πότε απεργήσατε για τα φακελάκια;

[Divine Sinner]

ΦΩΤΗΣ ΓΕΩΡΓΕΛΕΣ

Ο Φώτης Γεωργελές είναι δημοσιογράφος. Σπούδασε Νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, Κοινωνιολογία και Πολιτική Οικονομία στο Παρίσι


Την προηγούμενη Πέμπτη, ένας αναγνώστης σχολίαζε: «Να τα ξεπουλήσουμε όλα λοιπόν, και την ΕΡΤ στους Παγκοσμιοποιητές και τη ΔΕΗ να έρθουν ανεμογεννήτριες να δολοφονούν τα πουλάκια, να κλείσουμε τα στρατόπεδα, να διαλύσουμε και το στρατό, να μην πληρώνουμε και τους παπάδες και τότε τι θα μείνει από την πατρίδα μας;»

Αυτή την «πατρίδα μας» είναι όλοι πρόθυμοι να την υπερασπιστούν. Ο αρχηγός της αντιπολίτευσης εκφωνεί λόγο μπροστά σ’ ένα πανό που γράφει «Πουλάνε το νερό, πουλάνε τη ΔΕΗ, σε λίγο θα πουλήσουνε και την Κομοτηνή». Την ίδια Πέμπτη, 3 βουλευτές του Σύριζα που ήταν βουλευτές του Πασόκ αλλά κατέβηκαν τώρα στο γήπεδο με τη φανέλα του Σύριζα, και ένας βουλευτής του Πασόκ που κατά λάθος είναι ακόμα Πασόκ και δεν έχει πάει στον Σύριζα, καταγγέλλουν την κυβέρνηση γιατί κλείνει τους 23 οργανισμούς που κλείνουν από το 2010 κι ακόμα ανοιχτοί είναι. «Αν καταργηθεί ο Οργανισμός Αποξήρανσης της Κοπαΐδας θα ξυπνήσουμε ένα πρωί και δεν θα υπάρχει Κοπαΐδα. Η Διεθνής Ακαδημία Ελευθερίας Μεσολογγίου είναι ένας φορέας που ομόφωνα αποφάσισε η Βουλή, γιατί η Ελλάδα αξίζει να στέλνει το μήνυμα ότι το Μεσολόγγι εκφράζει ένα λαό που μάτωσε για την ελευθερία. Πώς καταργείτε το Κέντρο Μελετών Θεόδωρος Κολοκοτρώνης; Μας απελευθέρωσε, θα τον ξεχάσουμε κιόλας; Θα ξεχάσουμε την ιστορία μας;» Αναρωτιέμαι, απαντάει ο Κυριάκος Μητσοτάκης, πρέπει να δημιουργείται ένας δημόσιος οργανισμός για κάθε ήρωα της Επανάστασης του 1821; Να φτιάξουμε τότε ένα νομικό πρόσωπο και για τον Καραϊσκάκη, τον Ανδρούτσο.

Την ίδια μέρα, ένας βουλευτής του Πασόκ στη Βουλή καταγγέλλει τους υπεύθυνους της κρίσης, το ανεξέλεγκτο χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο, τον καπιταλισμό-καζίνο, τα παιχνίδια με τα τοξικά ομόλογα. Να κατηγορεί κάποιος στην Ελλάδα τις αγορές για τη χρεοκοπία είναι σαν να κατηγορούσε για την κρίση του 2008 στην Αμερική ο κύριος Lehman Brothers τις υπηρεσίες του Δημοσίου που είναι σπάταλες. Δεν χρεοκοπήσαμε από υπερβολική απορρύθμιση των αγορών. Αλλά από υπερβολικό δανεισμό του Δημοσίου. Οι εκπρόσωποι του κρατισμού και του χρεοκοπημένου πελατειακού συστήματος μοιάζουν με τους τελευταίους ηγέτες του «υπαρκτού σοσιαλισμού», τους διάφορους Τσαουσέσκου. Την ώρα που οι λαοί τους στέναζαν από την έλλειψη βασικών αγαθών, αυτοί κατηγορούσαν τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό και το διεθνή καπιταλισμό.

Έτσι επιστρέφουμε στη βασική ερώτηση: Τι είναι δεξιό και τι αριστερό στην Ελλάδα σήμερα; Ακόμα καλύτερα, τι είναι συντηρητικό και τι προοδευτικό; Η Ευρώπη έχει πρόβλημα. Γερνάει. Δηλαδή χάνει σε παραγωγικότητα, χάνει σε ανταγωνιστικότητα. Όπως κάθε γερασμένος οργανισμός, έχει βαρύνει, γραφειοκρατικοποιείται, προσπαθεί να διατηρήσει τον πλούτο όχι να τον δημιουργήσει, σκέφτεται την ασφάλεια και φοβάται το ρίσκο. Το ρίσκο όμως είναι προοδευτικό, αυτό επιτρέπει την κοινωνική κινητικότητα. Όχι η διατήρηση των προνομίων, των προσόδων, των κεκτημένων μιας άλλης εποχής όταν κυριαρχούσε στον κόσμο. Η Ευρώπη και η Ελλάδα ακόμα περισσότερο, γιατί δεν έχει κάνει ούτε καν τις μεταρρυθμίσεις που οι άλλες ευρωπαϊκές χώρες έκαναν εδώ και 30 χρόνια, έχει πρόβλημα. Και ένα δύσκολο στοίχημα αν δεν θέλει απλώς να φτωχύνει και να περάσει στο περιθώριο της ιστορίας. Να μειώσει το κόστος της γραφειοκρατίας, να ελαφρύνει τις δομές, να ανανεώσει τα αρτηριοσκληρωτικά συστήματά της, αλλά να μπορέσει συγχρόνως να διατηρήσει το ευρωπαϊκό κεκτημένο για το οποίο τη ζηλεύουν όλοι. Δηλαδή το κοινωνικό κράτος, τα εργασιακά δικαιώματα, τις ελευθερίες. Να υπερασπίσει δηλαδή τη δουλειά και την κοινωνική πρόνοια, αλλά όχι τη γραφειοκρατία και τα προνόμια.

Εδώ είναι το πρόβλημα. Γιατί οι ισχυροί μέσα στην κοινωνία δεν θέλουν να χάσουν τα προνόμιά τους. Η κρατική γραφειοκρατία και η κομματοκρατία προσπαθούν να διατηρήσουν το χρεοκοπημένο καθεστώς μεταφέροντας τα βάρη στους ασθενέστερους. Κόβουν τις δημόσιες επενδύσεις οι οποίες βελτιώνουν το βιοτικό επίπεδο και δημιουργούν θέσεις εργασίας. Μειώνουν τις κοινωνικές δαπάνες, δηλαδή κάνουν την ζωή για τους ασθενέστερους εφιαλτική. Η προπαγάνδα ότι η φτώχεια είναι αναπόφευκτο αποτέλεσμα των μνημονίων είναι το άλλοθι για να κρύψουν την αλήθεια. Η κατανομή των δημόσιων δαπανών και η κατάρρευση των δημόσιων υπηρεσιών είναι η αιτία που η χώρα μας υφίσταται οξύτερα τα αποτελέσματα της ύφεσης. Αν έκλειναν οι εκατοντάδες άχρηστοι φορείς, αν οι υπηρεσίες του κράτους έκαναν τη δουλειά τους, αν το κράτος δηλαδή παρείχε τις υπηρεσίες που όφειλε, το κέρδος για τους πολίτες θα ήταν απτό. Δεν θα πλήρωναν 5,2 δις το χρόνο για φροντιστήρια, ας πούμε. Δεν θα πλήρωναν, ανά νοικοκυριό, τη μεγαλύτερη ιδιωτική δαπάνη για την υγεία στην Ευρώπη. Αλλά δεν λένε γι’ αυτά τα προβλήματα, που υπήρχαν και πριν την κρίση. Λένε για τον ΟΠΑΠ. Δεν λένε για τους άνεργους που παίρνουν επίδομα ανεργίας ο ένας στους εννιά. Λένε για τα Αμυντικά Συστήματα και την Ακαδημία Ελευθερίας. Δεν λένε για τους ασφαλισμένους του ΤΕΒΕ που έμειναν εκατοντάδες χιλιάδες ανασφάλιστοι, λένε για τις συντάξεις άγαμων θυγατέρων.

Δεν έκαναν ποτέ απεργία για τα φακελάκια, γιατί παίρνεις ραντεβού σε 4 μήνες στα νοσοκομεία, γιατί μια εγχείρηση κοστίζει 10 φορές παραπάνω από τη Γερμανία, γιατί πληρώνουμε για φάρμακα λες και είμαστε χώρα 80 εκατομμυρίων. Δεν έκαναν ποτέ μια απεργία γιατί τα σχολεία έγιναν πάρεργο και η εκπαίδευση έκανε απαραίτητα τα φροντιστήρια. Δεν έκαναν ποτέ μια διαδήλωση γιατί η γραφειοκρατία κοστίζει το 8% του ΑΕΠ, 15 δις, το διπλάσιο και τριπλάσιο από τις άλλες χώρες. Κάνουν μόνο για να έχει μια χρεοκοπημένη χώρα δεκάδες κανάλια και ραδιόφωνα χρηματοδοτούμενα από το δημόσιο χρήμα. Για να έχουν τα κόμματα ως περιουσία τις επιχειρήσεις που πληρώνει ο λαός με τους φόρους του. Κάνουν αγώνες για να διατηρήσουν τους άχρηστους φορείς, στα ΔΣ να βολεύεται η κομματική ελίτ και οι πελατειακοί στρατοί στις πολυτελείς θέσεις. Ζητάνε νέες προσλήψεις στο Δημόσιο και νέες πρόωρες συνταξιοδοτήσεις. Κάθε μέρα οι εφημερίδες βγαίνουν με τίτλο «σύνταξη στα 50».

Κάνουν δηλαδή αγώνες για να διατηρήσουν τα προνόμιά τους. Γιατί προνόμια είναι, αφού δεν τα έχουμε όλοι. Μπορούμε να τα έχουμε όλοι; Εδώ με τους μισούς και χρεοκοπήσαμε. Αυτή είναι η ιστορία των 5 χρόνων κρίσης. Η διάκριση μνημόνιο-αντιμνημόνιο εφευρέθηκε για να κρύψει το δίλημμα αλλαγή ή στασιμότητα. Η μεγαλύτερη νίκη του συστήματος εξουσίας ήταν ότι έφτιαξε μια δήθεν αντιπολίτευση που δεν ήθελε την ανατροπή, αλλά την παλινόρθωσή του. Που δεν αντιμετώπιζε τη χρεοκοπία, αλλά τη δανειακή σύμβαση που μας γλίτωσε από την ολοκληρωτική χρεοκοπία και δεν μας άφησε να γίνουμε Αργεντινή.

Όλα αυτά τα χρόνια η προσπάθεια που έγινε ήταν να διασωθεί το πελατειακό κράτος, να διασωθεί η κρατική γραφειοκρατία, να διασωθούν οι κρατικές-κομματικές εταιρείες και οι προμηθευτές τους, να διασωθούν τα προνόμια και οι πρόσοδοι που οι διάφορες συντεχνιακές ομάδες είχαν πετύχει μέσα στο κουβάρι των πελατειακών σχέσεων. Εις βάρος της πλειοψηφίας.

Αυτό άλλωστε είναι το πραγματικό πρόβλημα της Κεντροαριστεράς. Δέσμια του πελατειακού κράτους, δεν μπορεί να πει τις οδυνηρές αλλά χρήσιμες αλήθειες. Την υπεράσπιση του χρεοκοπημένου συστήματος την κάνει επιθετικότερα η συντηρητική Αριστερά. Δεν τολμάει να πει ότι τη δεκαετία του ’90, όταν η Γερμανία ήταν ο ασθενής της Ευρώπης, ήταν ο Σρέντερ με τις μεταρρυθμίσεις που έβαλε τα θεμέλια για τη σημερινή γερμανική ευημερία. Ότι ο Ολάντ πριν λίγους μήνες εξήγγειλε στροφή στην ανάπτυξη με μείωση των κρατικών εξόδων. Ότι ο Ματέο Ρέντσι ανακοίνωσε λιτότητα για την κρατική γραφειοκρατία και όχι για τους πολίτες. Αλλά ο Ρέντσι είχε το θάρρος να πει την περιεκτική και αποκαλυπτική φράση: «Η πολιτική συνήθιζε να διευρύνει το πεδίο δράσης της και οι πολίτες αναγκάζονται να πληρώνουν». Επειδή δεν μπορούν να το πουν αυτό, λένε όλοι μαζί «όχι στη λιτότητα». Εννοούν τη δική τους λιτότητα. Γιατί η δική μας είναι δεδομένη, κάποιος πρέπει να πληρώνει. Αυτό, οι βολεμένοι «ριζοσπάστες» της κρατικής επιχορήγησης, αποφεύγουν να το αναφέρουν. Η προοδευτική παράταξη θα δημιουργηθεί, όταν πει όλα τα πράγματα με το όνομά τους.

http://www.athensvoice.gr/the-paper/art ... /edito-474

[doctormarkon]

Μπούρδες λέει.

Για τα φακελάκια για τα φροντιστήρια και τα άλλα στραβά φταίμε κι εμείς.

Ίσως είναι το μόνο πράγμα για το οποίο φταίμε.

Κανένας "Σωτήρας" δεν θα μας σώσει από τα φακελάκια και τα φροντιστήρια.

Ούτε τα ποτάμια ούτε οι ελιές ούτε ο ψύριζα μύριζα.

Αλλά ούτε και το ΚΚΕ. Είναι το μόνο που λέει ότι ΔΕΝ ΘΑ ΣΕ ΣΩΣΕΙ αν δεν κουνήσεις το δαχτυλάκι σου και αν δεν αλλάξεις νοοτροπία.
Σωστά λέει.

Ότι κι αν πιστεύεις ότι και αν ψηφίζεις δεν είσαι ένα άβουλο ον που επιλέγει τον όποιο Σωτήρα κάθε 4 χρόνια και μετά ο Σωτήρας γίνεται δήμιος και φτου κι απ την αρχή.

Είτε επιλέξεις συμβατικές μεθόδους ιατρικής είτε εναλλακτικές μπορείς να πορεύεσαι και χωρίς φακελάκι.
Δεν είναι όλοι οι γιατροί λαμόγια.
Και αν καταλάβατε καλά κάθε φορά που ρίχνω μομφές στη συμβατική ιατρική δεν βάζω μέσα τους γιατρούς αλλά τα κέρδη των φαρμακοβιομηχανιών και αποφάσεις που παίρνονται σε επίπεδα που κανείς δεν μπορεί να ελέγξει με σκοπό το κέρδος.

Είχα κι εγώ τελευταία δοσοληψίες με νοσοκομεία.
Η μητέρα μου νοσηλευόταν στην καρδιολογική στο γενικό κρατικό Νίκαιας.
Μικροί γιατροί και επιμελητές ήταν στην τσίτα κάθε φορά που συνέβαινε κάτι σε κάποιον ασθενή.
Καρδιολόγοι σημαίνει δράση άμεση και ακαριαία και το κάθε δευτερόλεπτο μπορεί να είναι μοιραίο.

Όλα αυτά για 1300 ευρώ και κάτω από τον κίνδυνο της απόλυσης.

Ότι κι αν είναι τα δημόσια νοσοκομεία οι μόνοι που δεν φταίνε είναι οι γιατροί και οι νοσοκόμες.

Έκανα και μία γκάφα. Αντί να ανάψω το φως πάτησα το διακόπτη που καλεί τους γιατρούς. Σε κλάσματα δευτερολέπτου ήρθε γιατρός στο θάλαμο.


Φταίει η νοοτροπία μας που πιστεύουμε ότι αν δεν λαδώσεις θα πεθάνεις.
Όχι δεν είναι έτσι.
Κάποιοι λένε ότι αν δεν λαδώσεις δεν θα σε προσέξουν. Μέγα λάθος και μύθος.

Πιστεύουμε ότι τα ιδιωτικά νοσοκομεία παρέχουν καλύτερες υπηρεσίες.
Μαλακία στο τετράγωνο.
Ο γιατρός του δημοσίου νοσοκομείου αντιμετωπίζει έκτακτα περιστατικά συνεχώς και αποκτά εμπειρία που δεν την έχει ο γιατρός του ιδιωτικού νοσοκομείου.

Υπάρχει η νοοτροπία ότι αν τα σκάσεις θα γίνει η δουλειά σου ενώ αν δεν τα σκάσεις θα μείνεις στην άκρη και θα περιμένεις.
Λάθος.
Όποιος έχει αυτή τη νοοτροπία γίνεται θύμα του κάθε απατεώνα άλλοτε μέσα αλλά κατά κανόνα έξω από το μηχανισμό.
Έξω από δημόσιες υπηρεσίες υπάρχουν διεκπεραιωτές επιτήδιοι που αποσπούν χρήματα από τους πελάτες δήθεν ότι θα λαδώσουν τον υπάλληλο.

Όσοι πήγαν απευθείας στον υπάλληλο που χειριζόταν την υπόθεσή του έγινε η δουλειά του γρηγορότερα και χωρίς σεντς τσακιστό.

Η λύση είναι απλή να μην τα σκάνε και να πάψουν να αναθεματίζουν και να καταριούνται.

[doctormarkon]

Για τα φροντιστήρια.

Θέμα που με καίει άμεσα.
Λέω όχι.

Και πάλι πρόκειται για κάτι που στοχεύει στην αδυναμία και στην ανημποριά σε συνδυασμό με τύψεις και ενοχές που σου δημιουργεί και σε συνδυασμό με τους ανταγωνισμούς.

Είχα γράψει σε ένα άλλο νήμα για τους χαμηλούς βαθμούς στο σχολείο που έχει ο γιός μου.

Παραλίγο να πάθω όπως στο γνωστό ανέκδοτο "Αι στο διάολο εσύ και ο γρύλος σου"

Πήγα και βρήκα πολλές καθηγήτριες.
Τους έφερα την κουβέντα γύρω από φροντιστήρια.

Όλες είπαν κατηγορηματικά ΟΧΙ στα φροντιστήρια.

"Ας προσέχει ότι λέμε στην τάξη που είναι στην κοσμάρα του και έχει δυνατότητα να περάσει ακόμα και στο Πολυτεχνείο χωρίς φροντιστήριο. Δεν έχει ελλείψεις αλλά τεμπελιά και ανία. Συμβαίνει σε εφήβους που είναι κολλημένοι με υπολογιστές. Βαριούνται. Αν πάει φροντιστήριο θα βαρεθεί περισσότερο"

Το φροντιστήριο και η αναγκαιότητα του δήθεν στοχεύει στο συναίσθημα του γονέα ότι πρέπει και καλά να κάνει ότι καλύτερο για το παιδί του και κάνει ότι καλύτερο με το να πληρώνει και να τα σκάει και μετά να καταριέται τους καθηγητές που τάχα δεν κάνουν καλά τη δουλειά τους και να εύχεται την απόλυσή τους.

Το φροντιστήριο μπορεί να είναι καλό σε κάποιες περιπτώσεις για ενισχυτική διδασκαλία όταν ένα παιδί έχει κενά ή έχει μείνει πίσω.
Η όταν οι γονείς δεν είναι σε θέση να βοηθήσουν και δεν είχαν την ευκαιρία να προχωρήσουν πέρα από το γυμνάσιο.

Το εκπαιδευτικό σύστημα πάσχει και βασίζεται στην παπαγαλία και σήμερα στις τεχνικές πολλαπλών επιλογών που δεν μπορούν όλοι ν αποδώσουν σε αυτές.
Στην πληροφορική σε ένα απλό τεστ πολλαπλών επιλογών πήρε 8 και μετά σε ένα άλλο πολύ δύσκολο και χωρίς κουτάκια πολλαπλών επιλογών πήρε 18.

Όταν λέμε για συμβατική ιατρική συστημα υγείας και εκπαιδευτικό σύστημα δεν ρίχνουμε το ανάθεμα στους καθηγητές ή στους γιατρούς.

Να γίνουν όλα ιδιωτικά? Τότε πετιούνται πολλοί στην απ έξω.

Το ανάθεμα σε γιατρούς καθηγητές και άλλους υπαλλήλους σαν τους μόνους υπεύθυνους για ότι γίνεται είναι εκ του πονηρού.
Πρόκειται για mind control χειρίστης μορφής.

Γιατί δημιουργείται η πεποίθηση ότι πρέπει να τα σκάσεις.
Αν δεν τα σκάσεις θα είσαι στην απ έξω.
Αν μπορείς να τα σκάσεις και δεν το κάνεις δεν αγαπάς το παιδί σου ή το γονιό σου που είναι στο νοσοκομείο και χαροπαλεύει.
Τους δείχνεις την αγάπη σου με το να τα σκάς. Και κάποιοι εκμεταλλεύονται αυτή την αγάπη.
Μετά λες οι καθηγητές άχρηστοι οι γιατροί άχρηστοι ας γίνουν όλα ιδιωτικά να τα σκάμε υποχρεωτικά αφού έτσι κι αλλιώς τα σκάμε.

Κι όμως έχεις επιλογή να ΜΗΝ ΤΑ ΣΚΑΣΕΙΣ.
Κανείς δεν σε υποχρέωσε να τα σκάσεις.

[doctormarkon]

Εδώ θα παρουσιάσω ένα μεγάλο διαμάντι.

Την ξέρω από κοντά πολύ καλά. Είναι ΘΕΑ



Είναι βρεφονηπιοκόμος σε παιδικό σταθμό και έχει αγωνιστεί για καλύτερες συνθήκες για τα παιδιά.
Καλύτερη ποιότητα φαγητού περισσότερα χρήματα για την ασφάλεια των κτιρίων που στεγάζονται οι σταθμοί, θέρμανση κλπ.

Πριν λίγους μήνες έδιωχναν τις μαγείρισσες από τους δημοτικούς παιδικούς σταθμούς.
Οι γονείς παρ όλο που πληρώνουν 150 ή 200 ευρώ το μήνα θα είναι υποχρεωμένοι να δίνουν φαγητό στο τάπερ και να το ζεσταίνει κάποια κυρία νηπιαγωγός ή καθαρίστρια σε φούρνο μικροκυμάτων.
Και πάλι θα πουν για τις τεμπέλες μάνες που δεν μαγειρεύουν στα παιδάκια τους και γιατί να πληρώνει το κράτος μαγείρισες.
Φαγητό στο τάπερ + φούρνος μικροκυμάτων=

Η Τασία μιλάει για όλα όσα αναφέρονται στο θέμα του τόπικ.

Αγωνίζεται καθημερινά σε κάθε της βήμα εδώ και χρόνια. Όχι μόνο για το προσωπικό όφελος αλλά και σε ότι αφορά τα παιδιά στους σταθμούς που είναι το αντικείμενο της δουλειάς της για τα παιδιά και τις οικογένειες γενικότερα και για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν.

Τη θαυμάζω γιατί σαν αγωνιζόμενη γυναίκα διατηρεί πάντα μια νηφαλιότητα σημάδι πως ξέρει που βαδίζει και σε τι κοινωνία ζει. Δεν καταριέται δεν ρίχνει αναθέματα δεν θυμώνει. Δεν παρασύρεται από το συναίσθημα, την αγανάκτηση τον προσωπικό θυμό για κάτι.

[Divine Sinner]

Μαρία νομίζω πως κάνεις λάθος.
Ναι το δημόσιο νοσοκομείο εχει πολυ καλούς ιατρούς αλλα έχει και μαλάκες. γιατί τους έχει; γιατί δεν μπορεί κανεις να τους ξεφορτωθεί. ειναι θεοι εκει μεσα.
Εχει και ιατρούς ήρωες.
Εμενα ο πατέρας μου ηταν καρκινοπαθης. έπεσε σε δυο νοσοκομεια που όντως δεν ζητανε φακελάκι και σε ενα τρίτο που ζητησανε για μια μάταιοι εγχείρηση. ειχε μετάσταση καρκινου απο τον πνεύμονα στο κεφάλι. μας παραμυθιάζανε οτι σώζεται αλλα αυτό δεν γίνονταν. αρκουσε μια πρόχειρη ερευνα για να το καταλάβουμε. όμως εγω ακομα και αν το ήξερα δεν μπορουσα φυσικά να του πω. κοιταξε πατέρα. δεν σώζεσαι κοιτα να ζήσεις καλά τις μέρες που σου μένουν.
Ο ιατρός όμως θα έπρεπε να το πει.
Δεν ζητάνε όλοι οι ιατροι φακελάκια. Αλλα και ένας στους τρεις να ζητάει. ειναι μεγάλο το ποσοστό. Απεργήσανε οι καλοι γιατροι εναντιων των κακών; ζητήσανε μεγαλύτερες ποινές. οχι απεργήσαν αν τους μειώθηκε κανα σεντ.
Απήργησε ο κόσμος για να τιμωρουνται τα φακελάκια; ειδαμε κανα κινημα αγανακτησμενων να ασχολειται με αυτό;
οχι φυσικά. προτιμουσε πιο συντεχνιακους λόγους για απεργίες όπως πχ να μην ανοίξει καποιο επάγγελμα γιατί αυτοι που είναι οι μέσα είναι πιο μάγκες απο τον συμπολίτη τους.

[doctormarkon]

Όταν ο πολίτης ζητάει απαγορεύσεις και τιμωρίες βάζει τα χεράκια του και βγάζει τα ματάκια του.

Η λύση είναι απλή Δεν δίνει φακελάκι.
Αν του ζητήσουν το καταγγέλλει.
Το θέμα είναι πολύπλοκο και περιγράφεται με κάθε λεπτομέρεια στο ομώνυμο blog της Αμαλίας Καλυβίνου που τελικά πέθανε από καρκίνο.
Αναφέρει ονόματα γιατρών ηρώων και λαμογιών.
Κανείς δεν ζήτησε φακελάκι έτσι απλά.

Απλώς την βάζανε μακρυά στη λίστα αναμονής για χημειοθεραπεία για να εξαναγκαστεί να πάει σε ιδιωτικό θεραπευτήριο και να πληρώσει 10.000 ευρώ.

Για τον πατέρα σου κανείς γιατρός δεν μπορεί να πει τετέλεσθαι.
Εσύ μπορεί να το ξέρεις αλλά κανείς γιατρός δεν πρέπει να το πει.
Κάλεσαν τη νύφη μου που είναι γιατρός σε ένα κανάλι για να μιλήσει για παρόμοιο ζήτημα. Συγκεκριμένα για την ευθανασία και είπε: Ακόμα και αν υπάρχει μία πιθανότητα στο εκατομμύριο να ζωθεί ο ασθενής ο γιατρός πρέπει να κάνει τα πάντα για να τον σώσει.
Μία στο εκατομμύριο αλλά αν σωθεί γι αυτόν είναι 100%.
Υπάρχουν περιπτώσεις που έχουν σωθεί άνθρωποι που δεν είχαν καμία ελπίδα.

Στο ιδιωτικό νοσοκομείο μπορεί να πασάρουν την καυτή πατάτα στο δημόσιο για να μην πεθάνει ο ασθενής στα χέρια του γιατρού και καεί η καριέρα του και η γούνα του.

Ο κάθε πολίτης έχει ευθύνη να μην τσιμπάει και να μην τα σκάει.
Δεν περιμένει από τους γιατρούς να διαδηλώσουν ενάντια στους συναδέλφους τους που τα παίρνουνε.
Το φακελάκι δίνεται κρυφά και δεν μπορείς να κατηγορήσεις κάποιον χωρίς στοιχεία.

Ενεργοί πολίτες είμαστε και όχι άβουλα όντα που μας αναγκάζουν και μας εκβιάζουν.
Δουλειά του πολίτη είναι να καταγγείλει.