Αἰσθητική τῆς σύγχρονης Ἑλλάδας
Δημοσιεύτηκε: Σάβ 22 Μαρ 2014, 22:20
Χρησιμοποιῶ τόν γενικό τίτλο "αἰσθητική τῆς σύγχρονης Ἑλλάδας" γιά τό εἰδικό θέμα πού θά ἀναπτύξω παρακάτω, ὥστε νά μπορῆ κάποιος νά ἐκφράζεται γιά πολλά τέτοια ζητήματα πού προκύπτουν καθημερινά ἤ ὑπάρχουν παντοῦ γύρω μας.
Πιθανός τίτλος τοῦ συγκεκριμένου θέματος:
ΔΙΚΗ ΑΣΕΒΕΙΑΣ
Κάθε φορά πού κατεβαίνω στήν ἀποβάθρα τοῦ Μετρό Ἀκρόπολη, ― πᾶνε δεκαετίες πιά ἀπό τότε πού φτιάχθηκε―, νιώθω ἀνάταση καί ἀπογοήτευση μαζί. Ἀνάταση καθώς ξεκουράζεται τό μάτι μου πάνω στήν ἀναπαράσταση τῆς ζωφόρου τοῦ Παρθενῶνα πού διακοσμεῖ τόν χῶρο τῆς ἀποβάθρας. Ἀπογοήτευση, καθώς βλέπω στήν ἀπέναντι ἀκριβῶς τοιχογραφία τό μνημεῖο τοῦ Παρθενῶνα νά καλύπτεται πίσω ἀπό τήν μορφή τῆς Μελίνας Μερκούρη. Ἀπό τήν πρώτη στιγμή πού δημιουργήθηκε αὐτή ἡ τεράστια τοιχογραφική σύνθεση, ἕνας κόμπος κάθεται στό στομάχι μου ὅποτε τήν ἀντικρύζω. Δέν πρόκειται γιά τό πρόσωπο ἤ τήν προσωπικότητα τῆς συμπαθοῦς καί ἄξιας κατά τά ἄλλα ἑλληνίδας Μελίνας Μερκούρη. Πρόκειται γιά τήν ἀνόητη ἐνέργεια κάποιων ἐπικίνδυνων ἀδαῶν νά συσχετίσουν καί νά ταυτίσουν ἕνα μνημεῖο - διαχρονικό σύμβολο τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ καί τοῦ ἀνθρώπινου πολιτισμοῦ ἐν γένει - μέ συγκεκριμένους ἀνθρώπους. Δέν μποροῦν νά κατανοήσουν οἱ ἀφελεῖς (ἤ μήπως πονηροί;) ὅτι αὐτή ἡ ταύτιση ὑποβιβάζει αὐτομάτως τήν ἀξία τοῦ μνημείου ὡς συμβόλου. Ὁ Παρθενῶνας εἶναι ἕνα σύμβολο καθώς α) οἱ ἀπανταχοῦ τῆς Γῆς ἀντικρύζοντας τήν εἰκόνα-φωτογραφία του, συνειρμικά σκέπτονται «Ἑλλάδα» καί β) συμποσεῖ μέ τό σχῆμα του καί τήν αἰσθητική του τίς ἀξίες πού κομίζει ὁ ἑλληνικός πολιτισμός (ἁπλότητα, ἁρμονία, μέτρο, κάλλος). Τά σύμβολα ὀφείλουν νά εἶναι καί εἶναι πάνω καί πέρα ἀπό τόν ἄνθρωπο, ὅσο σπουδαῖος κι ἄν εἶναι αὐτός. Γι’ αὐτό καί οἱ σημαῖες δέν ἔχουν ἐπάνω τους πρόσωπα.
Μιά ἱστορική λεπτομέρεια ἔφθασε πρόσφατα στήν ἀντίληψή μου, πού ἔρχεται νά ἑρμηνεύση, νά δικαιολογήση καί νά ἀποδείξη πόσο εὔλογη εἶναι ἡ ἀπέχθειά μου πρός αὐτή τήν ἀσεβῆ καλλιτεχνική ἔκφραση. Στήν ἀρχαία ἐποχή ἔχοντας τήν αἴσθηση αὐτῶν τῶν λεπτῶν ζητημάτων ὡδηγοῦσαν σέ δίκες (δίκες ἀσεβείας ἐλέγοντο) πρόσωπα πού τολμοῦσαν νά ἀσεβήσουν πρός τά σύμβολα. Ὁ ἴδιος ὁ Φειδίας παραπέμφθηκε σέ δίκη μέ τήν κατηγορία ὅτι παρέστησε τό πρόσωπό του σέ ἕνα ἔργο του, ἐπάνω στήν ἀσπίδα τῆς Ἀθηνᾶς Παρθένου. Ἔρχεται ὅμως αὐτή ἡ ἱστορική πληροφορία νά καταδείξει ὅτι ἐμεῖς οἱ νεοέλληνες Γραικύλοι «δέν νογᾶμε», ὅπως θά ἔλεγε ἡ ἀγράμματη, ἀλλά μέ βαθύτερη αἴσθηση τῶν πραγμάτων, προγιαγιά μας. Στεκόμαστε στήν ἐπιφάνεια καί ἐξετάζουμε ἐπιδερμικά τά πράγματα. Δυστυχῶς ζοῦμε σέ «χοντροκομμένους» καιρούς, ὥστε ζητήματα καί πράξεις πού ἄλλοτε θά ἐπέσυραν ἐξορία ἤ φυλάκιση, σήμερα χαρακτηρίζονται ἀσήμαντα καί δικαιολογοῦνται μέ τό πρόσχημα τῆς καλλιτεχνικῆς ἐλευθερίας.
Ἠ ἐπίμαχη φωτογραφία, γιά ὅσους δέν τήν ἔχουν δεῖ:
http://www.tralala.gr/wp-content/upload ... elina1.jpg
Πιθανός τίτλος τοῦ συγκεκριμένου θέματος:
ΔΙΚΗ ΑΣΕΒΕΙΑΣ
Κάθε φορά πού κατεβαίνω στήν ἀποβάθρα τοῦ Μετρό Ἀκρόπολη, ― πᾶνε δεκαετίες πιά ἀπό τότε πού φτιάχθηκε―, νιώθω ἀνάταση καί ἀπογοήτευση μαζί. Ἀνάταση καθώς ξεκουράζεται τό μάτι μου πάνω στήν ἀναπαράσταση τῆς ζωφόρου τοῦ Παρθενῶνα πού διακοσμεῖ τόν χῶρο τῆς ἀποβάθρας. Ἀπογοήτευση, καθώς βλέπω στήν ἀπέναντι ἀκριβῶς τοιχογραφία τό μνημεῖο τοῦ Παρθενῶνα νά καλύπτεται πίσω ἀπό τήν μορφή τῆς Μελίνας Μερκούρη. Ἀπό τήν πρώτη στιγμή πού δημιουργήθηκε αὐτή ἡ τεράστια τοιχογραφική σύνθεση, ἕνας κόμπος κάθεται στό στομάχι μου ὅποτε τήν ἀντικρύζω. Δέν πρόκειται γιά τό πρόσωπο ἤ τήν προσωπικότητα τῆς συμπαθοῦς καί ἄξιας κατά τά ἄλλα ἑλληνίδας Μελίνας Μερκούρη. Πρόκειται γιά τήν ἀνόητη ἐνέργεια κάποιων ἐπικίνδυνων ἀδαῶν νά συσχετίσουν καί νά ταυτίσουν ἕνα μνημεῖο - διαχρονικό σύμβολο τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ καί τοῦ ἀνθρώπινου πολιτισμοῦ ἐν γένει - μέ συγκεκριμένους ἀνθρώπους. Δέν μποροῦν νά κατανοήσουν οἱ ἀφελεῖς (ἤ μήπως πονηροί;) ὅτι αὐτή ἡ ταύτιση ὑποβιβάζει αὐτομάτως τήν ἀξία τοῦ μνημείου ὡς συμβόλου. Ὁ Παρθενῶνας εἶναι ἕνα σύμβολο καθώς α) οἱ ἀπανταχοῦ τῆς Γῆς ἀντικρύζοντας τήν εἰκόνα-φωτογραφία του, συνειρμικά σκέπτονται «Ἑλλάδα» καί β) συμποσεῖ μέ τό σχῆμα του καί τήν αἰσθητική του τίς ἀξίες πού κομίζει ὁ ἑλληνικός πολιτισμός (ἁπλότητα, ἁρμονία, μέτρο, κάλλος). Τά σύμβολα ὀφείλουν νά εἶναι καί εἶναι πάνω καί πέρα ἀπό τόν ἄνθρωπο, ὅσο σπουδαῖος κι ἄν εἶναι αὐτός. Γι’ αὐτό καί οἱ σημαῖες δέν ἔχουν ἐπάνω τους πρόσωπα.
Μιά ἱστορική λεπτομέρεια ἔφθασε πρόσφατα στήν ἀντίληψή μου, πού ἔρχεται νά ἑρμηνεύση, νά δικαιολογήση καί νά ἀποδείξη πόσο εὔλογη εἶναι ἡ ἀπέχθειά μου πρός αὐτή τήν ἀσεβῆ καλλιτεχνική ἔκφραση. Στήν ἀρχαία ἐποχή ἔχοντας τήν αἴσθηση αὐτῶν τῶν λεπτῶν ζητημάτων ὡδηγοῦσαν σέ δίκες (δίκες ἀσεβείας ἐλέγοντο) πρόσωπα πού τολμοῦσαν νά ἀσεβήσουν πρός τά σύμβολα. Ὁ ἴδιος ὁ Φειδίας παραπέμφθηκε σέ δίκη μέ τήν κατηγορία ὅτι παρέστησε τό πρόσωπό του σέ ἕνα ἔργο του, ἐπάνω στήν ἀσπίδα τῆς Ἀθηνᾶς Παρθένου. Ἔρχεται ὅμως αὐτή ἡ ἱστορική πληροφορία νά καταδείξει ὅτι ἐμεῖς οἱ νεοέλληνες Γραικύλοι «δέν νογᾶμε», ὅπως θά ἔλεγε ἡ ἀγράμματη, ἀλλά μέ βαθύτερη αἴσθηση τῶν πραγμάτων, προγιαγιά μας. Στεκόμαστε στήν ἐπιφάνεια καί ἐξετάζουμε ἐπιδερμικά τά πράγματα. Δυστυχῶς ζοῦμε σέ «χοντροκομμένους» καιρούς, ὥστε ζητήματα καί πράξεις πού ἄλλοτε θά ἐπέσυραν ἐξορία ἤ φυλάκιση, σήμερα χαρακτηρίζονται ἀσήμαντα καί δικαιολογοῦνται μέ τό πρόσχημα τῆς καλλιτεχνικῆς ἐλευθερίας.
Ἠ ἐπίμαχη φωτογραφία, γιά ὅσους δέν τήν ἔχουν δεῖ:
http://www.tralala.gr/wp-content/upload ... elina1.jpg
