σχέση με αυτό που είχε πει ο Κίσιγκερ ότι πρέπει να ξεκόψουν οι Έλληνες από τη γλώσσα και τις παραδόσεις τους αλλά είναι και ένα δείγμα ρηχής και τυποποιημένης σκέψης.

Βέβαια το πιό χτυπητό παράδειγμα ως προς τον Κίσιγκερ είναι η Γιουροβίζιον με τα τραγούδια στα αγγλικά και τι τραγούδια Άντε να μη πω
Όπως επίσης και η μομφή σε όποιον δε μιλάει αγγλικά με άπταιστη προφορά ενώ να μη μιλάει ελληνικά ο πρωθυπουργός δεν πειράζει παιδάκι της διασποράς ο καημένος.

Ο εθισμός στη ρηχή σκέψη είχε ξεκινήσει αργά και σταθερά πολλά χρόνια πριν όχι μόνο από το εκπαιδευτικό σύστημα αλλά και από άλλους θεσμούς όπως η μουσική βιομηχανία τα ΜΜΕ κλπ.

Ο άνθρωπος με ρηχή σκέψη γίνεται εύκολα χειραγωγήσιμος κυρίως όταν κάτι χτυπάει στο συναίσθημα και τη "μανούρα" της στιγμής.
Δεν θα αναφερθώ σε συγκεκριμένο παράδειγμα αλλά σε κάτι που βλέπουμε καθημερινά: Στο σχολείο, στο εστιατόριο, στη δημόσια υπηρεσία και όπου αλλού υπάρχουν εργαζόμενοι. Η λέξη "απόλυση" έχει γίνει ψωμοτύρι. Κάτι σαν "πιπίλα" για ενηλίκους. Μπαίνει "κάποιος" σε ένα χώρο και η εξυπηρέτηση δεν είναι όπως περίμενε. Μανουριάζει και λέει "Τι το έχουν αυτό το ζώο και δεν το απολύουν?" ή "μαζεψαν όλους τους βλάκες εδώ πέρα" ή "Να απολυθεί ο Α.Γ τι τον κρατάτε τον ηλίθιο" Λίγα χρόνια πριν η μομφή έπεφτε στην εταιρεία, στο Κράτος, ή εκεί που έπρεπε. Σε περίπτωση που έπεφτε στον υπάλληλο π.χ γκαρσόνι που δεν μάζεψε γρήγορα τα πιάτα του προηγούμενου ο πελάτης μανούριαζε και σκυλόβριζε αλλά σε καμία περίπτωση δεν μιλούσε για απόλυση.

Πριν μερικά χρόνια ένας μισθός 1000 ευρώ ήταν πολύ μικρός. Σήμερα παρ όλο που η φορολογία και το κόστος ζωής αυξήθηκε είναι πολύ μεγάλος. Τι άλλαξε?

Μιλούσα με κάποιο συνάδελφο των 700 ευρώ και έλεγα για τον πατέρα μου που δούλευε και ζούσε ολόκληρη τετραμελή οικογένεια.
Για τον πατέρα της άλλης συναδέλφου που ήταν δημόσιος υπάλληλος και σπούδασε 3 παιδιά σε άλλη πόλη.
Για τον πατέρα της φίλης μου που ήταν πατωματζής και σπούδασε 5 παιδιά.

Τι μπορείς να κάνεις σήμερα με 1000 ευρώ εσύ που τα θεωρείς πολλά?
Ή με τα 1500 που είχες πριν τη ΛΗΣΤΕΙΑ?

Η απάντηση πάλι η ίδια. Ο πατέρας μας δεν ήταν καταναλωτικός δεν είχε κινητό ούτε πλυντήριο πιάτων ούτε τα παιδιά είχαν 4 ζευγάρια παπούτσια μάρκας ...κλπ

Ο πατέρας μου είχε αγοράσει όλα τα προαναφερόμενα. Και πλυντήριο είχαμε και έξω βγαίναμε και ταξίδια πηγαίναμε και παπούτσια είχαμε.
Μόνο ο πατωματζης πατέρας της φίλης μου είχε κάποια φτώχεια για να ζήσει αξιοπρεπώς μία οικογένεια με 5 παιδιά και να ταϊσει 7 στόματα.

Ας ρωτήσουμε όποιον ηλικιωμένο θέλουμε να μας πει για το πως ζούσε την οικογένεια του και όποιον 40-50 ηλικία να μας πει για τον πατέρα του και τα παιδικά του χρόνια. Πως ζούσε τότε και αν μπορεί σήμερα να κάνει ότι έκανε ο πατέρας του έστω και με θυσίες.

Η διολίσθηση στη σαχλαμάρα περιλαμβάνει και πολύ κοντή μνήμη.
Είναι τόσο κουραστικό να γυρίσεις στο παρελθόν, να θυμηθείς μία μέρα από τη ζωή πριν 20 χρόνια να τη συγκρίνεις με το σήμερα? Να δεις κάποια πράγματα τότε με μια κριτική ματιά και να βγάλεις συμπεράσματα? Τελικά είναι τόσο δύσκολο?

Γιατί ο πατέρας σου στα 30 είχε οικογένεια και "εσύ" ποτέ δεν θα μπορέσεις όσες οικονομίες και αν κάνεις με τα 1000 ευρώ που κι από πάνω θεωρείς πολλά?

Και εδώ ερχόμαστε στην αριστερόστροφη πλευρά της διολίσθησης στη βλακεία τα περί ομοφυλοφιλίας το ανάγνωσμα. Οι ΚΚΕδες δέχτηκαν πυρά για τη θέση που παίρνουν στο ζήτημα που είναι "συντηρητική"

Θα πω τη δική μου άποψη. Ωραία είναι μία επιλογή και τα περί ορέξεως κολοκυθόπιτα δικός τους είναι ο πισινός και δεν μου πέφτει λόγος.

Αλλά με την υπερπτοβολή και τον εξωραϊσμό του θέματος τι πάνε να περάσουν?
Σε μία άλλη κοινωνία πριν δέκα χρόνια και πιό πριν θα ήμουν υπέρμαχη των δικαιωμάτων των τοιούτων. Είναι μία επιλογή. Όπως επιλογή είναι και να κάνεις κανονική οικογένεια όπως ο πατέρας σου και ο παππούς σου.

Όταν όμως η κανονική οικογένεια γίνεται άπιαστο όνειρο για μια συντριπτική πλειοψηφία νέων και μεσηλίκων γιατί ξαφνικά σου πασσάρουν τη ομοφιλοφιλίας το αναγνωσμα?
Μήπως σαν καφεδάκι της παρηγοριάς?

Σε έχουν κάνει να φυτοζωείς μεροδούλι μεροφάι ίσα να συντηρείς στοιχειωδώς το "τομάρι" σου και μετά σου πασάρουν το παραμύθι. Στην ανυδριά καλό και το χαλάζι. Κάνε κι εσύ μια αλλαξοκολιά καλή κι αυτή είναι. Οι Πακιστανοί δεν έχουν ψυχή που κάνει ο καθένας μια φορά την εβδομάδα τη Φατμέ. Εσείς θα κάνετε τη...................Σούλα.

Παλιοτερα απολιτικ στο σχολειο δεν υπηρχε. ειχαμε μαθητη που στο μαθημα της ιστοριας υποστηριζε την χουντα. η καθηγητρια καργα αντίθετη αλλα δεν του ειπε σταματα ή κοβω την συζητηση. Το παιδι συνεχισε την συζητηση και η αληθεια ειναι οτι πρεπει να ειχε μεγαλυτερο δεικτη νοημοσυνης απο την καθηγητρια του. η καθηγητρια δεν ειχε σκοπο να τον πεισει να αλλαξει ιδεολογια αλλα να δουμε το θέμα βαθια. και μεσω της επιχειρηματολογιας εβγαλε ο καθενας τα συμπερασματα του.