Ο ΑΡΣΕΝΟΚΟΙΤΗΣ...

Ο ΑΡΣΕΝΟΚΟΙΤΗΣ

ϊυξε δ' άφωνήτω αχει.

Τελικά, τους πηδούσε τους μαθητές του ο Σωκράτης, ή όχι;
Με συμπαθάτε, τίμιοι αναγνώστες, που λέει ο αγνός
Μακρυγιάννης1. Αλλά δε νταγιαντώ η κακοήθεια της ζωής να
γίνεται σεμνοτυφία της γλώσσας. Τέτοιες προτάσεις άσπιλες δε
γράφουνται αλλιώς.
Πριν από εξήντα χρόνους ένας ήπιος έλληνας ερευνητής, που
τόλμησε να ψηλαφήσει το πρόβλημα από μα-κρυά, επήρε τα
βουνά και τα κάστρα. Η παιδεία του τόπου μας και το πνεύμα της
εποχής του τον έστειλαν και καταγκρεμίστηκε από τον
Ακροκόρινθο.
Όχι γιατί εκείνοι που τον κυνήγησαν ήσαν οι σοφοί προφεσσόροι
και οι θεματοφύλακες της αρετής. Σιγάτε.
Οι δυνάμεις που τον χαντάκωσαν, τον εσκότωσαν δηλαδή και
τον παράχωσαν στο χαντάκι, ήσαν η ημιμάθεια, η διαστρέβλωση,
ο τύφος, τα συμπλέγματα, η ανομολόγητα καταπιεσμένη ηθική
τους. Απάνου σε τέτοια ματωμένα παλούκια καρφώθηκε εκείνος ο
σεμνός έλληνας.
Μιλώ για τον Ιωάννη Συκουτρή, που στα 1937 εξέδωκε το
Συμπόσιο του Πλάτωνα. Ένα βιβλίο που τιμά την ελληνική
βιβλιογραφία. Για τους κακούργους, βέβαια, και τους
γιδοφονιάδες του Συκουτρή ούτε λέξη. Τους χατζή-δες και χατζή
αβάτη δες.
Δε μας τά 'πανε σωστά οι δάσκαλοι. Ο Σωκράτης δεν είναι
μεγάλος για το ηθικό του ανάστημα, όπως μας δίδαξαν στα
γυμνάσια και στα πανεπιστήμια.
Όταν ο Σωκράτης εθύμωνε, γράφει ο Πορφύριος, γινότανε
έξαλλος. Το πρόσωπο του έμοιαζε μια φουσκομάγουλη
τερρακόττα ύφαιμη και κουκουλομάτα. Δεν υπήρχε τότε λέξη ή
πράξη που να μην είναι ικανός να την ειπεί και να την κάμει.
Ότι έβρισκε ύστερα τη δύναμη και κυριαρχούσε στο μέσα του-
ότι ημέρωνε με το φως του λόγου τα άγρια πάθη της ψυχής του-
ότι έκανε να πτύξει και να κουλουρια-στεί ήσυχα στη γωνία του
το θηριώδες και πολυκέφαλο θρέμμα που όλοι φέρνουμε μέσα
μας, αυτό είναι μια άλλη ιστορία, που θα την ιδούμε στην ώρα
της.
Ύστερα, σκεφτήκατε ποτέ, γιατί η κοινωνία του τον
καταδίκασε και ήπιε το κώνειο; Και με την ευκαιρία ας
κοιτάξουμε το χημικό τύπο της κωνειΐνης.
[η εικόνα δεν μεταφέρετε από το βιβλίο εύκολα]
Το Σωκράτη τον εκρέμασε το λαϊκό δικαστήριο της πόλης του
σαν άθεο. Ποιος το φαντάσθηκε ποτέ. Η Ιερή Εξέταση της
Ισπανίας και του βορβορώδη Μεσαίωνα, βυζαντινού τε και
φράγκικου, έλαμψε στην εκκλησία του δήμου της κλασικής
Αθήνας!
Η κατηγορία που του σκαρώσανε, Λύκων λεγότανε ένας από τους
εισαγγελιάδες1 του, έλεγε το εξής: Σωκράτη φησίν άδικεϊν τους τε
νέους όιαφθείροντα και θεούς ους ή πόλις νομίζει ου νομίζοντα,
έτερα δε δαιμόνια καινά2.
Για αθεΐα λοιπόν. Αν τον φέρουμε σήμερα στη δική μας κοινωνία,
και τον δικάσουμε με βάση την κατηγορία εκείνη, ποιος θά 'ταν ο
Σωκράτης; Θά 'τανε ο Ροΐδης, ο Λασκαράτος, ο σοφός Θεόφιλος
Καΐρης.
Ένας, δηλαδή, από εκείνους τους ενάρετους έλληνες που τους
αφόρεσε η εκκλησία, και τους καταδίκασε να ζήσουνε στη
δυστυχία, και στην κοινωνική Σπιναλόγκα. Απίστευτο! ανάμεσα
μας ο Σωκράτης ένας λεπρός.
..................
......
...