Το κόλημα του γάτου...

[Nikos Apomakros]

Δεν πάνε πολλές μέρες που ο γάτος μου έφαγε κόλημα με ένα συγκεκριμένο σημείο του τοίχου στο σαλόνι. Καταρχήν να περιγράψω τι υπήρχε στον τοίχο την δεδομένη βραδυνή ώρα. Απολύτως τίποτε. Ούτε κάποιο διακοσμητικό, κάποιος πίνακας ή έστω και ένα καρφί, ούτε κάποιο φως ή κάποια σκιά, κάποια απόχρωση, κάποια μουτζούρα, κάτι οτιδήποτε συγκεκριμένο. Κι όμως ο γάτος κοίταξε το συγκεκριμένο σημείο, κόλησε έντονα το βλέμμα του εκεί, λες και έβλεπε κάτι ιδιαίτερο, σηκώθηκε κι άρχισε ν'ανοιγοκλείνει το στόμα του χωρίς να βγάζει ήχο, πέρα από ένα ανεπαίσθητο κροτάλισμα από τα δόντια ενός σαγονιού που ανοιγοκλείνει.

Για αρκετή ώρα κοίταζα εναλλάξ τον γάτο και το σημείο αυτό του τοίχου, προσπαθώντας να καταλάβω τι το σημαντικό ή έστω φαινομενικά ασήμαντο για μένα, υπήρχε εκεί. Στο τέλος ανατρίχιασα. Τόσο επειδή στα πολλά χρόνια που ασχολούμαι με τις γάτες, ουδέποτε συνάντησα κάποια να ανοιγοκλείνει το στόμα της λες και μασάει κάποια αόρατη τσίχλα ή σαν να μιλάει με τον τρόπο που θα μιλούσε ένας άνθρωπος, όσο κι επειδή σ'εκείνο το κομμάτι του τοίχου κάτι υπήρχε, κάτι που οι αισθήσεις μου δεν ήταν αρκετές ώστε να το αντιληφθώ.

Απέσπασα αρχικά την προσοχή του γάτου όσο μπορούσα, αλλά όχι για πολύ. Ο γάτος σύντομα ξαναγύρισε στο να κοιτάζει το ίδιο σημείο του τοίχου, ανοιγοκλείνοντας το στόμα με τον ίδιο τρόπο, έναν τρόπο που μέχρι εκείνο το βράδυ, αλλά και τα βράδια μετέπειτα, δεν είχε επαναλάβει. Δεν πήγαινε άλλο αυτή η κατάσταση. Έβγαλα τον γάτο από το σαλόνι και προσπάθησα για μια ακόμη φορά να αντιληφθώ τι κοίταζε. Δεν τα κατάφερα και με τον γάτο έξω από το σαλόνι και την άγνοια να περιφέρεται εντός του, κατάφερα να αποσπάσω την προσοχή μου κάπου αλλού.

Δεν ξέρω αν υπήρχε κάτι στο τοίχο ή μόνο στο μυαλό του γάτου μου και μάλλον ειδικά για τον γάτο μου αυτό δεν είχε και πολύ σημασία. Το σίγουρο είναι ότι υπάρχουν πολλοί "τοίχοι" που καθώς τους κοιτάζω, κάποιοι με κοιτούν απορημένοι ν'αγναντεύω το κενό. Το τι υπάρχει για τον καθένα μας όμως, το καθορίζει η αντίληψή του, όχι η αντίληψη του οποιουδήποτε άλλου. Κι ίσως τελικά η λύση είναι να βγω από το "σαλόνι", είτε από μόνος μου, είτε με τη δραστική παρέμβαση κάποιου που δεν αντέχει να μην μπορεί να αντιληφθεί αυτό που αντιλαμβάνομαι. Και πάλι δεν έχει σημασία. Το αίνιγμα της σφίγγας θα συνεχίζει να κεντρίζει το ενδιαφέρον, ίσως και να το δηλητηριάζει με περιέργεια ή να το επουλώνει με την γεωμετρική πρόοδο της αδιαφορίας, στα λεπτά ή τα χρόνια που ακολουθούν.


Υστερόγραφο
Η εξιστόρηση αφορά γεγονός, όπως αυτό έγινε επακριβώς αντιληπτό από μένα, χωρίς την οποιαδήποτε εκούσια προσθήκη φανταστικών εικόνων και γενικότερα καταστάσεων.

[Kariatida]

Τα ζωάκια, και ιδιαίτερα οι γάτες, πιστεύεται ότι έχουν υπερ-ανεπτυγμένη την 6η αίσθηση. Σε αρκετές φιλοσοφίες και πολιτισμούς (όπως στην Αιγυπτιακή), η γάτα ήταν ιερό ζώο και λατρευόταν. Γενικότερα θεωρείται αρκετά μεταφυσικό ζωάκι. Δεν θα ήθελα να πλατιάσω ή να δώσω ανυπόστατες ή υποκειμενικές ερμηνείες για το συμβάν, μπορείς όμως να την παρατηρήσεις και να δεις αν το ξανακάνει. Πολύ όμορφη εμπειρία, γιασάν του γατούλη .