ΓΙΑΤΙ ΑΠΟΤΥΓΧΑΝΟΥΝ ΟΙ ΑΠΕΡΓΙΕΣ?
Δημοσιεύτηκε: Παρ 27 Σεπ 2013, 12:16
Την αφορμή για αυτό το ερώτημα δεν μου την έδωσαν οι τελευταίες απεργιακές κινητοποιήσεις (οι οποίες πέρασαν σε ...85η μοίρα, μετά από τα χρυσαυγίτικα γεγονότα..surprise, surprise!). Είναι κάτι που μου τριγυρνάει στην κεφάλα εδώ και πολυυυυ καιρό.
Υπήρξα παιδούλα και αργότερα οργισμένο νιάτο στη ζωή μου
και θυμάμαι πολύ καλά, παλιότερες (δήθεν μου ταχα μου "χρυσές εποχές") όπου απεργίες γινόντουσαν κυριολεκτικά για ψύλλου πήδημα, οι κυβερνήσεις (άλλο surprise από κει..) υποχωρούσαν σε πλείστα αιτήματα των απεργών και όλοι ήταν ευχαριστημένοι (πρόχειρα παραδείγματα τα εκάστοτε απίθανα επιδόματα στους δημοσίους υπαλλήλους που προστίθονταν ως δια μαγείας μετά από κάποιες απεργίες..χμ..). Για να μην τα ισοπεδώνουμε βεβαίως και όλα, υπήρχαν στο παρελθόν και απεργίες με πολύ σοβαρά αιτήματα που, μετά το πέρας τους, πολλά ικανοποιούνταν..Ήταν στο πλαίσιο του "δίνουμε για να είμαστε αρεστοί και για να εξασφαλίσουμε ψήφους και εκλογική πελατεία" ? Μπορεί. Αδιάφορο μου είναι, μάλλον. Το ουσιώδες είναι οτι οι απεργίες είχαν λόγο υπάρξης!
Τα τελευταία χρόνια, έχει γίνει στην Ελλάδα της καργιολίας...Έγιναν του κόσμου οι απεργίες, παντού, σε κάθε εργασιακό κλάδο, με αιτήματα για την σοβαρότητα των οποίων δεν νομίζω να αμφιβάλλει κανείς..ΓΙΑΤΙ δεν απέδωσαν? Γιατί πλέον, το περίφημο όπλο της απεργίας, το μοναδικό, όπως λέγεται, όπλο του εργαζόμενου ενάντια στην οποιαδήποτε αυθαιρεσία του εργοδότη, είτε λέγεται αυτός κυβέρνηση είτε είναι ο οποιοσδήποτε, δεν αποδίδει απολύτως τίποτα? Τι φταιει γι αυτό?
Ο εργαζόμενος που δεν "το τραβάει" γιατί τα οικονομικά του πλέον δεν αντέχουν ούτε μία μέρα?
Οι συνδικαλιστές που κάνουν τα δικά τους παιχνίδια και παρασέρνουν τον κοσμάκη σε ένα παιχνίδι από την αρχή στημένο και χαμένο?
Το ίδιο το concept της απεργίας που ίσως είναι παρωχημένης πολιτικής αντίληψης και που πρέπει ο εργαζόμενος να αναζητήσει άλλες μορφές πάλης? Κι αν ναι, τι στον κόρακα μπορούμε να κάνουμε?
Υπήρξα παιδούλα και αργότερα οργισμένο νιάτο στη ζωή μου
και θυμάμαι πολύ καλά, παλιότερες (δήθεν μου ταχα μου "χρυσές εποχές") όπου απεργίες γινόντουσαν κυριολεκτικά για ψύλλου πήδημα, οι κυβερνήσεις (άλλο surprise από κει..) υποχωρούσαν σε πλείστα αιτήματα των απεργών και όλοι ήταν ευχαριστημένοι (πρόχειρα παραδείγματα τα εκάστοτε απίθανα επιδόματα στους δημοσίους υπαλλήλους που προστίθονταν ως δια μαγείας μετά από κάποιες απεργίες..χμ..). Για να μην τα ισοπεδώνουμε βεβαίως και όλα, υπήρχαν στο παρελθόν και απεργίες με πολύ σοβαρά αιτήματα που, μετά το πέρας τους, πολλά ικανοποιούνταν..Ήταν στο πλαίσιο του "δίνουμε για να είμαστε αρεστοί και για να εξασφαλίσουμε ψήφους και εκλογική πελατεία" ? Μπορεί. Αδιάφορο μου είναι, μάλλον. Το ουσιώδες είναι οτι οι απεργίες είχαν λόγο υπάρξης!Τα τελευταία χρόνια, έχει γίνει στην Ελλάδα της καργιολίας...Έγιναν του κόσμου οι απεργίες, παντού, σε κάθε εργασιακό κλάδο, με αιτήματα για την σοβαρότητα των οποίων δεν νομίζω να αμφιβάλλει κανείς..ΓΙΑΤΙ δεν απέδωσαν? Γιατί πλέον, το περίφημο όπλο της απεργίας, το μοναδικό, όπως λέγεται, όπλο του εργαζόμενου ενάντια στην οποιαδήποτε αυθαιρεσία του εργοδότη, είτε λέγεται αυτός κυβέρνηση είτε είναι ο οποιοσδήποτε, δεν αποδίδει απολύτως τίποτα? Τι φταιει γι αυτό?
Ο εργαζόμενος που δεν "το τραβάει" γιατί τα οικονομικά του πλέον δεν αντέχουν ούτε μία μέρα?
Οι συνδικαλιστές που κάνουν τα δικά τους παιχνίδια και παρασέρνουν τον κοσμάκη σε ένα παιχνίδι από την αρχή στημένο και χαμένο?
Το ίδιο το concept της απεργίας που ίσως είναι παρωχημένης πολιτικής αντίληψης και που πρέπει ο εργαζόμενος να αναζητήσει άλλες μορφές πάλης? Κι αν ναι, τι στον κόρακα μπορούμε να κάνουμε?
Ναι καλά, τώρα έπιασες φλέβα.