H δυστυχία της μαζικής παραγωγής

[Divine Sinner]

Παλιά ο άνθρωπος μάθαινε μια τέχνη απο μικρός.
Πήγαινε κοντά σε εναν μάστορα, ως "τσιράκι" , μαθαινε την τέχνη.
Με τον χρόνο γίνονταν μάστορας, μετά αρχιμάστορας κλπ.
Με αυτό το εργασιακό στάτους, ο άνθρωπος ένιωθε δημιουργικός.
Έφτιαχνε κάτι απο το μηδέν και του έδινε μορφή.
Επίσης τοτε οι εργάτες ήταν πολύ δύσκολο να αντικατασταθούν, γιατί τον αντικαταστάτη
θα έπρεπε να τον εκπαιδεύσουν απο την αρχή.
Με την εισαγωγή της μαζικής παραγωγής, ολα άλλαξαν.
Τι ήταν η μαζική παραγωγή στην αρχή;
Ας πούμε οτι υπάρχει μια βιομηχανία αυτοκινήτου.
Το αυτοκίνητο ξεκινούσε σαν ένα απλο σασί.
Κάθε εργάτης έβαζε στο αυτοκίνητο ενα συγκεκριμένο αυτοκίνητο.
Για παράδειγμα ενας εργάτης μπορεί για όλη του τη ζωή να έβαζε την μπροστά δεξιά ρόδα.
Δεν χρειάζονταν να ξέρει καν την διαδικασία της παραγωγής.
Το μόνο που χρειάζονταν να κάνει είναι να βάζει μια συγκεκριμένη ρόδα, ή βίδα ή εξάρτημα.
Ετσι πχ το εργοστάσιο χρειάζονταν μονο εναν ειδικό και καμια 300 εργάτες που απλά θα κάναν αυτή τη δουλειά.
Ετσι ο εργάτης δεν έννιωθε πια δημιουργικός.
Επίσης ενα αλλο μειονέκτημα της μαζικής παραγωγής είναι οτι ο εργάτης για την εργοδοσία έγινε αναλώσημος.
Και τί εγινε αν απολυθεί ενας εργάτης που βάζει μια ρόδα; Θα αντικατασταθεί με εναν εργάτη που θα κάνει ακριβώς το ίδιο πράγμα.
Ετσι λοιπόν οι εργάτες είναι δέσμιοι της εργοδοσίας (μέχρι σήμερα).
Οταν βλέπουμε παλιά κείμενα, ταοϊστικα, βουδιστικά, και κάρμα γιόγκας που μας λένε
οτι η δουλειά κάνει καλο στο κάρμα και βοηθάει στην επίτευξη της φώτησης, δεν εννοούν το να βάζεις μια ζωή μια βίδα.
Δεν εννοούν μια δουλειά χωρίς δημιουργηκότητα. εννoουν την δουλειά-τέχνη.

http://hadespress.blogspot.com/