Ενέργεια & χρόνος

[Nikos Apomakros]

Δεν είμαι βέβαιος για ποιό λόγο θα γράψω τα παρακάτω. Ίσως επειδή κάπως έτσι ξορκίζω τις σκέψεις μου.
Ναι. Οι σκέψεις είναι δαιμόνια. Στριφογυρνούν, ψιθυρίζουν, παροτρύνουν κι εξωθούν ή απλώς κραυγάζουν,
κάνοντας το μυαλό σου να τρίζει τόσο, ωστέ να μην μπορείς να κρατήσεις το στόμα σου κλειστό, να σφίξεις
δηλαδή τα σαγόνια, φυλακίζοντας όλο αυτό το χάος μέσα σου.

Αιολική ενέργεια, κυματική ενέργεια, υδροηλεκτρική, ηλιακή, γεωθερμική, βιομάζας, ενέργεια από κάρβουνο,
πετρέλαιο, βενζίνη, υγραέριο, μαζούτ, υδρογόνο, ουράνιο και η λίστα καλά κρατεί. Απαράδεκτοι είμαστε.
Εντάξει ίσως όχι απαράδεκτοι. Αδύναμοι μάλλον. Κατά κάποιο τρόπο αδαείς, αλλά το παλεύουμε.
Θα με θυμηθείτε (αν υπάρχουμε ακόμη), κάποια στιγμή θα γίνει αντιληπτό ότι δύο αέναα αντίρροπες δυνάμεις
θα είναι σε θέση να δώσουν αστείρευτη ενέργεια χωρίς χρονικά όρια, χωρίς περιορισμούς γενικότερα,
με αδιάληπτη παραγωγή, σε αντίθεση δηλαδή με τον ήλιο, τον άνεμο, τα κύματα ή οποιοδήποτε καύσιμο.

Το δεύτερο για το οποίο θα με θυμηθείτε αφορά τον μέσο χρόνο ζωής ενός ανθρώπου, τον οποίο γίνεται
προσπάθεια να επιμηκύνουν για ευνόητους λόγους. Συγχωρέστε με αλλά θα το χαρακτηρίσω ως ανοησία.
Αυτό στο οποίο όφειλαν να εστιάσουν είναι στο πως ο χρόνος μας γίνεται ακριβώς αντιληπτός. Μέσω της
κίνησης σαφώς, όμως η κίνηση μας γίνεται αντιληπτή με πολύ συγκεκριμένο τρόπο, έναν τρόπο που δεν είναι
κοινός ανάμεσα στους έμβιους οργανισμούς. Τα δεδομένα είναι ολόγυρά μας αλλά τελικά δεν χαμπαριάζουμε.
Όταν θα καταφέρουμε να παρέμβουμε κι αλλάξουμε την αντίληψη του χρόνου, η έννοια "μέσος χρόνος ζωής"
θα είναι κάτι πολύ σχετικό και τυχόν επιμήκυνσή του θα είναι απλά κάτι δευτερεύουσας σημασίας.

Θεωρίες θεωρίες θεωρίες. Ναι. Έχω την βεβαιότητα ότι θα με θυμηθείτε. Είμαι αισιόδοξος δηλαδή. Σπάνιο αυτό.

[alkinoos]

Βασικά είναι το λατρεμένο μου θέμα.Με λάθος ερώτηση θα πάρεις λάθος απάντηση.Άτιμη Σφίγγα Η πιο συχνή ερώτηση είναι "Τι είναι ο χρόνος ;"Και να οι μαθηματικοί και οι φυσικοί με τα διαγράμματα και τις σταθερές του χρόνου,να και τα ρολόγια χειρός , τοίχου κ.α και τον Νου μπερδεύουν,αγχώνουν και διαμελίζουν.Να και η παγίδα,ο χρόνος είναι χρήμα.Ο Νους μου λέει να αποφεύγω τα ρολόγια,να αποφεύγω τις παγίδες .Μόνο τον Ήλιο και το βιολογικό ρολόι σου,το στομάχι .Αυτά είπε.Δεν του χάλασα το χατήρι...

Μου ψιθύρισε : Πως αντιλαμβάνεσαι την έννοια του χρόνου,για να συγχρονιστούμε ; Αν με κάψεις,θα καείς.
Απάντησα : Ως ενέργεια...

[ArELa]

Μ'αρέσει όταν γράφεις τους "δαίμονές" σου Απόμακρε

Ο χρόνος είναι καθαρά νοητό θέμα, η μέτρησή του μας φυτεύτηκε απ'τους "σοφούς" και έχω όλο και συχνότερα την αίσθηση πως δεν έχει καμία σχέση με τον πραγματικό-συμπαντικό χρόνο.

Σ'αυτούς τους καιρούς που ενέργειες και συνειδητότητες αλλάζουν, έτσι κι αλλιώς μπερδέψαμε την αίσθηση... άλλοτε νιώθω πως πέρασε απίστευτα γρήγορα (χωρίς να καταλάβω πως), άλλοτε απλά δεν τον σκέφτομαι. Το "αργό" που ένιωθα παλιότερα, απλά έπαψα να το νιώθω, κι όχι δεν είναι θέμα ηλικιακό...

Καμιά φορά με παίρνει ένας περίεργος ξαφνικός ύπνος καθώς κάθομαι στην πολυθρόνα μου. Βλέπω (αμέσως θα'λεγε κανείς) ένα όνειρο που δε μου κάνει σαν τα όνειρα που έβλεπα παλιά... μου κάνει πιο πολύ σαν κάποια τεκταινόμενα στο αστρικό ή συμπαντικό πεδίο, με πραγματικές παραμέτρους. Όταν ξυπνώ και κοιτώ το ρολόι, συνειδητοποιώ ότι πέρασαν 10 λεπτά (περίπου) ενώ παράλληλα έχω την απίστευτη αίσθηση ότι το "όνειρο" κράτησε για ώρες, μην πω και μέρες...
Πόσος χρόνος πέρασε στ'αλήθεια σ'αυτήν την περίπτωση; 10 λεπτά ή μέρες;
Το γήινο ρολόι λέει 10 λεπτά. Το "μέσα" μου λέει μέρες...
Η εύκολη λύση είναι να πει κανείς ότι ο πραγματικός χρόνος που πέρασε ήταν 10 λεπτά, επειδή το λέει το γήινο ρολόι στον τοίχο ή το χέρι μας...
Προσωπικά δεν εκτιμώ ιδιαίτερα τις εύκολες λύσεις...

Τι είναι ο χρόνος λοιπόν; Ο χρόνος όπως τον μάθαμε στο γήινο πεδίο τουλάχιστον... Για μένα είναι μια καθαρά νοητή κατάσταση που "φυτεύτηκε" στο μυαλό μας από εξωτερική επιρροή, και τελευταία αυτό το υποτιθέμενα σταθερό και αδιάκοπο μοντέλο του, καταρρέει... (τουλάχιστον στο δικό μου νοητικό πεδίο)

καμπύλος χρόνος; πφφφφφφφφ

[Nikos Apomakros]

Μου φαίνεται παράξενο που μοιάζει να συμβαδίζουν κάπως οι απόψεις μας σε αυτό το θέμα, ArEla.

Άργησα να απαντήσω γιατί έψαχνα (κλασικά) κάτι που είχα γράψει.
Δεν το θυμόμουν ακριβώς το κείμενό μου αλλά είχα την βεβαιότητα
ότι συμφωνούσε αρκετά με αυτά που έγραψες. Ώρες μετά κατάφερα
και το ξέθαψα. Παραθέτω λοιπόν...

Περί χρόνου παράνοια
(μεταφέρεται εδώ όπως ακριβώς αρχικά διατυπώθηκε).

Τι θα ήταν η χρονική διάρκεια χωρίς την δυνατότητα αντίληψής της, αν όχι μια απόλυτη
χρονική ακινησία; Πόσο όμοια μεταξύ μας αντιλαμβανόμαστε τον χρόνο; Τι ακριβώς θα
τον καθόριζε αν το μόνο που θα απέμενε κινούμενο στο σύμπαν, ήταν οι σκέψεις από ένα
σύνολο ανθρώπων; Τι ακριβώς ορίζει μέχρι πόσες σκέψεις, αναμνήσεις, ιδέες μπορούν να
παραχθούν σε μια φαινομενικά "απειροελάχιστη" διάρκεια ("απειροελάχιστη" σύμφωνα με τα
μεγέθη του χρόνου στα οποία και μάθαμε να λειτουργούμε); Πόσο βέβαιος μπορεί και πρέπει
να είναι κάποιος ότι η ζωή του διήρκεσε έναν "υποθετικό" Αιώνα κι όχι μια "υποθετική" Στιγμή;

Κοιτώντας έναν πίνακα στο σπίτι μου πριν αρκετά χρόνια (λύκειο), προσπαθούσα να καταλάβω
τι ακριβώς τον ορίζει. Αναμφισβήτητα η εικόνα ήταν δισδιάστατη, είχε δηλαδή ένα Χ πλάτος
κι ένα Υ ύψος ενώ παρομοίως υπήρχε η αίσθηση του Ζ βάθους, όπως αυτό τουλάχιστον μπορεί
να αποτυπωθεί σε ένα επίπεδο "χαρτί". Επρόκειτο για μια ναυμαχία, με καπνούς από κανόνια,
αγριεμένη θάλασσα και φρεγάτες που έγερναν, προσπαθώντας να αποδώσουν θαρρείς κίνηση.
Κίνηση... κίνηση... μια τέταρτη διάσταση που έλειπε αναμφισβήτητα από τον πίνακα: ο χρόνος.

Απουσίαζε όμως πράγματι ο χρόνος;

Για όσους πιστεύουν ότι η στιγμή, όπως την αντιλαμβάνεται ο άνθρωπος, ΔΕΝ είναι μια
απειροελάχιστη χρονική διάρκεια, ο πίνακας σίγουρα εμπεριείχε την τέταρτη διάσταση, αφού
αποτελούσε την αποτύπωση μιας ιστορικής ή έστω φανταστικής χρονικής στιγμής, ελλείψει κάθε
κινήσεως. Από την άλλη, για αυτούς που θεωρούν τον χρόνο απόλυτα συνυφασμένο με την κίνηση,
ΔΕΝ υφίσταται χρονική στιγμή που ΔΕΝ υποδιαιρείται σε μικρότερες, προκειμένου να αποτελεί μια ακόμη
διάρκεια, η οποία εννοείται γίνεται αντιληπτή και μετρήσιμη παρομοίως μέσω της κίνησης.

Προς τι όμως όλες αυτές οι σκέψεις;

Ο Χρόνος ως διάσταση θυμίζει σε αρκετά σημεία τον Χώρο. Αν θεωρήσουμε ότι η Στιγμή της διάστασης
του Χρόνου, είναι το αντίστοιχο Σημείο της διάστασης του Χώρου, μπορούμε να κατανοήσουμε την άμεση
σχέση της χρονικής διάρκειας με τη μονάδα μέτρησης χρόνου που χρησιμοποιούμε. Δηλαδή;

Ότι η Στιγμή δεν αποτελεί πραγματική έννοια αλλά πλασματική, εξαιτίας της αδυναμίας μας να την
υποδιαιρέσουμε σε κάτι εξίσου αντιληπτό, ενώ αν μπορούσαμε να το κάνουμε, θα αντιλαμβανόμασταν
και πάλι μια ελάχιστη διάρκεια. Αν υποθετικά ο άνθρωπος είχε άπειρη αντίληψη στη διάσταση του χρόνου,
αυτό που τώρα ονομάζουμε Στιγμή θα ήταν αποτέλεσμα μόνο εγκεφαλικής διεργασίας, μιας και η Στιγμή
ορίζεται από την στέρηση ουσιαστικά κάθε είδους κίνησης και μια τέτοια στέρηση στη παραπάνω περίπτωση
δεν θα ήταν εφικτή.

Αν κάποιος άνθρωπος είχε την ικανότητα να αντιληφθεί τρία δισεκατομμύρια στιγμές σε ένα δευτερόλεπτο
και ένας άλλος μόνο μία, αυτό αυτομάτως θα σήμαινε ότι μια στιγμή του δευτέρου, θα ισοδυναμούσε με τρία
δισεκατομμύρια στιγμές του πρώτου, κάτι που για τον δεύτερο δηλαδή θα συνέβαινε σε υποθετική ή αν θέλετε
πλασματική χρονική διάρκεια ίση των 95 ετών, μιας ολόκληρης δηλαδή ζωής.

Έτσι χαμογελάμε ίσως όταν λέμε "πέρασε η ζωή μπροστά απ'τα μάτια μου" εκφράζοντας ένα κατά κάποιο τρόπο
διαπιστωμένο φαινόμενο, από κάποιους που λέγεται πως έφτασαν κοντά στο θάνατο, ενώ ταυτόχρονα μάλλον
αγνοούμε την ανθρώπινη δυνατότητα όσον αφορά στην αντίληψη της χρονικής διάρκειας, όπως αγνοούμε το τι
ακριβώς μας περιόρισε στο να την αντιλαμβανόμαστε κάτω από αυτά τα "γνωστά" μεγέθη.

Ποιός αλήθεια κόβει τον λαιμό του ότι κάτω από ορισμένες συνθήκες, η αντίληψη της χρονικής διάρκειας δεν
αυξάνεται τόσο πολύ, ώστε ο άνθρωπος να είναι σε θέση να επαναβιώσει μέσω αναμνήσεων και φαντασίας, ιδεών,
σκέψεων, μια ολόκληρη ζωή μέσα σε ίσως και πέντε δευτερόλεπτα;

Και πηγαίνοντάς το λίγο παρακάτω, ποιός ξέρει ότι την συγκεκριμένη στιγμή, αυτό που ζει δεν είναι μια επαναβίωση
που τελικά έχει απειροελάχιστη διάρκεια σε σχέση με τον υποθετικό χρόνο που υποτίθεται ότι διανύουμε...

Ο πίνακας πάντως είναι ακόμη ακίνητος...

[Nikos Apomakros]

Το άνωθι κείμενο που παρέθεσα βρίσκεται στο εξής λινκ του εδώ φόρουμ
http://www.ideografhmata.gr/forum/viewt ... B1#p121103

[Nikos Apomakros]

Κι από ότι είδα, κατά την μεταφορά της όλης παράνοιας στο φόρουμ,
μου είχε διαφύγει μια καλούλα παράγραφος...

Ο χρόνος είναι η μέτρηση της υπό εξέταση κίνησης, μέσα σε μια προκαθορισμένη,
ως προς τον τομέα σύγκρισης, περιοδική κίνηση. Αν δεν ήταν εφικτό να υπάρχει περιοδική
κίνηση, δεν θα ήταν εφικτό να υπάρχει "μέτρηση" του χρόνου. Δημιουργούμε ή υιοθετούμε
λοιπόν μια περιοδική κίνηση και συγκρίνουμε κάθε άλλη μέσω αυτής. Έτσι μετράμε. Κι όταν
κάποτε δεν υπήρχε η απαραίτητη τεχνογνωσία για τεχνητή περιοδικότητα, η μέτρηση ήταν
εφικτή μέσω σύγκρισης με την κίνηση πχ ουρανίων σωμάτων που κινούνταν περιοδικά
(ήλιος, σελήνη, αστέρια κτλ).

Υπάρχουν δυο θεωρίες που με κάνουν να "γελάω". Η πρώτη είναι το λεγόμενο big bang και
τα όσα λέγονται επ' αυτού και η δεύτερη, το ταξίδι στο χρόνο και η συσχέτιση του με την
ταχύτητα του φωτός. Το μονό εφικτό "ταξίδι" στο χρόνο είναι αυτό στο παρελθόν και μπορεί
να γίνει μονό για παρατήρηση, δεν δίδεται η δυνατότητα διαδρασης. Ταξιδεύοντας με ταχύτητα
μεγαλύτερη του φωτός, θα είχες απλά τη δυνατότητα να προλάβεις την παρελθοντικη εικόνα
που είχε προβάλλει ένα σώμα (πχ η Γη). Έτσι θα είχες τη δυνατότητα να προσπερνας με αντίστροφη
σειρά όλες τις εικόνες της, παρακολουθώντας πλέον το παρελθόν της. Όσον αφορά στη δημιουργία
του σύμπαντος, οποίος νομίζει ότι αυτό που αποκαλούμε σήμερα σύμπαν, είναι το όλον κι ότι ο χώρος,
η ύλη, η κίνηση, ο δήθεν χρόνος κτλ δημιουργηθηκαν από το πουθενά, είναι αφελής για μένα.
Καταρρίπτουν τον πιο δομικό κανόνα, της Δράσης/Αντίδρασης προκειμένου να εξηγήσουν κάτι που
τους "τρώει" (μεγάλη φαγούρα) χιλιετίες. Δεν μπορεί όμως "ξαφνικά" να υπήρξε δράση από το μηδέν
κι από κει να άρχισαν όλα. Ο βασικότερος κανόνας του σύμπαντος όπως το γνωρίζουμε, το απαγορεύει.
Επίσης αυτό πού ονομάζουν "σύμπαν" ενδέχεται να είναι τόσο μικρο, μπροστα σε αυτο που πραγματικα
υπαρχει, όσο μικρο είναι ένα νετρονιο μπροστά σε έναν γαλαξία.

Θα προσθέσω ότι είμαι της άποψης ότι δεν υφίσταται κενό. Μόνο ολοένα και μικρότερα σωματίδια.
Είναι αξιοπερίεργο το ότι ευκόλως έγινε αποδεκτός ένας απείρως μεγαλύτερος κόσμος, ενώ μπήκε εύκολα
οριοθέτηση στο κατά ποσό μικρότερος μπορεί να είναι. Κάθε φορά που ονομάζουν ή χαρακτηρίζουν κάτι ως
"άτομο" διαψεύδονται οικτρώς κι ανακαλύπτουν κάτι μικρότερο...

Αναρωτιέμαι...
Πόσο καιρό θα μας πάρει η παραδοχή ότι ο Κόσμος είναι άπειρος...
Απείρως μικρότερος κι απείρως μεγαλύτερος...