34χρονη μητέρα με σπάνια αμνησία... ξύπνησε έφηβη

[Kariatida]

34χρονη μητέρα με σπάνια αμνησία... ξύπνησε έφηβη 15 ετών!

Δεκαεφτά χρόνια από τη ζωή της έχασε μία 34χρονη γυναίκα, η οποία μετά από αλλεπάλληλες ψυχολογικές και σωματικές καταπονήσεις, “χτυπήθηκε” από σπάνια περίπτωση αμνησίας, με αποτέλεσμα, ένα πρωί να ξυπνήσει ως 15χρονη, μη αναγνωρίζοντας ούτε το ίδιο της το παιδί.



Η ιστορία της Ναόμι Τζέικομπς μοιάζει να βγήκε από σενάριο επιστημονικής φαντασίας, αφού μέσα σε ένα βράδυ σβήστηκαν όλες οι αναμνήσεις των τελευταίων 17 ετών της.

Οι εξοντωτικοί ρυθμοί εργασίας, η εξασθένηση του οργανισμού της, αλλά και ο χωρισμός με το σύντροφό της, της προκάλεσαν Παροδική Σφαιρική Αμνησία (TGA), μία ιδιαίτερη μορφή αμνησίας, που πλήττει ως "κεραυνός εν αιθρία" άτομα που έχουν υποστεί έντονη ψυχολογική και σωματική καταπόνηση, ηλικίας κατά μέσο όρο μεταξύ 56 και 75 ετών.

“Άνοιξα τα μάτια μου από τον ύπνο, αναπνέοντας βαριά και με τις πυτζάμες μου μούσκεμα από τον ιδρώτα. Μάλλον θα είδα εφιάλτη, σκέφτηκα...

Αλλά όταν άνοιξαν τα μάτια μου καλά, συνειδητοποίησα ότι δεν ήξερα πού βρισκόμουν. Ο εφιάλτης μου ήταν ζωντανός. Πού είχε πάει το ροζ πάπλωμά μου και γιατί η αδελφή μου δεν κοιμόταν στο κρεβάτι που βρίσκεται πάνω από το δικό μου; “Γιατί δεν ακούγονται οι γονείς μου;”, δήλωσε στην Independent η 34χρονη.

“Πετάχτηκα από το υπέρδιπλο κρεβάτι, όπου είχα κοιμηθεί, προσπαθώντας να βρω κάτι που αναγνωρίζω, αλλά μάταια. Με είχαν απαγάγει;”

Μην μπορώντας να συνειδητοποιήσει τι της είχε συμβεί, αμέσως κάλεσε το πρώτο νούμερο που ήρθε στο μυαλό της. Ευτυχώς, στην άλλη άκρη της γραμμής, ήταν μία φίλη της, από την οποία έντρομη ζήτησε βοήθεια.

Εκείνη, στην αρχή δεν μπορούσε να συλλάβει τη σοβαρότητα της κατάστασης, όμως όταν συνειδητοποίησε ότι η Τζέικομπς δεν μπορούσε καν να θυμηθεί το παιδί της, απευθύνθηκε στους γονείς και την αδελφή της 34χρονης.

Αφού πέρασε 24 ώρες χωρίς καμία ανάμνηση από την ενήλικη ζωή της, η Τζέικομπς επισκέφτηκε γιατρό, ο οποίος διέγνωσε και την πάθηση.

Ευτυχώς, η Τζέικομπς κρατούσε ημερολόγια των τελευταίων 20 χρόνων, ενώ οι δικοί της της έδειχναν συνεχώς φωτογραφίες, οπότε η επαφή με τα “χαμένα” χρόνια της έγινε ευκολότερη.

Οχτώ εβδομάδες μετά και μετά από πολλή προσπάθεια, η 34χρονη έχει ανακτήσει τη μνήμη και τη ζωή της!

Σήμερα, κοιτάζοντας πίσω, δηλώνει πως δε θα άλλαζε το παραμικρό και ότι νιώθει πολύ προνομιούχα, που μπόρεσε να ξαναδεί τον κόσμο, μέσα από τα μάτια μιας 15χρονης.

Πηγή: http://www.cosmo.gr/OddlyEnough/USA/328832.html

[KELAINO]

Συνήθως ευχόμαστε το αντίθετο, να είμαστε δηλαδή δεκαπέντε αλλά με το μυαλό που έχουμε τώρα.

[KAL EL]

Συνήθως ευχόμαστε το αντίθετο, να είμαστε δηλαδή δεκαπέντε αλλά με το μυαλό που έχουμε τώρα.

Συμφωνώ
Αλλά θα σταθώ περισσότερο στο τραγικό που βιώνεις όταν σου συμβεί αυτό , έστω και προσωρινά. Είτε είσαι νέος και λόγω κάποιου ατυχήματος διαγραφούν τα πάντα και πρέπει να ξεκινήσεις από το μηδέν.
Είτε είσαι ηλικιωμένος . Είναι σαν να έχεις πεθάνει και απλά να περιφέρεις το οργανικά ζωντανό σου σώμα.
Αυτός που βιώνει μία τέτοια εμπειρία περνάει από πολλές φάσεις. Μία από αυτές είναι το τρόμος .
Αν έστω για ένα δευτερόλεπτο μπορέσουμε να μπούμε στο μυαλό αυτών των συνανθρώπων μας, και συνειδητοποιήσουμε τί είναι κάποια στιγμή να περιβάλλεσαι από το άγνωστο ( το οποίο μέχρι πριν από κάποιο χ διάστημα ήταν οικείο ) θα πάθουμε

Ίσως ζώντας το δίπλα σε αγαπημένο πρόσωπο για ένα μεγάλο διάστημα με έκανε να το βλέπω διαφορετικά.
Εάν δεν ζούσα έμμεσα αυτή την εμπειρία , δεν γνωρίζω εάν θα έμπαινα στην διαδικασία να προβληματιστώ τόσο.

Εσύ Kelαιno εάν κατάλαβα καλά ασχολήσε και με τέτοιους ανθρώπους. Πώς το βιώνεις ; Τι συναισθήματα σου βγαίνουν ;

[KELAINO]

Κοίτα, από ότι έχω καταλάβει, είναι μια δουλειά που δεν μπορούν να την κάνουν όλοι. Η μαμά μου πχ λέει "αχ πώς μπορείς, εγώ τους λυπάμαι".
Εγώ δεν τους λυπάμαι. Για κάποιο λόγο με είναι πολύ εύκολο να επικεντρώσω σε αυτά που μπορούν να κάνουν και όχι σε αυτά που δεν μπορούν. Και αυτά που μπορούν είναι τόσα πολλά, και μπορούν να εκφραστούν με τόσες διαφορετικές μορφές, που πραγματικά η "λύπηση" δε θα μπορούσε να είναι περισσότερο περιττή και άχρηστη.

Αυτό από συναισθήματα. Επίσης καθημερινά έρχομαι σε επαφή με το πόσο η πραγματικότητα είναι μια σύμβαση και δεν υπάρχει, αλλά αυτό είναι από άλλο ανέκδοτο.

Δεν ξέρω, σε κάλυψα;

[KAL EL]

Με κάλυψες αρκετά γιατί πλέον έχω καταλάβει ότι το συναίσθημα δεν σε αφήνει να τους βοηθήσεις .
Ή μάλλον η συναισθηματική φόρτιση . Το καλύτερο είναι να νιώθεις . Να προσπαθείς να μπαίνεις στην θέση του άλλου όσο αυτό είναι δυνατόν.

Και αυτό που λές γιά την πραγματικότητα που είναι μία σύμβαση που δεν υπάρχει.... μέγα βάθος