Μη φοβάστε τη φτώχεια

[Apomakros]

Επιτέλους... φτωχοί!


Του ΓΙΑΝΝΗ ΞΑΝΘΟΥΛΗ





...Να ξαναγίνουμε φτωχοί. Οπως ήμασταν πάντα. Οπως οι ήρωες των παλιών αναγνωστικών που οι γιαγιάδες έμοιαζαν με γιαγιάδες κι όχι με συνταξιούχες πόρνες. Οπου οι μπαμπάδες επέστρεφαν το μεσημέρι για να καθήσει ΟΛΗ η ελληνική οικογένεια στο τραπέζι και να φάει το σεμνό φαγητό -όσπρια πεντανόστιμα και ζαρζαβατικά με μαύρο ψωμί μοσχοβολιστό- ενώ η γάτα και ο σκύλος περίμεναν στωικά να 'ρθει η σειρά τους...

Να ξαναγίνουμε φτωχοί όπως ήμασταν πριν σαράντα και πενήντα χρόνια. Τότε που ονειρευόμασταν εν μέσω γκρι, μπλε και μπεζ χρωμάτων, τότε που καμιά Ελληνίδα δεν φιλοδοξούσε να γίνει ψευδοξανθιά, τότε που η λάσπη κολλούσε συμπαθητικά στα παπούτσια μας και οι αυθεντικοί ζήτουλες βρίσκονταν έξω απ' τις εκκλησιές περιμένοντας το τέλος της λειτουργίας και του μνημόσυνου.

Να ξαναγίνουμε φτωχοί πλην τίμιοι, χωρίς κινδύνους να ξεστρατίσουν οι αρχιμανδρίτες προς την ψηφιακή παιδοφιλία. Να βρούμε ξανά τις σωστές μας κλίμακες χωρίς αγωνία παρκαρίσματος και παχυσαρκίας.

Να ξαναβρούμε τη γεύση του «μπατιρόσπορου», των ελαχιστοποιημένων αναγκών, να ανακαλύψουμε εκ νέου τον ποδαρόδρομο και το συγκινητικό μοντέλο της «γυναίκας της Πίνδου».

Μόνο με τέτοιες ηρωικές διαδρομές ενδεχομένως να ακυρώσουμε το κόμπλεξ μας έναντι του Μπραντ Πιτ και της Ναόμι Κάμπελ. Να ξαναβρούμε -γιατί όχι- και τους παλιούς καλούς εχθρούς (κυρίως από τα βόρεια) που σήμερα τους έχουμε σκλάβους στα παβιγιόν μας.

Να ξετρελαθούμε από την επικοινωνιακή μας υστερία με τα σιχαμένα κινητά τηλέφωνα που κατάργησαν κάθε έννοια ιδιωτικής ζωής. Να σκάψουμε στις αυλές -όσοι έχουν αυλές- και να κάνουμε παραδοσιακούς ασβεστόλακκους για να ασπρίζουμε τα δέντρα έτσι για καλαισθησία και υγεία. Να βρούμε πάλι τη σημασία του χώματος καταργώντας το καυσαέριο του επάρατου τρέχοντος πολιτισμού.

Να εφεύρουμε τις παλιές νοσοκόμες που σέρνονταν από σπίτι σε σπίτι ρίχνοντας ενέσεις πενικιλίνης στα οπίσθια ολόκληρου του Εθνους. Να προσδιορίσουμε ξανά την ντροπή και τον «σεβασμό» προσέχοντας το βλακώδες λεξιλόγιο των τέκνων μας. Επιτέλους, όποιο τέρας βρίζει ή χρησιμοποιεί την πάνδημη και πολυμορφική λέξη «ΜΑΛΑΚΑΣ» πάνω από εκατό φορές την ημέρα να το μπουκώνουμε με «κόκκινο πιπέρι εξόχως καυτερό», όπως τον καιρό της εξαίρετης φτώχειας μας.

Να μάθουμε να χρησιμοποιούμε τα κουλά μας χέρια σε δουλειές που σήμερα δίνουμε του κόσμου τα λεφτά, όπως μεταποίηση ρούχων, αλλαγές γιακάδων στα πουκάμισα, καρικώματα στις κάλτσες, υδραυλικές και σχετικές εργασίες. Να απαγορευτεί διά ροπάλου το γκαζόν που για μας τους πρώην φτωχούς δεν σημαίνει απολύτως τίποτα. Στη θέση του να φυτευτούν λαχανικά ή και οπωροφόρα για να μην καλοσυνηθίζουμε την κάστα των μανάβηδων.

Κάποτε ο μαϊντανός, τα κρεμμύδια και τα σκόρδα ήταν τα βασικά καλλωπιστικά των κήπων μας. Να επανακτήσουμε το κύρος μας, χρησιμοποιώντας βοϊδόπουτσες, βέργες κι ό,τι τέλος πάντων απαιτούσε ο βασικός σωφρονιστικός κώδικας τα χρόνια της περήφανης ανέχειας.




Σταματήστε τις ψυχολογίες και τις παραφιλολογίες για τα «τραύματα» των παιδιών.



Μόνο λύσεις γήινες και πρακτικές -χωρίς ενστάσεις από τον Ρομπέν της ευαισθησίας, τον ΣΥΡΙΖΑ- θα αποκαταστήσουν την τρέλα και το χάος που υπαινίσσονται οι στατιστικές.



Να θυμηθούν οι Νεοέλληνες πως προέρχονται απ' τον Μεγαλέξανδρο, από τον Μιλτιάδη, τον Αριστείδη και προφανώς απ' τον... Αλκιβιάδη, πράγμα που σημαίνει ότι μπορούν να βάλουν σε ενέργεια τον «δίκαιο θυμό» αν συμπέσουν με ληστές τραπεζών, περιπτέρων, σούπερ μάρκετ και κοσμηματοπωλείων.

Κανένας δισταγμός.

Τα παλιά χρόνια για ψύλλου πήδημα σε μπαγλάρωναν. Θυμήσου και κόψ' τους τα χέρια ή και τα αχαμνά. Επιτέλους ας σταματήσουμε την ευρωπαϊκή μας ψυχοπάθεια. ΠΟΤΕ κανένας Ελληνας δεν έγινε σωστός Ευρωπαίος. Ούτε καν ο Αβραμόπουλος ούτε καν ο Σημίτης και άλλοι τέτοιοι που μου διαφεύγουν. Απ' τον καιρό που σταματήσαμε να θυμώνουμε σωστά, την πατήσαμε. Σταματήστε το «ντόπινγκ» με το τσουλαριό των λαϊκών ασματομουλάρων.

ΠΟΣΟΥΣ ΠΙΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΕΣ ΧΩΡΑ Η ΕΛΛΑΣ, κύριοι καναλάρχες της πλάκας; Δεν είναι καιρός να ξεβρωμίσει ο τόπος απ' τους εκφραστές του τραγουδιστικού Κάμα Σούτρα; ΠΟΙΟΣ θα μαζέψει τις ελιές στα περιβόλια όταν ο κάθε πικραμένος ονειρεύεται να γίνει αφίσα στη Συγγρού;

ΠΟΙΟΣ θα καθαρίσει τη Συγγρού απ' το αίσχος της καψουρικής ταπετσαρίας, κύριοι δήμαρχοι; Οι τραβεστί; Οι καημένες οι τραβεστί έχουν άλλες υποχρεώσεις...



Μη φοβάστε τη φτώχεια. Η πατρίδα μας είναι ευλογημένη έστω κι αν δεν παράγει λαμαρίνες αυτοκινήτων ή καλής ποιότητας νάρκες και όπλα για τους τριτοκοσμικούς.


Θυμηθείτε την ευλογία του ελαιόλαδου, της κορινθιακής σταφίδας, του χαλβά Φαρσάλων, των εσπεριδοειδών, της σαρδέλας και των λατρεμένων ραδικιών. Λάδι, χόρτα, ελίτσες, λίγο τυρί και ψωμί ζεστό, να φρεσκάρουμε στο μνημονικό μας το παλιό αναγνωστικό του Δημοτικού. Το ξέρω πως είναι ζόρι να κόψουμε το σούσι απότομα, όμως ήρθε ο καιρός να αναβιώσουμε την όπερα της πεντάρας, της δεκάρας και των άλλων χρηστικών μας αξεσουάρ. Μια δοκιμή νομίζω πως θα μας πείσει, τώρα μάλιστα που ξεκινά και το Τριώδιο.


ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΣ και ο θεός των μικρών πραγμάτων μαζί μας.











(O Γιάννης Ξανθούλης γεννήθηκε το 1947 στην Aλεξανδρούπολη, στον Έβρο, από γονείς πρόσφυγες από την Aνατολική Θράκη)

[Apomakros]

Στίχοι: Βασίλης Νικολαΐδης
Μουσική: Βασίλης Νικολαΐδης
Πρώτη εκτέλεση: Βασίλης Νικολαΐδης




Δεν είν' από επάγγελμα, δεν είν' αυτός ο λόγος
Που πάω και στριμώχνομαι στο κακουργοδικείο
Δεν είμαι κάνας διάσημος δα ποινικολόγος
Καλά - καλά δεν πρόλαβα να πάρω και πτυχίο.

Χωρίς να το πολυσκεφτώ τρέχω στην κάθε δίκη
Κι η τρίχα μου σηκώνεται στη θέα του φονιά
Όχι από λύπη ή ανθρωπιά μα με γεμίζει φρίκη
Και σπρώχνω ψιθυρίζοντας "μια θέση ρε παιδιά !"

Αν έχεις σαν κι εμένανε απάνθρωπη καρδιά
που γουστάρει πτώματα και δικηγόρου πρόζα
Να σου πω που βρίσκεται Σταδίου και γωνιά
Εκείνο το ερείπιο της οδού Σανταρόζα

Με συγκινούν οι συγγενείς που κλαίνε στους διαδρόμους
Κι η αδρεναλίνη μ'ανεβάζει τους σφυγμούς
Σα βλέπω αυτόν τον άθλιο κοντά στους αστυνόμους
Να σπαρταράει σαν ψάρι απ'τους λυγμούς !

Το ξέρω όμως κάποτε η μέρα πως θα 'ρθεί
Που θ'απονεμηθεί στον κόσμο η Θεία Δίκη
Κι εμένα θα δικάζουνε, Πολιτική Αγωγή
Θα είναι όσοι κοίταζα με φρίκη

Οι λωποδύτες, μαστροποί, προπάντων οι φονιάδες
θα τρέχουν συνωθούμενοι όλοι για να με δουν
" Αυτός όταν μας δίκαζαν μας έφτιαχνε καντάδες "
και δαχτυλοδειχτούμενο θα με περιφρονούν.

Αν έχεις σαν κι εμένανε απάνθρωπη καρδιά
Και κομμάτι διαστροφή στο σάπιο σου κρανίο
Να σου κρατήσω ρεζερβέ κι εσένα μια γωνιά
Να δεις τα όσα γίνονται στο Κακουργοδικείο.



http://www.youtube.com/watch?v=vgq3ExZ9HOg

[Exciter]

Μια απάντηση στον Ξανθούλη, έστω και καθηστερημένη (μου ήρθε στο e-mail, χωρίς λινκ)

Της Eλευθερίας Τσακιροπούλου

Να ξαναγίνετε φτωχοί χωρίς εμένα. Η δική μου γιαγιά ήρθε από απέναντι μόνο με το φουστάνι που φόραγε και κατάφερε δουλεύοντας σκληρά να μεγαλώσει τα παιδιά της, να προκόψει (έτσι το λέγαμε τότε) να δει τα εγγόνια της να σπουδάζουν χωρίς να χρειάζονται ακριβοπληρωμένα φροντιστήρια και μια φορά το χρόνο γριά πια να επιφυλλάσει στον εαυτό της τη μέγιστη πολυτέλεια ενός ζευγαριού παπουτσίων από τον Σκλιά.

Εμένα δεν μου άρεσε η λάσπη που κολλούσε στα παπούτσια μου. Μου άρεσαν οι πικροδάφνες στην Διονυσίου Αρεοπαγίτου, η μυρωδιά στα Αναφιώτικα, οι νερατζιές στη Πανεπιστημίου, η θέα της Ακρόπολης από τη Πατησίων. Μου άρεσε να διαβάζω στο Θέτρο του Διονύσου Σοφοκλή, Αισχύλο και Ευριπίδη, να βλέπω παραστάσεις στο υπόγειο του Κουν και στο Ηρώδειο.

Μου άρεσε ο Χατζηδάκης και ο Τσαρούχης. Αυτά ήταν η πατρίδα μου και αυτά με έκαναν να την ονειρεύομαι χωρίς λασπόδρομους, ζήτουλες και ψευδοξανθιές.
Τίμια ήμουν ανέκαθεν και το ίδιο έμαθα και στο παιδί μου. Δουλέυω από την ημέρα που τελείωσα το λύκειο. Δούλευα και σπούδαζα χωρίς φοιτητική άδεια γιατί ο τότε διευθυντής μου έλεγε το αμίμητο «Δεσποινίς μου πρέπει να διαλέξετε ή φοιτήτρια θα είστε ή εργαζόμενη». Και διάλεξα και τα δύο. Και τα κατάφερα και στα δύο. Και παράλληλα έμαθα και τρεις ξένες γλώσσες.

Και πλήρωνα και πληρώνω σκληρούς φόρους, χωρίς ποτέ μα ποτέ να έχω κρύψει ούτε δραχμή των εισοδημάτων μου.

Ναι λοιπόν δουλεύω 10 ώρες την ημέρα επί 24 συναπτά έτη και κάποια στιγμή τα κατάφερα και έβγαλα λεφτά. Πρέπει να ντρέπομαι; Ούτε επιδοτήσεις για ανύπαρκτες καλλιέργειες πήρα ποτέ ούτε καμμία απευθείας ανάθεση, ούτε σε επιτροπή ή Δ.Σ. ή οργανισμό του δημοσίου ήμουν μέλος, ούτε προαγωγή πήρα μετά από τηλέφωνο πολιτικού προσώπου.

Ότι έκανα το έκανα μόνη μου. Και τα Μanolo που φοράω μόνη μου τα πήρα. Και κάθε φορά που ανεβαίνω πάνω τους θυμάμαι τη γιαγιά μου και τη χαρά της όταν έφερνε στο σπίτι το περίφημο κουτί από τοsalon sklia και τη περηφάνεια της όταν τα φόραγε και μας έλεγε τι πέρασε στη ζωή της και πως τα κατάφερε να «προκόψει».
Και δεν θέλω να ξαναβρώ παλιούς εχθρούς, θέλω μόνο νέους φίλους και συμμάχους για να πραγματοποιήσουμε το όνειρο μιας δίκαιης, αξιοκρατικής και προοδευτικής κοινωνίας.

Δεν θέλω καμμιά νοσοκόμα να «συρθεί» στο σπίτι μου όταν αρρωστήσω. Θέλω να υπάρχει ένα σύστημα υγείας που θα με περιθάλψει. Αυτό πληρώνω άλλωστε με το μισό του εισοδήματός μου.

Δεν πληρώνω για να τρώνε τα λαμόγια των νοσοκομείων και οι φαρμακευτικές εταιρείες.

Και δεν θέλω να ράβω μόνη μου τα ρούχα μου, γιατί δεν προλαβαίνω και γιατί δεν καταλαβαίνω το λόγο που πρέπει να σπρώξω στην ανεργία μια μοδίστρα.

Και δεν θέλω στη βεράντα μου να φυτέψω ζαρζαβατικά ( στο ρετιρέ του ο κος Ξανθούλης ας το κάνει ), μου αρέσουν οι γαζίες μου και οι μυρτιές μου και οι δάφνες μου.

Και μου αρέσει και ο μανάβης της γειτονιάς μου. Και μάλιστα πολύ. Γιατί αντί να δώσει το ιδιόκτητο μαγαζί γωνία που έχει στο κέντρο της Αθήνας για να γίνει Everest ή Γερμανός, έχει το πείσμα, το κουράγιο και τη τρέλλα να επιμένει να πουλάει τη πραμάτεια του υπό τους ήχους κλασσικής μουσικής.

Και φυσικά δεν θέλω να χρησιμoποιήσω βέργες για να σωφρονίσω τη κόρη μου. Η κόρη μου με κάνει περήφανη και μου δίνει τη δυνατότητα να ονειρεύομαι μια καλύτερη πατρίδα.

Μια πατρίδα που οι αγρότες της δεν τρώνε επιδοτήσεις και αποζημιώσεις στα μπουζουκομάγαζα, οι πολιτικοί της είναι και ηθικοί και νόμιμοι, η άρχουσα τάξη της δεν αποτελείται από λαμόγια και απατεώνες, ψευτοκουλτουριάδες και δήθεν διανοούμενους που συναναστρέφονται με κλέφτες πολιτικούς.
Μια πατρίδα με ανθρώπους σα τη γιαγιά μου και τη κόρη μου, εμένα και τους φίλους μου και όλους αυτούς που δεν συμμετείχαν στο πάρτυ.

Ε λοιπόν όχι δεν ήμασταν εκεί όταν τρώγανε, όταν έχτιζαν βίλλες ή αγόραζαν καγιέν. Ούτε τώρα είμαστε με αυτούς που κρύβουν τις πισίνες τους, φυγαδεύουν τα λεφτά τους στο εξωτερικό και αγοράζουν ακίνητα όσο-όσο στο Λονδίνο.

Και ναι προερχόμαστε από το Μεγαλέξανδρο, το Μιλτιάδη, τον Αριστείδη, τον Αλκιβιάδη. Αλλά και από τον Πλάτωνα και τον Επίκουρο. Το Σοφοκλή και τον Αριστοφάνη.

Και ελπίζω να μην ξαναζήσουμε στην Ελλάδα εποχές που σε μπαγλάρωναν για ψύλλου πήδημα.

Και ναι μου αρέσει το ελαιόλαδο, η κορινθιακή σταφίδα, ο χαλβάς φαρσάλων, τα εσπεριδοειδή, οι σαρδέλες και τα ραδίκια.


Η φτώχεια όμως όχι. Δεν θα πάρω.


Να δοκιμάσετε χωρίς εμένα.

[ION 4ever]

να συμπληρώσω πως εκτός

Και ναι μου αρέσει το ελαιόλαδο, η κορινθιακή σταφίδα, ο χαλβάς φαρσάλων, τα εσπεριδοειδή, οι σαρδέλες και τα ραδίκια

το σούσι (ωμό ψάρι, ρύζι, φύκια, τζίντζερ και miso soup.)
είναι εξαιρετική τροφή.

Αν του κ. Ξανθούλης
του ήρθε λίγο απότομα και βαρυστομάχιασε
ας κράτηση τον χαλβά Φαρσάλων (too mush sugar for me).
και ας αφήσει το σούσι σε μας.
Ετσι σίγουρα θα υπάρχει για όλους.

[totispap]

Και οι δύο είναι των άκρων αν μπορώ να το πω.

[Divine Sinner]

Ο ξανθουλης μαλλον δεν ηξερε τι του γινεται οταν εγγραψε το κειμενο.
με την φτωχια δεν θα γυρισουμε στο 40.
δεν θα παψει ο αρχιμανδρητης να κατεβαζει ψηφιακη παιδοφιλια απο το διαδικτυο.
το πιθανοτερο θα ειναι και οι πλεον φτωχοι να συνεχισουν να εχουν προσβαση στο διαδικτυο οπως και πριν (ποσο μαλλον οι παπάδες).
Ουτε θα μας κανει η φτωχια τιμιώτερους. αντιθέτως η διαφθορα θα αυξηθεί.
Η τιμιότητα ειναι ενα σπόρ που πρέπει να το κατέχεις.
θα ειμαστε φτωχοι του 2012 όχι του 40.
και φυσικα και εκεινη την εποχή δεν ηταν τοσο ρομαντικα όπως τα παρουσιαζει.
αν ο αλλος ψαχνει να γυρισει πισω το ρολοϊ χρειάζεται ψυχίατρο.

[ION 4ever]

Και οι δύο είναι των άκρων αν μπορώ να το πω.

Εσύ κοίτα να ψαρέψεις κανένα τονάκι να μου στείλεις με courier
γιατί αν βαρέσουμε πτώχευση η μόνη μας ελπίδα στο σουσι
είσαι εσύ και το όστρακο.

[totispap]

έλα βρε πουλί μου,άμα δεν είναι σούσι και είναι κανένας χοντρός σπάρος για τηγάνι μην τα χαλάσουμε εκεί τώρα!!!

[Exciter]

το σούσι (ωμό ψάρι, ρύζι, φύκια, τζίντζερ και miso soup.)
είναι εξαιρετική τροφή.

Με τα έντονα μ'ανακάτεψες... δεν μπορώ ούτε να το σκέπτομαι.

Εγώ αρκούμαι και σε αθερινάκι Τότη... όσο πιο ψιλό, τόσο πιο καλό, φρεσκοτηγανισμένο.

[ION 4ever]

οκ ! εγώ το σούσι εσείς τα τηγανιτά.
Δίκαιο. Όλοι θα έχουμε φαγητό.
Οι ψαράδες να είναι καλά.
Τότι σημείωνε Τονο για σούσι
και σκορπίνες και μπαρμπούνια στη σχάρα.

[doctormarkon]

Ε ρε παραλαγές περί φτώχειας.

Και κάποτε εξοργιστήκαμε με κάποιον μεσήλικα φίλο από το youtube που έγραφε τέτοιες παπαριές για θείες με χορταράκια.

Αμ δεν θα γίνω ψευτοξανθιά με αυτά που ακούω. Μάλλον καραφλή με βλέπω. Τι να σου κάνουν τα έρμα τα μαλλιά με τόσες κοτσάνες θα πέσουν όλα.

Πάλι σήμερα άκουγα στο αυτοκίνητο να λέει κάτι τέτοιες μπούρδες ο Βερύκιος.

Αυτουνού τα κωλόπαιδά του θα σπουδάσουν. Τα δικά μας όχι.

Άρχισε να λέει ότι μπορούμε να ζήσουμε με 400 Ευρώ αρκεί να μην πηγαίνουμε στο Χόντο.

Άρχισε τις παπαριές με τους παππούδες και τις λάσπες με τη φασολάδα και τη γιαγιάκα που μαντάριζε την κάλτσα.

Κι όμως ακόμα υπάρχουν.........."σοφοί" που νομίζουν ότι απευθύνονται σε κάφρους.
Κουνάνε το δάχτυλο και μας λένε για παππούδες που τρώνε φασολάδα. Και οικογένεια γύρω από το τραπέζι με μπαλωμένα παπούτσια και τι καλά που ήτανε.

Αυτοί οι παππούδες είχαν οικογένειες όμως.
Τα παιδιά με τα μπαλωμένα παπούτσια ήξεραν ότι θα κάνουν και αυτά οικογένεια.
Αν ήθελαν μπορούσαν. Αν δεν ήθελαν καλώς δεν ήθελαν.

Τα δικά μας παιδιά όμως δεν θα κάνουν ποτέ οικογένεια.
Δεν θα σπουδάσουν.
Θα δουλεύουν για ένα κομμάτι ψωμί χωρίς δικαιώματα.

Οικογένεια γύρω από το τραπέζι?

Μα τι λέει ο τρίχας?

Η οικογένεια έγινε πολυτέλεια.
Έγινε όνειρο για πολλούς περισσότερο από μία Μερσεντες.

Εμείς οι σαράντα και βάλε προλάβαμε. Και ελπίζω να τα καταφέρουμε.
Οι άλλοι δεν βλέπω να τα καταφέρνουν.

Αν ερχόταν ο διάολος και μου έλεγε να με κάνει 20 χρονών θα του έλεγα "Να λείπει το βύσσινο"

Λυπάμαι να λέω στους νεότερους ότι έζησα ξένοιαστα χρόνια.

Ναι δούλευα από τα 15 αλλά όχι για επιβίωση. Δούλευα για να κάνω πραγματικότητα τις επιθυμίες μου.
Η δουλειά ήταν ευτυχία και μου άρεσε. Ακόμα και το ξύπνημα στις 5 το πρωί.

Γι αυτό ας προσέχουν οι συνομήλικοί μου να μην λένε κοτσάνες γιατί αλτχαϊμερ δεν έπαθα ακόμα. Θυμάμαι τα πάντα από τη δεκαετία του 70 και του 80.

Δεν κάνω delete παρ όλο που είναι μόδα.

Οι νεώτεροι να προσέχεται να μη σας δουλεύουν οι πολύξεροι σοφοί.

Έχουμε μνήμη και θυμόμαστε.

Αυτή η κατάσταση που ζούμε είναι άρρωστη.
Δεν συμβιβάζεσαι με αυτή με γλυκερές ιστοριούλες.
Το μέλλον είναι άγνωστο αλλά η κατάληξη είναι η κολόνα της ΔΕΗ.

Αυτό που δεν ξέρουμε είναι σε πιο γραφείο τελετών μας πάνε.

Τα άλλα τα ρομαντικά ας τα λένε οι κάφροι αλλού.

Κρίμα που βλέπω ανθρώπους που τους είχα σε κάποια υπόληψη να γίνονται διανοούμενες πουτάνες.

Γιατί είναι διανοούμενη πουτάνα είναι αυτός που πληρώνεται για να κουνάει το δάχτυλο και να παραμυθιάζει τον κοσμάκη με γλυκερές ιστοριούλες για γριές θείτσες που μαντάρουν κάλτσες, για καραφλούς γλόμπους που κουνιούνται στο ταβάνι και τι ωραία που ήτανε.
Ωραία ήταν ίσως. Γιατί υπήρχε προοπτική και όνειρα. Γιατί υπήρχε σκοπός και σχέδιο. Γιατί η στέρηση ήταν επιλογή και όχι καταναγκασμός. Γιατί η στέρηση ήταν για την οικογένεια και όχι για τη ληστοσυμμορία των τοκογλύφων.

Δε θα γίνουμε δούλοι.

[kat_woman]

Ε ρε παραλαγές περί φτώχειας.

Και κάποτε εξοργιστήκαμε με κάποιον μεσήλικα φίλο από το youtube που έγραφε τέτοιες παπαριές για θείες με χορταράκια.

Αμ δεν θα γίνω ψευτοξανθιά με αυτά που ακούω. Μάλλον καραφλή με βλέπω. Τι να σου κάνουν τα έρμα τα μαλλιά με τόσες κοτσάνες θα πέσουν όλα.

Πάλι σήμερα άκουγα στο αυτοκίνητο να λέει κάτι τέτοιες μπούρδες ο Βερύκιος.

Αυτουνού τα κωλόπαιδά του θα σπουδάσουν. Τα δικά μας όχι.

Άρχισε να λέει ότι μπορούμε να ζήσουμε με 400 Ευρώ αρκεί να μην πηγαίνουμε στο Χόντο.

Άρχισε τις παπαριές με τους παππούδες και τις λάσπες με τη φασολάδα και τη γιαγιάκα που μαντάριζε την κάλτσα.

Κι όμως ακόμα υπάρχουν.........."σοφοί" που νομίζουν ότι απευθύνονται σε κάφρους.
Κουνάνε το δάχτυλο και μας λένε για παππούδες που τρώνε φασολάδα. Και οικογένεια γύρω από το τραπέζι με μπαλωμένα παπούτσια και τι καλά που ήτανε.

Αυτοί οι παππούδες είχαν οικογένειες όμως.
Τα παιδιά με τα μπαλωμένα παπούτσια ήξεραν ότι θα κάνουν και αυτά οικογένεια.
Αν ήθελαν μπορούσαν. Αν δεν ήθελαν καλώς δεν ήθελαν.

Τα δικά μας παιδιά όμως δεν θα κάνουν ποτέ οικογένεια.
Δεν θα σπουδάσουν.
Θα δουλεύουν για ένα κομμάτι ψωμί χωρίς δικαιώματα.

Οικογένεια γύρω από το τραπέζι?

Μα τι λέει ο τρίχας?

Η οικογένεια έγινε πολυτέλεια.
Έγινε όνειρο για πολλούς περισσότερο από μία Μερσεντες.

Εμείς οι σαράντα και βάλε προλάβαμε. Και ελπίζω να τα καταφέρουμε.
Οι άλλοι δεν βλέπω να τα καταφέρνουν.

Αν ερχόταν ο διάολος και μου έλεγε να με κάνει 20 χρονών θα του έλεγα "Να λείπει το βύσσινο"

Λυπάμαι να λέω στους νεότερους ότι έζησα ξένοιαστα χρόνια.

Ναι δούλευα από τα 15 αλλά όχι για επιβίωση. Δούλευα για να κάνω πραγματικότητα τις επιθυμίες μου.
Η δουλειά ήταν ευτυχία και μου άρεσε. Ακόμα και το ξύπνημα στις 5 το πρωί.

Γι αυτό ας προσέχουν οι συνομήλικοί μου να μην λένε κοτσάνες γιατί αλτχαϊμερ δεν έπαθα ακόμα. Θυμάμαι τα πάντα από τη δεκαετία του 70 και του 80.

Δεν κάνω delete παρ όλο που είναι μόδα.

Οι νεώτεροι να προσέχεται να μη σας δουλεύουν οι πολύξεροι σοφοί.

Έχουμε μνήμη και θυμόμαστε.

Αυτή η κατάσταση που ζούμε είναι άρρωστη.
Δεν συμβιβάζεσαι με αυτή με γλυκερές ιστοριούλες.
Το μέλλον είναι άγνωστο αλλά η κατάληξη είναι η κολόνα της ΔΕΗ.

Αυτό που δεν ξέρουμε είναι σε πιο γραφείο τελετών μας πάνε.

Τα άλλα τα ρομαντικά ας τα λένε οι κάφροι αλλού.

Κρίμα που βλέπω ανθρώπους που τους είχα σε κάποια υπόληψη να γίνονται διανοούμενες πουτάνες.

Γιατί είναι διανοούμενη πουτάνα είναι αυτός που πληρώνεται για να κουνάει το δάχτυλο και να παραμυθιάζει τον κοσμάκη με γλυκερές ιστοριούλες για γριές θείτσες που μαντάρουν κάλτσες, για καραφλούς γλόμπους που κουνιούνται στο ταβάνι και τι ωραία που ήτανε.
Ωραία ήταν ίσως. Γιατί υπήρχε προοπτική και όνειρα. Γιατί υπήρχε σκοπός και σχέδιο. Γιατί η στέρηση ήταν επιλογή και όχι καταναγκασμός. Γιατί η στέρηση ήταν για την οικογένεια και όχι για τη ληστοσυμμορία των τοκογλύφων.

Δε θα γίνουμε δούλοι.

+1000
Για μια ακόμα φορά τα είπες ΟΛΑ.
Άλλο να ζεις μια απλή ζωή, χωρις υπερκαταναλωτισμό, λάιφ στάιλ και λοιπές Κωστοπούλειες αηδίες που φορέθηκαν τα τελευταία 20 χρόνια και άλλο Η ΦΤΩΧΕΙΑ.Έχει τε-ρα-στια διαφορά!

[doctormarkon]

Έτσι είναι η προπαγάνδα.

Στηρίζεται στα στερεότυπα και στα δίπολα.

Ας μην ξεχνάμε ότι αυτό που μας λένε οι διανοούμενες πουτάνες κουνώντας το δάχτυλο για ξυπόλητα παιδάκια με λάσπες στα πόδια και το Κωστοπούλειο λαϊφ στάιλ είναι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος.

Πρώτη εγώ έκρινα το Κοσμοπόλιταν και άλλα χαζοπεριοδικά του είδους. Τον Κωστόπουλο, τα λαιφ στάιλ.

Έβρισκα βλαμμένους και γελοίους αυτούς που έπαιρναν ακριβό αμάξι για να ζηλεψει ο γείτονας ή άλλαζαν κάθε τόσο τα επιπλα για να ζηλέψει ο γείτονας. Ο σουσουδισμός με άφηνε αδιάφορη και ήταν πάντα γελοιότητα.

Αλλά εξ ίσου γελοιότητα είναι και τα κηρύγματα του πισινού από διανοούμενες πουτάνες που πούλησαν τη φήμη τους και τις γνώσεις τους. Αν όλοι μας δεν τους βλέπουμε σαν καραγκιόζηδες και τους πιστεύουμε τότε τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά.
Δεν αρκεί μόνο 1 εκατομμύριο κόσμος να βγαίνει στο δρόμο.
Αλλά να μην πιστεύει και να κατακεραυνώνει ή να γιαουρτώνει και να γελοιοποιεί τις διανοούμενες πουτάνες.

Αν ήθελαν κάτι να πουν ας τα έλεγαν την εποχή του Κοσμοπόλιταν.

Αλλά όχι τώρα.

Τότε ίσως να ήταν σωστοί. Ο καταναλωτισμός ήταν μια αρρώστια με την έννοια ότι δεν πρόσφερε ευχαρίστηση και ποιότητα αλλά μόνο άγχος και ανταγωνισμό για μαλακίες.

Τώρα όλοι ξύπνησαν και κουνάνε το δάχτυλο.

Η εποχή που διάλεξαν για να ξεράσουν όλα αυτά δείχνει και τον βρώμικο ρόλο τους

[kat_woman]

Η διανόηση γενικά είναι απούσα και απορώ γιατί..

[ION 4ever]

Η διανόηση γενικά είναι απούσα και απορώ γιατί..

Μια σειρά νομίζω 8 η 7 βιντεάκια.
Αλλά όσο αντέξεις
Ράμφος είναι αυτός.
Δεν γίνεται εύκολα κατανοητός.

[Exciter]

και σκορπίνες και μπαρμπούνια στη σχάρα.

Θα σ'ακούσει κανένας Κερκυραίος και θα σε κυνηγά! Οι σκορπίνες, κατ'αυτούς, γίνονται μόνο μπουρδέτο.

Η διανόηση γενικά είναι απούσα και απορώ γιατί..

Ποια διανόηση; Οι συνήθεις ευρωλιγούρηδες έχουν λουφάξει, κατανοώντας ότι δεν τους παίρνει ή λένε π@π@ρίες όπως ο Ξανθούλης (που ποτέ δεν τον είχα σε εκτίμηση, παρεμπιπτόντως). Τους υπολοίπους ποιος τους άκουγε και τώρα ποιος τους παίζει (ή ποιος να τους παίξει, διαλέγεις και παίρνεις); Αντίβαρο ή αντίφωνο παρακολουθείς καθόλου;

Μια σειρά νομίζω 8 η 7 βιντεάκια.
Αλλά όσο αντέξεις
Ράμφος είναι αυτός.
Δεν γίνεται εύκολα κατανοητός.

Τώρα ξεκινάω να τον ακούσω, αλλά με εντυπωσιάζει το γεγονός ότι ξεκινά ο ίδιος με ένα στερεότυπο "οι Έλληνες, ή, ορθότερα, οι ανατολίτες καταλαβαίνουν πριν γνωρίσουν". Πως μπορεί να γενικεύει έτσι; Χώρια που έχοντας ζήσει στην εσπερία δεν τους έχω δει να διαφέρουν ιδιαίτερα... στην τελική, ο εκλεκτικός μηχανισμός της αντιλήψεως είναι κάτι που στην εσπερία πρωτοπαρατηρήθηκε

[kat_woman]

Παρακολούθησα το πρώτο.Δεν εντυπωσιάστηκα."Πρόκειται για λαό παρανοϊκό"

[ION 4ever]

Θα σ'ακούσει κανένας Κερκυραίος και θα σε κυνηγά! Οι σκορπίνες, κατ'αυτούς, γίνονται μόνο μπουρδέτο.

Αν ο μπουρδέτο είναι σούπα τότε έτσι νόμιζα και εγώ.
Στη σχάρα είναι ότι καλύτερο έχω δοκιμάσει. ΄
Νομίζω ότι αυτό το ψάρι αδικείται να γίνεται μόνο σούπα.

στην εσπερία

Αγνωστη λέξη. Ερμηνεία παρακαλώ.

Παρακολούθησα το πρώτο.Δεν εντυπωσιάστηκα."Πρόκειται για λαό παρανοϊκό"

Εγώ τον έχω παρακολουθήσει πολύ.
και άλλου.Κυκλοφορούν αρκετές συνεντεύξεις του στο νετ.
Μερικές φορές θέλω να τον βάλω κάτω να τον πατήσω
και άλλες απλώς υποκλίνομαι στην σκέψη του
και άλλες δεν καταλαβαίνω τίποτα από αυτά που λέει.
Υπάρχει όμως κάτι στο τρόπο που ξεδιπλώνει
την σκέψη του που μου αρέσει
και πιστεύω ότι μπορώ να ωφεληθώ
αν κάνω μια προσπάθεια να τον παρακολουθήσω
χωρίς να τον κρίνω.
Σίγουρα έχω κερδίσει πολλά ακούγοντας τον.
Το οτι "Πρόκειται για λαό παρανοϊκό"
Φαντάζομαι ότι δεν περίμενες τον Ράμφο να σου το πεί.

[Exciter]

Θα σ'ακούσει κανένας Κερκυραίος και θα σε κυνηγά! Οι σκορπίνες, κατ'αυτούς, γίνονται μόνο μπουρδέτο.

Αν ο μπουρδέτο είναι σούπα τότε έτσι νόμιζα και εγώ.
Στη σχάρα είναι ότι καλύτερο έχω δοκιμάσει. ΄
Νομίζω ότι αυτό το ψάρι αδικείται να γίνεται μόνο σούπα.

Καμία απολύτως σχέση. Ιδού η συνταγή: http://dcorfu.blogspot.com/2008/11/blog-post_1517.html

στην εσπερία

Αγνωστη λέξη. Ερμηνεία παρακαλώ.

Τα μήλα των εσπερίδων δε σου λένε τίποτε;

Παρακολούθησα το πρώτο.Δεν εντυπωσιάστηκα."Πρόκειται για λαό παρανοϊκό"

Εγώ τον έχω παρακολουθήσει πολύ.
και άλλου.Κυκλοφορούν αρκετές συνεντεύξεις του στο νετ.
Μερικές φορές θέλω να τον βάλω κάτω να τον πατήσω
και άλλες απλώς υποκλίνομαι στην σκέψη του
και άλλες δεν καταλαβαίνω τίποτα από αυτά που λέει.
Υπάρχει όμως κάτι στο τρόπο που ξεδιπλώνει
την σκέψη του που μου αρέσει
και πιστεύω ότι μπορώ να ωφεληθώ
αν κάνω μια προσπάθεια να τον παρακολουθήσω
χωρίς να τον κρίνω.
Σίγουρα έχω κερδίσει πολλά ακούγοντας τον.
Το οτι "Πρόκειται για λαό παρανοϊκό"
Φαντάζομαι ότι δεν περίμενες τον Ράμφο να σου το πεί.

"Είμαστε ένας τρελός λαός που αφού φάει 4 κιλά παϊδάκια πίνει μια κοκα-κόλα λάιτ για να μην παχύνει!" (Χάρρυ Κλυν).

Έχω φτάσει, αισίως, στο πέμπτο τμήμα. Έχει πράγματι ενδιαφέρον να παρακολουθεί κάποιος τον Ράμφο, αν και αγγίζει τα όρια της εμμονής να αποδίδει τα πάντα στον τρόπο σκέψεως (τον οποίο αποδίδει στην ορθόδοξη παράδοση).

[ION 4ever]

Τα μήλα των εσπερίδων δε σου λένε τίποτε;

Πολλά μου λένε τα μήλα εκτός από τοποθεσία.
Που ήταν ο κήπος με τα μήλα των εσπερίδων?
Για να μην πώ καμιά κοτσάνα δεν το φανερώνεις?

[Exciter]

Ο κήπος των εσπερίδων ήταν πέρα από τις ηράκλειες στήλες. Η δύση, λοιπόν ;)

[ION 4ever]

Έχω φτάσει, αισίως, στο πέμπτο τμήμα. Έχει πράγματι ενδιαφέρον να παρακολουθεί κάποιος τον Ράμφο, αν και αγγίζει τα όρια της εμμονής να αποδίδει τα πάντα στον τρόπο σκέψεως (τον οποίο αποδίδει στην ορθόδοξη παράδοση).

Είναι δια-νοητής και το υπερασπίζεται πολύ.

[ION 4ever]

Ο κήπος των εσπερίδων ήταν πέρα από τις ηράκλειες στήλες. Η δύση, λοιπόν ;)

Ντάξει κατάλαβα.

[Exciter]

Είναι δια-νοητής και το υπερασπίζεται πολύ.

Εμένα πάλι μου φαίνεται ότι έχει ερωτευτεί μία ιδέα και προσπαθεί με αυτή να εξηγήσει τα πάντα. Συμβαίνει σε πολλούς.

[ION 4ever]

Είναι δια-νοητής και το υπερασπίζεται πολύ.

Εμένα πάλι μου φαίνεται ότι έχει ερωτευτεί μία ιδέα και προσπαθεί με αυτή να εξηγήσει τα πάντα. Συμβαίνει σε πολλούς.

Σημασία έχει ότι το παλεύει.
Κολυμπάει στα βαθιά του νου.
Και παρόλο υπέρμαχος της λογικής εγώ τουλάχιστον
δεν νοιώθω να μου βαραίνει την σκέψη.
Πράγμα που που συμβαίνει συχνά-πυκνα όταν τύχει να
βρεθώ με διανοούμενους η εγκεφαλικούς τύπους..
Από ένα σημείο και μετά καίγεται ο εγκέφαλος μου.
Βραχυκυκλώνω.
Με τον Ράμφο νοιώθω ηρεμία.
Μπορεί να μην μπορώ να παρακολουθήσω συνεχώς,
με συνέπεια την σκέψη του, αλλά δεν με ταράζει η προσπάθεια.
Σαν να μου αφήνει χώρο για να μπορώ να αναπτυχθώ
ταυτόχρονα με την παρακολούθηση του.
Δεν μπορώ να το εξηγήσω καλύτερα.