Ο άλλος ήλιος.

[karipis]

Ο άλλος ήλιος

Όταν είμουνα παιδί, δέ μού μιλούσαν ποτέ γιά τόν Θεό. Δέ μού απαντούσαν, όταν ρωτούσα, όπως ρωτούν όλα τά παιδιά, γιατί ζούμε καί γιατί πεθαίνουμε. Μού έκοβαν τήν ερώτηση, έτσι, όπως κάνουν καί σήμερα, προσπαθώντας νά σταματήσουν απ’ τήν αρχή τή διατύπωσή της. Ποτέ δέ μιλούσαν γι’ Αυτόν. Καί ποτέ δέν τού μιλούσαν. Εξόν από μερικές γυναίκες —κι αυτό ίσως γιά μιά μονάχα φορά— πού είχαν έρθει απ’ τήν τραγική περιοχή τών Σεβαίν, κουβαλώντας πάνω τους τήν επανάσταση, σά μιά λάβα κρυωμένη αφύσικα καί, πού, μπροστά στόν πρόωρο θάνατο κάποιου δικού τους, ξεσπούσαν σ’ ασταμάτητη βλαστήμια, μέ τρόπο, πού νά εξαρθρώνεται ή ύπαρξη.
Δέ μιλούσαν γιά τόν Θεό, γιά τόν ζωντανό Θεό. Όμως, ό Θεός, ή λέξη «Θεός» ήταν συχνά αυτό, πού έχει πάψει νάναι σήμερα: ένα θέμα συνομιλίας. Γιατί σήμερα δέν έχουν πιά ντροπή, όταν μιλούν γιά τό σέξ, ώστόσο έχουν ντροπή, όταν μιλούν γιά τόν Θεό. Τήν Κυριακή μαζευόταν ή πατριά. Τουλάχιστο αυτά τά μέλη της, πού ήταν καθηλωμένα στήν πόλη. Κι άν δέ γινόταν αύτό κάθε Κυριακή, πραγματοποιόταν οπωσδήποτε κάθε δεύτερη. Τήν επόμενη, ή οικογένειά μου, μέ τή στενή έννοια, πήγαινε στό χωριό. Λοιπόν, κάθε δεκαπέντε, οί αδελφές τής μάνας μου, πού ήταν δασκάλες, έρχονταν νά δειπνήσουν στό σπίτι (δείπνο εκεί κάτω είναι αύτό, πού στό Παρίσι τό λένε γεύμα). Ερχόταν κι ό θείος μου ό καμιονέρης, πού είχε περάσει τή ζωή του περπατώντας μέ τό ξύλινο πόδι του στούς δρόμους τού Λάνγκετοκ, γιατί τά καμιόνια του τά έσερναν άλογα κι ήταν υποχρεωμένος νά τραβάει απ’ τό χαλινάρι τό ζώο, πού πήγαινε μπροστά. Αυτός ήξερε από κουζίνα. Είχε μάθει στά πανδοχεία τών καμιονέρηδων. Καί συχνά, γιά νά γίνει δεκτός, έφερνε ένα βουβό καναρίνι. Κείνα, πού δέ μιλούν, έλεγε, είναι καλύτερα. Ερχόταν, ακόμα κι ό θείος μου, ό υπάλληλος τού σταθμού. Πολλοί χώνονταν στήν «παρέα» εκείνων, πού κατέβαιναν απ’ τίς Σεβαίν. Η συζήτηση ήταν ζωντανή, ειλικρινής. Οι γυναίκες, διανοούμενες καί χειραφετημένες, κυριαρχούσαν. Περίμενα μέ ευχαρίστηση τό επιδόρπιο καί τή συζήτηση πάνω στό πρόβλημα τής ύπαρξης τού Θεού. Οι θείες μου ήταν υπέρμαχες τού θεϊσμού, στή γραμμή τής παράδοσης τού Ιουλίου Φερρύ. Ενώ οί γονείς μου, διευθυντές σχολείου κι αυτοί, είχαν γίνει άθεοι μέ τή μορφή τής στράτευσης. Κανένας δέ θύμωνε. Κανένας δέν προσπαθούσε νά πείσει. Η συζήτηση έμοιαζε περισσότερο μέ φιλική μουσική. Κι ό Θεός παράμενε ό πιό ξένος στό βάθος τού διαλόγου. Η φωνή δέ χαμήλωνε, δέν κυμάτιζε, παρά μονάχα γιά τά μυστήρια τής αγάπης, τής πολιτικής καί τής αρρώστιας. Πρό πάντων όταν γινόταν λόγος γιά τή φυματίωση (δέ θάπρεπε ή «μικρή» νά παντρευτεί έναν φυματικό) καί γιά τη διανοητική καθυστέρηση... Τό υπέρτατο «Όν», αρκετά άρρωστο, μιά καί φαινόταν ανίκανο νά τά τακτοποιήσει όλα κι αρνιόταν να κάνει παντού θαύματα, όπως λένε πώς έκανε καί κάνει στή Λούρδη, τό «Όν» φάντασμα, χάνεται ανάμεσα στο άρωμα τού καφέ καί στό κουδούνισμα τών πιατικών. Αυτές οί συζητήσεις δέ μού άφησαν τίποτα. Ήταν ό θόρυβος μιάς απουσίας. Πιό σημαντικές αποδεικνύονταν οί σιωπές. Το μητρικό σχολείο —πού εκεί έμενε μιά απ’ τίς θειές μου— τήν Κυριακή τό απόγευμα ή τήν Πέμπτη δεν ήταν παρά μιά πελώρια σιωπή. Τά παιδιά, πού φώναζαν καί χειρονομούσαν, είχαν κατά κάποιο τρόπο λαξέψει τή σιωπή. Στο τέλος τής άνοιξης, περίμενα τήν κραυγή του βραδινού. Χιλιάδες σπουργίτια χτυπιόνταν πάνω στά πλατάνια και στίς ακακίες της αυλής. Όταν ή νύχτα σταματούσε να σταλάζει μέσα στό χαλαρό σπερνό κι άναβε το πρώτο αστέρι, όλοι οί σπουργίτες άρχιζαν νά τιτιβίζουν. Τά δέντρα πετούσαν σκιερές σπίθες καί κραυγές. Στόν πρώτο καιρό τού Χριστιανισμού —τόμαθα άργότερα— σκέφτονταν, πώς σ’ ορισμένες ώρες τά ζώα δίνονταν στην προσευχή.
Τότε έπαιρνα τή μοτοσυκλέττα μου καί πήγαινα πρός τή θάλασσα.



Μικρό απόσπασμα από το βιβλίο Ο άλλος ήλιος, εκδ. ΣΠΟΡΑΣ 1993, του Olivier Clement με μετάφραση του Μητροπολίτη Αττικής και Μεγαρίδος Νικόδημου.

[Divine Sinner]

πολλες φορες μια σιωπη ειναι σημαντικοτερη απο χιλιες λεξεις
(παραφραση μιας αλλης λαϊκης ρησης.
Στο θεμα μας. πιστευω πως ο θεος ειναι η φυση. και δεν ειναι ουτε καλος ουτε κακος.
Η εννοια του καλου θεου ειναι μια παρηγορια δεν λεω.
Αλλα αρκει να δουμε "national geographic" για να δουμε οτι ο θεος δεν δουλευει με ανθρωποφτιαχτες εννοιες τυπου (καλο/κακο).
αρκει να δουμε πως επιβιωνουν ΟΛΑ τα οντα στη φυση.