Έκθεση Γ´ Λυκείου

[AnonymosEreynhths]

(Το κείμενο που ακολουθεί είναι φανταστικό και (δεν) έχει σχέση ούτε με πρόσωπα αλλά ούτε και με την πραγματικότητα.)

Με λένε Κώστα, Γιώργο, Αλέξη, Μαρία, Γιάννη.

Αισθάνομαι πάρα πολύ τυχερός/ή που το φετινό θέμα στην έκθεση της τρίτης λυκείου, στην οποία είχα τη χαρά να φοιτήσω, είναι οι επιπτώσεις που έχει προκαλέσει η έλλειψη σεβασμού του ανθρώπου προς το φυσικό περιβάλλον και οι τρόποι με τους οποίους μπορεί ο άνθρωπος να αποκαταστήσει τη σχέση του με αυτό.
Το περιβάλλον είναι η προέκταση του εαυτού μου. Είχα την χαρά αλλά και την τύχη να γεννηθώ δίπλα σε ένα από τα αρχαιότερα και ομορφότερα δάση που συναντά κανείς στην ελληνική φύση.

Από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα αμέτρητες ανθρώπινες ψυχές αγαλίασαν κάτω από τις αρχέγονες σκιές των αιωνόβιων δέντρων "μας".

Τα λέω "δέντρα μας" κι όχι "δέντρα μου" γιατί δεν ανήκουν σε κανένα. Ανήκουν σε όλους. Σε αυτούς που γεννήθηκαν, έζησαν και πέθαναν αλλά και σε όσους θα έρθουν.
Το υπουργείο παιδείας και η ελληνική κυβέρνηση με έφεραν στην ευχάριστη θέση να μιλήσω για το σεβασμό του ανθρώπου στη φύση μέσα σε μία πολύ ευαίσθητη, για όλους τους συντοπίτες μου, συγκυρία:
Το "σεβασμό" που έδειξαν οι επίσημοι φορείς του κράτος και τα ΜΜΕ στην προσπάθεια μου να αγωνιστώ για την προστασία της φύσης μας, ο οποίος υπήρξε παράδειγμα προς μίμηση.

Πριν από μερικούς μήνες ιδιώτες εργολάβοι και επενδυτές αποφάσισαν ότι το αρχαίο μας δάσος αποτελεί εμπόδιο στην αναπτυξιακή πολιτική της εθνικής μας οικονομίας.

Παραχώρησαν, λοιπόν, τη γη "μας" και τους επίγειους πλούτους της στα χέρια μερικών ανθρώπων τους οποίους μας παρουσίασαν ως επενδυτές.
Αποτέλεσμα αυτής της κυβερνητικής απόφασης ήταν τα σπίτια μας να γεμίσουν με ένοπλους αστυνομικούς και ειδικές παραστρατιωτικές δυνάμεις.
Όταν ζήτησα το λόγο για την αυθαίρετη παραχώρηση του δάσους μας, με χλεύασαν και συνέχισαν να το σκάβουν και να το αποψιλώνουν με ασύλληπτη ταχύτητα.

Ο σεβασμός στη φύση μας με έβγαλε στους δρόμους, αλλά κάποιοι αποφάσισαν ότι εγώ, ο πατέρας μου, η μάνα μου και οι συμμαθητές μου προσπαθήσαμε να κάψουμε ζωντανούς ανθρώπους.

Μας ονόμασαν τρομοκράτες και μας έσυραν με χειροπέδες στην ασφάλεια για ανάκριση.

Δεν βρήκαν τίποτε εναντίον μας αλλά συνέχισαν να μας απειλούν. Έσπασαν τις πόρτες των σπιτιών μας άγριο ξημέρωμα και φυλάκισαν την οικογένεια μου, την ώρα που σφαγείς ρατσιστές κυκλοφορούν ελεύθεροι.
Εγώ συνέχιζα να αγωνίζομαι γιατί ο σεβασμός στη φύση και την πηγή της ζωής όλων μας είναι σημαντικότερη από κάθε επένδυση.
Ήρθαν στο σχολείο μου και μας πνίξανε στα χημικά. Μου κόπηκε η ανάσα κι έβαλα τα κλάματα. Μερικοί φίλοι μου λιποθύμησαν από την ασφυξία.

Όμως δεν λύγισα.

Ίσως να φταίει το ότι μεγάλωσα στη σκιά ενός επίγειου παραδείσου. Ισως, πάλι, η αγάπη μου για τη φύση να είναι δυνατότερη από κάθε άλλη απόπειρα τρομοκρατίας και καταστροφής.

Δεν έχω απάντηση σε αυτό.
Θέλω όμως να σας ευχαριστήσω ξανά για τη δυνατότητα να μου επιτρέψετε να μιλήσω για τον τόπο μου, την ώρα που μπουλντόζες σαρώνουν τον φυσικό μας πλούτο.

Μακάρι η ιστορία μου να σας κάνει να ευαισθητοποιηθείτε περισσότερο από κάθε άλλη καμπάνια καταπατητών που προσπαθούν να απομονώσουν τις ενοχές τους, παριστάνοντας τους εαυτούς τους ως συνειδητοποιημένους οικολόγους.
Ακόμη κι αν οι λέξεις της δεν είναι 500-600, όπως μου ζητήσατε, με σκοπό να με βαθμολογήσετε για να εισαχθώ σε ένα δημόσιο πανεπιστήμιο και να μορφωθώ.

(Όπως είπα, το κείμενο αυτό είναι προϊόν της φαντασίας μου. Παρόλα αυτά θα χαιρόμουν πάρα πολύ αν το έβλεπα γραμμένο σε κόλλα μαθητή. Κι ας το βαθμολογούσαν με μηδέν.)

Πηγή: Πολύφημος

[Irene3006]

Έχουν γραφτεί πολύ ωραίες εκθέσεις από μαθητές τρίτης Λυκείου....
Δηλαδή, έγραφαν όσα τους έλεγαν από τα σχολεία και τα φροντιστήρια για να πάρουν τον βαθμό τους....
Και εκτός εξετάσεων έγραφαν έκθεση με την πραγματική γνώμη τους.... Δεν είναι τόσο απλό να παραδώσεις
τέτοια έκθεση.... Η αλήθεια είναι αυτή....

[aftokaitoallo]

έδωσα κάποτε μόνο ένα μάθημα, πήρα 17,9 ο ένας βαθμολογητής είχε βάλει τον "εξωφρενικό βαθμό" του 18,2

γιατί; τότε το θέμα ήταν πάλι για το φυσικό περιβάλλον

δεν έκανα ούτε μία ώρα φροντιστηριο σε όλο το λύκειο για κανένα μάθημα, πόσω μάλλον έκθεση.

από αντίδραση σε μια καθηγήτρια εμφανίστηκα μόνο για το ένα μάθημα αυτό που χρησιμοποιούσε αυτή για να με πληγώσει όσο μπορούσε... με ανάγκασε για να μπορέσω να πάρω καλό βαθμό να γράψω τελικά εκθέσεις στο εμετικό στυλ των φροντιστηρίων.

πήγα και έγραψα τη γνώμη μου εχοντας βάλει μυαλό "και καλά" για την καθηγήτρια που νόμιζε πως μεταμόρφωσε το ύφος μου.

έγραψα δυο σελίδες. μόνο. έγραψα ποίηση μέσα, έγραψα όπως γούσταρα.και πήρα τον δεύτερο καλύτερο βαθμό στην έκθεση στο λύκειό μου. ήταν η μεγαλύτερη ευχαρίστηση που πήρα στην εφηβική μου ηλικία.

[Irene3006]

Χαχαχα.... Εμένα ο ένας μου έβαλε 13 και ο άλλος 15.... Για λίγο δεν πήγε σε τρίτο βαθμολογητή....

Η Έκθεση αποτελεί πονεμένο ζήτημα.... Στο φροντιστήριο πολλές φορές έγραφα αυτά που πραγματικά
πίστευα, η καθηγήτριά μου, μου έβαζε καλούς βαθμούς με άνοιγμα 14,5-16.... Αλλά μου έλεγε ότι είναι
ριψοκίνδυνο για τις εξετάσεις και πως καλύτερα να πήγαινα με την περπατημένη....

[aftokaitoallo]

ααααα εγώ πιστεύω ότι και οι δύο εξεπλάγησαν, διάβασαν κάτι διαφορετικό κι είχαν μαστουρώσει από τα ίδια, ήταν μάλλον μια ευχάριστη έκπληξη γι' αυτούς κάτι σαν διαλειμματάκι.
ίσως όχι. ίσως να το εννοούσαν.
ήταν τελειως περίεργη η σκηνή εκείνης της μέρας
μπήκα στην αίθουσα ήταν το πρώτο μάθημα που δίναμε
λέω θα πάω θα κάτσω όπου νομίζω όπου με τραβήξει και δεν θα σηκωθώ, ας με αποβάλλουν
είχα πάει ταπηροκρανιασμένη
ένα θρανίο με τράβηξε αμέσως
κάθισα
είχε το όνομά μου
μάλιστα λέω καλός οιωνός
για τα άλλα μαθήματα δεν πήγα, ε και λέω για να δω τι θα πέσει. πριν από τις πανελλαδικές είχα μία εύνοια άγνωστο από που, μία φωνή από το πουθενά μίλησε στον εγκέφαλο μου ένα πραγμα, έπεσαν όλα όσα είπε η φωνή, ότι μπορώ άμα θέλω να περάσω. και το απόγευμα πχ πριν κάθε μάθημα να διάβαζα θα πέρναγα. όπου ήθελα με 17,9 στην έκθεση.
"το άγνωστο το έχεις σπίτι σου"

μόνο ένα είχα Ισοκράτη Πανηγυρικός. το οποίο και έπεσε όντως.
Θουκυδίδη εισαγωγή γνωστό τραγωδία, τα αυτά και έπεσαν
πέντε έξι κείμενα δεν είχα και πολύ καλοδιαβασμένα προς το τέλος των λατινικών, δεν έπεσε κανένα από αυτά.
ιστορία την ήξερα φαρσι.
δεν πήγα προς ένδειξιν διαμαρτυρίας για την παραπαιδεία.

έπαθα κρίση πανικού όμως στο τέλος του καλοκαιριού, δεν άντεξαν τα νεύρα μου την πίεση της γ' λυκείου.

[aftokaitoallo]

τι συνέβαινε στην γ' λυκείου γ' δέσμη;

α με το πρώτο η λατινικού ζήτησε να σηκώσουν χέρια όσοι πάνε φροντιστήριο εγώ κι άλλοι δύο αγόρια δεν σηκώσαμε, μετά πετά αυτό που μου στοίχισε πολλά

"εσείς λοιπόν δεν θέλετε να περάσετε δεν σας νοιάζει, θα προχωρήσω με ρυθμούς φροντιστηριου, κρίνοντας πως τα ξέρετε ήδη από το καλοκαίρι"

ο καθηγητής των αρχαίων, επίσης φροντισε να μάθει πως να περνά μια ωρίτσα με μας χωρίς να του καίγεται καρφάκι. έκανε 13 κείμενα άγνωστο σηκώνοντας δυο τρεις μαθήτριες που ήταν αριστούχες και από την πρώτη λυκείου ετοιμαζόντουσαν για τις πανελλαδικές, αυτές έκαναν πάντα την συνταξη.
στο βιβλίο ύλης έγραψε παραπάνω κείμενα πως έκανε.
αυτή της ιστορίας ήταν η μόνη που όντως φέρθηκε σωστά, στο στυλ "ξέρω οι περισσότεροι πάτε ήδη φροντιστηριο" αλλά "εγώ όμως θα κάνω ΜΑΘΗΜΑ προετοιμασίας κανονικό" έτσι έμαθα την παπαγαλία που χρειαζόταν δυστυχώς.
έκθεση σας είπα ήδη για την καθηγήτρια, μας είχε και δευτέρα όπου και πέρασα φρικτές μέρες στα χέρια της. αφου υποτίθεται με είχε συμμορφωσει κι έβαζε μεγάλους βαθμούς την προηγούμενη χρονιά, της το γύρισα εγώ στην αρχή της γ' λυκειου και ξανάγραφα όπως γουσταρα, μου έβαλε για προειδοποιηση 14 λέγοντας "αυτό το βαθμό που σας έβαλα τώρα θα πάρετε όλοι στις πανελλαδικές"

14 ε; λέω από 19 με πέταξες πάλι χαμηλά; καλάααααααααααα

τόσο ωραία πέρασα στο λύκειο τις δυο τελευταίες τάξεις. τι να σας πω. με κατέστρεψαν.

[aftokaitoallo]

σόρρυ που σας αράδιασα την προσωπική μου εμπειρία αλλά και μόνον ο τίτλος του τοπικ... έφερε στη μνήμη γεγονότα που έχουν σχέση με την παραπαιδεία έχουν σχέση με όλα όσα υπονοεί το αρχικό ποστ γεγονότα που άλλαξαν την πορεία της ζωής μου ολόκληρης. τα έζησα. στάθηκαν η αιτία που αφυπνίστηκα νωρίς και βγήκα από το παραταξιακό τουνελ του πασοκ πχ κι άρχισα να την ψάχνω ακόμα πιο έντονα την υπόθεση.

θενκς ιν αντβανς για την κατανόησή σας.