Συμβαίνει σε όλους, συνέβη και σ'εμένα εδώ και κάμποσα χρόνια.
Ήταν όμως πάντα, σε θεωρητικό επίπεδο. Και εξακολουθούσε να είναι σε θεωρητικό επίπεδο,
ακόμα κι όταν σε μεγαλύτερη πια ηλικία, η ιδέα του θανάτου ερχόταν εκ των πραγμάτων πιο κοντά,
γιατί απλούστατα ήμουν υγιής και δεν είχα λόγους να νιώθω πως ήταν πια και τόοοοοοοοσο κοντά...
Μέχρι που προέκυψε η διάγνωση πέρσι το Νοέμβρη, που μ'αιφνιδίασε και μ'έπιασε με τα βρακιά αλλά και τα σαγόνια κάτω, απροετοίαστη τελείως, λες και η μαλακώδης λογική πως είμαι "άτρωτη" θα παρέμενε στην πραγματικότητά μου αλώβητη για πάντα...
Τότε λοιπόν, που ο μαλάκα ς (ο καρκίνος) εμφανίστηκε, μου'κοψε μαχαίρι τη μαλακώδη λογική
αυτή και έκανε πιο χειροπιαστό το φάσμα του θανάτου μπροστά μου. Ήταν σα να πήρε σαρκική
υπόσταση και σα να έγινε οντότητα-περσόνα ο χάροντας, και σα να ερωτοτροπούσε μαζί μου
με μαεστρία, για να με αποπλανήσει για να του "κάτσω". Ένα περίεργο ένστικτο "ανολοκλήρωτου"
που μου'λεγε πως κάτι δεν ολοκλήρωσα (δεν ξέρω τι ακριβώς ακόμα) και δεν έπρεπε
να του "κάτσω" με τίποτα, τον έκανε αποκρουστικό στα μάτια μου και μ'έβαλε σε φάση
αντιμαχίας μαζί του. Παράλληλα, όμως, όποιος μου έλεγε πως θα ζήσω, πως τον νικάω κλπ,
με έκανε να νιώθω την ανάγκη να εκφράσω πως δεν τον φοβάμαι βασικά ακόμα κι αν με νικήσει,
πως αν με νικησει θα πει πως έτσι έπρεπε να γίνει και δε θα'χα πρόβλημα μ'αυτό...
Κάτι τέτοια κι ακόμα περισσότερα ήθελα να πω, αλλά δεν με βοηθούσαν (και δε με βοηθάνε)
και πολύ τα εκφραστικά μου μέσα στο λόγο... οι διατυπώσεις μου πάντα φάνταζαν κενές
και φτωχές στα μάτια μου.
Μέχρι που διάβασα αυτό σήμερα...
http://www.dailymail.co.uk/news/article ... ancer.html
για ένα κοριτσάκι 13 χρονών που πέθανε από καρκίνο, και συγκλονίστηκα πραγματικά.
Θα μεταφράσω το άρθρο, και το απόσπασμα ενός μηνύματος που άφησε πριν φύγει,
το οποίο εξέφρασεόσα δεν κατάφερνα εγώ να εκφράσω, παρά τη δήθεν άρτια δυνατότητά μου στον (γραπτό) λόγο.
Πάμε λοιπόν:
Μπορεί να μην έχει να κάνει με ένα ευτυχές τέλος, μπορεί να έχει απλά να κάνει με την ιστορία:
Η πονεμένη οικογένεια, βρίσκει ένα κρυφό μήνυμα 3000+ λέξεων πίσω από τον καθρέφτη,
όταν η 13χρονη κόρη, πέθανε από καρκίνο
Μετά τη μάχη που έχασε η κόρη τους με τον καρκίνο, ο , Dean και η Caroline Orchard
ήξεραν ότι έπρεπε να αντιμετωπίσουν το εξοντωτικό έργο της εκκαθάρισης των πραγμάτων της
στο δωμάτιό της.
Αυτό που δεν ήξεραν, ήταν ότι θα ανακάλυπταν κάτι που θα τους έκανε να νιώσουν
πολύ πιο κοντά στην 13χρονη Αθηνά τους, από ό,τι είχαν νιώσει μέχρι τότε.
Πίσω από τον καθρέφτη του δωματίου τους, αυτό το κοριτσάκι είχε γράψει στα κρυφά,
ένα μήνυμα 3000 λέξεων, προς τους γονείς και τα αδέρφια της.
(μεταβείτε στο λινκ που ήδη έδωσα, για να δείτε τις φωτογραφίες της)
Σ'αυτό το μήνυμα έδινε συμβουλές ζωής γι'αυτούς και αποκαλύπτει την αταλάντευτη θετική της
προσέγγιση στα πράγματα, γράφοντας: Κάθε μέρα είναι ξεχωριστή, οπότε να τη χαίρεστε
στο έπακρο. Μπορεί να σας προκύψει μοιραία ασθένεια αύριο, οπότε εκμεταλλευτείτε
κάθε μέρα όσο μπορείτε περισσότερο. Η ζωή είναι άσχημη, μόνο αν την κάνετε άσχημη.
Ο 33-χρονος κ. Orchard, είπε: ‘Άρχισα να το διαβάζω, αλλά μετά από λίγο έπρεπε
να σταματήσω, γιατί μου ράγιζε την καρδιά..’
Η Αθηνά διαγνώστηκε με οστεοσάρκωμα, μια μορφή καρκίνου των οστών, στα 12 της,
όταν έπεσε λίγο πριν τα Χριστούγεννα, στην κουζίνα στο σπίτι τους, στο New Parks, Leicester.
Έγινε μια επείγουσα επέμβαση 7,5 ωρών για να αφαιρεθεί ο όγκος στην σπονδυλική της στήλη
και ακολούθησαν μήνες χημειοθεραπειών που στόχευαν στον καρκίνο στην σπονδυλική της
στήλη, τον ώμο και το κεφάλι της.
Έχασε τα μαλλιά της και μεγάλο μέρος της δύναμής της, αλλά όχι τη θετική ματιά της στη ζωή.
Έγραψε με μαρκαδόρο πίσω από τον καθρέφτη της: "Η ευτυχία εξαρτάται από εμάς.
Μπορεί να μην έχει να κάνει με ένα αίσιο τέλος, μπορεί να έχει να κάνει απλά με την ιστορία.
Ο σκοπός της ζωής, είναι μια ζωή με σκοπό. Η διαφορά ανάμεσα στο κοινό και το εξαιρετικό,
είναι αυτό το εξστρά στοιχείο."
Παρά τη θεραπεία, η κατάσταση της Αθηνάς επιδεινώθηκε γρήγορα και πέθανε στο σπίτι της
την περασμένη βδομάδα, περιτριγυρισμένη από τους δικούς της.
Μερικές μέρες αργότερα, οι γονείς της ανακάλυψαν το μήνυμά της όταν πήγαν
να μετακινήσουν τον καθρέφτη που βρισκόταν στον τοίχο του δωματίου της.
Ο κ. Orchard, που άφησε τη δουλειά του σχεδιαστή κήπων όταν αρρώστησε η κόρη του, είπε:
"Δεν μπορούσα να το πιστέψω. Είδα αυτό το γραπτό... πρέπει να ήταν γύρω στις 3.000 λέξεις.
Είναι τόσο συγκινητικό... όταν το πρωτοείδα, με τσάκισε.
Δεν το ανέφερε ποτέ, αλλά κάτι τέτοι θα το έκανε εκείνη. Ήταν πνευματικός άνθρωπος.
Μιλούσε για πράγματα που δεν μπορούσα να καταλάβω. Ήταν πανέξυπνη..."‘
Η Αθηνά που αφήνει πίσω της έξι αδερφές και τρεις αδερφούς, (ονόματα: – Naysa, Letissia-Dior,
Indika-Mayah, Tiana, Harley, , Porscha και Ethan, Clayton, και Ria, ) και έγραψε συγκινητικά
πράγματα για την αγάπη, όπως: "Περιμένω να ερωτευτώ κάποιον στον οποίο θα μπορέσω
να ανοίξω την καρδιά μου."
‘Η αγάπη είναι σπάνια, η ζωή είναι παράξενη, τίποτα δεν διαρκεί και οι άνθρωποι αλλάζουν. ’
Η 37χρονη μητέρα, η κα. Orchard, την περιέγραψε ως "όμορφη και αθλητική" και
"το γενναιότερο άνθρωπο που ξέρω". Χθες είπε "Ξέραμε ότι η Αθηνά λάτρευε το γράψιμο,
ήταν μέρος του εαυτού της, την έκανε ευτυχισμένη.
‘Ο Dean ξεκίνησε να διαβάζει το μήνυμα, αλλά μετά ξέσπασε σε λυγμούς.
Ήταν απίστευτο κορίτσι, πανέξυπνο και δυνατό. Με άφηνε συνέχεια άναυδη.
‘Ήταν πάντα θετική, ακόμα κι όταν ήταν στο νοσοκομείο, εκείνη φρόντιζε εμένα προσέχοντας
τη διατροφή μου και λέγοντάς μου να μην κλαίω.
‘Ξέραμε ότι ο καρκίνος ήταν πολύ επιθετικός... Τον πάλεψε όσο μπόρεσε, αλλά τελικά
έγινε πολύ αδύναμη και δεν μπορούσε να σηκωθεί.
‘Θα κρατήσουμε τον καθρέφτη για πάντα. Και μόνο που διαβάσαμε τα λόγια της, νιώσαμε
πως ήταν ακόμα εδώ μαζί μας. Είχε απίστευτο πνεύμα....’
Η ευτυχια εξαρτάται από εμάς.
Μπορεί να μην έχει να κάνει με ένα αίσιο τέλος,
μπορεί να έχει να κάνει απλά με την ιστορία.
Ο σκοπός της ζωής, είναι μια ζωή με σκοπό.
Η διαφορά μεταξύ του κοινού και του εξαιρετικού,
είναι αυτό το εξτρά.
Η ευτυχία είναι κατεύθυνση, όχι προορισμός.
Ευχαριστώ που υπάρχετε. Να είστε ευτυχισμένοι,
να είστε ελεύθεροι, να πιστεύετε, να'στε πάντα νέοι.
Ξέρετε το όνομά μου, όχι την ισοτρία μου.
Ακούσατε τι έκανα, αλλά όχι τι πέρασα.
Η αγάπη είναι σαν το γυαλί.
Φαίνεται πανέμορφη, αλλά σπάει εύκολα.
Η αγάπη είναι σπάνια, η ζωή είναι παράξενη,
τίποτα δεν διαρκεί, και οι άνθρωποι αλλάζουν.
Κάθε μέρα είναι ξεχωριστή, οπότε ζήστε την στο έπακρο.
Μπορεί να σας προκύψει μοιραία ασθένεια αύριο,
οπότε εκμεταλευτείτε κάθε μέρα όσο καλύτερα μπορείτε.
Η ζωή είναι άσχημη, μόνο αν την κάνετε άσχημη.
Αν κάποιος σας αγαπάει, δεν θα σας αφήσει
να ξεγλυστρήσετε μακρυά, όσο δύσκολη
κι αν είναι η κατάσταση.
Να θυμάστε ότι η ζωή είναι γεμάτη σκαμπανεβάσματα.
Μην παραιτείστε ποτέ από κάτι, το οποίο δε γίνεται
να περάσει μια μέρα που δε θα σκεφτείτε.
Θέλω να είμαι εκείνο το κορίτσι που κάνει τις άσχημες μέρες
καλύτερες και αυτή που θα σας κάνει να πειτε
"η ζωή μου άλλαξε από τότε που τη γνώρισα!"
Η αγάπη δεν είναι το πόσες φορές λες το "σ' αγαπώ",
αλλά για το κατά πόσο μπορείς να αποδείξεις ότι είναι αληθινή.
Η αγάπη είναι σαν τον άνεμο, μπορείς να τη νιώσεις,
αλλά δεν μπορείς να τη δεις.
Περιμένω να ερωτευτώ με κάποιον στον οποίο
θα μπορέσω να ανοίξω την καρδιά μου.
Η αγάπη δεν είναι ο προβληματισμός
του με ποιον θα ζήσεις το μέλλον σου.
Είναι αυτός χωρίς τον οποίο δε θέλεις να ζεις...
Η ζωή είναι ένα παιχνίδι για όλους,
αλλά η αγάπη είναι το έπαθλο.
Μόνο εγώ μπορώ να με κρίνω.
Μερικές φορές η αγάπη πονάει.
Τώρα παλεύω τον εαυτό μου.
Μωρό μου, νιώθω τον πόνο σου.
Τα όνειρα είναι η δική μου πραγματικότητα.
Πονάει, αλλά δεν πειράζει, είμαι συνηθισμένη σ'αυτά...
Μη βιάζεσαι να με κρίνεις,
βλέπεις μόνο όσα επιλέγω να σου δείξω...
δεν ξέρεις την αλήθεια.
Απλά θέλω να περάσω όμορφα και να είμαι χαρούμενη,
χωρίς να με κρίνουν.
Αυτή είναι η δική μου ζωή, όχι η δική σου.
Μην ανησυχείς για το τι κάνω.
Οι άνθρωποι θα σε μισήσουν, θα προσπαθήσουν να σε σπάσουν,
αλλά το πόσο δυνατός είσαι, είναι αυτό που σε κάνει αυτό που είσαι...!
Δεν χρειάζεται να κλαις, γιατί ξέρω ότι θα είσαι στο πλευρό μου.
Υποκλίνομαι, είμαι λίγη μπροστά σ'αυτό το πλάσμα.
Έμαθα πολλά απ'αυτό σήμερα.
Το ότι "γνώρισα" την ύπαρξή του, έκανε τη μέρα μου πολύ πλουσιότερη.





