SystemFreaks™
το δυσαρεστο νεο με τους αλιεις που εχασαν τη ζωη τους πριν λλιες μερες με στεναχωρησε βαθυτατα... μπλεχτηκαν συνειρμοι μεχρι και σχετικα παιδικα βιωματα απο τα ανθολογια και την ελληνικη λογοτεχνια των ετων της αθωοτητας...λογια της πλωρης...καρκαβιτσας θαλασσα γιουσουρι....κτλ καβαδιας...και καποιος φιλος ειχε αναφερει για θητεια σε μικρο αλιευτικο μαλλον ο Πανικος θρακη...
ο βαρναβας θυμαται..:
Ο πατέρας μου -μύρο το κύμα που τον τύλιξε- δεν είχε σκοπό να με κάμει ναυτικό.
"Μακριά" έλεγε, "μακριά, παιδί μου απ' τ' άτιμο στοιχειό! Δεν έχει πίστη, δεν έχει έλεος. Λάτρεψέ την όσο θες, δόξασέ την - εκείνη, το σκοπό της. Μην κοιτάς που χαμογελά, που σου τάζει θησαυρούς. Αργά γρήγορα, θα σου σκάψει το λάκκο ή θα σε ρίξει πετσί και κόκαλο, άχρηστο στον κόσμο. Είπες θάλασσα, είπες γυναίκα, το ίδιο κάνει".
Γενικό λινκ με κείμενα Ελλήνων συγγραφέων
http://www.sarantakos.com/nkk.html
Day after day, day after day,
We stuck, nor breath nor motion ;
As idle as a painted ship
Upon a painted ocean.
---------------------------------------------
Θα μεταλάβω με νερό θαλασσινό
στάλα τη στάλα συναγμένο απ' το κορμί σου
σε τάσι αρχαίο, μπακιρένιο αλγερινό,
που κοινωνούσαν πειρατές πριν πολεμήσουν....
---------------------------------
Κάποιας όμορφης κοπέλας, το αγόρι το ξανθό
ένα βράδυ η φουρτούνα, της το πήρε στον βυθό
Και η βάρκα γύρισε μόνη, δίχως μέσα τον ψαρά
αδειανή και δίχως τιμόνι, από τα βαθιά νερά
Με σβησμένο πυροφάνι, κάποια νύχτα σκοτεινή
μπήκε μέσα στο λιμάνι, η βαρκούλα η ορφανή
Κι οι ελπίδες πνίγηκαν όλες, μέσα στα βαθιά νερά
και η βάρκα γύρισε μόνη, δίχως μέσα τον ψαρά
Από τότε κάθε βράδυ, στο μουράγιο το μικρό
Η κοπέλα τραγουδάει, με παράπονο πικρό
Και η βάρκα γύρισε μόνη...
