peleas έγραψε:Συνειδησιακά είμαι κατά της θανατικής ποινής και κατά της αφαίρεσης ζωής για οποιονδήποτε λόγο, πλην της ατοάμυνας. Δε χρειάζεται να εξηγήσω το γιατί. Ποιός είναι αυτός που θα κρίνει κατά πόσο μιά ζωή είναι άχρηστη μέσα στο σύμπαν.
Με βρίσκεις σύμφωνη. (με βάση των ηθικο μου κώδικα και το σύστημα αξιών μου- συνειδησιακά όπως λες εσύ)
Το δε επιχείρημά σου, Βίκυ μου, περί λύτρωσης του ατόμου μέσω της θανάτωσής του ειναι μιά απέλπιδα προσπάθεια εκλογίκευσης της άποψής σου.
ίσως δεν με κατάλαβες... δεν εκλογικεύω έτσι τη θανατική ποινή. Εκλογικεύω το γεγονός ότι η φυσιολογική ανάγκη για απόδοση δικαιοσύνης και ανάλογης τιμωρίας, δεν ικανοποιείται με τη θανατική ποινή,διότι άπαξ και πεθάνει ο δράστης, τελείωσε το θέμα. Δεν τιμωρείται.
Το αν λυτρώνεται ή οχι, δεν ειναι αποδείξιμο. Προσωπική μου άποψη είναι ότι λυτρώνεται
από τη μήνη μιας κοινωνίας που δικαίως τον έχει καταδικάσει.
Εκτός απ'το συνειδησιακό, είναι κι αυτή η εκλογίκευσή μου ένας λόγος που είμαι κατά της θανατικής ποινής. Αν κάνω εξαίρεση στους παιδόφιλους, δεν είναι με την ιδιότητα του κριτή που την είδε Θεος, αλλά με την ιδιότητα του πολίτη μας κοινωνίας που βάλεται από μύρια όσα δεινά και νιώθει την ανάγκη να την προστατέψει με κάποιον τρόπο... Ναι, η ανάγκη μου μάλλον εμπεριέχει και οργή, και προκαλώ οποιονδήποτε γονιό να μου πει πως δε θα'νιωθε οργή αν ένα τέτοιο κτήνος είχε πειράξει το παιδί του.
Συναισθηματικά είμαι υπέρ της θανατικής ποινής κατά περίπτωση, ανάλογα με το άτομο και όχι με το αδίκημα.
Όταν το 2006 είδα μια φωτογραφία (που συζητήθηκε πολύ εδώ μεσα αλλά δεν εμφανίστηκε για να μην σοκάρουμε και τραυματίσουμε ψυχές), μ'ένα μωρό 4 μηνών με εμφανή τη σεξουαλική κακοποίηση που το σκότωσε, θα ομολογήσω ότι το τραύμα και το σοκ ήταν αρκετό ώστε να με κάνει να παρακάμψω την βασική μου θέση περί θανατικής ποινής. Άλλωστε στον κανόνα, δεν είναι ασυνήθιστο να υπάρχει και η εξαίρεση.
Σίγουρα όμως είμαι κατά της θανάτωσης ανθρώπων για ικανοποίηση του αδηφάγου αισθήματος εκδίκησης, που βαφτίζουμε αυθαίρετα "περί δικαίου αίσθημα".
Αν μου λες πως δεν υπάρχει το "περί δικαίου αίσθημα", θα διαφωνήσω.
Μπορεί να μίλησα (μάλλον αδόκιμα) για εκδίκηση, αλλά στην ουσία και όταν μιλάμε για ειδεχθή εγκλήματα, πρόκειται για το σύνολο μιας κοινωνίας που έχει την άμεση ανάγκη να τιμωρηθεί ένας συγκεκριμένος άνθρωπος για κάποιο ειδεχθές έγκλημα που δεν μπορεί να το ανεχτεί. Αυτή την ανάγκη, δεν μπορώ να την εντάξω στο αδηφάγο αίσθημα εκδίκησης...
Βέβαια έρχεται η δοκτορέσσα πιο κάτω, και με κάποια (ισχυρά για το μυαλό μου)
επιχειρήματά της, καταφέρνει να κατευνάσει το απόλυτο της οπτικής μου περί
θανατικής ποινής, και να με κάνει να το ξανασκεφτώ με ευρύτερη ματιά....
Οπότε... ξαναγυρνώ στην πάγια λογική μου που δε θέλει να χαράζω τίποτα πάνω σε πέτρα.
(δηλαδή να μην είμαι απόλυτη)