Ιδεογραφήματα

Η αγάπη είναι το μόνο πράγμα που σε γεμίζει. Τα άλλα (λεφτά και υλικά αγαθά) κάποια στιγμή τα βαριέσαι (εξαίρεση είναι το να έχεις τα βασικά, τα προς το ζην, όχι για να είσαι ευτυχής, αλλά για να επιβιώσεις).

Τύχη,θα χρειαστεί για να μου έρθουν τα άλλα 2.

(είμαι τζογαδόρος και πονηρούλης τι να κάνω)

Να συμπληρώσω πως όπως ανέφερα στο νήμα που άνοιξα για την τύχη, ΕΔΩ, τύχη δεν υπάρχει.

Λεφτά, λεφτά και πάλι λεφτά.
Με αυτά φτάνεις και την τύχη σου
…και από αγάπες να φαν κι κότες.

Φτιαξε μονος σου οποια πορτα σου αρεσει

να εχεις και "ματλιπτλ τσοϊς" οχι μονο 3

Τυχη οπως πορτες ανοιχτες ας πουμε, οπότε και δεν θα χτυπουσα καμμια
κλειστη πορτα.
Αρα, τύχη γιατι...αν έχεις τύχη διάβαινε και ριζικό περπάτει!

Ειναι ακυρη η πορτα "τυχη" γιατι η τυχη ειναι απλα πιθανότητες. δεν υπάρχει κατι μεταφυσικο πισω της ούτε μπορει να στην εγγυηθει κανεις. την αγάπη την κερδίζουμε με το να κανουμε τους αλλους να μας αγαπούν.
Οπότε το τσεκ θα ηταν καλο.

Τύχη είναι όταν οι ευκαιρίες συναντούν τις δυνατότητες κάποιου.

TYXH έξαρτάται από το πως αντιλαμβάνεται κανείς την τύχη.
Τα κατάλληλα γεγονότα στον κατάλληλο χρόνο. Εκπλήξεις καλές συγκυρίες.

Βέβαια την τύχη τη φτιάχνουμε και λίγο μόνοι μας.
Όταν κάθε γεγονός ή κατάσταση τη στρέφουμε προς όφελος μας.

Η καλύτερη εκδίκηση είναι όταν κάποιος προσπαθεί να σου κάνει κακό και τελικά στρέφεις αυτό το κακό υπέρ σου.
Να του στέλνεις ένα δώρο σπίτι ευχαριστώντας για το καλό που σου έκανε.

Γιατί η επιτυχία είναι η καλύτερη εκδίκηση.

Τα λεφτά και η αγάπη όταν είναι υπερβολικά δημιουργούν προβλήματα και .......πνίγουν.

ΤΥΧΗ και μόνο τύχη ότι και αν σημαίνει.

Αγάπη.
Τελεία.
Καληνύχτα σας.

Καλά, ας είχα εγώ τώρα εμπρός μου μια πόρτα τίγκα με χρήματα και δεν θα είχα δισταγμό κανένα.
Θα έπαιρνα και την πόρτα μαζί.

Hlios έγραψε:Καλά, ας είχα εγώ τώρα εμπρός μου μια πόρτα τίγκα με χρήματα και δεν θα είχα δισταγμό κανένα.
Θα έπαιρνα και την πόρτα μαζί.

μετά φόροι, το ενα το αλλο.

Hlios έγραψε:Καλά, ας είχα εγώ τώρα εμπρός μου μια πόρτα τίγκα με χρήματα και δεν θα είχα δισταγμό κανένα.
Θα έπαιρνα και την πόρτα μαζί.

Αν ήξερε ςότι θα μπορούσες να'χες πρόσβαση σε όλα τα χρήματα του κόσμου,
με την προϋποθεση (διότι τίποτα δεν χαρίζεται) πως δε θα μπορούσες να δώσεις ή να πάρεις (σωστά-πραγματικά όχι επίπλαστα) αγάπη προς ή από τον γιο σου ας πούμε; Θα άνοιγες εκείνη;
ρητορικό το ερώτημα.

Σε ό,τι με αφορά: (και ουδόλως ρομαντικά)
Εξαρτάται από το τι θεωρεί κανείς πως τον πλουτίζει.
Για μένα αυτό το "τι", είναι η Αγάπη-ύψιστη μορφή ενέργειας και κινητήριος δύναμη ορέων.
Όση και να πάρει κανείς, όση και να δώσει,
ποτέ δεν είναι αρκετή. Κι αν δεν έχει αυτό το πάρε-δώσε
θα μείνει φτωχός όσα λεφτά ή τύχη (ή αι τα δυο) κι αν έχει.

H αγαπη θελει και την ανταποδοση της, της εξαργυρωση της,
την επιστροφη της. Ειναι σαν ενα παιχνιδι που παιζεται με πανω
απο εναν παικτες. Ειναι σα να λεμε ενα ομαδικο "αθλημα".
Ο,τι κι αν ειναι αυτο που το λενε αγαπη.

Η τυχη παλι, ο,τι κι αν ειναι αυτο που το λενε τυχη,
λειτουργει και σε μονούς αριθμους, δεν θελει απαραιτητως
απο ζευγος και πανω για να δωσει και ν' ανταποδωσει.
Για την δικη μου ιδιοσυγκρασια, την κατα βαση μοναχικη,
ειναι ο,τι πρεπει η τυχη. Περικλειει μεσα της απειρες
ευκαιριες για απειρα επιθυμητα πραγματα, απο αγαπη επισης,
απο λεφτα και υλικα αποκτηματα, απο ταξιδια και κατακτησεις,
απο γνωσεις κι εμπειριες. Για μενα ειναι ολοι οι δρομοι ανοιχτοι
οταν η τυχη ειναι ανοιχτη. Ισοδυναμει με ευτυχια αυτο.
Τωρα, αν εχει καμμια αξια αυτο που λενε οποιος κερδιζει
στα χαρτια (=εχει τυχη) χανει στην αγαπη κι αντιστροφως,
θα φανει ή μπορει και μην φανει και καθολου, γιατι ποιος
μου ειπε εμενα οτι η τυχη μου ειναι ανοικτη κι ολες οι
ευκαιριες και δυνατοτητες ανοιγονται εμπρος μου;
Δεν εχω τζογαρει στα σοβαρα και ποτέ μου για να μαθω
στην πραξη αν εκεινος που χανει στα χαρτια κερδιζει
στην αγαπη κι αντιστροφως. Παντως επιμενω στην τυχη,
ακομα και με τη γνωση οτι τιποτα δεν ειναι τυχαιο τελικα
(και αρχικα).

Eva Luna έγραψε:H αγαπη θελει και την ανταποδοση της, της εξαργυρωση της,
την επιστροφη της. Ειναι σαν ενα παιχνιδι που παιζεται με πανω
απο εναν παικτες. Ειναι σα να λεμε ενα ομαδικο "αθλημα".
Ο,τι κι αν ειναι αυτο που το λενε αγαπη.

για τα περί "ανταπόδοσης" αισθάνομαι πως το'χεις δει λάθος.
Για μένα είναι θέμα πάρε-δώσε, αλλά όχι δίνω και πρέπει να μου ανταποδώσουν.
Και εξηγούμαι (λογικώς). Η αγάπη είναι συναίσθημα. Και το συναίσθημα είναι μορφή ενέργειας. (η ύψιστη κατά τη θεώρησή μου μορφή). Η ενέργεια του συναισθήματος τουλάχιστον, δεν εγκλωβίζεται και δεν περιορίζεται, ούτε κατευθύνεται (όπως η ηλεκτρική ενέργεια ας πούμε).
Ρέει ελεύθερα, ή όσο ελεύθερα τουλάχιστον της επιτρέπουμε εμείς να ρεύσει.
Και μια ενέργεια που έχει ελεύθερη ροή, βγαίνει από μας, διαχέεται, πάει στο αντικείμενο το συναισθήματός μας, αυτό "αγγίζεται" απ'αυτήν, παράγει και αυτό τη δική του ενέργεια, που ρέει έξω από το σώμα του, και έρχεται ΚΑΙ σ'εμάς. Δεν έρχεται επειδή ο άλλος θεωρεί (λογικά) πως μας το χρωστάει (για να'ναι "ανταποδοτική" όπως το εννοείς), έρχεται επειδή απλά ο άλλος νιώθει αγάπη (παράγει και "εκπέμπει" δηλαδή αυτή την ενέργεια) χωρίς τα πρέπει ή τα χρεωστούμενα που μπορεί το έλλογο κομμάτι του να νιώθει. Τα παιδιά μας για παράδειγμα, δε λένε "η μαμά μας αγαπάει άρα ΠΡΕΠΕΙ να την αγαπήσω κι εγώ", ΑΙΣΘΑΝΟΝΤΑΙ-ΕΙΣΠΡΑΤΤΟΥΝ την αγάπη μας που τα αγγίζει απ'τη στιγμή της σύλληψής τους, και με τη σειρά τους ΝΙΩΘΟΥΝ (παράγουν) την ίδια ενέργεια, διότι αυτή η ενέργεια, έχει τη θαυματουργή ιδιότητα να αναπαράγεται και να πολλαπλασιάζεται, χωρίς λογικές διαδικασίες...


Κατά τα λοιπά δεν πιστεύω στην "τύχη" και τις "συμπτώσεις" με την αοριστία που εννοούν ακόμα και οι επιστήμονες όταν χρησιμοποιούν τα λήμματα "τυχαίο" ή "συμπτωματικό" για να διατυπώσουν "επιστημονικά" κάτι που ουσιαστικά είναι ανεξήγητο, διότι απλά δεν το'χουν αγγίξει μέσα απ'την επιστήμη όπως έχει αναπτυχθεί-εξελιχθεί μέχρι σήμερα.

Τίποτα δεν είναι τυχαίο και τίποτα συμπτωματικό. Συντρέχουν πολλοί ή και εκατομμύρια αν θες (αθέατοι-άγνωστοι) σε μας λόγοι, παράγοντες, ενέργειες και συνθήκες, για να εκδηλωθεί αυτό
που θα αποκαλούσαμε "τύχη" ή "συνωμοσία του σύμπαντος υπέρ μας".

Περι αγαπης ειναι βεβαιο πως δεν μπορω να μιλησω
επειδη αισθανομαι οτι ειναι εκεινο που εχω βιωσει
στον μικροτερο βαθμο, λαμβανοντας ή εκπεμποντας
αγαπη. Κι ειναι αξιο αποριας, πως γνωριζοντας
πως δεν γνωριζω περι αγαπης, εντουτοις παλι
δεν διαλεξα την πορτα της αγαπης, την απερριψα.
Ισως να μην διαλεξα την πορτα της αγαπης νωριτερα
οταν επελεγα ενδεχομενως σε ποιο σωμα θα κατοικουσα
ερχομενη σ' αυτον τον κοσμο.
Ισως ολες αυτες οι "πορτες" να ηταν τα διλημματα
που μας τεθηκαν πριν την ενσαρκωση μας αυτη.
Τοτε, με τον ορο τυχη ισως θα περιεγραφα την ανακινηση
αυτης της υπερβατικης λοτταριας για μια ακομα φορα, ωστε να δωσει
ακομα ενα διαφορετικο αποτελεσμα, ακομα μια νεα ευκαιρια.

Η αγάπη είναι μια ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ
...κάπως διευρυμένης συνείδησης,
που δεν έχει να κάνει σε τίποτα με τρίτα πρόσωπα, πράγματα ή ιδέες.
Είναι εσωτερικός προσωπικός συντονισμός σε δονήσεις ...αγάπης.
Όλα τα άλλα είναι μορφές του ερώτα.

Hlios έγραψε:Η αγάπη είναι μια ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ
...κάπως διευρυμένης συνείδησης,
που δεν έχει να κάνει σε τίποτα με τρίτα πρόσωπα, πράγματα ή ιδέες.
Είναι εσωτερικός προσωπικός συντονισμός σε δονήσεις ...αγάπης.
Όλα τα άλλα είναι μορφές του ερώτα.

Αυτήν την αγάπη εννοούσα και εγώ, όταν επέλεξα την πόρτα της.
Και επειδή δεν το αιτιολόγησα, ιδού: τύχη δεν θα επέλεγα, γιατί...δεν με θεωρώ άτυχη (ότι και αν σημαίνει αυτό ). Χρήμα...χμ..μεγάλο το δέλεαρ, έχω όμως αυτά που θέλω και μου αρκούν.
Αγάπη, όμως, με τη γενικότερη έννοια, αυτή που έθεσες, Ήλιε, όχι, δεν έχω.Δεν την έχω να τη δώσω (δεν αγαπώ όλο τον κοσμο, πχ, ούτε καν ελάχιστους ), αλλά και δεν την εισπράτω (ίσως σε κάποιο κομμάτι της, σε σχέση με τον γιό μου, ίσως λέμε!). Οπότε,θα ήμουν περίεργη να βιώσω, αυτή την αγάπη και με αυτή τη μορφή της.
Ελπίζω να μην σας φαίνονται πολύ..εγκεφαλικά όλα αυτά

kat_woman έγραψε:

Hlios έγραψε:Η αγάπη είναι μια ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ
...κάπως διευρυμένης συνείδησης,
που δεν έχει να κάνει σε τίποτα με τρίτα πρόσωπα, πράγματα ή ιδέες.
Είναι εσωτερικός προσωπικός συντονισμός σε δονήσεις ...αγάπης.
Όλα τα άλλα είναι μορφές του ερώτα.

Αυτήν την αγάπη εννοούσα και εγώ, όταν επέλεξα την πόρτα της.
Και επειδή δεν το αιτιολόγησα, ιδού: τύχη δεν θα επέλεγα, γιατί...δεν με θεωρώ άτυχη (ότι και αν σημαίνει αυτό ). Χρήμα...χμ..μεγάλο το δέλεαρ, έχω όμως αυτά που θέλω και μου αρκούν.
Αγάπη, όμως, με τη γενικότερη έννοια, αυτή που έθεσες, Ήλιε, όχι, δεν έχω.Δεν την έχω να τη δώσω (δεν αγαπώ όλο τον κοσμο, πχ, ούτε καν ελάχιστους ), αλλά και δεν την εισπράτω (ίσως σε κάποιο κομμάτι της, σε σχέση με τον γιό μου, ίσως λέμε!). Οπότε,θα ήμουν περίεργη να βιώσω, αυτή την αγάπη και με αυτή τη μορφή της.
Ελπίζω να μην σας φαίνονται πολύ..εγκεφαλικά όλα αυτά

Το ότι αντιλαμβάνεσαι πως δεν έχεις αγάπη σημαίνει πως έχεις φτάσει πολύ κοντά στο να την βιώσεις.
Αυτή σου η συνηδειτοποιηση αξίζει όσο 1000 υποτιθέμενες αγάπες. Πρέπει να είσαι περήφανη γι αυτό.
Την στιγμή που θα βρεθείς σε ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ αγάπης θα το καταλάβεις αμέσως πως αυτή είναι η αληθινή.
Είναι ένα ευγενικό συναίσθημα σαν συγκίνηση στο οποίο δεν εμπλέκονται συγκεκριμένα πρόσωπα.
Δεν την εισπράττεις, ούτε την αποδίδεις σε κανέναν. Δεν έχει αλισβερίσι με τίποτε, ούτε έχει ροη.
Όταν νιώσεις την αγάπη, αγαπάς τα πάντα. Όλη την ύπαρξη. Από έναν κόκκο άμμου ως ολόκληρο τον πλανήτη.
Και απλά ευγνωμονείς, που όλα υπάρχουν και εσύ η ίδια μαζί. Αν το νιώσεις μετά δεν το ξεχνάς.
Εκείνη την στιγμή αν εμφανιζόταν εμπρός σου ο χειρότερος άνθρωπος του κόσμου, θα τον αγαπούσες και αυτόν.
Αν σε χαστούκιζε, με χαρά θα του έστρεφες και το άλλο μάγουλο και θα τον ευχαριστούσες για ότι σου προσφέρει.
Θα εκτιμάς την κάθε σου εισπνοή και εκπνοή, σαν ένα ασύλληπτης ομορφιάς θαύμα και θα ευγνωμονείς το θεό.
Τον όποιο θεό, ακόμα και αν δεν πιστεύεις σε κανέναν θεό, με καμία μορφή. Εκείνη την στιγμή θα τον ευχαριστήσεις.
Αυτό πράγματι μπορεί να χαρακτηριστεί ως μια διεύρυνση αντίληψης, έστω και μικρής διάρκειας.
Αυτή η αγάπη δεν στοχεύει σε συγκεκριμένα πρόσωπα, πράγματα ή ιδέες. Η απώλεια δεν επιφέρει πόνο.
Δεν είναι κατακτητική. Δεν περιορίζεται στους καλούς, τους όμορφους ή δικούς μας ανθρώπους.
Δεν ικανοποιεί καμία εγωκεντρική ανάγκη ή επιθυμία. Δεν έχει θέλω ούτε προϋποθέσεις. Είναι καθαρή.
Είναι μια κατάσταση διευρυμένης συναισθηματικής αντίληψης. Δεν ικανοποιεί επιθυμίες των εγώ μας.

Η αγάπη όπως έγραψε ο Ηλιος είναι ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ,άρα δεν είναι τίθεται θέμα επιλογής γιατί ή το έχεις ή όχι.
Η τύχη πάλι είναι θέμα επιλογής γιατί όπως έγραψα και δεν είναι δικό μου είναι συνάρτηση και των δυνατοτήτων μας που θα συναντήσουν ευκαιρίες που θα μας παρουσιαστούν.
Οι δυνατότητες του κάθε ατόμου εξαρτώνται από το πόσο θέλει ένα άτομο να εξελιχθεί.
Η αγάπη δεν επιλέγεται πάντως να το ξαναγράψω κλείνοντας.

Και το χρήμα δεν είναι απαραίτητα επιλογή.
Μπορεί να σου ρθει ουρανοκατέβατο ή απο κληρονομια απο τον θείο απο το αμέρικα που ειχες να του μιλήσεις για χρόνια ή να στα στειλει ο αλλος καταλάθος ή να σου χτυπήσει την πόρτα ενας ετοιμοθάνατος πρίγκηπας και να σου δώσει τους κωδικούς για τους οφ σορ λογαριασμους του πριν ξεψυχίσει κλπ.
Γι αυτό επιλέγω χρήμα. τα άλλα τα βρίσκω.

Τύχη δεν υπάρχει. Είναι κρυμμένη αιτία άλλων παραγόντων.
Εκείνοι οι άλλοι παράγοντες, επηρεάζονται άμεσα από το οικονομικό.

Όσο για την αγάπη, αν την δημιουργήσεις, δεν μπορεί κανείς
και τίποτε να σου τη στερήσει, ούτε να σου την προσφέρει.

Τα χρήματα όμως, σε τούτον εδώ τον κόσμο είναι πρώτη επιλογή.
Δίχως αυτά δεν μπορείς να βοηθήσεις εκεί που υπάρχει ανάγκη,
ούτε να προσφέρεις εκεί που αγαπάς. Δεν μπορείς να ζήσεις ούτε καν.
Που να μεγαλώσεις παιδιά και να είσαι συνεπείς στις λοιπές απαιτήσεις.