Οι βάρβαροι ζουν μέσα μας - νεόπτωχοι

[doctormarkon]

Βρήκα ένα άρθρο με το οποίο δεν συμφωνώ αλλά είναι από αυτά που χρειάζονται συζήτηση.
Μιλάει σε στυλ δημοσιογράφου τελάλη της σκλαβιάς και νοσταλγό του τρύπιου παπουτσιού.
Αλλά από την άλλη θίγει μία τάση αν και προσωποποιεί αυτή την τάση λέγοντας .....κάποιοι.

Το άρθρο είναι αυτό.
...................................................................................................................

(Μια αναφορά σ’ αυτούς που δεν είναι λύση, αλλά μέρος των προβλημάτων μας)

"Ένα θυμάμαι στα παιδικά μου χρόνια. Χαμογελαστούς ανθρώπους. Όσο πιο πολύ φτώχεια τόσο πιο πολύ χαμόγελο. Φυσικά θυμάμαι και τους καυγάδες στα φτωχόσπιτα. Τα σχολεία της Uniseff σε σχέση με τους στρατώνες που έβγαλα το γυμνάσιο, είναι μάλλον κολέγια, όπως άριστα το περιέγραψε μια νεαρή κοπέλα...
Τι άλλαξε από τότε; Μα φυσικά οι φάτσες των ανθρώπων.
Μετά από κάποια χρόνια γεμίσαμε νεόπλουτους. Υπήρχε μια περίοδος που μπορούσε ο καθένας να βγάλει τόσα όσα ο πατέρας του και ο παππούς του θα έβγαζαν σε δυο ζωές. Φυσικά όχι όλοι. Αυτοί που τα κατάφεραν, άρχισαν να βγάζουν ξινίλα με όσους θέλανε μια ζωή σε πιο χαμηλούς τόνους. Κάποιοι εγκατέλειψαν τις φτωχογειτονιές για να πάνε στα νέα προάστια και να γεμίσουν με τσιμέντο τις παλιές στάνες και το περιαστικό δάσος, σαν γνήσιοι «φυσιολάτρες». Ένα όργιο επίδειξης άρχισε. Το χαμόγελο της φτώχειας έγινε μειδίαμα της ειρωνείας του πετυχημένου.
Αλλά τίποτα δεν κρατάει για πάντα. Η εξουσία κρατάει κεραυνούς και ξέρει πότε θα τους αμολήσει. Μόλις λοιπόν διαλύθηκε αυτό που λέμε «κοινωνικός ιστός» άρχισαν τα παρατράγουδα. Εκεί έγινε και το μεγάλο ξεκαθάρισμα. Μιλώντας κάποτε με κάποιον για την όπερα της πεντάρας μου είπε πως καλό είναι αντί να βλέπουμε κοριτσάκια με τα σπίρτα σε πιο μεγάλη ηλικία να βλέπουμε την αλήθεια. Και η αλήθεια δυστυχώς έχει πάντα μία ανάγνωση. Αυτό που είδα είναι όρνια που πρόλαβαν και τους έφαγαν άλλα όρνια.

Πόσο βάρβαροι άραγε είμαστε; Τόσο που δεν μπορούμε να καταλάβουμε το μέγεθος της βαρβαρότητας μας.

Όταν φίλε μου η επιτυχία σου πατάει σε πτώματα μπορείς να υπολογίζεις τον εαυτό σου σαν μελλοθάνατο. Είναι δεδομένο όταν χτίζεις την ζωή σου πάνω στον ανταγωνισμό.
Αλήθεια όταν μιλάμε για πολιτισμό τι εννοούμε άραγε;
Το να κοιτάμε να φάμε ότι δεν είναι σαν τα μούτρα μας;
Μήπως να τα βάζουμε με όσους δεν μας μοιάζουν;
Βγαίνουν πολλοί που μιλάνε για τον πολιτισμό. Μιλάνε για Πλάτωνα, Αριστοτέλη Σωκράτη. Αλλά οι ίδιοι που τους μνημονεύουν έχουν την φάτσα και την συμπεριφορά του Αττίλα. Συνεχή κηρύγματα μίσους με λίγο μεγαλείο που δεν τους ανήκει ούτε κατά διάνοια. Φυσικά όλοι μιλάνε για ανωτερότητα πνεύματος.
Καλά νεόπτωχε κακομοίρη νεοέλληνα. Βγάλε πρώτα τις ορδές των Βαρβάρων που έχεις μέσα σου και μετά όταν γίνεις άνθρωπος έλα χαμογελαστός, με το χαμόγελο της φτώχειας σου, να μου μιλήσεις.

Μέχρι τότε, σαν Νεοβάρβαρο θα σε βλέπω".


Το διαβάσαμε από το: Οι Βάρβαροι που ζουν μέσα μας http://thesecretrealtruth.blogspot.com/ ... z4L3qBlWxb

[doctormarkon]

Εξιδανικευμένο παρελθόν.
Το "ρομαντικό" τρύπιο παπούτσι και το χαμόγελο του φτωχού.

Ο τίτλος είναι ευφάνταστος.
Οι βάρβαροι ζουν μέσα ΜΑΣ.
Ευτυχώς δεν εξαιρεί τον εαυτό του.
Σε κάτι τέτοιο ούτε και εγώ θα εξαιρούσα τον εαυτό μου.

Αλλά δεν είναι δυνατόν να αυτομαστιγώνεσαι.
Τότε θα γίνουμε σαν τους Σιίτες.
Μετά τους αγανακτισμένους οι αυτομαστιγωμένοι.

Η τάση του καταναλωτισμού που υπήρχε τότε υπάρχει και τώρα και μάλιστα δρυμύτερη.
Δεν εξαιρώ τον εαυτό μου.
Όταν προσπαθώ να την ελέγξω θα τσακωθώ με φίλους με τη μητέρα μου με τον άντρα μου κλπ.

Η καταναλωτική κοινωνία μας είχε βάλει όλους στο χορό και μας χορεύει ακόμα και σήμερα.
Για να μην πω ότι μας χορεύει σήμερα ακόμα χειρότερα και σε πιο τρελούς ρυθμούς.

Η παλιά υποτιθέμενη ευμάρεια δεν υπήρχε για όλους.
Νεοπλουτισμός δεν υπήρχε για όλους.
Για πολύ λίγους και εκλεκτούς.
Οι πολλοί την υποτιθέμενη εποχή της ευμάρειας απλώς το πάλευαν καλύτερα και σε καμία περίπτωση δεν έβγαζαν τα διπλά από τους παπούδες και τους γονείς τους.
Εκτός αν ήταν διαπλεκόμενοι και όλα τα δάχτυλα στο μέλι.

Ο βάρβαρος που ζει μέσα μας είναι μία "τάση".
Έχει σχέση με το υποσυνείδητο και τον τρόπο αντίληψης πραγμάτων.

Αρχίζουμε από τη διαφθορά και πως την ταϊζουμε.
Φακελάκι στο νοσοκομείο. Γιατί να δώσεις φακελάκι δεν πληρώνεται ο γιατρός?
Γιατί να λαδώσεις?
Αν δεν σε προσέξει κάνε καταγγελία.

Αλλά αυτό δεν θα συμβεί.
Συνήθως δίνουν για να μην τους χαρακτηρίσουν ..... γύφτους.
Αυτός είναι ο βάρβαρος που ακόμα ζει και βασιλεύει και τον κόσμο κυριέυει.
Ήρθε κρίση και φτωχύναμε. Αλλος φτώχυνε λίγο άλλος έμεινε λίγο πολύ στα ίδια (σπάνιο) και άλλος τσακίστηκε άγρια.
Αλλά αυτή η τάση ζει και βασιλεύει ακόμα και στους πιο φτωχούς και σε εκείνους που τσακίστηκαν.

Είναι η αντίληψη ότι τα πάντα έχουν μία τιμή.
Όχι δεν θα χαμογελάσει ο φτωχός και ο φτωχοποιημένος και το τρύπιο παοπούτσι του παρελθόντος δεν ήταν ποτέ "ρομαντικό" ούτε πρόκειται να γίνει.
Ο Ζαχαρίας είχε δώσει τη λύση με τη φουσκωτή πισίνα στη γειτονιά και τα πάρτυ ρεφενέ.
Έκανε ένα βήμα να δείξει ότι κάποια πάγματα δεν έχουν τιμή.
Έκανε το βήμα να σπάσει ο πάγος. Είναι μία μορφή αντίστασης.
Υπάρχουν πράγματα που δεν έχουν τιμή και είναι ωραία.
Οι φτωχοί που χαμογελούσαν παλιά το ήξεραν.
Αλλά το τρύπιο παπούτσι από μόνο του δεν φέρνει χαμόγελο.
Χαμογελάει το ίδιο το παπούτσι αλλά όχι αυτός που το φοράει να μην τρελαθούμε κιόλας.
Οι φτωχοί σήμερα κλείνονται στο καβούκι τους και ντρέπονται που είναι φτωχοί.
Έχουν κατεβάσει τον πήχη και έχουν αποκελιστεί.

[doctormarkon]

Είχα ανεβάσει ανάρτηση για το γάμο.
Είπα ότι ο γάμος ο δικός μας είχε στοιχίσει 250 δρχ.
Ο γάμος μόνο σαν τελετή.
Με το γλέντι και τα σχετικά πήγε στο εκατομμυριόπουλο (δραχμές εννοείται).
Σε δίσεκτη χρονιά που οι τιμές ήταν παγωμένες σε όλα.

Ένας γάμος σήμερα δεν στοιχίζει. Η τελετή δηλαδή.
Αλλά γιατί πρέπει να γίνονται και γλέντια σε κέντρο?

Τότε πετούσαμε λεφτά στα σκουπίδια και αν στολίζαμε και την εκκλησία με λουλουδικό που την άλλη μέρα θα πήγαινε στην κουρούπα του Λε Πα θα πήγαινε μακριά η βαλίτσα.
Είχα στήσει καυγά με τα πεθερικά επειδή δεν μου άρεσε όλο αυτό το καταναλωτικό όργιο.

Αλλά τότε θα παντρευόμαστε έτσι κι αλλιώς. Μια φορά παντρεύεσαι λέγαν τα πεθερικά και οι γονείς.
Σήμερα δεν παντρεύεσαι καμία φορά.
Οι φανφάρες υπάρχουν ακόμα.
Όσοι έχουν για τις φανφάρες κάνουν το βήμα.
Οι άλλοι ακόμα και αν το θέλουν προτιμούν να μην το κάνουν αφού δεν μπορούν να κάνουν τη φανφάρα.

Ή όλα ή τίποτα δηλαδή.
Και προτιμούν το ΤΙΠΟΤΑ αυτοί που τους τσάκισε η κρίση.
Αλλά μπορείς να ζεις στο ΤΙΠΟΤΑ?
Να ζεις και να νοιώθεις ΤΙΠΟΤΑ?
Να ντρέπεσαι από πάνω για αυτό?.

Ο κόσμος δεν αντιδρά. Λένε.
Αλλά ποιος είναι ο τρόπος αντίδρασης?
Μόνο ο δρόμος και η διαδήλωση?
Συμμετέχω σχεδόν σε όλες.
Αλλά από μόνες τους δεν αρκούν.

Η όλα ή τίποτα.
Και ντρέπονται να βγουν έξω αν και λαχταράνε κάτι τέτοιο.

Θυμάμαι τους γονείς μου.
Ήταν σε γενικές γραμμές πλούσιοι για την εποχή.
Και ξόδευαν.
Έβγαιναν έξω συχνά πυκνά οι δύο τους ή με παρέα.
Ή με εμάς όταν ήμασταν παιδιά.
Που πήγαιναν? Σε ένα ουζερί με ένα καραφάκι ούζο και μία ποικιλία που σήμερα θα φάνταζε παρακμιακός μεζές.
Ένα λουκάνικο σε ψωμάκι ένα τυράκι τηγανητό λίγο τζατζίκι σε ψωμάκι και ένα γιαλαντζί κονσέρβα.
Τηλεφωνούσαν και σε άλλους και έλεγαν θα είμαστε εκεί περάστε να σας κεράσουμε ένα μεζέ.
Σήμερα ένα ζευγάρι πρέπει να σκάσει πεντηντάρι για να βγει ή να μη βγει ποτέ.
Κάποιοι λένε ότι παραγγέλνουν και τα αφήνουν επειδή ντρέπονται να πάρουν λίγα μην τους πουν τσίπηδες.
Όσοι συνήθιζαν παλαιότερα την πρακτική αυτή τώρα κάθονται σπίτι και δεν τολμούν να βγουν αν και θα το ήθελαν.
Θέμα αντίληψης είναι όλα.
Μήπως τελικά κάποιοι σκάβουν μόνοι το λάκο τους?

[doctormarkon]

Άλλαξε και η σημασία της έννοιας ...."τσιγκούνης" αλλά εξακολουθεί να ισχύει κόμα και σήμερα και εκτοξεύεται προς πάσα κατεύθυνση.
Παλαιότερα τσικούνης ήταν αυτός που μέτραγε τι ξοδεύει για να "μασουριάσει". Και έκαναν λεφτά.
Σήμερα είναι αυτός που δεν θέλει να ξοδέψει το μισθό του σε μία μέρα και να μιξοκλαίει τις υπόλοιπες μέρες του μήνα βράζοντας στο ζουμί του.
Ακόμα υπάρχει το θεαθηναι.
Ακόμα και εκείνοι που βράζουν στα ζουμιά τους διαβάζουν τη στήλη των χλιδάτων και ξερογλείφονται με τα κατορθώματα των πλουσίων και διασήμων.

Στη Μύκονο η ξαπλώστρα πρώτο τραπέζι κύμα έχει 100 ευρώ.
Κάποια νησιά είναι τα ακριβότερα του πλανήτη.
Όσο πάνε γίνονται και περισσότερα τα νησιά που είναι τα ακριβότερα στον κόσμο.

Η ίδια μας η χώρα ξεμακραίνει και είμαστε κάτι σαν μετανάστες στη χώρα μας.
Οι χώροι πρόσβασης λιγοστεύουν και τα λεφτά μας δεν μετράνε.
Ακόμα και τα ίδια χρήματα να βγάζεις όπως παλιά αυτά έχουν χάσει την αξία τους.