doctormarkon έγραψε:Πολλές φορές συζητάμε για το τέλος των ιδεολογιών.
Διαφωνώ πάνω σε αυτό.
Είναι μέρος της προπαγάνδας η μετάλλαξη των ιδεολογιών αλλά και το σερβίρισμα ότι πιο αισχρού και κατάπτυστου σε ιδεολογικό αμπαλάζ.
Δέν θυμᾶμαι ποῦ εἴχαμε συζητήσει τόν ἰσχυρισμό μου ὅτι οἱ ἰδεολογίες πεθαίνουν καί παίρνω ἀφορμή ἀπό αὐτή σου τήν φράση.
Ἰσχυρίζομαι λοιπόν ὅτι
οἱ ἰδεολογίες, ὑπό τήν ἔννοια ἑνός συνόλου πεποιθήσεων περί ἑνός ζητήματος, οἱ ὁποῖες εὐαγγελίζονται τήν πλήρη καί ἀπόλυτη ἑρμηνεία αὐτοῦ, καί πού οἱ ὁποῖες (πεποιθήσεις) ὡς ἐκ τούτου παρέχουν τήν νομιμοποίηση στήν ὁμάδας πού τίς ὑποστηρίζει νά τίς ἐπιβάλλη στούς ὑπολοίπους διά τῆς βίας, γιά τό καλό τους, ἐπειδή αὐτοί δέν γνωρίζουν,
πεθαίνουν!
Καί καλῶς πεθαίνουν. Ὅλες οἱ πλάγιες προτάσεις πιό πάνω ἀποτελοῦν συστατικό στοιχεῖο τοῦ φαινομένου "ἰδεολογίες" πού ἔζησε στήν ἀνθρωπότητα γιά 2000 χρόνια. (Στήν Ἀρχαιότητα δέν ὑπῆρχαν ἰδεολογίες. Ἐμεῖς τήν ἑρμηνεύουμε μέ ἰδεολογικούς ὅρους).
Τέτοια συστατικά στοιχεῖα μιᾶς ἰδεολογίας εἶναι α) ἡ ψευδαίσθηση τῆς ἀπόλυτης κατοχῆς τῆς ἀλήθειας, β) ἡ ἐπιχείρηση ἐπιβολῆς της στούς "μή γνωρίζοντες τήν ἀλήθεια", γ) ἡ κατ' ἀνάγκην προκύπτουσα μισαλλοδοξία, δ) ἡ ἀφαιρετική ἐνέργεια τῆς πρόσαψης ταμπελῶν στούς ἀνθρώπους (ἀριστερός, δεξιός, χριστιανός, μουσουλμάνος, προοδευτικός-συτντηρητικός, ρεαλιστής-ρομαντικός κ.ο.κ.) ε) ὁ φανατισμός καί ἡ ἀπόλυτη ταύτιση μέ αὐτήν.
Ἠ ἄνθιση τῶν ἰδεολογιῶν ὑποστηρίχθηκε ἐνεργειακά ἀπό τίς ποιότητες τῆς 6ης ἀκτίνας τῆς Δημιουργίας πού ἔδρασε ἐπί τοῦ πλανήτη καί τῆς ἀνθρωπότητας κατά τίς τελευταῖες 2000 χρόνια, μέ τά ἀντίστοιχα ἀποτελέσματα (δημιουργία ἰδεολογιῶν καί πολέμων ἤ διχασμῶν ἐξ αιτίας τους). Ἰδεολογίες ὑπῆρξαν σέ ὅλους τούς τομεῖς τῆς ἀνθρώπινης ἔκφρασης. Τέχνη, ἐπιστήμη, θρησκεία, πολιτική.
Ἠ ἐμφάνισή τους ταλαιπώρησε πολύ τήν ἀνθρωπότητα μέ ψευτοδιλήμματα καί περιχαρακώσεις. Ἄστες νά πᾶνε στό καλό. Δίχασαν, παραπλάνησαν, φανάτισαν, σκότωσαν (τήν Ἀλήθεια). Πεθαίνουν διότι κατανοεῖ πλέον ἠ ἀνθρωπότητα ὅτι καμμία δέν εἶναι σέ θέση νά ἑρμηνεύση τό ὅλον καί νά ἐκφράση τήν Ἀλήθεια. Ἀποτελοῦν μέρη ἤ ἐκδοχές τοῦ Ὅλου.
Ὁ θάνατός τους συνοδεύεται ἐπίσης ἀπό τήν γελοιποίησή τους, ὅπως παρατηρεῖς. Κατ' ἀναλογία ὅπως μέ τόν θάνατο τοῦ ρεμπέτικου ἐμφανίστηκε τό ἀρχοντορεμπέτικο γιά λίγο καιρό.
Ὄποιος ἐλεύθερα συλλογᾶται, συλλογᾶται καλά.
Ρήγας Βελεστινλῆς