Δίπλωμα Αυτοκινήτου

[seliniasmenos]

Προειδοποίηση: Ξεκίνησα να γράφω άλλα, έγραψα άλλα και τελικά μου βγήκε κατεβατό ολόκληρο. Οπότε ζητώ την υπομονή σας προκαταβολικά.



Ομολογώ οτι φοβόμουν την οδήγηση. Ποτέ δεν με ενδιέφερε να πάρω κάποιο δίπλωμα είτε αυτοκινήτου είτε για μηχανάκι, παρά το ότι οι γονείς μου μόλις συμπλήρωσα τα 18, με έπρηζαν να βγάλω δίπλωμα. Τους αγνοούσα κανονικότατα γιατί δεν με ενδιέφερε καθόλου το όλο θέμα. Δεν υπήρχε λόγος αφού φοβόμουν και δεν με ενδιέφερε να μπω σε αυτή την διαδικασία. Όσο σπούδαζα, κάποια στιγμή, είπα να το κάνω αφού μου το έλεγαν συνέχεια (Βγάλε δίπλωμα! Τώρα που μπορείς γιατί μια μέρα θα χτυπάς το κεφάλι σου!) , ρώτησα σε σχολή, πήρα υποτίθεται το βιβλίο για να διαβάζω τα σήματα, διάβασα για μια ωρίτσα και το παράτησα. Από τότε έμεινα στο ΘΑ (των πολιτικών) το κάνω κάποια στιγμή. Και κάπως έτσι έφτασα στα 30.
Τον Μάιο που μας πέρασε ήμουν πάλι στο Θα. ΘΑ παίξω στην παράσταση και μετά θα το ψάξω. Όμως προέκυψε να παρουσιάσω την πτυχιακή. ΘΑ πάρω το πτυχίο μου και μετά θα το ψάξω. Όμως μετά προέκυψαν κάποια προβλήματα υγείας στον πατέρα μου. ΘΑ το ξεπεράσουμε και μετά θα το ψάξω. Ακριβώς όμως εκεί βγήκε και η ανάγκη. Ο πατέρας θα έμπαινε ξανά στο νοσοκομείο το Σεπτέμβρη. Και το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι, επειδή οι γονείς μένουν σε απομακρυσμένο χωριό, υπήρχε πάντα το πρόβλημα πως θα έρθουν στο Νοσοκομείο. Ήμουν και πάλι στο ΘΑ το ξεπεράσουμε και αυτό και μετά θα το ψάξω. Αλλά δεδομένου ότι οι γονείς τώρα στηρίζονται σε μένα, δεν υπήρχε χώρος ούτε για φοβίες, ούτε για αναβολές. Συνειδητοποίησα πως αν πηγαίνω πάντοτε με το σκεπτικό "κάτσε να περάσει αυτό και μετά θα το κάνω", δεν θα το κάνω ποτέ. Έτσι μέσα στην τρικυμία, αποφάσισα να το πάρω λίγο στα σοβαρά. Τέλη Αυγούστου κίνησα όλες τις διαδικασίες, και μπήκε το νερό στο αυλάκι: Ξεκινούσα τα θεωρητικά μαθήματα. Με το μυαλό μου ότι το κάνω από ανάγκη και όχι επειδή θέλω πραγματικά.
Όλα αυτά άλλαξαν λίγες μέρες πριν αρχίσω τα θεωρητικά μαθήματα. Είχαμε πάει με την παρέα έξω από την πόλη για μπάνιο. Κάποια στιγμή κουράστηκα και με έπιασε φοβερός πονοκέφαλος, και αφού έφευγε μια φίλη που οδηγούσα της ζήτησα να με πάει και μένα σπίτι. Η απάντηση της ήταν πως θα με πάει, αλλά όχι στο σπίτι, αλλά μέχρι μια περιοχή λίγο πιο έξω απο την πόλη, 10 λεπτά με το αμάξι, 40 λεπτά με τα πόδια. Εκεί θύμωσα πραγματικά. Εκείνη την περίοδο είχα περάσει άπειρες ώρες να την στηρίζω ψυχολογικά για έναν χωρισμό της από μια πολύ σοβαρή σχέση της, και είχα ανοιχτό το σπίτι μου 24 ώρες ανοιχτό για εκείνη. Δεν ήθελα αντάλλαγμα φυσικά, αλλά με θύμωσε το γεγονός ότι ενώ είναι μια έξοδο παραπέρα το σπίτι μου, μετά από τόσες άπειρες ώρες που είχα διαθέσει, εκείνη δεν ήθελε να μου διαθέσει 10 λεπτά. Εκείνη την στιγμή μου ήρθε στο μυαλό όλες τις φορές που ζήτησα να με πάνε κάπου και μου αρνήθηκαν. Εδώ να σημειώσω ότι είμαι περήφανος άνθρωπος: Έχω μάθει να αντιμετωπίζω τα πράγματα μόνος μου. Ποτέ δεν ζήτησα βοήθεια να με πάνε κάπου εκτός αν ήταν απόλυτη ανάγκη. Κάπου εκεί λοιπόν μέσα στον θυμό και την θολούρα, ξεκαθάρισαν όλα λίγες μέρες πριν αρχίσω τα θεωρητικά μαθήματα: Το δίπλωμα αυτοκινήτου δεν θα το πάρω από ΑΝΑΓΚΗ. Θα το πάρω για ΜΕΝΑ. Καλά τα έλεγαν τελικά οι γονείς τόσα χρόνια.
Από εκείνη την στιγμή άλλαξα εντελώς προσέγγιση. Εκεί που το δίπλωμα ήταν μια αναγκαστική διαδικασία, ξαφνικά έγινε στοίχημα με τον εαυτό μου. Άρχισα να κάνω τεστάκια με λύσσα, έβαζα μουσική και ξεχνιόμουν εκεί. Ξαφνικά σήκωνα το κεφάλι μου και συνειδητοποιούσα πως έχουν περάσει 6 ώρες. Στο τέλος άρχισαν να μου φωνάζουν να κάνω διαλείμματα αλλά που εγώ; Στόχος μου ήταν να μην μάθω τίποτα παπαγαλία, ήθελα να καταλάβω και να αποκωδικοποιήσω κάθε απάντηση. Στα θεωρητικά μαθήματα ήμουν από εκείνα τα σπασικλάκια που ακούνε με προσοχή και κάνουν τις πιο ηλίθιες ερωτήσεις. Γύριζα, έβαζα μουσική, και δώσε τεστάκια μέχρι το βράδυ. Την ημέρα της θεωρητικής εξέτασης ήμουν σίγουρος για τον εαυτό μου. Μέχρι που συνειδητοποίησα ότι ήταν πολλά άτομα που έδιναν ξανά 2η και 3η φορά. Τότε μου μπήκαν ψύλλοι στα αυτιά: Επειδή οι ερωτήσεις είναι τυχαίες και οι απαντήσεις δίνονται κατευθείαν στο υπουργείο... Βρε μπας και βγάζουν επίτηδες λάθος απαντήσεις για να ξαναδίνεις; Όταν περίμενα τα αποτελέσματα είχα ένα μικρό άγχος. Μέχρι που άκουσα τον πρώτο που πέρασε χωρίς κανένα λάθος. Τότε ηρέμησα και ήξερα οτι είχα περάσει. Χωρίς κανένα απολύτως λάθος. Και φυσικά είχα δίκιο.
Κρίμα όμως που η θεωρία είναι απλώς...θεωρία και τελικά οι πράξεις είναι εντελώς διαφορετικό πράγμα, και δη στο αυτοκίνητο. Καθώς περίμενα να αρχίσω τα πρακτικά μαθήματα, ήμουν κατενθουσιασμένος και σίγουρος για τον εαυτό μου.
Πρώτο μάθημα και πηγαίνουμε σε μια ευθεία. Ο δάσκαλος αφού μου εξηγεί, με βάζει στην θέση του οδηγού και ξεκινάμε. Ο Χάρος κυριολεκτικά στον δρόμο: Έχανα τα πετάλια, δεν ήξερα τι κάνω, που πατάω και που βρίσκομαι. Το πρώτο μάθημα ήταν η απόλυτη καταστροφή για την σιγουριά μου και ένα καλό μάθημα οτι η πράξη απέχει μίλια μακριά από την θεωρία. Ο Δάσκαλος μου έλεγε οτι ήταν πολύ καλά για άνθρωπο που δεν έχει καμία απολύτως επαφή με αυτοκίνητο (ούτε μπροστά αμάξι δεν είχα βάλει ποτέ). αλλά κάτι μου έλεγε ότι το λέει για να μην μου κόψει τα φτερά. Mεγάααλο το πλήγμα όμως! Στην θεωρία μπορούσα να διαβάσω όποτε θέλω, στο πρακτικό κομμάτι όμως δεν μπορούσα να κάνω όποτε θέλω. Και αν έχανα τα πετάλια, πως θα μάθω οπισθογωνίες και παρκαρίσματα; Για τα επόμενα μαθήματα, λίγη ώρα πριν πάω στο μάθημα με έπιανε μια άρνηση. Στο εντωμεταξύ μια βόλτα στο διαδίκτυο με τρόμαξε ακόμα πιο πολύ: Aν δεν πέσει λάδωμα, δίπλωμα δεν παίζει. Αλλιώς να είσαι έτοιμος να δώσεις πολλές φορές. Μια γρήγορη δημοσκόπηση σε φίλους, μου επιβεβαίωσε πως ίσως πρέπει να ετοιμαστώ για να δώσω παραπάνω απο μια φορά. Νέο στοίχημα λοιπόν με τον εαυτό μου: Θα πάρω το δίπλωμα με την πρώτη και χωρίς λάδωμα, αλλά στο πίσω μέρος του μυαλού μου είχα πάντα πως θα αντιδράσω αν μου ζητήσουν λάδωμα. Δεν ξέρω τι γίνεται σε άλλες σχολές, σε άλλες πόλεις της επαρχίας ή στην Αθήνα, αλλά εμένα δεν μου έγινε από κανέναν η παραμικρή σπόντα για λάδωμα. Αλλά είμαι περήφανος για τον Δάσκαλο μου για ένα ακόμα πράγμα: Ήμασταν και οι δυο απόλυτα σύμφωνοι με την άποψη ότι οι εξετάσεις είναι μια μικρή δοκιμασία μονάχα, το θέμα δεν είναι να πάρεις απλά δίπλωμα, αλλά να αποκτήσεις όσο γίνεται εμπειρία στην ζούγκλα των δρόμων. Και ενώ με το τέλος των υποχρεωτικών μαθημάτων ήμουν έτοιμος για την εξέταση, ακριβώς γι'αυτό τον λόγο αποφάσισα από μόνος μου να κάνω παραπάνω μαθήματα βγαίνοντας εκτός προυπολογισμού μου για να αποκτήσω 100% σιγουριά στην εξέταση και να "ρουφήξω" όσο τον δυνατόν περισσότερη εμπειρία από την ασφάλεια που παρέχει ένα εκπαιδευτικό αμάξι στον δρόμο. Αλλά επειδή έχω πολύ γαμάτο δάσκαλο, που όπως είπα ήμασταν στην ίδια φιλοσοφία, επειδή ήμουν πάντα τύπος και υπογραμμός με τα οικονομικά, μου ανακοίνωσε ότι τα παραπάνω μαθήματα (που ήταν και αρκετά) μου τα κάνει δώρο εκείνος. Κάπως έτσι περνούσαν λοιπόν οι μέρες, με οδήγηση και άπειρες απορίες που μάζευα στο σπίτι για να μου τις λύσει ο δάσκαλος στο επόμενο μάθημα, μέχρι προχθές.
Προχθές λοιπόν, έδωσα εξετάσεις, και αν και είχα αρκετό άγχος, κατάφερα να πάρω το δίπλωμα αυτοκινήτου με την πρώτη και μάλιστα με την αξία μου. Είμαι πολύ περήφανος που όλη αυτή η ιστορία ξεκίνησε απο ανάγκη, κατέληξε σε προσωπικό στοίχημα και τελικά το κέρδισα.

[ArELa]

Προχθές λοιπόν, έδωσα εξετάσεις, και αν και είχα αρκετό άγχος, κατάφερα να πάρω το δίπλωμα αυτοκινήτου με την πρώτη και μάλιστα με την αξία μου. Είμαι πολύ περήφανος που όλη αυτή η ιστορία ξεκίνησε απο ανάγκη, κατέληξε σε προσωπικό στοίχημα και τελικά το κέρδισα.

Kαλοτάξειδος και προσοχή στο τιμόνι.

[Irene3006]

Δίπλωμα αυτοκινήτου... Υπόθεση 10 περίπου ημερών για μένα... Είχα επαφή με το αυτοκίνητο από τα 14... Πρότυπο ο παππούς μου που ήταν οδηγός λεωφορείου.10 Σεπτεμβρίου του 12 πέρασα σήματα χωρίς κανένα λάθος με την πρώτη και 19 Σεπτεμβρίου οδήγηση. Τα καλύτερα μαθήματα της ζωής μου. Δεν παρέλειψα κανένα, δεν χρειάστηκα κανένα παραπάνω. Όσος καιρός και να περάσει, σίγουρα η εμπειρία μετράει, αλλά πάντα χρειάζεται προσοχή. 2 χρόνια μετά περίπου νιώθω πολύ μεγαλύτερη άνεση, φόβο δεν ένιωσα ποτέ... Και το σημαντικότερο είναι ότι όποτε έβαλα φίλο στο αυτοκίνητο δεν ένιωθε ανασφάλεια. Όλοι μου έχουν πει ότι νιώθουν άνετα στο αμάξι, πράγμα που δεν αγχώνει κι εμένα

Καλή αρχή Σελ! Καλές διαδρομές, και πάντα με προσοχή...

[lianna]

Μπράβο που τα κατάφερες ,αν και πολύ θα ήθελα να οδηγώ ο πατέρας μου γιατί φοβόταν επειδή
του έλεγα από πιτσιρίκι ότι ήθελα να γίνω ραλίστας δεν μου επέτρεψε ποτέ να πάρω δίπλωμα και τώρα
το θεωρώ πολύ αργά λόγω αντανακλαστικών και ηλικίας .
Και πάλι ,μπράβο είναι υπέροχο να βάζεις στόχους στη ζωή και να τους πετυχαίνεις .

[alkinoos]

Δεν ήσουν ο μόνος που δεν τον ενδιάφερε το δίπλωμα αυτοκινήτου και γώ στα 31 με 32 το έβγαλα και πλήρωσαν άλλοι τα μαθήματα μιας και επέμεναν να βγάλω Πατούσα στο δίπλωμα της μηχανής,δεν ήθελα αμάξι γιατί μου την έδιναν τα μποτιλιαρίσματα,το ότι δεν μπορούσα να τρέξω,το παρκάρισμα κ.α το Κάλλιο αργά παρά ποτέ λοιπόν

[seliniasmenos]

Eυχαριστώ πολύ για τις ευχές σας!

Lianna, το "είναι πολύ αργά" δεν το ξέρω στο λεξιλόγιο. Τώρα το λέω στην μάνα μου που το έχει άχτι να ξεκινήσει αλλά και αυτή λέει τα ίδια.
Παρ'όλα αυτά ξέρω άνθρωπο που στα 70 του αποφάσισε να βγάλει δίπλωμα αυτοκινήτου. Η Γυναίκα του έχει δυστυχώς Αλτσχαίμερ και είδε πως όταν την πιάνει κρίση, ο μόνος τρόπος για να ηρεμήσει είναι μια βόλτα με το αυτοκίνητο. Ο ίδιος είχε μηχανάκι τόσα χρόνια, και το βγάζει μόνο και μόνο για την γυναίκα του. (Το βρίσκω εξαιρετικά συγκινητικό).
Είχε αρχίσει τα μαθήματα παράλληλα με μένα, δεν ξέρω τώρα βέβαια σε ποια φάση βρίσκεται, αν έδωσε κλπ. αλλά είναι η απόδειξη ότι αν θέλει ο άνθρωπος, ποτέ δεν είναι αργά.
Εδώ έμαθα εγώ, ο πιο αρνητικός άνθρωπος για το αυτοκίνητο που δεν σκαμπάζει τίποτα, νομίζω ότι όλοι μπορούν να μάθουν.

[seliniasmenos]

Δεν ήσουν ο μόνος που δεν τον ενδιάφερε το δίπλωμα αυτοκινήτου και γώ στα 31 με 32 το έβγαλα και πλήρωσαν άλλοι τα μαθήματα μιας και επέμεναν να βγάλω Πατούσα στο δίπλωμα της μηχανής,δεν ήθελα αμάξι γιατί μου την έδιναν τα μποτιλιαρίσματα,το ότι δεν μπορούσα να τρέξω,το παρκάρισμα κ.α το Κάλλιο αργά παρά ποτέ λοιπόν

Τουλάχιστον εσύ πατούσες στο μηχανάκι! Εγώ ούτε μηχανάκι δεν είχα! Στηριζόμουν στο πεζό 2
Το χρησιμοποιείς τώρα ή συνεχίζεις με το μηχανάκι;

[Kariatida]

Συγχαρητήρια Στην αρχή ίσως είσαι λίγο ψαρωμένος όμως όσο περνάει ο καιρός θα είσαι όλο και καλύτερα Περαστικά στον πατέρα

[kat_woman]

Καλοτάξιδος Σελ!
Έχω βγάλει και εγώ και κάπου αραχνιάζει σε ένα συρτάρι.

[alkinoos]

Δεν ήσουν ο μόνος που δεν τον ενδιάφερε το δίπλωμα αυτοκινήτου και γώ στα 31 με 32 το έβγαλα και πλήρωσαν άλλοι τα μαθήματα μιας και επέμεναν να βγάλω Πατούσα στο δίπλωμα της μηχανής,δεν ήθελα αμάξι γιατί μου την έδιναν τα μποτιλιαρίσματα,το ότι δεν μπορούσα να τρέξω,το παρκάρισμα κ.α το Κάλλιο αργά παρά ποτέ λοιπόν

Τουλάχιστον εσύ πατούσες στο μηχανάκι! Εγώ ούτε μηχανάκι δεν είχα! Στηριζόμουν στο πεζό 2
Το χρησιμοποιείς τώρα ή συνεχίζεις με το μηχανάκι;

Και τα δυο χρησιμοποιώ,παρ'ότι θέλω να σπρώξω το 600 αρι μου.Σκέφτομαι για βέσπα αν το πουλήσω

[OTTO]

Συγχαρητήρια φίλε!!!

Μία μόνο συμβουλή από μένα, επιλεγμένη από τις άπειρες που δίνει κάποιος σε νέους οδηγούς: Ποτέ μην οδηγείς νυσταγμένος!