Ο ελληνικός κινηματογράφος στην TV

[doctormarkon]

Δεν βλέπω τηλεόραση αλλά καμιά φορά στα πεταχτά βλέπω το πρόγραμμα της ημέρας.
Τελευταία βλέπω κάτι που μου έχει κάνει μεγάλη εντύπωση.

Τώρα όπως και στο παρελθόν το πρόγραμμα περιλαμβάνει αρκετές ελληνικές ταινίες.
Το περίεργο είναι ότι τώρα περισσότερο από κάθε άλλη εποχή επαναλαμβάνονται οι ίδιες ταινίες συνέχεια.
Κωμωδίες αλλά από εκείνες τις ανώδυνες. Τις βάζουν ξανά και ξανά.
Μήπως υπάρχει κάποιο είδος λογοκρισίας στον ελληνικό κινηματογράφο?

Για να μην απαγορέψουν βάζουν ξανά και ξανά τα ίδια και τα ίδια ανώδυνα αλλά και ολίγον σαχλαμάρες?

Όχι πως δεν γινόταν πάντα κάτι παρόμοιο.
Αλλά τώρα έχει παραγίνει.

Ο ελληνικός κινηματογράφος έχει χιλιάδες ταινίες.
Στο Υ.Τ είδα τελευταία ταινίες που αγνοούσα την ύπαρξή τους και ήταν καταπληκτικές.

Και δεν θα πω ότι οι κωμωδίες είναι χαζομάρες ενώ τα δράματα σοβαρά.
Μπορεί να συμβαίνει και το αντίθετο.

Κάποιες κωμωδίες προβληματίζουν.

Ας αναφέρω μερικές.

Ένας νομοταγής πολίτης
Ξύπνα Βασίλη.
Είναι και εκείνη με το Βέγγο που ο γιός του πήγε στη Γερμανία και έγινε Ναζί δεν θυμάμαι τον τίτλο
Μάθε παιδί μου γράμματα.
Θανάση σφίξε κι άλλο το ζωνάρι.

Ούτε αυτές παίζονται.
Μήπως είναι βαριές για το κοινό που θεωρείται λίγο πολύ ηλίθιο ή θέλουν να το κάνουν ηλίθιο?

[ArELa]

Αν μπορούσαν να αφαιρέσουν και τη νοσταλγία που νιώθουν και παλιότεροι και νεότεροι βλέποντας την ανεμελιά και τα "αθώα" προβλήματα ή "πόνους" που βίωναν τότε, ακόμα και στις πιο φτωχές εποχές, θα το έκαναν... Γιατί μπορεί σ'ένα βαθμό (ειδικά στα σενάρια ζάπλουτου-φτωχού) να βλέπαμε τη φτώχεια, αλλά και τότε ακόμα υπήρχε η ευκαιρία κι η προοπτική για κάτι καλύτερο...η πλήρης απελπισία και εξαθλίωση δεν υπήρχε... ούτε και το '50, ούτε και στην κατοχή ακόμα...

ΣΑΦΩΣ και δε θα προβληθεί κάτι πέραν της λάιτ κωμωδίας... γιατί τέτοιες προβολές θα προβληματίσουν και θα καταδείξουν πως παρά τις όποιες δυσκολίες, βάσανα, ταλαιπωρίες, υπήρχε η προοπτική, υπήρχε κι η συνειδησιακή αντίρρηση, υπήρχε και η μαχητικότητα που τώρα είναι μόνο σκέτη λέξη και στην πράξη είναι ανύπαρκτη...

Οι προσπάθειες αποχαύνωσης, εξασθένισης του ηθικού, εγκλωβισμού σε μια άθλια πραγματικότητα, είναι εντατικές και στα δελτία ειδήσεων και σε πολιτικές εκπομπές διαλόγων, ακόμα και στα λάιφ στάιλ κουτσομπολιά... Είναι εντατικές, ανελέητες και διαρκείς... Ευτυχώς μόνο ο υπερηλικας πληθυσμός και τέλος πάντων όσοι δεν έχουν πρόσβαση στο νετ, κρέμονται ΜΟΝΟΝ από αυτά που προβάλλουν τα βοθροκάναλα.

[doctormarkon]

Από μικρή έβλεπα ελληνικές ταινίες. Στην αρχή σε θερινά σινεμά στις διακοπές και μετά στην τηλεόραση.
Σιγά σιγά άρχισα να τις βαριέμαι και τις απαξίωσα.
Με το youtube άρχισα να αναθεωρώ την άποψή μου ότι πρόκειται για σαχλαμάρες.
Είδα υπέροχες ταινίες που δεν προβάλλονται στην τηλεόραση ή προβάλλονται σε κανάλια όπως Θεσσαλία Αχελώος και κάποιος τις ανεβάζει ή στην παλιά ΕΤ3.
Είναι απίστευτο ότι υπάρχουν πάνω από 10.000 ταινίες.
Και δεν υπάρχει θέμα ή ιστορικό γεγονός που να μην έχει γίνει ταινία.

Οι σεισμοί της Κεφαλονιάς τη δεκαετία του 50.
Ο διαχωρισμός των Εβραίων σε Ασκεναζίμ και Σεφερντίμ όπου οι Σεφερντίμ ήταν Β Διαλογής Γιοβραίοι.
Τα Δωδεκάνησα υπό Ιταλική κυριαρχία - Άννα Ροδίτη. Πολλά της εποχής της κατοχής, εθνική Αντίσταση.
Καταστροφή της Σμύρνης πριν και μετά. Καταπληκτικές κοινωνικές ταινίες με πρωτότυπο σενάριο έξω από τα συνηθισμένα όπως π.χ ο άνθρωπος του τραίνου.

Δείχνουν συνεχώς την κόρη μου τη σοσιαλίστρια αλλά πολύ σπάνια τον "κράχτη" που είναι το ανάποδο σενάριο αλλά πολύ ρεαλιστικό.
Η κόρη η σοσιαλίστρια είναι μία σαχλαμαρίτσα ωραιοποιημένη που ούτε μία στο εκατομμύριο δεν μπορεί να συμβεί.
Ο <κράχτης> είναι ρεαλιστική ταινία με σενάριο που συμβαίνει ακόμα και σήμερα στην καθημερινή ζωή και το βλέπουμε γύρω μας να παίζεται ακόμα. Και στην καθημερινή μας ζωή και στην πολιτική ακόμα.
Είναι αυτό που συχνά λέμε ότι ο Κύρτσος η Τρέμη ο Στουρνάρας κλπ κλπ ήταν πρώην κνίτες και ο Τσίπρας κάποτε πρόεδρος του 15μελούς και πολύ μαχητικός στις καταλήψεις.
Έτσι ήταν και ο Φούντας μέχρι που έπιασε γκόμενα την αφεντικίνα και έγινε ξεπουλητάρι.
Οι κράχτες αυξάνονται και πληθύνονται και τους τρώμε στη μάπα κάθε μέρα.

Αυτές οι ταινίες που παίζονται είναι ακριβώς αυτές οι κενές χωρίς νόημα.
Ο πλούσιος πενηντάρης που νεάζει - Κωσταντάρας.
Ξενοδοχεία χλιδάτα, περιβάλλον διακοπών που πάνε να κάνουν γνωριμίες.
Από τις ταινίες επιλέγονται οι χειρότερες και οι πιο χαζές.
Ίσως έχουν κάποια επιτροπή αξιολόγησης να επιλέγουν προσεκτικά τι αποβλακώνει.

Και έτσι από τις 10.000 παίζονται μόνο 15 - 20 το πολύ.

Και μην πει κανείς ότι ο κοσμάκης θέλει κωμωδίες να γελάσει το χειλάκι του.
Και ο "ένας νομοταγής πολίτης> κωμωδία είναι αλλά δεν παίζεται.
Το Ξύπνα Βασίλη το βάζουν αλλά πολύ σπάνια.
Ίσως επειδή δεν πρόκειται για κάτι νοσταλγικό αλλά γι αυτό που κάθε μέρα βλέπουμε.

[doctormarkon]

Τώρα βλέπουμε πολλούς ποιητές Φανφάρες απ ότι όταν γυρίστηκε η ταινία Ξύπνα Βασίλη το 1964.
Μόλις τώρα ένας ηλίθιος με τα "παλλόμενα πέη" και τις γάτες που τις πετάει ψηλά και ουρλιάζουνε και στρώσανε στον ηλίθιο κόκκινο χαλί.
Και από κάτω κυρίες και κύριοι της υψηλής κοινωνίας ίσως πρώην επαναστάτες που θέλαν να αλλάξουν τον κόσμο αλλά λίγδωσε το άντερό τους και τους βολεύει ο κόσμος ως έχει να χειροκροτούν.
Όχι δεν νοιώθω νοσταλγία όταν βλέπω τέτοιες ταινίες.
Γιατί είναι διαχρονικές.
Μπορεί να μην είχαν οι πρωταγωνιστές κινητό και ίντερνετ αλλά τα γεγονότα ίδια με παραλλαγές επαναλαμβάνονται.

Ένας νομοταγής πολίτης.
Ο Σωτήρης Μουστάκας πέθανε αλλά οι "νομοταγείς πολίτες" βρίσκονται παντού και έχει γεμίσει το Δαφνί απ όλους αυτούς.
Αλλά επειδή δεν τους χωράνε όλους τα ψυχιατρεία βρίσκονται έξω με "φαρμακευτική αγωγή". Κυκλοφορούν ανάμεσά μας με το ένα πόδι στο σύστημα ΜΑΤΡΙΞ και με το άλλο απ έξω.
Μάταια προσπαθούν να βάλουν και το άλλο πόδι μέσα στο ΜΑΤΡΙΞ και να ζήσουν σαν φυσιολογικοί άνθρωποι
Το ρημάδι το ποδάρι το άταχτο βγαίνει έξω.
Άνθρωποι με εσωτερικές συγκρούσεις που για να αρέσουν κάνουν αυτό που θέλουν οι άλλοι και αυτό που θέλει το σύστημα.
Κι όμως το......σύστημα τους έχει πουλήσει.
Ότι πίστεψαν σαν σωστό αποδείχθηκε ....... μάπα το καρπούζι.
Χρεώθηκαν όλα τα στραβά και πιστεύουν πως φταίνε αυτοί γιατί και καλά ήταν τεμπέληδες, ανεπαρκείς και αποτυχημένοι.
Αν δει ένας "νομοταγής πολίτης" του 2016 την ταινία του 1971 μπορεί να δει και τον εαυτό του μέσα. Και ας μην είχε γεννηθεί τότε.

Νοσταλγική είναι η ταινία "Η δε γυνή να φοβείται τον άνδρα". Σήμερα δεν θα πουν σπιτωμένη μια γυναίκα που συζεί με τον καλό της.
Ο δημόσιος υπάλληλος τμηματάρχης που ονειρευόταν να γίνει διευθυντής έμενε σε νεοκλασική μονοκατοικία με υπηρέτρια (Κατερίνα Γώγου R.I.P)
Νοσταλγική ταινία αλλά μέσα στα συμφραζόμενά της υπάρχει κάτι πέρα από τη νοσταλγία που μπορεί να αφυπνίσει αλλά αυτή η αφύπνιση δεν ήταν μέσα στους σκοπούς του σεναριογράφου όταν έγραφε το σενάριο στις αρχές της δεκαετίας του 60.

[doctormarkon]

Σκασμός Αντωνάκη. Και αρχίζει η παντόφλα. Ρόύφα το αυγό σου.

Η καημένη η Ελενίτσα του Δημοτικού τι τράβηξε.

Αν έκανα όμως ένα ταξίδι στο χρόνο και έμπαινα μέσα στην ταινία θα ήμουν μάρτυρας υπεράσπισης του Αντωνάκη και θα μπουγέλωνα την Ελενίτσα μπας και ξυπνήσει.
Γιατί στο βασικό λόγο διαζυγίου κρύβεται ο μηχανισμός της χειραγώγησης της εποχής εκείνης.
Όχι δεν υπήρχε τηλεόραση.
Αλλά υπήρχε χειραγώγηση.

Η μονοκατοικία ήταν αχούρι και οι καθώς πρέπει έπρεπε να πάνε σε διαμέρισμα.
Υστερία με τα διαμερίσματα την οποία υστερία δεν την έφερε ο κινηματογράφος γιατί προϋπήρχε.
Ο κινηματογράφος περιέγραφε μία κατάσταση με τρόπο που να βγάζει γέλιο.
Αυτό που σήμερα φαίνεται τόσο απαίσιο, θλιβερό, παρακμιακό, άβολο συχαμένο σαν μεσαιωνικό μπουντρούμι τότε ήταν ένδειξη πλούτου εκσυγχρονισμού και κοινωνικής ανόδου.
Χώρισαν γιατί ο Αντωνάκης δεν ήθελε να πάει σε διαμέρισμα και προτιμούσε τη μονοκατοικία.
Καλά έκανε και πολύ σωστά σκέφτηκε.
Με την απόσταση του χρόνου πολλοί θα είναι εκείνοι που θα του δώσουν δίκιο.
Και πολλοί εκείνοι που πάνω στο γέλιο θα κάτσουν να σκεφτούν γιατί τόση υστερία με τα διαμερίσματα.
Προπαντός αυτοί που μένουν στην Κυψέλη σε κάτι πολυκατοικίες του 50 Καραμανλίδικες με τα στενά κουζινάκια και τα στενά καμπινεδάκια. Προπαντός αν κρυώνει επειδή η πλειοψηφία στη συνέλευση της πολυκατοικίας αποφάσισε να μην ανάψουν καλοριφερ.
Οι μονοκατοικίες ακόμα και ερείπια διατηρούν την ομορφιά και την αρχοντιά της εποχής τους ενώ τα διαμερίσματα φαντάζουν θλιβερά και μίζερα.
Τα παλιά σπίτια με τα ευρύχωρα δωμάτια ανταποκρίνονται στις σημερινές ανάγκες να βάλουν ένα πλυντήριο ρούχων και πιάτων. Στο διαμέρισμα πρέπει να πλένεις στη σκάφη ή να τα δίνεις στο καθαριστήριο.

Ο κόσμος άλλαζε και τότε Αργά και σταθερά μπαίναμε σε μια ..... μοντέρνα εποχή όπου άλλοι έκριναν τι ήταν ωραίο και τι άσχημο και ο κόσμος σαν τα πρόβατα ήθελε με ζήλο να εγκαταλείψει το.........παλιό αλλά σταθερό στο χρόνο με αξία για το καινούργιο που όμως είναι εφήμερο και φτιάχτηκε έτσι ώστε να μιζεριάσει και να απαξιωθεί ταχύτατα.
Κάτι ανάλογο και στη Θεία από το Σικάγο που συμβούλεψε να πετάξουν το πιάνο και να πάρουν πικ απ για να βρουν τα κορίτσια γαμπρό.
Να πετάξουν τα παλιά έπιπλα για να πάρουν καινούρια και σύγχρονα.
Τα παλιά ζουν ακόμα ενώ τα καινούργια της εποχής μπορεί και να κάηκαν σε κάποιο τζάκι κάπου στα μέσα της δεκαετίας του 70