Γονιός-παιδί, παιδί-γονιός...

[ArELa]

Αυτό κανονικά έπρεπε να πάει στα "Ανθρώπινα", αλλά επειδή αυτή η ενότητα δεν είναι προσβάσιμη στους επισκέπτες, το ανεβάζω εδώ, όπου και θα μείνει για λίγο.


Μια συγκλονιστική δουλειά για όποιον πάρει το μήνυμα...


Τίτλος του βίντεο: "Τι είναι αυτό;"




Θέλω να υποκλιθώ στο/στους δημιουργό/ους του...
Αν είναι (ή αν συμμετείχε στη δημιουργία του) ο χρήστης που το ανέβασε και στο ΥΤ, διπλή υπόκλιση λόγω του νεαρού της ηλικίας του, γιατί σπάνια σκέφτονται έτσι οι άνθρωποι σ'αυτές τις ηλικίες! Όπως και να'χει, ένα μεγάλο ΜΠΡΑΒΟ για αυτό το βίντεο που κοσμεί όποιον τόπο το φιλοξενήσει!


Αν και θέλω τα σχόλιά σας, προσωπικά δε θα το σχολιάσω εκτενώς όπως συνηθίζω. (για την ώρα τουλάχιστον :Ρ) Αρκεί να πω ότι με συγκινεί βαθύτατα η διαδρομή του.

Πώς το εισπράξατε εσείς;

[seliniasmenos]

Mε λίγα λόγια, ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟ!
Απ'όλες τις απόψεις! Και κυρίως σκηνοθετικά που ήταν το πρώτο πράγμα που παρατήρησα απο τα πρώτα δευτερόλεπτα.
Τώρα στην ουσία του:

Αυτή είναι η κατάρα του γονιού: Να μην εισπράττει ποτέ την αγάπη που έδωσε στο παιδί του. Ό,τι και να λέει ένας γονιός οτι έχει νιώσει την αγάπη του παιδιού του, οτι τον έχει ξεπληρώσει κάνοντας τον να αισθανθεί περύφανος, στην ουσία ποτέ δεν έχει εισπράξει την αγάπη που έδωσε στο παιδί του απο το παιδί του. Οχι οτι χρειάζεται να την πάρει πίσω, μα να, έτσι για το γαμώτο.

[Casandra]

Πολύ καλό και συναισθηματικά φορτισμένο το φιλμάκι.
Ο γονιός δεν δίνει αγάπη για να την πάρει πίσω κάποια μέρα. Δεν κρατάει σε τεφτέρι τα χρωστούμενα. Απλά δίνεται στο παιδί του με όλο του το είναι. Το παιδί μέσα στην αθωότητά του κάνει λάθη, ρωτάει για να μάθει και ο γονιός συμπαραστάτης πάντα το βοηθά. Το παιδί μεγαλώνει γίνεται άνδρας. Ένας άνδρας της εποχής του, με την δουλειά και το άγχος της καθημερινότητας. Για τον πατέρα αυτή η στιγμή του ηλιόλουστου πρωινού είναι σημαντική. Βρίσκεται μαζί με το παιδί του και όλα γύρω του είναι όμορφα και ήρεμα. Για τον γιο, όμως, είναι μια στιγμή τυπική. Περνάει λίγες στιγμές παρέα με τον πατέρα του μέχρι να κάνει αυτά που ευχαριστούν τον ίδιο.

Ως ενήλικες πλέον ξεχνάμε αυτά που κάνανε οι γονείς για εμάς. Πόσες φορές ξαγρύπνησαν στο προσκεφάλι μας όταν ήμασταν άρρωστοι. Πόσες φορές μας έδωσαν τις απαντήσεις που ψάχναμε. Ως ενήλικες γινόμαστε αγνώμονες. Ξέρουμε τα πάντα καλύτερα από αυτούς. Γινόμαστε σκληροί μαζί τους. Πόσες φορές δεν «είπαμε» ή «σκεφτήκαμε» ε δεν στο ζήτησα να το κάνεις;

Και εκείνοι με τον δικό τους τρόπο μας θυμίζουν τι κάναμε μικρότεροι, πριν σκληρύνουν οι καρδιές μας. Κάποιοι από εμάς θα το καταλάβουμε και με ένα χάδι, ένα φιλί θα τους δείξουμε πόσο λάθος είμαστε. Κάποιοι από εμάς όμως θα το εκλάβουμε ως «χρέος» τους. Έτσι και αλλιώς … δεν στο ζήτησα να το κάνεις …

[Divine Sinner]

μου θυμισε κατι που δεν θελω να αναφερω καθως κι ενα τραγουδι.
O father tell me, are you weeping?
Your face seems wet to touch
O then I'm so sorry, father
I never thought I hurt you so much
(nick cave)

[seliniasmenos]

Ο γονιός δεν δίνει αγάπη για να την πάρει πίσω κάποια μέρα. Δεν κρατάει σε τεφτέρι τα χρωστούμενα. Απλά δίνεται στο παιδί του με όλο του το είναι.

Συμφωνώ απόλυτα. Όμως πιστεύεις οτι κατα βάθος δεν τον πονάει που δεν παίρνει όλη αυτή την τρυφερότητα και αγάπη που έδωσε στο παιδί του όταν την χρειάζεται ο ίδιος;
Προσωπικά το βρίσκω αδιανόητο. Όσο ανιδιοτέλεια και να έχει ο γονιός, κάπου σε κάποια γωνιά της καρδιάς/ψυχής/μυαλού του, το χρειάζεται. Είναι στην φύση του ανθρώπου να έχει ανάγκη να αγαπήσει και να αγαπηθεί.

[Casandra]

Όμως πιστεύεις οτι κατα βάθος δεν τον πονάει που δεν παίρνει όλη αυτή την τρυφερότητα και αγάπη που έδωσε στο παιδί του όταν την χρειάζεται ο ίδιος;

Και βέβαια τον πονάει, τον θλίβει, τον εξαγριώνει αν θέλεις. Για αυτό και στην ιστοριούλα μας, ο πατέρας δεν "άντεξε" την αγανάκτηση του γιου του και του έδωσε το ημερολόγιο που κρατούσε όταν ήταν μικρό παιδί. Να του δείξει πως εκείνος στην θέση του έκατσε και τις 21 φορές και με αγάπη και στοργή απάντησε την ίδια ερώτηση σαν να ήταν η πρώτη φορά.

Αυτό που θέλω να πω με απλά λόγια είναι πως δεν μπορώ να φανταστώ μια σχέση γονιού-παιδιού με μία σου και μία μου. Ήμουν τόσο καλός μαζί σου, άρα τόσο καλός θα είσαι και εσύ μαζί μου. Και γενικά σε μία σχέση, πέρα από τα πλαίσια γονιός-παιδί, δεν μπορείς να αγαπήσεις και να αγαπηθείς με το σταγονόμετρο.

[Apomakros]

Ωραίο από καλλιτεχνική άποψη και συναισθηματικά φορτισμένο. Μάλλον όμως αναφέρεται περισσότερο στην επικοινωνία παρά στην πατρότητα.

Καθένας μπορεί βέβαια να πάρει τα δικά του μηνύματα. Αυτό λέει και το ίδιο άλλωστε με τον τίτλο του (what's this?)

Επί χιλιάδες χρόνια η ανθρωπότητα έζησε χωρίς τον θεσμό του πατέρα και κάποτε ίσως εξαφανιστεί. Δεν είναι κάτι δοσμένο από τη φύση αλλά είναι κάτι που έχει εφευρεθεί.



(Η πατρότητα ήρθε μαζί με την προσωπική ιδιοκτησία. Αυτά τα δυο πάνε μαζί)

[karipis]

Νομίζω, από τον τρόπο που 'κινείται' ο πατέρας, περισσότερο βάρος ρίχνει σε ένα ακόμη δίδαγμα προς τον γιο (και το κάνει με έναν πολύ όμορφο τρόπο εκμεταλευόμενος ένα γεγονός που έγινε πριν χρόνια πολλά χρόνια μεταξύ τους) δείχνοντάς μας ποιός είναι και θα είναι ο ρόλος του πατέρα απέναντι στο παιδί, και, με αμεσότητα προς το παιδί του, ποιος θα είναι ο δικός του ρόλος τόσο ως μελλοντικός πατέρας δικού του παιδιού όσο όταν θα είναι στην αντίστοιχη δική του θέση.
Επιπλέον, όντως ο πατέρας αγγίζει με καταπληκτικό τρόπο την επικοινωνία όπως είπε ο φίλος, πολλαπλό το δίδαγμα λοιπόν.

...Πάντα στοργικός, πάντα συμβουλευτικός ο πατέρας.


-Δεν νομίζω ότι όλες οι φυλές ζούσαν για χιλιάδες χρόνια χωρίς τον θεσμό της πατρότητας, ούτε πως ήρθε σε όλους μετά την αίσθηση της ιδιοκτησίας.

[ArELa]

Eγώ δεν εστιάζω στο πρόσωπο "πατέρας" ειδικά. Θα μπορούσε κάλλιστα να ήταν και μητέρα. Θεωρώ πως έχει να κάνει με τη σχέση και το συσχετισμό γονιού-παιδιού.

Έχω την τύχη να'μαι (ακόμα) και κόρη κάποιας και μητέρα δυο πλασμάτων.
Κάποτε φέρθηκα κι εγώ σκληρά στη μάνα μου, κάποια στιγμή φέρθηκε κι η μικρή μου σκληρά σε μένα μια άλλη στιγμή ο μικρός μου... Κι όταν γίνει το δεύτερο, τότε νιώθεις σ'όλη του την έκταση και στο πετσί σου, αυτό που έκανες εσύ στο γονιό σου όταν ήσουν άγουρο νιάτο που δεν πολυσκοτιζόταν για πολλά...

Γι'αυτό και δεν συγκράτησα τα δάκρυα όταν είδα το βίντεο αυτό.

[Apomakros]

-Δεν νομίζω ότι όλες οι φυλές ζούσαν για χιλιάδες χρόνια χωρίς τον θεσμό της πατρότητας, ούτε πως ήρθε σε όλους μετά την αίσθηση της ιδιοκτησίας.

Mη ξεχνάς φίλε ότι η μητριαρχία προϋπήρξε της πατριαρχίας. Η μητέρα βρισκόταν εκεί και ο πατέρας δεν ήταν γνωστός επειδή η μητέρα ενώνονταν με πολλούς άντρες.

Όταν άρχισε να υπάρχει προσωπική ιδιοκτησία καθένας ήθελε να τον κληρονομήσουν τα παιδιά του. Έτσι ο πατέρας άρχισε να λέει, ναι μεν δεν βρίσκομαι εδώ, αλλά ένα κομμάτι από μένα πρέπει να κληρονομήσει την ιδιοκτησία μου.

Η προσωπική ιδιοκτησία ήρθε πρώτη και μετά ήρθε ο πατέρας. Και για να είναι σίγουρος ο άντρας ότι το παιδί είναι δικό του, επικράτησε σε όλες σχεδόν τις κοινωνίες η ιδέα ότι πριν το γάμο, η γυναίκα πρέπει να είναι παρθένα. Η παρθενία επιβλήθηκε στις γυναίκες για να σιγουρευτούν οι άντρες ότι η περιουσία πήγαινε στο σωστό παιδί και όχι στο παιδί κάποιου άλλου.

Η ιδέα της προσωπικής ιδιοκτησίας δημιούργησε τον πατέρα, αυτό δημιούργησε την οικογένεια και η οικογένεια δημιούργησε τα νόμιμη κατοχή της γυναίκας από τον άντρα.

(Αν έρθει η μέρα που δεν θα υπάρχει ατομική ιδιοκτησία ο πατέρας θα εξαφανιστεί)

[karipis]

Αυτό που λέω απλώς, είναι ότι δεν συνέβη σε όλες τις φυλές και σε όλους τους ανυρώπους. Το στηρίζω, αν θέλεις, στην συμπεριφορά των ζώων που το ένστικτο των γονιών είναι και εκεί το ίδιο και απλώς αλλάζουν οι συμπεριφορές ανάλογα με το είδος (χωρίς να είναι απαραίτο φυσικά)!
Για την μητριαρχία από την άλλη, εκτός που έχουμε τεράστια έλλειψη στοιχείων, απ' αυτά τα λίγα που έχουμε τα περισσότερα μιλούν για την οικογενιακή κατάσταση μέσα στο σπίτι -αλλά έχουν να κάνουν πιο πολύ κ' πάλι με συμπεριφορά, το τυπικό δηλ.- παρά για ποιος ήταν ανώτερος σε σχέση με τον άνδρα ή ακομη κ' με τον πρωτότοκο γιο. Παρά ταύτα είναι σωστότατη η παρατήρηση περί παρθενίας, αλλά υπήρχε και το ηθικό σκέλος στον βωμό του οποίου πλήρωναν τυχών αμαρτήματα οι ''παραστρατημένες'' (και όχι για την προίκα).


-Για την προίκα-περιουσία που λέμε τώρα, διάβασα πρόσφατα το βιβλίο ''Γυναικοκρατία'' του Φωτιάδη ο οποίος (...εκτός του ότι λέει ελάχιστα πράγματα γιατί πραγματικά δεν έχουμε στοιχεία για τις μητριαρχικές κοινωνίες -πιο πολύ εικασίες θα έλεγα) αναφέρει πως σε κοινωνίες που διατηρούσαν ελάχιστα ψήγματα γυναικοκρατίας την προίκα την έδινε ο άντρας και όχι η γυναίκα! Και έτσι γινόταν.

[Acid{RFE}]

Το έχω δεί αυτό ναί, η αλήθεια είναι οτι έπαθα σόκ όταν του έδωσε το ημερολόγιο, κ γιατί περίμενα κάτι αστείο έτσι όπως το έβλεπα, ενώ αποδείχτικε το αντίθετο, κ έπαθα διπλό σόκ όταν κατανόησα οτι είναι Ελληνικό, κ γενικά το μύνημα που περνάει είναι φοβερό όσο κ αληθινό, πραγματικά καλή δουλειά.