Ιδεογραφήματα

Οι συνδικαλιστές και η θέση τους στην κοινωνία
Στους περίεργους καιρούς που ζούμε και οι έννοιες έχουν διαστρεβλωθεί, ο συνδικαλισμός θεωρείται ως ο κύριος υπερασπιστής των εργατικών δικαιωμάτων και κατ επέκταση του λαού.
Στο άρθρο πραγματεύμαι το αν ισχύει το παραπάνω και το τι ρόλο παίζει τελικά ο συνδικαλισμός για την κοινωνία.

Παρ όλο που εντάσομαι σε μια συγκεκριμενη ιδεολογία ή καλύτερα βιοθεωρία (αυτή του εθνικισμού), θα προσπαθήσω να δω το θέμα σφαιρικά και ως παρατηρητής.
αυτό φυσικά θα με κάνει να φαντάζω σε πολλους κυνικός, γιατι έτσι ονομάζουν την ικανότητα της ακριβους παρατήρηρησης, αυτοί που δεν την διαθέτουν.

Τι ρόλο παίζουν τα συνδικάτα;
Ποιοί είναι οι σκοποί τους;;
Τους πετύχαν τους σκοπους που προβάλαν οτι έχουν;
Τα συνδικάτα προασπίζονται τα συμφέροντα των εργατών ή των πιο κλειστών συντεχνιων;;
Τι γίνεται οταν τα συμφέροντα ενος κλάδου έρχονται σε σύγκρουσε με τα συμφέροντα ενός ή περισσότερων κλάδων ή και ολόκληρου του έθνους;
Στην Ελλάδα ήταν απλό, ανάλογα με το πόσ μπορούσε να πιέσει ενας κλάδος, και με πελατειακή νοοτροπία κατάφερνε να αξιώνει τα αιτήματα του όσο παράλογα κι αν ήταν κι όσο κι αν στρέφονταν κατά του έθνους.
Τέτοια παραδείγματα έχουμε γνωρίσει πολλά.
Ενα βίωμα απο τη ζωή μου ήταν όταν είχα παει να γράψω φάρμακα για την άρρωστη μητέρα μου (με διαβήτη και ΧΝΑ- έκανε αιμοκαθάρσεις δηλαδή) με ραντεβού και είχαν απεργία.
Πήγα την επόμενη μερα και με τον Ιατρό (ο θεός να τον κάνει) ειπώθηκαν τα εξής.
-Ιατρός: Μα δεν έχεις ραντεβού, κλείσε την επόμενη φορά.
-Εγώ: Μα εγώ χθές είχα ραντεβού κι εσυ απεργούσες.
-Ιατρός: και τι θες να χαλάσω την απεργία;;
Μετά έγινε ολόκληρη ιστορία με τους προϊσταμένους του για να καταφέρω να γράψω φάρμακα.

Ενα άλλο παράδειγμα της αντεθνικής δράσης των συνδικάτων είναι το δήμόσιο αυτό καθ αυτό.
κάθε προσπάθεια εξορθολογισμού του συναντάει αντιδράσεις.
Θέλαν να βάλουν τους ΔΥ να δουλεύουν απόγευματα με βάρδιες και προέβαλαν σθεναρή αντίδραση.
Πόσες εργατοώρες όμως θα σώζωνταν ετσι απο τον ιδιωτικό τομέα που ο ιδιώτικος υπάλληλος δεν θα έπρεπε να χάνει χρόνο το πρωϊ για να διεκπεραιώσει τις γραφειοκρατικές του εκρεμμότητες;

Πόσο ίσα αντιμετωπίζονται οι διάφοροι επαγγελματικοί κλάδοι μεταξύ τους;
Πώς γίνεται ο εργάτης της οικοδομής ή ο εργατουπάλληλος να μην παίρνει κανένα επίδομα, να πρέπει να κολάει ένσημα του ΙΚΑ και ο αγρότης να παίρνει αποζημίωσει λόγω καιρου;;
ενω είναι γνωστό οτι τον χειμώνα η οικοδομη υπολειτουργεί.
Γιατί ο ταξιτζής έχει περισσότερα δικαιώματα απο τον εμποροϋπάλληλο;
Μήπως γιατι το συνδικάτο του ταξιτζή είναι πιο πιεστικό και πιο διαπλεκόμενο;
Και πότε αυτοί οι συνδικαλιστές βγήκαν στον δρόμο για κάποιον εθνικο σκοπό;
Ο ταξιτζής βγήκε στον δρόμο για το άνοιγμα του επαγγέλματος του, δηλαδή θεώρησε παράξενο το να μπορεί να βγάλει ο καθένας άδεια ταξί και να μην είναι αυτός ο "μάγκας" που έχει πιασμένη
την θέση χωρίς κανένα παραπάνω προσόν.
Βγήκε ομως ο ίδιος στον δρόμο για το ξεπούλημα της μακεδονίας;;
Για την ιδιωτικοποίηση του εθνικου μας πλούτου;;
Ενα αλλο παράδειγμα ειναι το λειτούργημα του καθηγητή, που τα συνδικάτα τους μόνο ως λειτούργημα εν το βλέπουν.
Οι καθηγητές βρήκαν στον δρόμο για τον μισθό τους, για την μονιμοποίηση, κατά του ΑΣΕΠ (ισως του μόνου θετικου πράγματος που έκανε το πασοκ στην ιστορία του), καθαρά για συντεχνιακούς λόγους.
Οταν όμως η ρεπούση μετέτρεπε την ιστορία σε ενα "πολιτικά ορθό" παραμύθι και φούσκωνε τα μυαλά των παιδιών με τον συνωστισμό της σμύρνης, οι ίδιοι μέχρι τότε λαλίστατοι καθηγητές πιάσαν στα χέρια τους αυτό το βιβλίο και ακολούθησαν το πρόγραμμα διδάσκοντας ότι τους υπαγορεύτικε (εκτός εξαιρέσεων).
Κανενα συνδικάτο δεν διαμαρτυρήθηκε.

Ενα ακόμα θέμα είναι το κατα πόσο αυτοί οι αρχισυνδικαλιστές είναι ίσοι με τους εργαζόμενους του κλάδου τους και πόσο τους καταλαβαίνουν, είδικα οταν απο τα συνδικάτα ξεπηδάνε οι βουλευτές και οι υπουργοί.
Οι οποίοι για να γίναν ξαφνικά βουλευτές και να ξέχασαν το εργατικό τους παρελθόν παει να πεί οτι οι εργαζόμενοι με τις θυσίες τους και με τον χρόνο τους ,τους έκαναν μάγκες,
και οτι αυτοι ήδη οταν ήταν στο συνδικάτο είχαν πελατειακές σχέσεις με πολιτικούς, και δημιουργούσαν σίγουρα πελατειακές σχέσεις με άλλα μέλη του συνδικάτου τους.

Στο ρεζουμέ συνδικάτα έχουν την θέση τους σε μια εθνικιστική κοινωνία και είναι πολυ σημαντικά.
Οφείλουν όμως ΠΡΩΤΑ να προασπίζουν το εθνικο συμφέρον και μετά τα δίκαια του κλάδου τους και οι συνδικαλιστές θα πρέπει να ΔΟΥΛΕΥΟΥΝ όπως όλοι κι όχι να πληρώνονται για τον συνδικαλισμό τους, επίσης θα πρέπει να απαγορεύεται σε κάθε πρωην συνδικαλιστή να γίνεται πολιτικός και θα πρέπει να ελέγχεται για το κατα πόσο και με ποιον τρόπο πλουτίζει.
Αν δεν μπορούν να το ακολουθήσουν αυτό τότε να καταργηθούν και να δημιυργηθούν άλλα στη θέση τους αποτελούμενα απο πατριώτες κι οχι απο φιλόδοξα σκουπίδια.

www.ellhnismos.tk/2012/10/blog-post_14.html

Ενα απο τα μεγαλυτερα λαθη που εχουν γινει στη χωρα ειναι,
κανενας κλαδος δεν εκανε ομαδες για να τιμωρησει τον κακο συναδελφο του.
Ετσι ο σωσον εαυτο σωθητο και η διαπλοκη θεριεψε.
Καμια περιφρουρηση και ο αθεμητος ανταγωνισμος στο ζενιθ παντοτε.
Κανενας δεν τη εβγαζε ,και ολοι δευτερες δουλειες,μαυρες για το μεροκαματο.
Μια ζωη κολπο και ακρες.

Αφ' ενός το παρακάτω άρθρο δεν μπορεί να πάει απλά στην "Επικαιρότητα", και αφ' εταίρου υπήρχε τόπικ που είχε ανοίξει ο Φώτης, οπότε.....το συνεχίζω από 'δω και πέρα....

Το άρθρο που ακολουθεί λοιπον, πιστεύω οτι αντικατοπτρίζει το τι σημαίνει συνδικαλισμός στην Ελλάδα, και πως αυτός χρησιμοποιείται από ΟΛΟ το πολιτικό σύστημα επί δεκαετίες τώρα....

Συμφωνώ στην πλειοψηφία με την αρθρογράφο. Θα έγραφα στο σύνολο, αλλά θα του ρίξω κι άλλη ματιά, μπας και βρω κάτι που δεν "μου κάνει".....

Αφορμή για να το φέρω εδώ (χώρια που το διάβασα πριν λίγο), στάθηκε και η πρωινή μου "εικόνα" από τα προεόρτια της συγκέντρωσης και πορείας του ΠΑΜΕ, στην Ομόνοια.....καθώς ήμουν για άλλους λόγους το πρωί εκεί....
(το τι είδα, θα σας το περιγράψω αργότερα......αν και συνάδει με τα γραφόμενα του άρθρου).....



ΠΕΡΙ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΩΝ ΚΑΙ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΕΩΝ

Γράφει η Σοφία

(Πάντα επίκαιρο)

Όλη μου την ζωή έχω παρακολουθήσει πάμπολλες «μεγαλειώδεις» πορείες των απεργιακών κινητοποιήσεων. Κι ήταν σαν να έβλεπα πάντα την ίδια παλιά αγαπημένη ελληνική ταινία, που ξέρεις πώς θα τελειώσει και ποτέ δεν σε διαψεύδει. Ειδικά οι «κινητοποιήσεις» που οργανώνονται από τα «μεγάλα» συνδικάτα, που ελέγχονται «ιδεολογικά» από τους γκουρού της μεταπολίτευσης, είναι όλα τα λεφτά!

Η δουλειά των συνδικαλιστών, που μεσουράνησαν όλα αυτά τα λαμπρά χρόνια της μεταπολιτευτικής μάσας του δημοσίου χρήματος, αναγνωρίζεται κι εκτιμάται από τα κόμματα, γιατί η χειραγώγηση της κοινωνικής ισχύος που τους έχει δώσει την εξουσία και την διαχείριση του πλούτου της χώρας, είναι δύσκολη κι απαιτεί ταλέντο και μέθοδο. Πρέπει να παλέψουν για να διακριθούν και να πείσουν ότι μπορούν να φέρουν και να κρατήσουν τους πελάτες στο κόμμα.

Δίνουν άπειρες εξετάσεις δημοσίων σχέσεων που το αντίκρισμά τους είναι η εξουσία και το χρήμα για τον κομματικό μηχανισμό που τους επέλεξε και τους προώθησε. Οι χειρισμοί είναι λεπτοί. Οι εργαζόμενοι που νομίζουν ότι τους ανέδειξαν, θα πρέπει να έχουν την αίσθηση της έντασης και του αγώνα, την αίσθηση της μάχης που δίνεται, για να χαθεί ηρωϊκά στο τέλος. Αν χρειαστεί θα παίξουν ξύλο, θα συλληφθούν ή και θα παραπεμφθούν ακόμη, αλλά στο τέλος θα γίνει αυτό που θα πει η εξουσία. Αυτές οι δράσεις ευθείας αντιπαράθεσης με το κράτος δίνουν ακόμα περισσότερα μπόνους στο βιογραφικό τους γιατί τους καθιστούς ακόμα πιο άξιους της εμπιστοσύνης των εργαζομένων.

Θέλει πολλή τέχνη για να πουλήσεις έναν αγώνα «με τιμή» αλλά δεν μας λείπει η παραγωγή. Και σ’ αυτό το είδος των πωλητών τα ξένα συμφέροντα έχουν βρει εξαιρετικούς συνεργάτες…
Για αυτό και η επιτυχία των στόχων –της εξουσίας εννοείται- ανταμείβεται πλουσιοπάροχα μετά το πέρας της πεζοδρομιακής δράσης με φιλοξενία στις λίστες των υποψηφίων βολευτών του κόμματος. Παραδείγματα λαμπρής επιτυχίας στον τομέα τους ως συνδικαλιστές αποτελούν ο Κουτρουμάνης, ο Πρωτόπαπας, ο Παναγόπουλος και άλλοι εκλεκτοί που έχουν ηγηθεί λαμπρών «αγώνων» που επέτρεψαν στην εξουσία να περάσει ό,τι ήθελε στους εργαζομένους.

Και φυσικά όλες αυτές τις χρυσές10ετίες του κομματικού συνδικαλισμού δεν μοιάζει να έχει περάσει από το μυαλό το ερώτημα: γιατί ο συνδικαλιστής πρέπει ντε και καλά να ανήκει σε ένα κόμμα για να εκπροσωπήσει μια συγκεκριμένη εργασιακή ομάδα;
Και βρισκόμαστε στο ευρύτερο μνημονιακό σήμερα, όπου έχει πάρει φωτιά ο …
Και νομίζω ότι, συγκριτικά, έχουμε δει τις λιγότερες απεργίες από ποτέ. Και τις πιο αποτυχημένες. Οι ήττες που έχουν φάει οι εργαζόμενοι είναι συντριπτικές και συνεχείς, ενώ οι κινητοποιήσεις σε σχέση με αυτά που συμβαίνουν είναι της πλάκας εντελώς.
Και λες γιατί ρε παιδί μου, πώς γίνεται αυτό;

Φυσικά γιατί η ηγεσία του συνδικαλισμού είναι πουλημένη, διεφθαρμένη, και δουλεύουν για τα ίδια συμφέροντα που εκπροσωπούν κρυφά ή φανερά τα κομματικά όργανα από τα οποία εντέλλονται.
Αλλά πώς το καταφέρνουν να οδηγήσουν στην αποτυχία τις κινητοποιήσεις όλων των κλάδων των εργαζομένων;
Νομίζω ότι η λέξη κλειδί είναι: ΚΑΤΑΤΜΗΣΗ ( Τμηματοποίηση Compartmentalisation) Ο κάθε ένας ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ στο κουτί του, χωρίς να επικοινωνεί και να αισθάνεται κανέναν άλλον και χωρίς να βλέπει την πραγματική μεγάλη εικόνα.

*Κατάτμηση στον χώρο.

Στις πορείες. Αφού υποτίθεται ότι όλοι ζητάμε τα ίδια πράγματα, γιατί δεν πάμε όλοι μαζί; Γιατί αλλού η ΓΣΕΕ αλλού η ΑΔΕΔΥ αλλού το ΠΑΜΕ, αλλού ο ΣΥΡΙΖΑ αλλού ο παππάς κι αλλού τα ράσα του;;;
Μα ακριβώς γιατί υποτίθεται! Δεν ζητάμε τα ίδια πράγματα. Το πραγματικό αιτούμενο της πορείας δεν είναι αυτό που νομίζουν οι συμμετέχοντες, είναι η μόστρα, κι η εκτόνωση!

Ο συνδικαλοποιμήν επιδεικνύει το κοπάδι του, τη δύναμή του, τις ψήφους των μπεεεεεε που φέρνει στον κομματάρχη. Και το περιφέρει μαρκαρισμένο με σημαιάκια, κονκαρδούλες, καπελάκια, φουλαράκια, μπλουζάκια, λαβαράκια, για να μην μπερδευτεί με την πραμάτεια του άλλου συνδικαλοποιμένος παρά κάτω.
Είναι μια κινητή έκθεση ζωντανής πραμάτειας. Όπου η πραμάτεια συναινεί στη χρήση της από τον τσοπάνο μη αντιλαμβανόμενη τι πραγματικά γίνεται.

Γιατί λέτε ότι οι πατέρες του συνδικαλισμού περιφέρουν τις ομάδες των ποιμνίων τους στους δρόμους και δεν κάνουν το λογικότερο, να δώσουν όλοι ραντεβού κατευθείαν στον τόπο της διαμαρτυρίας ; Για την μόστρα, για να κουράσουν το κοπάδι, για να το περιορίσουν για να το κρατήσουν διαχωρισμένο και για να δώσουν χρόνο, ώστε να ετοιμαστούν και να εκδηλωθούν και τα άλλα παράλληλα “happenings” που παραδοσιακά λαμβάνουν χώρα και σφυρίζουν την λήξη της εκδήλωσης, συχνά με το που θα φτάσει η πορεία στον τόπο της διαμαρτυρίας! Κάνεις όλο τον δρόμο κι όταν φτάσεις εκεί που θες να σε ακούσουν έχουν φροντίσει να ακυρώσουν όλη την κινητοποίηση με τους γνωστούς τρόπους.

*ΚΑΤΑΤΜΗΣΗ χρονική.

Βάζουν τους εργαζομένους να απεργούν τμηματικά, τώρα απεργούν οι γιατροί, αύριο οι φαρμακοποιοί, μεθαύριο τα ΜΜΜ, την άλλη βδομάδα οι δικηγόροι, πριν οι εργαζόμενοι στα μουσεία, μετά οι ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας…
Με αυτόν τον τρόπο η απεργία καταλήγει να τιμωρεί και να ταλαιπωρεί τους άλλους συμπολίτες τους, που στερούνται την υπηρεσία του αγαθού που οι κινητοποιούμενοι διαχειρίζονται, ενώ η εξουσία όχι μόνο δεν ενοχλείται ή πλήττεται, αλλά αντίθετα ευεργετείται!
Η παράταση της κάθε χωριστής κινητοποιήσεως μετά από κάποιο σημείο φέρνει τριβές στη σχέση των κινητοποιούμενων με τις άλλες κοινωνικές ομάδες και χάνεται η υποστήριξη. Με αυτόν τον τρόπο υπάρχει διαρκώς μια έλλειψη μια ταλαιπωρία που δεν τελειώνει ποτέ και εξαντλεί τον κόσμο αφήνοντας ανενόχλητη την εξουσία!
Η συγκεκριμένη συνδικαλιστική μεθόδευση λοιπόν είναι τέτοια ώστε και το δυναμικό των απεργών να εκτονώνεται και να έχουν ΜΗΔΕΝΙΚΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ. Ενώ το μήνυμα που παίρνουν οι εργαζόμενοι είναι πάντα το ίδιο: «ό,τι και να κάνεις είναι μάταιο θα χάνεις πάντα. Είσαι μικρός κι αδύναμος μπροστά στην εξουσία. Υποτάξου».
(δεν θα σχολιάσω την 24ωρη μετά πορείας μια φορά το 3μηνο γιατί από πλευράς αποτελεσματικότητος είναι αστείο αν όχι κοροϊδία)

*ΚΑΤΑΤΜΗΣΗ των αιτημάτων.

Ο καθένας να φωνάζει για τον εαυτό του χωρίς να μπορεί να δει την πραγματική, μεγάλη εικόνα.
Όλα τα αντεργατικά, απάνθρωπα και παρανοϊκά μέτρα που λαμβάνονται αυτήν την τελευταία περίοδο από τον Οκτώβριο του 2009 έως σήμερα έχουν ΜΙΑ ΠΗΓΗ: ΤΙΣ ΔΑΝΕΙΑΚΕΣ ΣΥΜΒΑΣΕΙΣ!!!

Η δουλειά που κάνουν οι συνδικαλιστές είναι να κρατάνε την προσοχή των εργαζομένων εστιασμένη μόνο στο αποτέλεσμα που οι δανειακές αποφέρουν στον δικόν τους στενό τομέα και μάλιστα φροντίζουν ώστε το αποτέλεσμα να παρουσιάζεται ΑΠΟΚΟΜΜΕΝΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΙΤΙΑ ΤΟΥ: ΤΟΝ ΔΑΝΕΙΣΜΟ δηλαδή!!!

Έτσι βγαίνει ο καθένας χωριστά και συντεχνιακά αγνοώντας όλους τους άλλους και φωνάζει για την πάρτη του: “μην μου κόψεις τα λεφτά”, “μην με βάλεις στο ενιαίο μισθολόγιο είμαι καλλίτερος απ’ τους άλλους !

Μα στα κόβουν τα λεφτά γιατί το επιβάλουν οι όροι -μνημόνιο- του δανείου (δηλ. των ψηφιακών, ηλεκτρονικών μονάδων που στέλνονται κάθε τόσο και τις λένε «δόση»), γιατί το έλλειμμα του 2009 ήταν, λέει, τεράστιο! (αφού το διόγκωσαν τεχνητά οι ίδιοι).
Άρα το ΔΑΝΕΙΟ και οι δανειακές συμβάσεις ΕΙΝΑΙ Η ΠΗΓΗ όλων αυτών των δεινών.
ΕΝΑ θα έπρεπε να ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΑΘΟΛΙΚΟ ΑΙΤΗΜΑ: ΑΚΥΡΩΣΗ ΤΩΝ ΔΑΝΕΙΑΚΩΝ ΣΥΜΒΑΣΕΩΝ!!!!! ΌΣΟ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΥΤΕΣ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΖΟΥΝ ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΚΙ ΟΙ ΑΝΕΡΓΟΙ και όλη η κοινωνία ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΑΚΑΤΑΠΑΥΣΤΑ, μέχρι τελικής φυσικής μας εξόντωσης! Σκοπός είναι να γίνουμε δουλοπάροικοι και παρίες στην ίδια μας την πατρίδα.

Γιατί άραγε δεν δοκιμάζεται ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΩΝ ΠΑΝΤΩΝ ΓΙΑ ΜΕΡΕΣ (χωρίς καμμία πορεία. Να δούμε πώς θα βγάλουν τους κουκουλοφλώρους, πώς θα βγάλουν τα ΜΑΤ; πού θα εφαρμόσουν καταστολή; ποιον θα καταστείλουν;)
ΝΑ ΚΛΕΙΣΟΥΝ ΤΑ ΠΑΝΤΑ!!! ΚΑΙ ΤΑ ΜΑΓΑΖΙΑ! ΜΕ ΑΙΤΗΜΑ ΑΚΥΡΩΣΗ ΤΗΣ ΔΑΝΕΙΑΚΗΣ ΑΛΛΙΩΣ ΔΕΝ ΚΙΝΕΙΤΑΙ ΤΙΠΟΤΕ.

Δεν κάνουμε διαδηλώσεις μπροστά στην βουλή, που την φυλάει η Blackwater με συμφωνία συγκυβέρνησης και λογαριασμό δικό μας.

Αλλά παραλύουμε το σύμπαν!

Για να γίνει κάτι αποτελεσματικό πρέπει να σκεπτόμαστε με το μυαλό μας, να μιλάμε μεταξύ μας αντί να τρέχουμε πίσω από τον προβατάρχη, και να είμαστε αλληλέγγυοι. Να είμαστε όλοι Ο ΕΝΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΛΛΟΝ.
Και προπάντων ΝΑ ΞΕΡΟΥΜΕ επ’ ακριβώς ΤΙ ΖΗΤΑΜΕ, το ζητούμενο να είναι ΚΟΙΝΟ και να αποτελεί την ΠΗΓΗ ΤΩΝ ΘΕΜΑΤΩΝ ΜΑΣ κι όχι οι μικροσυντεχνιακές παρακαλετολογίες αποκομμένες από την αιτία τους, που προβάλλουν οι συνδικάλες.Όλοι έχουν συνηθίσει να λένε ό τάδε είναι αντιμνημονιακός… είναι κατά του μνημονίου… οι αντιμνημονιακές δυνάμεις… το μνημόνιο… κλπ.
Το μνημόνιο είναι οι όροι του δανεισμού, που θα μπορούσαν, θεωρητικά και υποθετικά, να αλλάξουν αλλά ο δανεισμός να παραμείνει!
Αν όμως ακυρωθεί ο δανεισμός αυτομάτως ακυρώνονται και τα μνημόνια των όρων του!!!

Άρα όλοι αυτοί που κατά καιρούς μιλάνε για “αντιμνημονιακά” απλώς δουλεύουν τον κόσμο κατευθύνοντάς τον να εστιαστεί σε λάθος στόχο.

Αυτό έγινε με την δανειακή 1, που εφαρμόσθηκε κοινή συναινέσει των πάντων!!! Όσο αυτή η αίολη κι ανεπικύρωτη, δανειακή εφαρμοζόταν, ακούστηκε κάποιος να μιλήσει κατά της δανειακής; ΟΧΙ! Ένας αντιμνημονιακός ορυμαγδός είχε ξεσπάσει, που είχε έναν και μόνον σκοπό: Τον αντιπερισπασμό! Την καθοδήγηση της προσοχής της κοινής γνώμης στους όρους του δανεισμού για να προστατευθεί με σιωπή η ίδια η δανειακή σύμβαση που ήταν ξεκρέμαστη. Γιατί τότε θα ζητείτο να περάσει από την βουλή για επικύρωση. Και απαιτούντο 180 ψήφοι, ή θα ψηφιζόταν και θα ξεσκεπάζονταν οι μελλοντικοί συνεχιστές του ξεπουλήματος ή δεν θα ψηφιζόταν -αυτό δεν παίζει- και τότε το ΔΝΤ κι οι εργοδότες του, θα έχαναν το φιλετάκι που λέγεται Ελλάδα και θα τους κυνηγούσαν.

Οπότε η δανειακή σύμβαση καλυπτόταν από σιωπή…

Για αυτό φυσικά όλοι οι συνδικαλιστές υπηρέτες των δανειακών συμβάσεων αφανισμού της ελληνικής κοινωνίας είναι «αντιμνημονιακοί»!

Ο συνδικαλισμός δεν με ενδιαφέρει πώς ξεκίνησε, εγώ ζω σήμερα και βλέπω πώς κατέληξε. Ένα καρκίνωμα! Οι συνδικαλιστές είναι οι επιβολείς των συμφερόντων της εξουσίας, κι όσο δεν οι Έλληνες δεν καταφέρνουμε να δούμε την πηγή των δεινών και δεν καταφέρνουμε να κινηθούμε ως ένα συμπαγές σώμα, τόσο θα τρώμε ξύλο! Κι από όσο ακούγεται απ’ αυτά που μεθοδεύουν, ο σκοπός τους είναι να μας εξοντώσουν και να μας αφανίσουν σε όλα τα επίπεδα.



Το άρθρο από την olympia.gr ΕΔΩ

Eύγε Σοφία
Ποιος σε ακούει...

ArELa έγραψε:Eύγε Σοφία
Ποιος σε ακούει...

Έλα μου ντε ?

Στην άλλη "προγραμματισμένη" 24ωρη.....να κλείσουμε τραπεζάκι για τα καθιερωμένα ουζάκια τους.....
(και όχι, δεν είναι πλάκα......και όταν δούλευα εγώ στην Πλάκα, αλλά και από φίλους που ακόμα δουλεύουν στο κέντρο, οι καλύτερες μέρες για εισπράξεις, είναι οι μέρες με απεργίες και πορείες....)

και εννοείτε γιατί δεν ψέκασαν σήμερα.
Σου λέει ωραία μέρα είναι, όλοι θα βιάζονται
να συναντηθούν να αλληλοκλαφτούν να εκτονωθούν
(Δεν λέω καλά είναι αυτά αλλά δεν χρειάζεται
το πρόσχημα της απεργίας για να γίνουν)
και να πάνε για καφέ και επαναστατικό ουζάκι στην πλάκα.
έχεις απόλυτο δίκιο.
Το αδιαχώρητο στα καφέ πλάκα μοναστηράκι θησείο και λοιπά.

Όσο για την Σοφία όλο και περισσότεροι την ακούν
αλλά όχι ακόμα αρκετοί.

Το σημείο δε με τα μνημόνια και την δανειακή
είναι πολύ σωστά όσον αφορά τη στάχτη στα μάτια.

Πως πήγε σήμερα η εκδήλωση?
Για πείτε κανένα νέο?

Απλα δεν μπορω να καταλαβω. ο κοσμος καιγεται και το μουνι χτενίζεται.
Σορυ κιολας αλλα 24 ωρη;; και ποιος χεστηκε ρε;;;;;
τοσο δυσκολο ειναι να θεσπισουν μια γαμημενη απεργια χωρις χρονικο οριζοντα;;
ουτε δεκαημερη ρε!!! δεκα μερες και μετα ολα νορμαλ;; οχι ρε 100 μερες. 1000 μερες!!
ΟΣΕΣ μερες γουστάρουμε. ΟΣΕΣ χρειαστει για να πεσει η κυβέρνηση.
κανεις ρε να μην δουλεψει. κανεις να μην πληρωσει και ολοι στους δρομους. ουτε ενας σπιτι του.
Οποιοι θεσπισαν την 24ωρη απεργία θεωρώ οτι την καναν εκ του πονηρού. για να αποσυμφορηθει η οργη,
για να δικαιολογήσουν την παρουσια τους ως συνδικαλιστές, αλλα στην ουσια να μην αλλαξει το παραμικρό.
Γιατι αυτή ειναι η αποστολη τους. να φροντισουν να μην αλλαξει τιποτα.