Τάλως έγραψε:Κοιτάζω τα παιδιά… όχι εμένα
Μέσα από το παιδί μέσα σου καθρεφτίζονται τα παιδιά
Κοιτάζω το μέλλον όχι το παρόν
Μα το παρόν είναι σημείο αναφοράς για το μέλλον. Κι αν βλέπεις το μέλλον μόνο, χάνεις διαρκώς το παρόν, άρα και το μέλλον στην τελική, γιατί όταν θα'ρθει το μέλλον, πάλι μπροστά σ'άλλο μέλλον θα κοιτάς...
Αγωνίζομαι κάθε μέρα μέσα από τη βιοπάλη όχι μέσα από τις οδομαχίες
Μαθαίνω ακούγοντας και όχι αποθηκεύοντας
Σωστός μεν

αλλά όταν θα'χεις μάθει θα έχει αποθηκευτεί κι όλας
Δεν αντιμάχομαι τους άλλους με βία γιατί βία θα λάβω και θα έχω πάρει ότι μου άξιζε

αλλά...
Δεν θα'πρεπε να αντιμαχόμαστε απλά "τους άλλους". Είναι συγκεκριμένα αυτά στα οποία πρέπει να αντιστεκόμαστε. Κι όταν τα εντοπίσουμε και τα εδραιώσουμε μέσα μας, θα πρέπει να τα αντιμαχόμαστε... Υπάρχουν πολλά είδη μάχης/πάλης. Η βία σίγουρα δεν είναι το καλύτερο.
Έχω μάθει από το παρελθόν των λαών να αντιμάχομαι τη βία και να μην την ασκώ
Μαζί σου, γιατί μέσα από τα δεινά της βίας και της αιματοχυσίας, μπορεί να επέλθει μια φαινομενική κάθαρση, αλλά δε θα μπούμε σε κάτι καλύτερο από πριν. Μάλλον χειρότερο θα είναι στην συνέχεια και την εξέλιξή του.
Θέλω να απέχω από τις μάζες δεν θέλω να συμμετέχω στο κοπάδι αυτό γιατί θέλω να λέγομαι άνθρωπος
Τα λαμόγια που κινούν τα νήματα στον πλανήτη, για μάζα σε βλέπουν, είτε συμμετέχεις "στο κοπάδι" είτε όχι. Αν η συμμετοχή είναι οργανωμένη και συντονισμένη για να δοθεί αγώνας (όχι βίαιος, αλλά δυνατός, αποφασιστικός και με επιχειρήματα) με κοινούς στόχους και αιτήματα, τότε το "κοπάδι" γίνεται κάτι δυνητικά απειλητικό, πράγμα που φοβούνται όσο τίποτ'άλλο. Και τότε μπορούμε δόκιμα να μετονομάσουμε το "κοπάδι" σε μια ομάδα, ένα σύνολο ή μια κοινωνία ανθρώπων, που ΕΝΩΜΕΝΟΙ αντιμάχονται τα σαθρά που ταλανίζουν την ανθρωπότητα στο σύνολό της.
Θέλω έτσι να κάνω χρίση της λογικής σκέψης
Μαζί σου.
Θέλω να μιλάω με το λόγο με χρίση υποθετικών προτάσεων «εάν, εν περίπτωσει που» και όχι να λέω "εσείς", "εγώ" δεν θέλω να έχω παρωπίδες που μου φόρεσαν η έκανα το σφάλμα σαν βλάξ να φορέσω μόνος μου
Το "εσείς" το "εγώ", γίνονται ένα πράγμα όταν μιλάμε για τα ίδια πράγματα που ταλανίζουν όλους μας.
Προσπαθώ προσπαθώ κι ακόμα… ακόμα εκεί… εκεί να είμαι με αυτά που δεν θέλω να είμαι και να είμαι αυτός που δεν θέλω πραγματικά…
Η αυτογνωσία είναι μεγάλη υπόθεση, που θέλει χρόνο, κόπο και ιδρώτα να αποκτηθεί.
Αλώστε ακόμα δεν έγραψα κάτι με βάση αυτά που θέλω να είμαι….
Θα'θελα πολύ να έγραφες πάνω σ'αυτή τη βάση.
Ευτυχώς το μέλλον είναι μπροστά. Είναι δικό ΜΟΥ…. Ευτυχώς ακόμα και τώρα έχω την επιλογή… μπορώ να κάνω κάτι ν’ αλλάξω πορεία… και να πάω εκεί που θα έπρεπε να έχω πάει και να γίνω αυτός που θα έπρεπε να ήμουν.
Το μέλλον είναι όντως μπροστά, αλλά κανείς δεν μπορεί να το κατοχυρώσει ως δικό του, γιατί ουσιαστικά κανείς δεν ξέρει αν θα'ναι αύριο εδώ. Μόνο με βάση τις πιθανότητες μπορεί να εικάζει ότι θα είναι. Η εικασία αυτή θέλουμε να'ναι βεβαιότητα, γι'αυτό την κάνουμε τέτοια. Όμως τίποτα δεν είναι σίγουρο, παρά μόνο το τώρα που βιώνουμε ακόμα ζωντανοί.
Να γίνω….. "εγώ"(με πεζά όχι κεφαλαία) και όχι ένα άσπρο πρόβατο μέσα σε ένα τεράστιο κοπάδι με επίσης άσπρα πρόβατα
Και στο κοπάδι ακόμα θες να διαχωρίζεσαι... Φυσικό είναι, όλοι κάπως έτσι κλωτσάμε. Όμως το "εγώ" έχει κι αρνητικές πλευρές... Η τάση του να μας διαχωρίζει διαρκώς απ'τους υπόλοιπους συνανθρώπους, η ανάγκη του να επιβεβαιώνει τη μοναδικότητά του, μπορεί να μας κάνει αυτιστικά πλάσματα, ανίκανα να μπουν σε λογικές συλλογικού αγώνα. Είναι δύο σκέλη στην προσπάθεια... Το ένα είναι να αγωνίζεσαι μόνος για την πραγμάτωση ατομικών στόχων και ονείρων. Δόκιμο. Αυτό δεν πρέπει να μας κάνει να ξεχνάμε ότι εξ ίσου δόκιμο και σωστό είναι το να αγωνίζεται κανείς μαζί με άλλους για την πραγμάτωση
κοινών στόχων . Τα λαμόγια πασχίζουν να σε κάνουν (αναγκάζουν) να εστιάζεις στο πρώτο τόσο αγχωμένα, ωστε να μη μπορείς-ή να μη θες να μπεις στη λογική να διαπραγματευτείς το δεύτερο. Γιατί έτσι τους συμφέρει.
Θέλω να βλέπω πολλά "έγω" να γίνονται "ένα"....
Είδες που έρχεσαι στα λόγια μου?
Ελπίζω ακόμα…
Εγώ να δεις!
Ας ζούμε για ν’ αγαπάμε και να μαθαίνουμε

