Ιδεογραφήματα

Βλέπουμε εδώ και μήνες στο σύνταγμα να γενιέται ενα νεο κίνημα,
αυτό των αγανακτησμένων.
Ομως απο πού ήρθαν αυτοί οι αγανακτησμένοι;
Ήρθαν απο τον άρη; που ήταν πρίν αγανακτήσουν.
Ποιοι ήταν τότε;
Ηταν οι ίδιοι ανθρωποι που επι 50 χρόνια ψηφίζαν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ και
τους βγάζαν κυβέρνηση εκ περιτροπής.
Οι αγρότες που ροκανίζαν τις επιδοτήσεις για να χρηματοδοτήσουν τα κωλάδικα που
σύχναζαν, τώρα κι αυτοι... αγανακτησμένοι.
Οι διάφοροι που μιλούσαν ως πρόβατα για την ΤΑΞΗ οταν ενας κλάδος κατέβενε στον δρόμο
να διαμαρτυρηθεί, και σιγοντάριζαν την κυβέρνηση.
Οσο δίκιο κι αν είχε ενας κλάδος δεν μπορούσε να το βρεί.
Γιατί ολοι οι πολίτες παραπονούνταν για το πόσο ταλαιπωριούνται απο την απεγία.

Περισσότερα εδω.
http://empirenet.tk/index.php?option=co ... 9-15-13-30

Εδώ δεν συμφωνώ όσον αφορά τον κομμουνισμό.

Διαδηλώνω με το ΠΑΜΕ αν και πήγα αρκετές φορές στο Σύνταγμα.

Είναι πολύ θετικό ότι ο κόσμος βγήκε στο δρόμο. Ποτέ δεν είναι αργά.

Δεν κρίνω το που ήταν πριν. Μπορεί να ζούσε σε μία αυταπάτη ή μία φούσκα. Μία φούσκα τεχνητή για να δημιουργήσει "γόνιμο έδαφος" για τη σημερινή κατασταση.

Δεν με ενδιαφέρει τι έκανε πριν όλος αυτός ο κόσμος αλλά τι θα κάνει στο προσεχές μέλλον.

Αμεση δημοκρατία. Ωραία!!!!!!! Το έπιασε το μήνυμα ο ΓΑΠ και μπορεί να κάνει δημοψήφισμα.

Οι ερωτήσεις είναι γνωστές: Ανοιγμα των επαγγελμάτων, αρση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων κλπ.

Εχω περιέργεια αν κάποιοι από τα 2.000.000 που κατέβηκαν στους δρόμους ψηφίσουν ΝΑΙ.

Με τη λογική του να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα μπορεί να επικρατήσει το ΝΑΙ και τότε αυτό το ΝΑΙ θα είναι και ναι στην πολιτική της κυβέρνησης, ναι στην ταφόπλακα των δικαιωμάτων, ναι στη νεοφεουδαρχία και το Μεσαίωνα.

Το μειονέκτημα είναι ότι δεν έχει σύνδεση με το χώρο εργασίας. ΄

Είπαμε όχι κόμματα. Λογικό εν μέρει.
Αφού τα κόμματα χωρίζουν σε κουτάκια.

Αλλά όταν λέμε όχι στα κόμματα πρέπει να λέμε και όχι στο διαχωρισμό σε επαγγελματικές κατηγορίες που η μία μάχεται και μισεί την άλλη. Όχι στη λογική του θανάτου της κατσίκας του γείτονα.

Αν αυτό η πλειοψηφία δεν το κατανοήσει είναι καταδικασμένο το κίνημα να αποτύχει.

Ίσως και να προσπαθήσουν κάποιοι να μην το καρτανοήσουν

Δεν θέλω όμως να καταδικάσω κάτι εκ των προτέρων.

Που ήταν τόσα χρόνια Όταν κάποιοι φωναζαν πως όλα αυτά(τρόπος ζωης-υλικα αγαθα κ.α ) δεν ήταν παρα είδους ναρκωτικού για να μη βλέπουν την ΟΥΣΙΑ των πραγμάτων και το πόσο εξαρτημένοι είναι σε φαινόμενο μη αναστρέψιμο τους έστηναν στη γωνία..Τωρα είναι μαζί τους αλλά για διαφορετικούς λόγους βέβαια...Σταματησαν να είναι καταναλωτες του κερατά και τους κακοφαίνεται,γιάυτο και είναι στους δρόμους .

....όμορφες και ενδιαφέρον μέρες

Μισή αλήθεια.

Αλλά πως να πλέκει σενάρια συνωμοσίας ο κάθε ένας.,
Ο Φώσκολος είναι?

Και εγώ την πάτησα που με λέγαν κάποιοι Φώσκολο.


Πιάσε Φώτη τώρα ένα χρονογράφημα. Αν σου αρέσει βάλτο στη σελίδα σου.


Οι μεγαλύτεροι της παρέας θα θυμούνται τις οικογενειακές γιορτές και τις ονομαστικές γιορτές φίλων και συγγενών.

Ε ρε τι γινόταν τότε. 50 άτομα μαζεύονταν στο κάθε σπίτι.

Όλο το Σύμπαν περιστρεφόταν γύρω από μία φοντανιέρα.
Σκεύος μιας άλλης εποχής περίτεχνα στολισμένη με εντυπωσιακό ντιζαιν.

Μέσα είχε σοκολατάκια. Χθες βρήκα σοκολατάκια γάλακτος μαργαρίτες και με έπιασε νοσταλγία.

Με ένα κιλό σοκολατάκια μαργαρίτες και ένα λικεράκι που έφτιαχναν οι γυναίκες στην ταράτσα με βύσσινα περνούσαμε πολύ ωραία. Ήταν μια ευκαιρία να συναντηθούν οι φίλοι και οι γνωστοί.

Αλλά τι έγινε και αυτά τελείωσαν?

Τα χρόνια πέρασαν μεγαλώσαμε παντρευτήκαμε ανοίξαμε σπιτικό. Είχαμε όνειρα να είναι ανοιχτό σε αγαπημένους φίλους. Αλλά αλλού το ονειρο αλλού το θαύμα.

Οι φίλοι εξαφανίστηκαν και τα τηλέφωνα σώπασαν.

Τα φιλικά ζευγάρια μετά το γάμο τους έκοψαν κάθε επαφή.

Ήθελα να μάθω γιατί.

Τους κάλεσα, βρήκαν δικαιολογίες.

Ένας ήταν πολύ ειλικρινής.

Η τσέπη μας δεν αντέχει κοινωνική ζωή είπε.

Αν έρθουμε πρέπει να ανταποδώσουμε και δεν θα μπορέσουμε να "βγάλουμε την υποχρέωση" γιατί είμαστρε φτωχοί.

Τους είπα για την αθάνατη φοντανιέρα της προσχολικής ηλικίας με τα σοκολατάκια μαργαρίτα και είπε. "Αν το κάνεις αυτό σήμερα θα σε πούνε γύφτουλα και θα γελάνε πίσω σου"

Τότε τα χρόνια ήταν αλλιώς. Υπήρχε μεγαλύτερη άνεση.

Τώρα ας τολμήσει κάποιος να κάνει γιορτή με πρωταγωνίστρια την αθάνατη φοντανιέρα

Τις γιορτές τις κόψαμε. Γιατί στοίίχιζαν πολύ.

Το σπίτι γέμιζε φυστίκια, κάσιους, φουντούκια που δεν τα τρώγαμε ποτέ και πήγαιναν για πέταμα. Δεκάδες κουτάκια μπύρας και κόκα κόλας (δεν πίνουμε ποτέ) που έμεναν στο "ράφι" Έπρεπε να έχουμε απ όλα να μη μας πούνε γύφτουλες αλλά μετά κατέληγαν στα σκουπίδια.

Είναι θέμα νοοτροπίας αλλά ποιός άλλαξε αυτή τη νοοτροπία?

Γιατί υπήρξε αυτή η αλλαγή στη σκέψη μας?

Γιατί όλες οι σχέσεις έγιναν υποχρέωση και συναλλαγή?

Εγώ ας πούμε το συνειδητοποίησα αλλά δεν μπορώ ούτε βρήκα τρόπο να το αλλάξω.

Και σήμερα που δεν υπάρχει σάλιο το πρότυπο του καταναλωτισμού επιβιώνει και δεν άλλαξε.

Η φτώχεια είναι ντροπή που σε κάνει να κλείνεσαι στο καβούκι σου και να μη θέλεις να δεις άνθρωπο.

Τέλειο θα το ανεβασω. και δυστηχως ειναι πραγματικότητα.
Ευτηχως ομως κάποιοι αναγνωρίζουμε την πραγματικότητα.
οποτε μπακ εχει η αχλαδα την ουρα ^_^
Ετοιμαζω και ενα αφιερωμα στα οντα της λαογραφιας.

Το αναγνωρίζουμε σαν πραγματικότητα αλλά το θέμα είναι να ξέρουμε πως δημιουργήθηκε αυτή η πραγματικότητα και πως θα μπορούσαμε να την αλλάξουμε.

Αυτό που με ενοχλεί είναι η λογική του "Να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα".

Αυτό που κλείνει σε κουτάκια και κοπαδάκια δεν είναι τα κόμματα τόσο όσο η λογική να θέλει ο ένας να βγάλει το μάτι του άλλου. Να μισείς το γείτονα που το επίπεδο ζωής του είναι καλύτερο από το δικό σου ενώ στην ουσία είναι λίγο καλύτερο και αυτή η κατάσταση είναι ασταθής και ανα πάσα στιγμή ανατρέψιμη. Και φυσικά δεν έχει καμία σχέση με την ζωή που ζούνε κάποιοι άλλοι.

Αν αυτό δεν γίνει κατανοητό τότε οποιοδήποτε κίνημα είναι καταδικασμένο να αποτύχει.

Μπορεί να υπήρχαν αγρότες που έπαιρναν επιδοτήσεις για να μην παράγουν και τα έτρωγαν στα μπουζούκια αλλά την ίδια στιγμή τότε υπήρχαν αγρότες που καταχρεώθηκαν και έχασαν τα σπίτια και τα χωράφια τους. Ευνοήθηκαν κάποιοι και χαντακώθηκαν κάποιοι άλλοι γιατί δεν είχαν τις άκρες και τα μέσα.

Ας πάρουμε τους δημοσίους υπαλλήλους.
Πολύς αγανακτισμένος κόσμος είναι υπερ της άρσης της μονιμότητας.
Το θέμα είναι το Γιατί.

Γιατί τόσο μίσος.

Λένε ότι παίρνουμε πολλές άδειες, ότι δεν έχουμε άγχος για την απόλυση ότι δουλεύουμε οκτάωρο. Ότι οι γυναίκες παίρνουν άδεια όταν γεννάνε και ότι παίρνουμε ψηλό μισθό. (1500 το μήνα)

Μα και στον ιδιωτικό τομέα τα ίδια δικαιώματα υπάρχουν.

Συναντηθήκαμε μετά από χρόνια οι παλιοί συμφοιτητές και αυτοί που δούλευαν στον ιδιωτικό τομέα έπαιρναν τα ίδια ή περισσότερα από του δημοσίου.

Οπότε που το πρόβλημα?

Το πρόβλημα βρίσκεται στην παράνομη καταστρατήγηση δικαιωμάτων κατωχυρωμένων με νόμο από κάποιες εταιρείες.
Αυτή η παράνομη καταστρατήγηση τείνει να γίνει νόμος.

Κάποιος που με εβρισε επειδή είμαι δημόσιος υπάλληλος όταν τον ρώτησα είπε. Έχεις άδειες και μπορείς να λείπεις όποτε γουστάρεις.

Του είπα μα και συ έχεις άδειες.

Και απαντάει ότι στον ιδιωτικό τομέα (όχι παντού) αν μιλήσεις για άδεια σου δείχνουν την πόρτα και έτσι φοβάσαι ακόμα και να μιλήσεις για άδεια. Εσείς είσαστε κοπρόσκυλα και μόνο την άδεια σκέφτεστε.

Μα αυτό είναι η νοοτροπία του δούλου που είναι φοβισμένος και όχι μόνο απεμπολεί μόνος του τα δικαιώματα του αλλά το θεωρεί σωστό το αφεντικό να του δείχνει την πόρτα αν μιλήσει γι αυτά και από πάνω θέλει να γενικευτεί η αυθαιρεσία αυτή παντού.

Και αν αρθεί η μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων δεν προβλέπεται αποζημίωση για την απόλυση.

Θα βγουν λοιπόν κάποιοι αγανακτισμένοι δημόσιοι υπάλληλοι και θα πουν. "Εμάς μας πετάνε σαν τα σκυλιά ενώ οι ιδιωτικοί με 15 χρόνια δουλειάς αν τους διώξουν θα τσεπώσουν το 50άρι και θα κοπροσκυλιάζουν για δύο τρία χρόνια" Βουτυράκι λοιπόν στο μπριόζ των αφεντικών να κόψουν την αποζημίωση (που αντιστοιχεί σε μονιμότητα και ταυτόχρονα είναι εξασφάλιση) και να διώχνουν με τις κλωτσιές και με συνοπτικές διαδικασίες.

Έτσι όμως δεν πάει ο κόσμος μπροστά αλλά πίσω όσοι και να κατέβουν στο δρόμο.