ρητορική

[Hlios]

Σε μια συζήτηση δεν υποχρεούμαστε να απαντάμε σε ερωτήσεις.
Εκφράζει ο καθένας ο,τι θέλει με τον τρόπο που εκείνος προτιμά.
Και κρίνεται γι αυτόν τον τρόπο που τελικά επιλέγει από τον κάθε αναγνώστη ξεχωριστά.
Γενικά η διαλεκτική μέθοδος των ερωτήσεων που επιβάλλουν συγκεκριμένη απάντηση δεν είναι η καλύτερη κατά την προσωπική μου άποψη.
Τις περισσότερες φορές είναι μια μέθοδος που προσπαθεί να κάνει τον άλλο να πέφτει σε λάθη.
Λάθη (πολλών ειδών) προς εκμετάλλευση εκείνου που έχει θέσει την ερώτηση.

[ArELa]

Σε μια συζήτηση δεν υποχρεούμαστε να απαντάμε σε ερωτήσεις.

συμφωνώ.
όταν όμως σου τίθεται ένα συγκεκριμένο ερώτημα, κι εσύ να αποφασίσεις
να απαντήσεις, πώς θα πρέπει να το κάνεις για να'χει νόημα ένας διάλογος
και να εστιάζει στο θέμα; μήπως α/ να λες δεν ξέρω δεν απαντώ, αν όντως
δεν ξέρεις και δε θες να πάρεις θέση; ή μήπως β/ να απαντήσεις επί του συγκεκριμένου
ερωτήματος αντί να να τοποθετείς ό,τι σε βολεύει εσένα ΧΩΡΙΣ να απαντάς
στο συγκεκριμένο ερώτημα;
Ξέρω 'γω; Δεν υπάρχουν στοιχειώδεις άγραφοι κανόνες σε έναν διάλογο;
Εκτός αν δεν έχει νόημα να γίνεται καν διάλογος πλέον.
Αν πρέπει να λέμε ΑΔΙΑΦΟΡΩ, ΔΕ ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ και τελείωσε.
Γιατί προσωπικά, εκεί οδηγούμαι αργά αλλά σταθερά.
Βαρέθηκα τις γιρλάντες, τα κλωθογυρίσματα, τις μανιέρες, τις ταμπέλες
και τα δήθεν προς εντυπωσιασμό. Δεν έχουν να μου προσφέρουν τίποτα,
και δε μ'αφήνουν να προσφέρω τίποτα η ίδια.

ΒΑΡΕΘΗΚΑ μιλάμε
https://www.youtube.com/watch?v=51PCUNHU4bo

[Hlios]

Προσωπικά θεωρώ τις ερωτήσεις άκομψες σε μια κουβέντα.
Ο καθένας παρουσιάζει τα πιστεύω του και επιχειρηματολογεί επάνω σε αυτά.
Μπορεί να τοποθετηθεί απέναντι στις θέσεις του άλλου, αλλά η μέθοδος των ερωτήσεων για μένα είναι λάθος.
Σε πολλές περιπτώσεις οι ερωτήσεις οδηγούν σε λεκτικό μπούλινκ ή χρησιμοποιείται σαν τεχνητή ρητορική τρικλοποδιά όπου ό,τι και να επιλέξει ο άλλος ως απάντηση, τελικά θα 'πέσει'.
Αν κάποιος που έχει τοποθετηθεί σφαιρικά αποφασίσει να επανατοποθετηθεί με λίγο κατανοητότερο τρόπο, χαρακτηρίζεται πως αποφεύγει χωρίς κάποια σαφή απάντηση λόγο έλλειψης επιχειρημάτων κλπ κλπ.
Αν επιλέξει να θέσει εν τάχει πιο συγκεκριμένα στοιχεία, πιθανά θα το κάνει με βιασύνη ή προχειρότητα ή με κάποιο λάθος τέλος πάντων με αποτέλεσμα να χαρακτηρίσει ολοκληρωτικά λάθος.
Αν ωστόσο επιλέξει να γράψει σεντόνι αναλυτικό, τότε είναι που στις πολλές λεπτομέρειες που θα εκθέσει θα δοθεί η δυνατότητα στον άλλο να τον ξεσκίσει στην κυριολεξία ξετρυπώνοντας ένα σωρό από και 'καλά' 'σφάλματα' που ως στόχο έχουν απλά την αποδυνάμωση του.
Βασικά όπως και να το χειριστείς, αν ο άλλος αρχίσει την ρητορική μέθοδο των ερωτήσεων και απαντήσεων δεν βγάζεις άκρη. Θέλει απλά να σε ξεσκίσει γι αυτό και σε ωθεί να πεις πράγματα που αρχικά δεν ήθελες με τρόπο που δεν ήθελες.
Δεν είναι λίγες οι φορές που έχει τύχει να κάνουν το άσπρο, μαύρο με χρήση αυτής της ρητορικής μεθόδου.
Μοιάζει με εκείνη την μέθοδο που ωθεί τον άλλο σε υπέρ ανάλυση του απλού, όπου στο τέλος τα νοήματα αλλοιώνονται.

[Hlios]

Ασφαλώς και δεν είναι όλες οι περιπτώσεις ίδιες.
Απλά εδώ ήθελα να επισημάνω αυτή την όψη του νομίσματος.
Υπάρχουν κι άλλες τεχνικές εκτός από αυτήν που στοχεύουν στο ίδιο αποτέλεσμα.
Δηλαδή να εξάγονται συμπεράσματα από καθοδηγούμενη ρητορική.
Επίσης υπάρχουν και φράσεις κλισέ δημιουργίας εντυπώσεων.
Είναι διάφορες οι μέθοδοι της ‘βίαιης ' διαλεκτικής, όπως εγώ την αντιλαμβάνομαι.

[doctormarkon]

Εννοείς εδώ στα ιδεογραφήματα ή και γενικά στην κοινωνία και στις καθημερινές συζητήσεις?
Γιατί εδώ δεν μπαίνει τέτοιο θέμα αφού σε κάθε νήμα ο καθένας λέει τη γνώμη του και σπάνια κάνει ερωτήσεις.

Οι ερωτήσεις πολλές φορές είναι άκομψες και ανάγωγες και γι αυτό πρέπει να μάθουμε την ,τέχνη της τρίπλας.
Μία ερώτηση μπορεί να σε βάλει σε πολύ δύσκολη θέση.

,Γι αυτό δεν είναι κανείς υποχρεωμένος να απαντάει με σαφήνεια και προπαντός σε αυτό που τον ρωτάνε.

Υπάρχει και ο τύπος ερωτήσεων με την οποία σου ζητούν να απαντήσεις με ένα ΝΑΙ ή ένα ΟΧΙ.

Ξέρουμε από το δημοψήφισμα του Τσίρλα τι σημαίνει το ΝΑΙ η το ΌΧΙ και πως ερμηνεύεται.

Ποτέ δεν απαντάμε ΝΑΙ ή ΟΧΙ εννοείται.
Συνήθως οι απαντήσεις σε ερωτήσεις καλό είναι να αποφεύγονται.

Παράδειγμα αδιάκριτης ερώτησης.

Έχεις απέναντι σου ένα ζευγάρι τρία χρόνια παντρεμένο που δεν έχει αποκτήσει παιδί και το ρωτάς Γιατί δεν κάνατε παιδιά? Δεν θέλετε ή κάποιος από τους δύο φταίει και έχει κάποιο πρόβλημα.
Το σίγουρο είναι ότι το ζευγάρι θα τσακωθεί.

Επίσης μία ερώτηση μπορεί να την διαδεχθεί μια άλλη ερώτηση που μοιάζει με ανάκριση.
Σημάδι ότι αυτός που βομβαρδίζει με ερωτήσεις όλο και πιο αδιάκριτες θέλει να εισβάλει γερά σε έναν πολύ προσωπικό χώρο.
Όχι δεν είσαι υποχρεωμένος να απαντήσεις.
Η ρητορική μπορεί να τρελάνει σε αυτή την περίπτωση και πολύ καλά κάνει.
Να σε ρωτούν και να απαντάς στο βρόντο άσχετα με το θέμα

[_Divine_Sinner_]

Σε μια κουβεντα αυτος που κανει τις ερωτησεις ειναι απο πανω.

[OTTO]

Δεν έχω σπουδάσει κάτι σχετικό με τη ρητορική, αλλά μέσα από την εμπειρία που απέκτησα από παντού, διαπίστωσα ότι οι ερωτήσεις είναι θείο δώρο για όλους μας, όταν αναζητούμε την αλήθεια.

Ναι, ενδεχομένως σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να παρουσιάζουν κάποια μειονεκτήματα (δεν μπορώ να θυμηθώ παράδειγμα, αλλά το δέχομαι ως πιθανό), αλλά τα ωφέλη για τους πάντες και όχι μόνο για αυτόν που κάνει την ερώτηση είναι αμέτρητα. Οι ερωτήσεις είναι που οδηγούν στην αλήθεια (τουλάχιστον την προσεγγίζουν, αν δεν την αγγίζουν).

Επί πλέον, οι ερωτήσεις ζωντανεύουν τη συζήτηση. Αν ρίχνουμε ξερές τοποθετήσεις χωρίς ερωτήματα, θα μοιάζουμε περισσότερο από ποτέ με ρομπότ. Και στην τελική, οι επιστήμες προχώρησαν μέσω ερωτημάτων. Αυτό είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός.

Σε μια κουβεντα αυτος που κανει τις ερωτησεις ειναι απο πανω.

Στιγμιαία, έως ότου πάρει απάντηση. Οπότε στην ουσία δεν είναι, διότι το στιγμιαία έχει μηδαμινή σημασία.

Θυμίζω ότι ο σκοπός της ερώτησης είναι η αναζήτηση της αλήθειας και όχι η ικανοποίηση ενός εγωισμού.

Σε μια συζήτηση δεν υποχρεούμαστε να απαντάμε σε ερωτήσεις.

Αυτό είναι κάτι που προσωπικά (και φαντάζομαι το διαπιστώσατε εδώ και καιρό) με έχει απασχολήσει πολύ. Όπως έχω πει και παλαιότερα, συχνά σε μια συζήτηση προκύπτουν συγκεκριμένα ερωτήματα που πρέπει να απαντηθούν για να φανεί η αλήθεια (η αλήθεια για το θέμα συζήτησης και όχι για το ποιον του συνομιλητή μας). Κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να απαντήσει, αν το θέσουμε ψυχρά το ζήτημα, όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι:

1) Από άποψη ρητορική, δεν απαντάει εκείνος που θέλει να κρύψει κάτι (σχετικά με το θέμα συζήτησης).

2) Από άποψη κοινωνική, το να μην απαντάς σε κάποιον που σε ρωτάει κάτι (οτιδήποτε) είναι επιεικώς αγένεια.

Τέλος, δείτε τους πολιτικούς (ναι, αυτούς τους τυπάκους που κινούν τα νήματα στην Ελλάδα και την καταστρέφουν). Πόσο συχνά τους βλέπετε σε πάνελ να μην απαντάνε σε ερωτήματα; Εγώ όποτε τυγχάνει να βλέπω τηλεόραση, ΠΑΝΤΑ! Αυτό είναι το απόλυτο εργαλείο να επιβληθείς. Δεν επιβάλλεσαι (ως πολιτικός) με το να κάνεις ερωτήσεις, αλλά με το να μην απαντάς σε ερωτήσεις. Συνεπώς, μόνο και μόνο για το καλό της ανθρωπότητας και της χώρας μας, θα έπρεπε όλοι να κάνουμε ερωτήσεις και να απαιτούμε (ειρηνικά βεβαίως) απαντήσεις.

Αυτά από εμένα.

[ArELa]

οι ερωτήσεις είναι θείο δώρο για όλους μας, όταν αναζητούμε την αλήθεια.

Ναι, ενδεχομένως σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να παρουσιάζουν κάποια μειονεκτήματα (δεν μπορώ να θυμηθώ παράδειγμα, αλλά το δέχομαι ως πιθανό), αλλά τα ωφέλη για τους πάντες και όχι μόνο για αυτόν που κάνει την ερώτηση είναι αμέτρητα. Οι ερωτήσεις είναι που οδηγούν στην αλήθεια (τουλάχιστον την προσεγγίζουν, αν δεν την αγγίζουν).

Επί πλέον, οι ερωτήσεις ζωντανεύουν τη συζήτηση. Αν ρίχνουμε ξερές τοποθετήσεις χωρίς ερωτήματα, θα μοιάζουμε περισσότερο από ποτέ με ρομπότ. Και στην τελική, οι επιστήμες προχώρησαν μέσω ερωτημάτων. Αυτό είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός.

Με βρίσκεις απολύτως σύμφωνη! Οι ερωταπαντήσεις κάνουν ένα διάλογο γόνιμο και χρήσιμο.
Η ανταλλαγή απόψεων, (πέραν των όποιων δυχεριών σε διάλογο με εκνευρισμούς, δυσαρέσκειες κλπ)
μπορεί να οδηγήσει πολλούς συνομιλητές σε εξέλιξη της σκέψης τους...κι αυτό είναι το θετικό!

[Hlios]

Ναι, δεν διαφωνώ σε αυτά που λέτε. Άλλωστε αναφέρομαι σε μεμονωμένα περιστατικά.
Το μόνο που έτσι ήθελα να πω, είναι πως η αλήθεια είναι πολλές φορές κάτι το σχετικό
και από ότι φαίνεται είναι διαφορετική για τον καθένα.
Οι συζητήσεις εμένα μου αρέσουν περισσότερο ως μια παράθεση απόψεων
που συγκρίνονται από τον αναγνώστη ή ακροατή,
παρά μια τεχνική εξαγωγής κάποιας αλήθειας
(δηλαδή της αλήθειας του άλλου που είναι ίσως πάντα υποκειμενική).
Θέλω να σέβονται τις απόψεις μου και να γίνονται δεκτές (δεν εννοώ αποδεκτές)
έτσι όπως έχω επιλέξει να τις εκφράσω.
Μέσα από ερωτήσεις και αναλύσεις και κόντρα ερωτήσεις και ξανά μανά αναλύσεις,
το μόνο που συμβαίνει είναι να βλέπω τον άλλον να προσπαθεί να με πείσει πως κάνω λάθος
ή ακόμα χειρότερα να προσπαθεί να μου επιβάλει την δική του αλήθεια.
Στην τελική άσε με να κάνω λάθος βρε αδελφέ, εσένα τι σε κόφτει;
Παρουσίασε εσύ τα δικά σου επιχειρήματα και την δική σου συλλογιστική
με όμορφο τρόπο για να με πείσεις αν θέλεις,
όχι να μου αρχίζεις την ανάκριση, «γιατί το ένα και πες μου το άλλο» κοκ.
Άσε που οι μικρές σε έκταση ερωτήσεις απαιτούν συνήθως μεγάλης έκτασης απαντήσεις.
Αυτό είναι σίγουρα άδικο για εκείνον που αναγκάζεται να ξαναγράφει τις θέσεις του από την αρχή
για να ικανοποιήσει το ‘καπρίτσιο’ του άλλου,
που δεν ρωτά πολλές φορές με θέληση για γνώση
αλλά με σκοπό να ακυρώσει ή διαψεύσει την εγκυρότητα
των ούτως ή άλλως υποκειμενικών αντιλήψεων του συνομιλητή του.
Γι αυτές τις περιπτώσεις μιλάω που ασφαλώς δεν είναι κανόνας.

[OTTO]

η αλήθεια είναι πολλές φορές κάτι το σχετικό
και από ότι φαίνεται είναι διαφορετική για τον καθένα.

Εγώ νιώθω βέβαιος πως η αλήθεια είναι πάντα μία. Το πρόβλημα είναι στο κατά πόσο την προσέγγισα. Δηλαδή μπορεί να νομίζω ότι την προσέγγισα, αλλά τελικώς να απέχω έτη φωτός από αυτήν.

Κατ επέκτασην, αυτό που λέμε διαφορετικές αλήθειες για τον καθένα, είναι στην πραγματικότητα διαφορετικές προσεγγίσεις της αλήθειας, και όχι διαφορετικές αλήθειες.

Στην τελική άσε με να κάνω λάθος βρε αδελφέ, εσένα τι σε κόφτει;
Παρουσίασε εσύ τα δικά σου επιχειρήματα και την δική σου συλλογιστική
με όμορφο τρόπο για να με πείσεις αν θέλεις,
όχι να μου αρχίζεις την ανάκριση, «γιατί το ένα και πες μου το άλλο» κοκ.

Σε αυτό δεν έχεις άδικο.

[_Divine_Sinner_]

Οι ερωτησεις αναλογα με την διατυπωση μπορουν να υπαγορευουν την απαντηση.
Αν πχ εγω κανω μια ερωτηση η οποια βασιζεσαι σε ενα δικο μου αξιωμα, μπορει ο αλλος να μπει στην διαδικασια να απαντησει, αντιπαρερχομενος το ιδιο το αξιωμα και να απαντησω "Α αρα το αξιωμα στο οποιο βασιζω την ερωτηση το θεωρεις αληθινο. Ι rest my case". Γι αυτο και στα δικαστηρια καποιοι τυπου ερωτησεων που κανουν οι δικηγοροι, οι δικηγοροι της αλλης πλευρας μπορουν να απαιτησουν να μην ληφθουν υπ οψιν.

[Hlios]

Πράγματι κάποιες φορές οι ερωτήσεις μπορεί να λάβουν δικηγορίστικο ρόλο
σαν αυτό που μας κατέδειξε ο φίλος Οττο στο Νο1 σχόλιο του.

1) Από άποψη ρητορική, δεν απαντάει εκείνος που θέλει να κρύψει κάτι (σχετικά με το θέμα συζήτησης).

Δηλαδή αν κάποιος δεν συμμορφώνεται σύμφωνα με την δική μας διαλεκτική κατεύθυνση
που δίνουμε μέσω των (κάποιες φορές και εντέχνων) διατυπωμένων ερωτήσεων μας, καθίσταται αυτομάτως ύποπτος.
Ύποπτος για εκείνα που (τον κατηγορούμε) πως υποτίθεται προσπαθεί να κρύψει
(ή οτιδήποτε άλλο συμπέρασμα εξάγουμε από την ανυπότακτη συμπεριφορά του).
Πολύ εύκολα με δυο τρεις τέτοιους διαλεκτικούς χειρισμούς
μπορούμε να καθίσουμε κάποιον στο σκαμνί της ‘ανάκρισης’ ή του ‘κατηγορούμενου’,
ενώ εκείνος που θέτει ερωτήσεις «με πρόφαση» την διερεύνηση της όποιας αλήθειας
παίρνει τον ρόλο του ανακριτή – κατήγορου.
Είναι μια τακτική που χρησιμοποιείται όταν κάποιος σε βάλει στο μάτι
όπου με «κόσμιο τρόπο» αρχίζει το στενό μαρκάρισμα για να σε ‘σκίσει’.
Σε αυτές τις περιπτώσεις χρησιμοποιείται η ρητορική δεινότητα του ενός
εναντίον του άλλου, όπου αν δεν είναι το ίδιο κάλος παίκτης με τις λέξεις
ή δεν είναι απόλυτα καταρτισμένος με το θέμα, είναι ο σίγουρα ταπωμένος.
Αν συμβεί τέτοιο πράγμα, δεν μπορώ να το θεωρήσω όμορφη συζήτηση.
Το βρίσκω ως μια βίαιη τακτική επιθετικού χαρακτήρα.
Άκομψη, που στερείται σεβασμού της ελευθερίας του άλλου να πιστεύει και εκφράζει
ό,τι θέλει και θεώρει πως προσεγγίζει την δική του αλήθεια, με δεδομένο το δικό του γωνιακό υπόβαθρο,
την δική του μέθοδο αντίληψης των πραγμάτων, τις προσωπικές του πεποιθήσεις και τελικά την προσωπικότητα του την ίδια.
Κανείς δεν διεκδικεί το αλάθητο.
Όλοι όμως θα πρέπει να είμαστε προσεκτικοί και να μην προσβάλουμε τον άλλον για τις θέσεις του.
Αν το κάνουμε (και ειδικά με άκομψο τρόπο), τότε θα πρέπει να ίσως να περιμένουμε και αντίστοιχη απάντηση.

[Hlios]

Τέλος πάντων όλα αυτά που λέω είναι μια προσωπική μου άποψη.
Δεν επιδιώκω να συμφωνήσει κάποιος μαζί μου.

[doctormarkon]

Σωστή άποψη και συμφωνώ απόλυτα μαζί σου.
Υπάρχουν βέβαια και ερωτήσεις που μπορείς να απαντήσεις με πολλούς τρόπους και έχεις ελευθερία λόγου.
Αυτές είναι καλοδεχούμενες.
Υπάρχουν και οι άλλες στις οποίες όποια απάντηση και να δώσεις είναι εις βάρος σου.
Τότε δεν υπάρχει λόγος να ξεκινήσει καμία συζήτηση με ένα τέτοιο άτομο Ή φεύγεις ή απαντάς περί ανέμων και υδάτων ή αποφεύγεις να απαντήσεις με πολλούς τρόπους.

Πριν πολλά χρόνια όταν ήμουν νιόπαντρη ένας συνάδελφος που δεν συμπαθούσα και πολύ μου έκανε μία άκομψη ερώτηση:
Είσαι σχεδόν ένα χρόνο παντρεμένη και όλο αρνάκι τρως αν σου τύχαινε να φας και λίγο κατσικάκι θα έλεγες όχι? Δεν ξέρω αν ήταν καμάκι αλλά μπορεί και να ήταν στρίμωγμα για κάρφωμα στους προίσταμένους.

Του απάντησα ότι αν κάποιος συνηθίζει να οδηγεί Μερσεντές δεν ξεπέφτει στο YUGO.

Ευτυχώς δεν επιχείρησε να ξανακάνει τέτοιες ερωτήσεις.

[OTTO]

Σε περίπτωση που σε κάποια συζήτηση νιώσεις (αν και χωρίς να είσαι 100% σίγουρος) ότι κάποιος τοποθετείται απλώς και μόνο για να δημιουργήσει εντυπώσεις, τι κάνεις;

[doctormarkon]

Θαυμάσια ΕΡΩΤΗΣΗ που ανοίγει άλλο μεγάλο θέμα.

Και πάλι δεν μπορώ να δώσω απάντηση σε στυλ συνταγή γιατί εξαρτάται από το πλαίσιο που γίνεται η συζήτηση ή η σύσκεψη ή σε οποιονδήποτε χώρο που συγκεντρώνονται πολλά άτομα.

Κάτι που μάθαμε από τις πρώτες τάξεις του Δημοτικού.
Να μη μιλάμε πολύ και να απαντάμε σε ότι μας ρωτάνε και έτσι κάνουν τα καλά παιδιά.
Έτσι ήταν στα .....χρόνια μας αλλά είχαμε περιθώρια να αναπτύξουμε και να περιτριγυρίσουμε ένα θέμα για να πιάσουμε κανένα βαθμό. Αυτό ήταν κάτι πολύ καλό γιατί βάζαμε το μυαλό μας να δουλέψει και συγκεντρωνόμασταν.
Μετά ήρθαν οι πολλαπλές επιλογές η μαλακο-αμερικανιά και η συμπλήρωση κενών και το γράψιμο σε κουτάκια το ναι ή όχι.

Έτσι κλειστήκαμε στο κουτί.
Γι αυτό λέω ότι η νέα γενιά είναι πιο φρόνιμη από εμάς.
Γιατί η εκπαίδευση τους έκλεισε στο κλουβί για να κελαϊδήσουν.
Με τη μαμά από πάνω από το κεφάλι τους να επιβάλλει την αμερικανιά του σχολείου και να κάνει τη λάτζα.

Ταξική εκπαίδευση 100% με επίκεντρο "Να απαντάς σε ότι σε ρωτάνε"

Να είσαι από την πλευρά αυτών που απαντούν με ένα ναι ή όχι και ποτέ να μη ρωτάς.
Να ρωτάς μόνο αυτούς που θεωρείς .......... "κατώτερους" ή αυτούς που είναι "κατώτεροι" σε μία δεδομένη στιγμή (ανώτερος - κατώτερος έχει νόημα μόνο σαν διαλεκτική σχέση και είναι κάτι στιγμιαίο και όχι μόνιμο).

Τοποθετείται λοιπόν κάποιος για να δημιουργήσει εντυπώσεις!!!!!!!!!!!!

Χα χα χα Εκεί ρωτάς Και μετά στέκει σε μια γωνιά και γελάς με τα μούτρα του.
Όταν κάποιος βρίσκεται σε κυρίαρχη καταστατική θέση σε ένα πλαίσιο απεχθάνεται τις ερωτήσεις.
Αρχίζει το μπλα μπλα μπλα με τις ώρες.

Αλλά το ρωτάς δεν είναι τόσο απλό γιατί μπορεί να σου έρχεται ύπνος βαθύς.
Κάποιοι μιλούν με τις ώρες σε κάποιους χώρους και οι ερωτήσεις για το........τέλος.
Μα δεν αντέχεις με τα μάτια ανοιχτά ως το τέλος.
Την κάνεις με ελαφρά πηδηματάκια.

[doctormarkon]

Αν δεν είναι σε ένα πλαίσιο διάλεξης που σε παίρνει ο ύπνος και έχεις απέναντί σου έναν εξυπνάκια που θέλει να δημιουργήσει εντυπώσεις τότε η ερώτηση μπορεί να είναι η πολύ χαζή ή πολύ έξυπνη που να περιλαμβάνει ορολογίες και ονόματα που πιθανόν να του είναι άγνωστα του εξυπνάκια. Μέσες ερωτήσεις δεν υπάρχουν στην περίπτωση αυτή.

Δεν έχω κανένα πρόβλημα προσωπικά να πω Για πες μου γιατί είμαι ολίγον χαζό και δεν καταλαβαίνω Εσύ που ξέρεις γιατί μπλα μπλα μπλα.? η τι σημαίνει αυτό? τι σημαίνει εκείνο Κάντο πιο απλά...,κλπ κλπ κλπ
Προπαντός αν καταλάβεις ότι ο εξυπνάκιας έχει αποστηθίσει κάτι χωρίς να κατέχει καλά το θέμα για το οποίο μιλάει.

Η πρώτη περίπτωση αντιμετώπισης ήταν με έναν νεαρό αναρχικό που έλεγε ότι του αρέσει να σπάει και να επιτίθεται στο σύστημα.
Άρχισα να του λέω για τον Προυντόν, για την Έμμα Γκόντμαν για τον Γκυ Ντεμπόρ και άλλους θεωρητικούς της Αναρχίας χωρίς όμως πολλές ερωτήσεις.
Ότι ερωτήσεις έκανα είχαν σχέση με ,ποιούς άλλους τρόπους θα μπορούσε να χτυπηθεί το σύστημα εκτός από σπασίματα.
Του μίλησα για παρακολούθηση επιτήρηση ωράρια καταγεγραμμένο έλεγχο εξειδίκευση από τη σκοπιά των θεωρητικών της αναρχίας.

Ο νεαρός έμεινε κάγκελο αλλά μετά μου έκανε μία ερώτηση που στην ουσία ήταν μια μεγάλη απάντηση και ίσως εκ μέρους όλων των "αναρχικούληδων" αντίφα και πράσινα άλογα.

Με ρώτησε γιατί εγώ σε τέτοια ηλικία (ήταν γιος μιας φίλης) στην ηλικία της μάνας του δηλαδή ασχολούμαι με τέτοια ζητήματα.
Θα ήθελες η μαμά σου να ασχολείται αντί να σε νουθετεί?
Η απάντηση ήταν όχι. Θα προτιμούσε συντηρητικούς γονείς σύμφωνους με την ηλικία τους και ότι η επαναστατική διάθεση είναι χαρακτηριστικό μόνο των νέων.

Και έτσι τον βγάλαμε το λαγό για τα αντιφόπουλα και την εξήγηση πως και γιατί μόλις μεγαλώσουν και λιγδώσει το άντερο πάνε στην άλλη όχθη.
Αναρχισμός life style δηλάδή και μάλιστα με ημερομηνία λήξης