SystemFreaks™
Άνθρωπέ μου, αναρωτιέσαι συχνά γιατί μας τα κάνουν όλα αυτά.
Γιατί μας έβαλαν σε μια διαδικασία να μας πίνουν το αίμα.
Γιατί πουλούν την πατρίδα.
Γιατί ξεπουλούν το μέλλον των παιδιών σου.
Γιατί βάζουν το χρήμα πάνω από την ανθρώπινη αξία.
Θα αναρωτηθείς και μετά από λίγες μέρες, αν τελικά εκείνοι που δεν καταλαβαίνουν καν τη θέση σου, σου προκαλέσουν καινούργια προβλήματα, ψηφίζοντας μια ακόμη δόση βαρβαρότητας.
Θα αναρωτηθείς και πάλι γιατί να σε βάλουν να πληρώσεις για να πάρουν περισσότερα η Μέρκελ, οι τράπεζες και οι διεθνείς τοκογλύφοι, που μας πουλούν ακριβά το χρήμα, για να εισπράξουν τα πανωτόκια τους.
Θα αναρωτιέσαι συχνά πώς γίνεται το δικό σου παιδί να μην έχει δουλειά, να πρέπει να ακυρώσει τα όνειρά του και τα δικά τους παιδιά, τα παιδιά αυτών που αποφασίζουν για την καταστροφή του δικού σου, να κερδίζουν χωρίς κόπο τη ζωή, να τους ανοίγουν οι πατεράδες ή οι μανάδες τους την πόρτα.
Θα αναρωτιέσαι πώς είναι δυνατό εσύ να μην μπορείς να πληρώνεις τους φόρους που σου βάζουν καθημερινά και να απειλείσαι με φυλάκιση, εφόσον δεν μπορείς να τους πληρώσεις, κι αυτοί να κλείνουν στα συρτάρια τους τις λίστες με τους μεγαλοκλέφτες των φόρων, προστατεύοντάς τους, χωρίς η Δικαιοσύνη να κάνει το παραμικρό. Επειδή είναι τυφλή. Για κείνους. Και τους προστάτες και τους μεγαλοκλέφτες.
Άνθρωπέ μου, αναρωτιέσαι συχνά γιατί τα ανεχόμαστε όλα αυτά.
Γιατί ο Έλληνας δεν ξεσηκώνεται κι ανέχεται.
Μερικές φορές σ’ ακούω να αναρωτιέσαι μήπως μας ψεκάζουν με κάτι παράξενα υπνωτικά για να καθόμαστε ήσυχοι στα σπίτια μας.
Άνθρωπέ μου, πρώτα αναρωτήσου αν εσύ έκανες το χρέος σου. Ως γονιός. Ως άνθρωπος. Ως πολίτης.
Αναρωτήσου πόσες φορές έμεινες στη θέση σου την ώρα που αυτό το σύστημα εξευτέλιζε τον διπλανό σου.
Πόσες φορές έμεινες στα τείχη σου αν και άκουγες το διπλανό σου να καλεί σε βοήθεια.
Τα τείχη σου δεν σ’ άφηναν ν’ ακούσεις.
Τα τείχη είναι κακό πράμα. Δεν έχουν ακουστική! Τα τείχη είναι κακό πράμα.
Δεν σε προστατεύουν, αλλά σε αποκλείουν. Κι εσύ αποκλείστηκες.
Άνθρωπέ μου, αυτοαποκλειστήκαμε. Μείναμε μόνοι.
Ακούσαμε το γείτονα να καλεί σε βοήθεια, αλλά κάναμε ότι δεν ακούσαμε.
Ήμασταν μέσα στα τείχη μας.
Είδαμε από το παράθυρο το παιδί του γείτονα χωρίς παπούτσια, αλλά δεν ξανακοιτάξαμε.
Ήμασταν στα τείχη μας.
Στο δρόμο ακούσαμε για τον άλλο γείτονα που έχασε τη δουλειά του, αλλά δεν έπρεπε να ρωτήσουμε.
Εμείς έχουμε ακόμη δουλειά.
Ήμασταν στα τείχη μας.
Αυτά τα τείχη που κλειστήκαμε μέσα…
Απ’ τα τείχη πάνω μπορούσαμε να δούμε τον πολιτικό που μας υποσχέθηκε ότι θα μας διορίσει το παιδί. Σε βάρος του παιδιού του γείτονα.
Πάνω από τα τείχη μπορούσαμε να δούμε μόνο πράγματα που μας βόλευαν.
Όταν όμως μας απέλυσαν από τη δουλειά, κοιτάξαμε γύρω κι ήμασταν μόνοι.
Τα τείχη στα οποία κλειστήκαμε δεν δίνουν οπτική επαφή.
Άνθρωπέ μου, αναρωτήσου πόσες φορές επικαλέστηκες τα τείχη σου για να μη δεις το παιδί που σερνόταν στο δρόμο. Τον παππού που δεν είχε τη δύναμη της ζωής, επειδή του την πήραν.
Αναρωτήσου πόσες φορές δικαιολόγησες την αδικία, επειδή ήταν του γείτονα κι επειδή ευνόησε αυτή η αδικία εσένα.
Άνθρωπέ μου, δεν μας ποτίζουν με αέρια.
Μας βρήκαν μέσα στα τείχη μας και μας τα ύψωσαν κι άλλο.
Μας έστησαν μπροστά στην τηλεόραση με τον ήχο στη διαπασών. Ώστε να μην ακούμε το παραμικρό.
Και μέσα σ’ αυτή την απομόνωση, τα πήραν όλα από τη ζωή μας, χωρίς να δούμε και ν’ ακούσουμε.
Μας έκαναν να ξεχάσουμε ότι είμαστε άνθρωποι. Μας είπαν ότι είμαστε έγκλειστοί τους, κι εμείς πειστήκαμε, χαζεμένοι εκεί μπροστά στις προπαγανδιστικές ειδήσεις του κάθε Πρετεντέρη.
Μας είπαν ότι είμαστε άνθρωποι που ζουν με τις αναμνήσεις του παρελθόντος, με τις σαρκοφάγους και τα μάρμαρα των προγόνων.
Αλλά, σκέψου, φτάσαμε στο σημείο να διαβάζουμε τις ιδέες των προγόνων μόνο από προγονολατρεία. Απλά για να τις θαυμάζουμε κι όχι για να διδασκόμαστε στο αύριό μας.
Ανθρωπέ μου....
Δεν είναι ώρα να μιλήσεις; Δεν είναι ώρα να σπάσεις τα τείχη που έχτισες γύρω σου;
Δεν είναι ώρα να βγεις από την τρύπα της σιωπής σου;
Θυμήσου απλά ότι είσαι Άνθρωπος.
Ο Άνθρωπος αγωνίζεται.
Ο Άνθρωπος ονειρεύεται.
Ο Άνθρωπος αγαπάει.
Ο Άνθρωπος δίνει το χέρι.
Ο Άνθρωπος είναι δίπλα στον άλλο άνθρωπο.
Ο Άνθρωπος συγκινείται απ’ το όμορφο και τη δημιουργία.
Ο Άνθρωπος κλαίει και πονάει για τη δυστυχία του άλλου, χαίρεται στη χαρά του.
Ο Άνθρωπος χρειάζεται τη γνώση.
Ο Άνθρωπος δεν φοβάται, παρά μόνο τον άλλο άνθρωπο που τον φοβίζει.
Σκέψου τι απ’ όλα αυτά έκανες, Άνθρωπέ μου.
Σκέψου πόσα απ’ αυτά δεν κάνεις ποτέ.
Σκέψου πώς ξέχασες να είσαι Άνθρωπος.
Σκέψου πώς σε έμαθαν να ξεχνάς ότι είσαι άνθρωπος, γιατί αυτό τους βολεύει.
Μπορείς τώρα να απαντήσεις στα ερωτήματά σου;
Μπορείς τώρα να απαντήσεις γιατί στέκεσαι ατάραχος αντικρίζοντας να κυλά πλάι σου το αίμα τόσων ανθρώπων που θυσιάζονται στο βωμό του χρήματος;
Σ’ αυτό το αίμα των νεκρών θα έπρεπε να ακουμπά όλη η Ελλάδα.
Αναρωτήσου τώρα: Πού είναι τα φτερά, πού είναι τα πόδια, πού είναι τα όνειρά μας, πού είναι ο αγώνας μας ως Ανθρώπων;
Αναρωτήσου αν έχεις σήμερα ιδανικά κι ιδέες.
Αναρωτήσου αν τα ιδανικά κι οι ιδέες σου μπορούν να νικηθούν από οποιοδήποτε όπλο.
Σκέφτηκες ότι είναι καλύτερο να σηκώνεις τη σιωπή σου και να βγαίνεις απ’ αυτήν χωρίς να φεύγεις, χωρίς να υποχωρείς;
Άνθρωπέ μου, μη λες πως υπάρχει καιρός. Δεν αρκεί να ζεις ανάμεσα στ’ αγάλματα και τις σαρκοφάγους και να περιμένεις την κατάλληλη ώρα.
Τον κατάλληλο καιρό εμείς τον διαμορφώνουμε.
Εμείς τον ψάχνουμε ακόμη.
Κι εκείνοι θαρρούν πως επειδή καθυστερήσαμε, δεν θα έλθουμε κιόλας.
Καθυστερούμε, αλλά δεν σημαίνει ότι σκεφτήκαμε να μην έλθουμε.
Άνθρωπέ μου...
Έλα να με τραβήξεις. Θα σε τραβήξω κι εγώ. Και αφού συναντηθούμε, μαζί θα σταθούμε όρθιοι.
Άνθρωπέ μου...
Θα ξημερώσει. Φτάνει να τ’ αποφασίσουμε. Και τότε θα περάσουμε τις νύχτες με τα σκοτάδια και θα δούμε τις επόμενες, φωτεινές μέρες.
Αρκεί να τ’ αποφασίσουμε.
Έχουμε δρόμο μπροστά μας.
Ας αποφασίσουμε ότι δεν μας νοιάζει αν είναι λεωφόρος ή μονοπάτι.
Αρκεί να αποφασίσουμε να τον περπατήσουμε.
Άνθρωπέ μου, ο κόσμος έγινε για τους Ανθρώπους, όχι για το χρήμα των λίγων και άπληστων.
Μίλα λοιπόν!
Μην αφήνεις άλλο να σου παίρνουν τη ζωή, τα παιδιά, την πατρίδα, τα όνειρα, την ψυχή, τη σκέψη!
Μίλα!
Είναι καιρός!
Καιρός του λαλήσαι ο Άνθρωπος!
Γιατί μόνο ο Άνθρωπος μπορεί να αλλάξει τον κόσμο! Ο Άνθρωπος που μπορεί να σπάσει το κεφάλι του στα σίδερα, αλλά κάποια στιγμή θα λυγίσει και τα σίδερα, όπως λέει ο Καζαντζάκης.
Μίλα, μη φοβηθείς! Αν σε δουν φοβισμένο, θα σε τρομάξουν κι άλλο.
Ο φόβος σου με τον δικό τους φόβο αντιμετωπίζεται.
Ο θάνατος με τη ζωή.
Η απελπισία με την ελπίδα.
Η αδιαφορία με το ενδιαφέρον.
Όσο σε βλέπουν σκυμμένο, σφαλιάρες σου ρίχνουν.
Μίλα Άνθρωπέ μου, είναι η ώρα σου τώρα!
Είμαστε πολλοί!
Έχουμε το δίκιο με το μέρος μας.
Ας μη χάσουμε το όνειρο.
Ας μην τους χαρίσουμε το μέλλον.
Μίλα Άνθρωπέ μου!
Πηγή: Πατρίς - Του Αλέκου A. Ανδρικάκη
