Οι εργαζόμενοι στη SOFTEX νίκησαν.

[doctormarkon]

Παρακολουθώ την κατάσταση των εργαζομένων στα εργοστάσια και τους αγώνες που κάνουν για να σταματήσουν τα αντιλαϊκά μέτρα.

Οι εργαζόμενοι στο "χαρτί" αντιστάθηκαν μέσω της ομοσπονδίας και των συνδικάτων ήδη από το 2011 για να μη μειωθούν οι μισθοί τους.

http://www.rizospastis.gr/wwwengine/sto ... 2F7%2F2011

Έκαναν κινητοποιήσεις και έκλεισαν δρόμους μετά από απειλές και εκβιασμούς να δεχτούν 30% μείωση αλλά και περικοπές στα δικαιώματά τους..

http://www.rizospastis.gr/wwwengine/sto ... =18/5/2012

Κατόρθωσαν να μην περικοπεί ούτε ένα ευρώ όλα αυτά τα χρόνια και πριν λίγες εβδομάδες υπέγραψαν επιχειρησιακή σύμβαση με 1.5% ΑΥΞΗΣΗ

http://www.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=7946419

Υπάρχουν και νίκες που όμως δεν θα τις δείξει ποτέ η τηλεόραση.
Είχα μιλήσει πριν λίγο καιρό για τους αγώνες στην ΕΒΓΑ όταν η εργοδοσία τους κάλεσε να υπογράψουν ατομικές συμβάσεις με δουλικούς όρους.
Η εργοδοσία το πήρε πίσω αλά ο αγώνας συνεχίζεται για υπογραφή επιχειρησιακής σύμβασης με επιστροφή της μείωσης των 150 ευρώ που είχε γίνει τον περασμένο Οκτώβρη.

Στα εργοστάσια αγωνίζονται και έχουν καταφέρει να έχουν μισθό σε ικανοποιητικά και αξιοπρεπή επίπεδα.
Ακόμα και στη Philip Moris που βρίσκεται στη λίστα της ντροπής οι μισθοί είναι σε υψηλά επίπεδα τουλάχιστον για τους "μόνιμους" γύρω στα 1500 ίσως και λίγο παραπάνω.

[doctormarkon]

Πριν λίγο καιρό μιλούσα με μια κοπέλα που κάποτε δούλευε στη SOFTEX.

Σύγκρινε τον ιδιωτικό τομέα με το δημόσιο λέγοντας ότι δεν τολμούσε να ζητήσει άδεια.
Τη ρώτησα γιατί δεν την διεκδικούσαν αφού δικαιούνται ακριβώς την ίδια άδεια με το δημόσιο.

Είπε ότι θα της έδειχναν την πόρτα λέγοντας "Κοίτα πόσοι περιμένουν απ έξω"

Υπέγραφε ότι έπαιρνε άδεια χωρίς να έχει πάρει για να μη δυσαρεστηθούν τα αφεντικά.
Κάποιοι αγωνίζονταν εκεί αλλά εκείνη τους γύριζε την πλάτη.
Το χειρότερο ήταν ότι έκανε τη μιζέρια σημαία για να καταλήξει ότι είμαστε βολεμένοι στο δημόσιο επειδή δεν υπογράφουμε για κάτι που δεν πήραμε.
Της είπα ότι πρέπει να διεκδικεί ότι δικαιούται και μάλιστα συλλογικά και λέει ότι τα σωματεία έκλεισαν την Πιρέλι και το γνωστό παραμύθι.

Και στον Κατσέλη που έκαναν "υπομονή" τους είχαν απλήρωτους 5 μήνες και τους πέταξαν στο δρόμο χωρίς αποζημίωση και χωρίς να τους δώσουν καν τα δεδουλευμένα. Απ ότι ξέρω έπεσε εκβιασμός. Θα μάθω περισσότερα.

[promitheas14]

Έκαναν κινητοποιήσεις και έκλεισαν δρόμους μετά από απειλές και εκβιασμούς να δεχτούν 30% μείωση αλλά και περικοπές στα δικαιώματά τους..
Κατόρθωσαν να μην περικοπεί ούτε ένα ευρώ όλα αυτά τα χρόνια και πριν λίγες εβδομάδες υπέγραψαν επιχειρησιακή σύμβαση με 1.5% ΑΥΞΗΣΗ

Πολύ καλά. Ἰδοῦ ὁ δρόμος τῆς "ἰσχύος ἐν τῇ ἑνώσει".
Τό διαχρονικό πρόβλημά μου πάντως εἶναι ὅτι τό ΚΚΕ καπελώνει, καπηλεύεται καί οἰκειοποιεῖται τούς ἀγῶνες τῶν πολιτῶν γενικά. Ἀπό τό Πολυτεχνεῖο, μέχρι τά ἐργατικά σωματεῖα.
Εἶναι ΜΑΣΤΙΓΑ καί τροχοπέδη στό ἐργατικό κίνημα. Ἠ λύση εἶναι σωματεῖα ἀνεξάρτητα ἀπό πολιτικούς ἰνστρούχτορες. Ἀλλιῶς δέν μπορεῖ νά ἐπέλθῇ ὁμόνοια στόν ἐργασιακό χῶρο ὅταν προτάσσεται ἡ κομματική ἰδεολογία. Γι' αὐτό καί ὑπάρχουν τόσες λίγες ἐργατικές ἐπιτυχίες: Διότι ἡ κομματική ταμπέλα διχάζει καί διασπᾶ τούς ἐργαζόμενους ἀπό τόν πραγματικό τους στόχο. Γι' αὐτόν τόν λόγο ΚΚΕ, Σύριζες κτλ ἦταν ἀρνητικοί στό λαϊκό φαινόμενο τῶν ἀγανακτισμένων: ΔΙΟΤΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΑΝ ΝΑ ΤΟ ΕΛΕΓΞΟΥΝ.

[doctormarkon]

Διαφωνώ.

Εγώ ούτε μέλος είμαι ούτε φανατισμένη.
Επί πολλά χρόνια δεν ενδιαφερόμουν και πολύ για την πολιτική.
Πέρασα ένα διάστημα που άλλα με απασχολούσαν και μάλιστα ήταν μακρύ διάστημα. Βλέπεις λόγω γάμου παιδιού και ντοκτορά και μακροχρόνιας κλεισούρας δεν είχα καιρό να ασχοληθώ.

Ύστερα ήρθε η κρίση ή μάλλον για ληστεία πρόκειται.

Ήταν κάτι που μου προκάλεσε μεγάλη οργή.

Τότε άρχισα να πηγαίνω σε πορείες με τον άντρα μου.
Είδα ότι στο εργοστάσιο έκαναν αγώνες αντίθετα με εμάς στο δημόσιο που μας πετσόκοβαν και ήμουν η γραφική που μιλούσα.

Συνειδητή επιλογή η στήριξη στο ΚΚΕ.

Τι πιό σεβαστό για έναν εργαζόμενο να παλεύει συλλογικά να διατηρήσει τις αποδοχές και τα δικαιώματά του?

Η εργοδοσία αυθαιρετεί. Σε βάζει να υπογράφεις για δώρο που δεν πήρες για άδεια που δεν πήρες για λεφτά που δεν πήρες. Με απειλές ότι απ έξω περιμένουν πολλοί.

Γιατί να το δεχτούν.

Το αποτέλεσμα όπως βλέπεις είναι νίκη.

Αν μπορούσαν να το πετύχουν χωρίς κόμματα και πάλι θα το παραδεχόμουν και θα έλεγα μπράβο τους.
Το αποτέλεσμα μετράει.
Αυτοί νίκησαν και χαίρομαι όταν βλέπω εργαζόμενους να υπερασπίζονται τα δικαιώματά τους και να νικάνε.

[promitheas14]

Διαφωνώ.
Εγώ ούτε μέλος είμαι ούτε φανατισμένη.
Τι πιό σεβαστό για έναν εργαζόμενο να παλεύει συλλογικά να διατηρήσει τις αποδοχές και τα δικαιώματά του?

Δέν ἀνέφερα ἐσένα προσωπικά ἀλλά τήν στάση τοῦ ΚΚΕ.
Συμφωνῶ περί συλλογικότητας. Αὐτό εἶπα καί γώ, ὅμως παρατήρησε πώς αὐτή δυσκολεύει ἀφάνταστα ὄταν γίνεται ὑπό τήν σκέπη ἑνός πολιτικοῦ κόμματος, πού μάλιστα προσπαθεῖ νά μονοπωλήση τούς λαϊκούς ἀγῶνες. Ἠ κομματοκρατία διέλυσε τήν Ἑλλάδα. Ἀπό τό φοιτητικό κίνημα μέχρι τό ἐργατικό κίνημα. Ἀκόμη καί ἡ λέξη κόμμα παραπέμπει στήν διάσπαση: προέρχεται ἐκ τοῦ "κόπτω", ἤτοι κομματιάζω, τεμαχίζω, (καί σέ καμμία περίπτωση δέν ἑνώνω)!

[doctormarkon]

Εν μέρει συμφωνώ.

Αλλά οι εργαζόμενοι στη softex στην ΕΒΓΑ ή όπου αλλού αγωνίζονται δεν είναι όλοι ΚΚΕ. Κάποιοι φοβούνται να απεργήσουν ή να κάνουν αγώνες.
Ούτε όλοι αυτοί που κέρδισαν όλα αυτά που δικαιούνται πρόκειται να ψηφίσουν ΚΚΕ. Αλλά το αποτέλεσμα μετράει!!!!!!!! Κατάφεραν να μη γίνουν δούλοι και να μη σκύψουν το κεφάλι.

Αυτό που χωρίζει αυτή τη στιγμή δεν είναι τα κόμματα.
Αυτά τα τέσσερα χρόνια της προδοσίας δεν τσακώθηκα με κανέναν επειδή ήταν αντίθετο κόμμα από εμένα. Αλλά έγινα έξω φρενών όταν με έλεγαν κοπρίτισσα και να εύχονται να με απολύσουν για να ευχαριστηθούν.

Με εκνευρίζει όταν κάποιος κουταλομετράει τη ζωή μου τι αγόρασα τι έκανα πριν τη ληστεία και καλά να πάθω να τα χάσω όλα.

Όλος αυτός ο λαϊκισμός, η ανάκριση, η χαιρεκακία η κατινιά και η ρουφιανιά ήταν που με έχει ενοχλήσει. Τα είπαμε και διά ζώσης.

[doctormarkon]

Φυσικά κανέναν από αυτούς που βλέπω στο γυαλί δεν εμπιστεύομαι.
Κανένα σωτήρα. Κανένα ειδικό ή αρχηγό όσο ωραία και αν τα λέει.
Χορτάσαμε απ όλους αυτούς.

Όμως υπάρχουν και οι "άλλοι". Αυτοί που αγωνίζονται και μπαίνουν μπροστά. Τους γνώρισα και τους θαύμασα. Άνθρωποι του μεροκάματου. Δυστυχώς ή ευτυχώς ήταν όλοι ΚΚΕ. Ότι πίστευαν όμως το έκαναν πράξη.

Για μένα το ΠΑΜΕ είναι αυτοί και όχι κάποιοι εκεί πάνω που ποτέ δεν μίλησα μαζί τους και δεν τους γνωρίζω.

Αν ένας εργαζόμενος αδικείται δεν θα ρωτήσουν τι ψήφισαν και αν είναι "δικός" τους. Έχουν κάνει πολλά σε ανθρώπους που θα τους έκοβαν το ρεύμα ή που θα έχαναν το σπίτι τους. Κι όμως οι ίδιοι οι θιγόμενοι όταν πήγαιναν και έκλαιγαν στη ΔΕΗ δεν κατάφερναν τίποτα. Με την κάλυψη του ΠΑΜΕ και με δικηγόρο που δούλευε αφιλοκερδώς κατάφερναν πολλά. Το κόμμα αυτό και το ΠΑΜΕ το βλέπω σαν εργαλείο ενάντια στην αδικία και όχι σαν κόμμα ή ιδεολογία που διχάζει.

[doctormarkon]

Δεν υπάρχει λόγος διαχωρισμών ή διαίρει και βασίλευε. Αλλά το "ταξικό" στοιχείο υπάρχει. Όλοι εμείς εδώ ανεξάρτητα τι ψηφίζουμε και ποιό κόμμα συμπαθούμε έχουμε πάνω κάτω κοινά προβλήματα. Ανήκουμε στην ίδια "τάξη". Όλοι αντιμετωπίζουμε προβλήματα στη δουλειά, προβλήματα με τις "πολιτικές" της κυβέρνησης, κίνδυνο απόλυσης ή ότι άλλο. Έχουμε κοινά συμφέροντα πάνω κάτω.

Στο άλλο τόπικ για το Σώρρα το είπα. Δεν με ενδιαφέρουν τα μπικικίνια του Σώρρα. Έπαψα να επισκέπτομαι πλέον το νήμα εκείνο. Όταν ακούω για δισεκατομμύρια με πιάνει αναγούλα. Κόλαση είναι τα λεφτά των άλλων που απαξιώνουν τη δική μου ζωή.

Αυτό που διχάζει είναι τα λεφτά των "άλλων". Απ όποια οπτική γωνία και αν το δεις. Ναι οι εργαζόμενοι στα εργοστάσια διεκδικούν τα 1400 και πολλοί το πετυχαίνουν.
Δεν μπορώ να καταλάβω πως και γιατί τα 1400 φαίνονται πολλά.

Ή γιατί πρέπει να γίνεται μισητός αυτός που τα παίρνει.

Να σου περιγράψω τη ζωή ενός πολύ φίλου (από το εν λόγω κόμμα) που παίρνει αυτό το ποσόν. 37 χρονών με 3 παιδιά το ένα νεογέννητο η γυναίκα δε δουλεύει και κρατάει το νοικοκυριό. Προσφυγικό στη Δραπετσώνα 50 τετραγωνικά. Ξυλόσομπα και κοιμούνται με 3 ζακέτες δεν βγαίνει για πετρέλαιο. Ταβάνι που στάζει. Τα παιδιά πηγαίνουν στο σχολείο αξιοπρεπώς ντυμένα καθαρά και ταισμένα με τα απαραίτητα βιβλία και τετράδια. Το ίδιο και οι γονείς. Στο σπίτι μπαίνει κατσαρόλα. Διασκέδαση 3 φορές το χρόνο σε κανένα σουβλατζίδικο. Όχημα παλιό σαράβαλο 20ετίας.

Αυτή είναι η ζωή ενός οικογενειάρχη με μισθό "ρετιρέ" Όλα μετρημένα με μολύβι και χαρτί. Οποιαδήποτε περικοπή θα είναι σαν να παίρνουν την μπουκιά από το στόμα ων παιδιών του. Κάθε σχόλιο του τύπου γιατί έκανε παιδιά ή οποιοδήποτε κουμάντο στη ζωή ενός τέτοιου ανθρώπου θα ήταν πρόστυχο.

Οι περισσότεροι εργάτες στη βιομηχανία ζουν κάπως έτσι.
Μένουν σε εργατικές συνοικίες και ο καθένας από αυτούς έχει οικογένεια. Οι γυναίκες δεν δουλεύουν και αν δουλέψουν είναι περιστασιακά ως καθαρίστριες.

Υπερασπίζονται το σπιτικό τους με νύχια και με δόντια.
Με το ΠΑΜΕ το καταφέρνουν πιο αποτελεσματικά. Το αποτέλεσμα μετράει.......

[promitheas14]

Αυτό που χωρίζει αυτή τη στιγμή δεν είναι τα κόμματα.

Αὐτό ἰσχύει ἐν μέρει, διότι τά κόμματα καί οἱ ἰδεολογίες ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ, ὁπότε δέν μποροῦν νά χωρίσουν πλέον τούς ἀνθρώπους. Τά πήραμε χαμπάρι!
Ὅμως πρέπει, πρίν παρασύρουν τήν κοινωνία στόν θάνατο, νά τά ὑπερβοῦμε. Ἤδη τήν ἔχουν κατακερματίσει, τήν ἔχουν μπερδέψει καί τήν ἔχουν ἀπονευρώσει. Ἔχουν νεκρώσει κάθε κοινωνική δράση: Φοιτητικό κίνημα, συνδικαλιστικό κίνημα, ἀπολιτικοποίηση τῶν ἀνθρώπων καί ἰδιαίτερα τῶν νέων.

[doctormarkon]

Δεν πέθαναν οι ιδεολογίες.
Απλώς κάποτε η χειραγώγηση και το "Διαίρει και βασίλευε" γινόταν δια μέσου των κομμάτων και των ιδεολογιών με τον τρόπο που μας είναι γνωστός από την ιστορία.
Κάτι πήγαν να κάνουν και τώρα αλλά δεν "πιάνει".

Σήμερα αυτό που κάνει ζημιά είναι το "απολιτίκ" που όμως είναι βαθιά πολιτικό. Και μάλιστα ξεπερνάει σε αντίδραση και το πιο συντηρητικό κόμμα.

Δυστυχώς το "απολιτίκ" διχάζει. Και διχάζει περισσότερο από τα κόμματα.

Δημόσιος υπάλληλος vs ιδιωτικού υπαλλήλου
άνεργος vs εργαζόμενων
Ελεύθερος επαγγελματίας vs δημοσίων υπαλλήλων vs ιδιωτικών υπαλλήλων και ανέργων.

Και το διαίρει και βασίλευε δεν σταματά εκεί. Επεκτείνεται σε πιό λεπτομερείς επί μέρους κατατμήσεις.

Μέσα στο δημόσιο για παράδειγμα:
Πτυχιούχοι vs ΔΕ και ΥΕ (απόφοιτοι Λυκείου και υποχρεωτικής εκπαίδευσης). ΙΔΑΧ vs Μόνιμων.
Απόφοιτοι ΕΣΔΔ vs υπολοίπων κατηγοριών.
Διδάκτορες μεταπτυχιακοί vs διευθυντών (οι διευθυντές φοβούνται μην τους φάνε τη θέση.

Τώρα με τις "αξιολογήσεις - κατατάξεις" μπαίνουν και άλλες κατηγορίες:
Κοπρίτες (με υπογραφή διευθυντή) Μέτριοι Άριστοι με αυθαίρετα κριτήρια.
Οι δεύτεροι θα ζητούν να απολυθούν οι πρώτοι να καθαρίσει ο τόπος Ήδη άρχισαν τα όργανα της ρουφιανιάς και της μαύρης κουκούλας. Όσοι φορούν τη "μαύρη κουκούλα" και ρουφιανεύουν μέμφονται τους συνδικαλιστές που πρόκειται να στηρίξουν τους χαρακτηριζόμενους ως "κοπρίτες".

Οι "κοπρίτες" ως γνωστόν θα είναι υποχρεωτικά το 15% των υπηρετούντων λόγω ποσόστωσης του "γουρλομάτη". Έτσι σε υποστελεχωμένες υπηρεσίες που καταβάλλουν μεγάλες προσπάθειες και έχουν τη δουλειά της αρκούδας υποχρεωτικά το 15% θα στιγματιστεί.

Ο "γουρλομάτης" έφτιαξε τη σκακιέρα και το πλαίσιο για νέους διαχωρισμούς και φαγωμάρες. Φυσικά θα αξιολογηθεί το "βύσμα" του καθενός αλλά και η "τέχνη της ρουφιανιάς" Εγώ δουλεύω π.χ και ο συνάδελφος πήγε 3 φορές στον καμπινέ και έκατσε μισή ώρα, ή μπήκε στο ίντερνετ και μπλα μπλα μπλα.

Ο πολιτικοποιημένος και ιδιαίτερα στο εν λόγω κόμμα θα προσπαθήσει να "ρίξει" τη σκακιέρα του "γουρλομάτη" και να ανατρέψει το μέτρο. Ο "απολιτίκ" θα υπονομεύει το συνάδελφο για να σώσει τον εαυτό του. Αν απολυθούν κάποιοι και δεν είναι μέσα σε αυτούς θα στέκει στη γωνία και θα τρίβει τα χέρια του από χαρά. Θα τους διαπομπεύει ότι ήταν όντως τεμπέληδες και εκείνος μόνο δούλευε. Θα κάνει τα πάντα να τους στιγματίσει δεξιά και αριστερά.

Όταν λέμε απολιτίκ σήμερα δεν εννοούμε αυτόν που βλέπει τα κόμματα με κάποιο σκεπτικισμό επηρεασμένος από το παρελθόν. Αλλά αυτόν που γίνεται πρόσκοπος της υφιστάμενης εξουσίας και συναινεί σε κάθε μέτρο ακόμα και αν τον βλάπτει.

[ArELa]

Όταν λέμε απολιτίκ σήμερα δεν εννοούμε αυτόν που βλέπει τα κόμματα με κάποιο σκεπτικισμό επηρεασμένος από το παρελθόν. Αλλά αυτόν που γίνεται πρόσκοπος της υφιστάμενης εξουσίας και συναινεί σε κάθε μέτρο ακόμα και αν τον βλάπτει.

Το στερητικό α- στην πολιτική δεν είναι πρακτικά υπαρκτό, αφού ζώντας σ'αυτόν τον πλανήτη όπου υπάρχει πολιτικο σύστημα που καθορίζει τις ζωές όλων, δεν υπάρχει τρόπος να μην είσαι πολιτικό ον.

Ουδέποτε θεώρησα εαυτόν απολιτικ.

Αν θα με περιέγραφα σ'αυτό το επίπεδο, θα μ'έλεγα Α-παραταξίκ, Α-κομματίκ, και φιλοσοφούσα ΑντιΙδεολόγα.
Το "απολιτίκ" με την έννοια που το αντιλαμβάνομαι εγώ, επιτρέπει σε επαγγελματίες πολιτικούς που αδιαφορούν για τους ανθρώπους, να αλωνίζουν και να καθορίζουν τη ζωή μου όπως γουστάρουν, να εγκλωβίζουν το μυαλό μου σε συγκεκριμένα πλαίσια, και να μην ισχύει γι'αυτούς το "λογοδοτείν"
Και με αυτή την έννοια, θα πρέπει να ντρέπεται όποιος δηλώνει/νιώθει/είναι απολιτικ.

[doctormarkon]

Έτσι είναι Το απολιτίκ που σερβίρουν σαν μόδα κάθε άλλο παρά απολιτίκ είναι. Είναι άμορφο και έρπεται, αλλοιώνει συνειδήσεις.

Ένα άλλο στοιχείο που χαρακτηρίζει την κοινωνία στα πλαίσια του απολιτίκ life style είναι η "πτώση του πήχη των απαιτήσεων" Πρόκειται για ένα μέσο χειραγώγησης που δουλεύει "πολύ καλά" σε "απολιτίκ" περιβάλλον αλλά μοιραία δημιουργεί διαχωρισμούς.
Η σαδομαζοχιστική λογική και η παρέμβαση στη ζωή των άλλων στο επίπεδο αυτό του τύπου
"Σιγά......!!!!! Τα μακαρόνια στο LIDL έχουν 30 λεπτά και ένα καρβέλι 60 λεπτά. Βράσε μακαρόνια βούτα και παπάρα σε λάδι να χορτάσεις".

Ή "Κοίτα το παπούτσι μου. Έχει τρύπα. Βγαίνει το δάχτυλο έξω!!!!! Αλλά δεν μιλάω!!!!! Εσύ που έχεις καινούργιο παπούτσι μη μιλάς"

Το περασμένο καλοκαίρι άκουγα κάτι γέρους στην παραλία να λένε ότι όταν ήταν παιδιά είχαν ένα κοινόχρηστο ζευγάρι παπούτσια και περίμεναν τον αδερφό να γυρίσει από την εκκλησία για να του πάρουν τα παπούτσια.
Ότι σήμερα έχουμε ο καθένας 5 ζευγάρια και τιμωρούμαστε γι αυτό γιατί γίναμε "σπάταλοι".

Ακούμε συχνά απλοϊκές "ρηχές" σκέψεις που κινούνται στα πλαίσια του δήθεν "απολιτίκ" που μας έχουν επιβάλλει.

Και μην κρίνεις από την δική μας "παρέα" που εξετάζουμε πολύπλοκα κάποια θέματα και είμαστε πονηρεμένοι ανεξάρτητα από το "κόμμα" που ψηφίζουμε. Είμαστε έξω από αυτό το πλαίσιο χειραγώγησης. Αλλά αυτοί που βλέπουν τελεβίζιο αναπαράγουν απόψεις εξωφρενικά παράλογες.

Αν είχαμε κόμμα ιδεογραφιτών στους χώρους δουλειάς τα αφεντικά θα είχαν φύγει από το παράθυρο
Θα τους είχαμε τρελάνει όλους.
Και καλά θα τους κάναμε.

Το εν λόγω κόμμα έχει σταθερές απόψεις πάνω σε θέμα που αφορά την καθημερινή ζωή μιας "λαϊκής οικογένειας" Ο πήχης είναι σταθερός και αμετακίνητος.

Η αξιοπρέπεια δεν είναι ακορντεόν να αυξομειώνεται κατά τα γούστα και τις εκάστοτε πολιτικές.

Το εν λόγω κόμμα δεν διαχωρίζει ανάμεσα σε "δικούς" και "μη δικούς" αλλά πείθει τους εργαζόμενους ότι αξίζουν μία αξιοπρεπή ζωή όπου θα είναι "κύριοι" του εαυτού τους και του σπιτιού τους. Καλεί να σηκώσουν κεφάλι και να διεκδικήσουν την ζωή τους. Να μην κατεβάζουν ούτε χιλιοστό τον πήχη των δικαιωμάτων τους και των απαιτήσεών τους.

[ArELa]

Αν είχαμε κόμμα ιδεογραφιτών στους χώρους δουλειάς τα αφεντικά θα είχαν φύγει από το παράθυρο
Θα τους είχαμε τρελάνει όλους.

κοίτα, μη μου βάζεις ιδέες... εντάξει;

[doctormarkon]

Θα τους κοιτάζαμε στα μάτια να δούμε αν είναι ερπετά και αν έχουν κάθετες κόρες.

Ο Προμηθέας εκφράζει ένα σκεπτικισμό απέναντι στο συγκεκριμένο κόμμα αλλά δεν θίγει την ουσία του θέματος ότι οι εργαζόμενοι σε κάποιο εργοστάσιο ΝΙΚΗΣΑΝ.

Γιατί η ουσία είναι ότι ΝΙΚΗΣΑΝ. Εκεί κανένας από εμάς δεν διαφωνεί.

Κάθε νίκη τη χαιρόμαστε όπου πραγματοποιείται. Γιατί κάθε νίκη εκεί είναι και δική μας νίκη.

Μακάρι να σου μπουν ιδέες. Και να τρελάνουμε κόσμο

Κάθε νίκη δίνει θάρρος να προχωρήσουμε και να μη λέμε μοιρολατρικά "Δεν γίνεται τίποτα ή όλα είναι μάταια".

Παρ όλο που στηρίζω και ψηφίζω το συγκεκριμένο κόμμα και διαδηλώνω με το ΠΑΜΕ δεν με ενοχλεί ο σκεπτικισμός απέναντι στο κόμμα.

Με ενοχλεί όταν κάποιος λέει ότι κακώς διεκδίκησαν και κακώς νίκησαν.
Στα πλαίσια του life style απολιτίκ οι εργαζόμενοι που διεκδικούν κλείνουν τα εργοστάσια. Είναι "εχθροί της ανάπτυξης" κλπ κλπ ή ότι είναι κακομαθημένοι και ζητάνε πολλά.

[doctormarkon]

Η μομφή ενάντια στο ΚΚΕ σήμερα που τη θεωρώ εν μέρει δικαιολογημένη είναι η επικέντρωση σε ένα υλικό-υλιστικό επίπεδο και ο εγκλωβισμός σε υλιστικά πλαίσια.

Από την άλλη όμως διαβάζουμε πολλά άρθρα για τον εσωτερικό κόσμο για αφύπνιση και συνειδητότητα που όμως αφήνουν τον υλικό κόσμο εντελώς απέξω. ΚΑΙ αυτό είναι ΛΑΘΟΣ. Κυρίως όλα αυτά τα δημοσιεύματα που μιλάνε για αγάπη και ευγνωμοσύνη και αφήνουν κάθε διεκδίκηση απ έξω.

Το ιδανικό πεδίο εκεί που οι δύο κόσμοι τέμνονται ή μπαίνουν ο ένας μέσα στον άλλο.

Δεν μπορούμε να πούμε: Ας μας πάρουν το σπίτι εμείς θα είμαστε ψυχικά γαλήνιοι και όταν έρθουν τα κοράκια θα τους κεράσουμε γλυκάκι.

Ή να είμαστε άστεγοι και να κάνουμε διαλογισμό για τη σωτηρία της "ψυχής" μας και να κινούμαστε σε "υψηλές δονήσεις".

Και επειδή όλα συνδέονται και όλα είναι ΕΝΑ η παραίτηση η δική μας από τα δικαιώματά μας και το εθελοντικό κατέβασμα του πήχη των απαιτήσεων μας έχει αντίκτυπο σε πολλούς άλλους ανθρώπους και πρώτα απ όλα στα παιδιά μας.

Και τώρα θα πω κάτι που πάει πέρα από την ιδεολογία μου.
Είναι αυτό που "βλέπω" να έρχεται.

Αυτό που συνέβη στη Βραζιλία και άνοιξα τόπικ με τον ευρύτερο τίτλο "εκσυγχρονισμένη φτώχεια"

Ποτέ να μη συγκρίνει κάποιος τη "λιτότητα" της δεκαετίας του 50 με τη σημερινή. Είναι απλοϊκό να πει: Πως ζούσαμε τότε με τρύπια παπούτσια έτσι θα ζήσουμε και τώρα. Όχι τώρα με τρύπια παπούτσια ΔΕΝ ΘΑ ΖΗΣΕΙΣ.

Στη Βραζιλία ζούσαν στις φαβέλες. Σε μια παράγκα είχαν στήσει το νοικοκυριό τους. Έλα ντε που ήρθε μια μέρα η μπουλντόζα να ισοπεδώσει τα σπιτικά γιατί χαλούσε την αισθητική των υψηλών καλεσμένων για το Μουντιάλ?

Ρίχνουμε τον πήχη των απαιτήσεών μας και συμβιβαζόμαστε.
Αλλά από την άλλη ο πήχης των προδιαγραφών ανεβαίνει από μέρους της εξουσίας.

Δημιουργείται ένα πεδίο όπου όσοι βρεθούν εκεί αντιμετωπίζονται σαν παρείσακτοι. Όσο και να θέλουν να ζουν ειρηνικά εκτιμώντας αυτό που έχουν και γεμάτοι ευγνωμοσύνη για το Θεό και το Σύμπαν θα έρθει η μπουλντόζα και ο μπάτσος με την καραμπίνα και θα πυροβολεί τα παιδιά τους.

Αυτό θα έρθει και εδώ. Ήδη μπαίνουν προδιαγραφές στα σπίτια ήδη μιλάνε για αισθητική στην πόλη. Ήδη θέλουν να μας κάνουν λάτρεις του "καθαρού" και του "ωραίου" αλλά ταυτόχρονα και με τη σταδιακή φτωχοποίηση βγαίνουμε έξω από τις προδιαγραφές τους παρ όλο που τις αποδεχτήκαμε.

[Divine Sinner]

Βικυ υπαρχει τρόπος να μην ειναι κανεις πολιτικό όν. αρκει να μπορει να κανει συχνες επισκεψεις στα σκυλάδικα και να βλέπει μεσημεριαναδικα κλπ